passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #45 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 45

44: Przyjemność

Wciągnęła ostre powietrze, gdy skończył wyjaśniać.

Namalował przed nią taki obraz, że z łatwością wyobrażała sobie wszystko, co powiedział. To było cudowne.

Jej wargi rozchyliły się, a jej oddech stał się urywany, oczy kilkukrotnie zamigotały. Słyszała, jak jej serce bije szybciej. Jej sutki były twarde i napierały na materiał sukienki, a między nogami była wilgotna od pragnienia.

„Nie wiedziałam tego.”

„Cóż, teraz już wiesz.”

„Nigdy nie powiedziałeś mi, o kim mam myśleć, gdy się zaspokajam”, odezwała się Mia, gdy Xavier zamierzał odejść.

Obdarzył ją uśmiechem, który sprawił, że oddech utknął jej w gardle. „Możesz myśleć o kimkolwiek zechcesz.”

Odpowiedział i pocałował ją delikatnie w czoło, przez co jej ciało zaprószyło się iskrami. Jego miękkie wargi nie pozostały na jej skórze dłużej niż kilka sekund, zanim się odsunął.

„Dobranoc.”

Odłożyła się do łóżka w białej koszulce i przykryła się szczelnie. Jej umysł pędził myślami o tym, co król alfa powiedział jej o jej ciele i o tym, co mogą robić. Zawsze wiedziała, że w jej ciele są nerwy, które ożywają w określonych chwilach. Czuła je już kilka razy z ludźmi, zwłaszcza z królem alfa. W pewien sposób wiedziała, że pociągają ją niektórzy ludzie, ale nigdy nie zastanawiała się, co mogłaby zrobić, aby zaradzić temu uczuciu. Nigdy nie sądziła, że może zrobić cokolwiek, aż do tej nocy.

Przewracała się w łóżku, rozważając, czy powinna ulec potrzebie dotykania siebie. Westchnęła z rezygnacją, nie mogąc zasnąć. Jej umysł był w stanie wojny i nie było z tego wyjścia. Jedynym sposobem na odnalezienie spokoju było spróbowanie tego.

Prawa ręka wsunęła się pod pościel i podciągnęła koszulę nocną do góry po nogach. Potem poprowadziła palec przez uda, powoli do góry, wspominając dotyk dłoni Xaviera na jej talii wcześniej, a jej oddech przyspieszył. Oczy zamigotały, myśląc o tym, jak miękkie były jego usta na jej czole i jak wspaniale poczułyby się na jej ciele.

Jej palce odnalazły guziczek miłości między nogami i zaczęła go pieścić, ani na chwilę nie odrywając myśli od twarzy alfy. Jego usta, jego nos, jego oczy, delikatny dotyk rąk i sposób, w jaki ją dotykał. Pociągnęła sutek i pieściła piersi, wywołując w sobie burzę reakcji.

Jej biodra uniosły się, zbliżała się do szczytu, o którym mówił król alfa, i to było wspaniałe. Przygryzła dolną wargę, by powstrzymać jęki, ale to ledwo coś dało, gdy orgazm ją dosięgnął i zaczęła jęczeć i mruczeć. Oczy zamigotały, wzięła kilka głębokich wdechów. Oczy pozostały zamknięte, a gdy jej oddech wrócił do równomiernego rytmu, stała się senna...

Xavier wszedł do swoich komnat i zamknął drzwi. Myśl o Mii nie dawała mu spokoju. Nigdy nie sądził, że będzie nią zafascynowany. Nie była typem dziewczyny, za którym zwykle się oglądał, a jednak zauważył, jak jego ciało reaguje, gdy jest w pobliżu. To było szalone i mylące, że w jakiś sposób jego umysł sprawił, że jego ciało pragnie czegoś, czego nie powinno.

Było w niej kilka rzeczy, które lubił: jej ciekawość świata, zapał do stania na własnych nogach i silne przekonanie, że będzie lepiej. Była ładna, może nie najpiękniejsza, jaką widział, lecz miała w sobie coś, co ją wyróżniało. Może jej opalona skóra, może kręcone różane włosy opadające na ramiona, a może jej łukowate usta. Zbyt długo zastanawiał się, jak smakują. Cokolwiek sprawiało, że była inna niż reszta, nie pomagało mu zachować rozsądku.

Widział, jak patrzyła na niego dzisiaj, gdy mówił jej o przyjemności. Wyglądała na zbyt ciekawą; wymagało to wysiłku, by nie zabrać jej do sypialni i nie pokazać, czym jest rozkosz. Chciał ją tam zabrać, całować, pieścić i doprowadzić do szczytu tylko samym dotykiem. Może ona też chciałaby się nauczyć, jak sprawić przyjemność mężczyźnie, i byłoby to wzajemne. Miała najdelikatniejsze włosy. Dotykał ich kilka tygodni temu, gdy pomagał ją czesać, i to wystarczyło, by wiedział, że są idealne. Chciał zatopić w nich dłoń, gdy się będą całować, i ścisnąć je w pięści, gdy będą się kochać!

Ta myśl przeszyła go dreszczem.

Ona nie chciałaby go, a on nie powinien o niej tak myśleć. Tak, była jego żoną, ale nie w tym sensie. Miała rację; nie była Luną i może nigdy nią nie będzie. Mieli umowę, a jej wypełnienie do końca zapewni im życie, jakiego oboje pragnęli. On nie chciał niczego innego, tylko zakończyć cielesne potrzeby własnego ciała.

Podszedł do blatu, gdzie stała butelka wina, i wziął ją wraz z kieliszkiem. Następnie przeszedł do łóżka. Usiadł na brzegu i nalał wino do kielicha, po czym uniósł go do ust. Nigdy nie myślał, że będzie uwięziony, myśląc o Mii, swojej królowej, w ten sposób, lecz było w niej wiele rzeczy, które zignorował na początku, a teraz nie mógł przestać o nich myśleć. Jej ciało było rozkosznym widokiem, a on miał przywilej widzieć je nagie kilka razy. Teraz chciał je dotykać... musiał.

„Kurwa!” zaklął, dolewając wina do kieliszka i wstając.

To doprowadzało go do obłędu i chciał jakoś się powstrzymać.

Myśl o kontroli nadal się utrzymywała, gdy usłyszał odległe dźwięki i mruczenie. Nie mógł wejść w czyjś umysł. Nie wiedział jak, ani nie słyszał nikogo, bo nad Pałacem rzucono zaklęcie prywatności. Jednak miał dostęp do myśli i dźwięków jednej osoby w pałacu. Jego królowej, Mii.

Wydała się bardzo ciekawa, gdy mówił jej o samoprzyjemności, ale nie sądził, że spróbuje tego dziś w nocy. Musiał przestać o niej myśleć i dać jej prywatność, na jaką zasługuje, ale nie mógł. Im bardziej próbował, tym trudniej było. Poddał się, rzucił się na łóżko i zamknął oczy.

Usłyszał, jak jej miękkie dźwięki narastają, a jej oddech lekko przyspiesza. Xavier poczuł dreszcz na całym ciele, a nawet napłynął do niemal spokojnego penisa, sprawiając, że pulsował. To było złe.

Jej jęki stawały się coraz cięższe i ostrzejsze, wiedział, że zbliża się do finału. Jego oczy zamigotały, wyciągnął swojego członka ze spodni i zaczął go pieścić. To było tak przyjemne, że nie mógł przestać.

Chciał jej; pragnął być tam z nią; o, jakże chciałby ją zobaczyć, gdy mruczy i wydaje te cudowne dźwięki. To byłby widok. Jego dłoń pieściła i gładziła członka, wciąż pulsującego w jego ręce, podczas gdy słuchał, jak królowa wydaje słodkie pomruki i skomlenia.

Dosięgnął szczytu szybciej niż zazwyczaj, ale nie narzekał. To nie był jego zwykły rytuał. Jego nieśmiała żona odkrywała siebie jako kobietę i to było bardziej erotyczne niż trzy piękne dziewczęta na kolanach.

Ona krzyknęła, ale stłumiła dźwięki, gdy doszła, lecz Xavier i tak usłyszał i przyspieszył, pieszcząc się, aż orgazm go przeszył. Z jego ust wydobył się gruby jęk, gdy jego członek wystrzelił nasienie na brzuch. Nie pamiętał, kiedy ostatnio dotykał siebie w ten sposób. Zawsze miał dziewczęta do dyspozycji. Ale to było gorętsze niż cokolwiek, co robił z nimi wcześniej, a jej nawet tu nie było.

Nie chciał myśleć o niej w ten sposób, lecz jego umysł nie pomagał. Wiedział, że to kwestia czasu, zanim całkiem straci nad sobą kontrolę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

45: Rodzina

Xavier, widząc zamiłowanie Mii do czytania, zamienił pokój czarów swojej matki w gabinet dla niej. W ciągu ostatnich kilku miesięcy Mia przeczytała wszystkie książki z półki w swoim pokoju. Gdy powiedziała o tym Xavierowi, poczuł się w obowiązku znaleźć dla niej jakieś rozwiązanie.

Pożyczył jej kilka swoich książek ze swojego gabinetu i w tej odrobinie wolnego czasu, który miała dla siebie, Mia przeczytała je i oddała dwa dni później, co wprawiło go w osłupienie. Wiedział, że kocha książki, ale nie wiedział, że aż tak bardzo. To właśnie sprowokowało powstanie gabinetu, który po trzech dniach był już prawie gotowy.

Mia stała przy oknie swojego gabinetu, który miał grube brązowe zasłony, by kontrolować dopływ światła do pokoju. Patrzyła, jak robotnicy ustawiają ostatnią książkę na półce i była pod wrażeniem postępów oraz szybkości przemiany.

Biurko było właśnie ustawiane, gdy nagle drzwi się otworzyły, wystraszając ośmiu ludzi w pokoju. Wszyscy spojrzeli w stronę drzwi i zobaczyli tam Xaviera. Miał twarde spojrzenie, które rzucił wokół, zanim jego wzrok zatrzymał się na niej. Mia zastanawiała się, dlaczego tak jest, bo nie w takim stanie emocjonalnym zostawiła go wcześniej. To wzbudziło jej sceptycyzm i zaczęła się zastanawiać, co mogło wywołać jego złość, ale nie podeszła bliżej.

"Zostawcie nas", rozkazał. Robotnicy upuścili stół i wszystko inne, co mieli w rękach, i opuścili gabinet w kilka sekund.

Od razu wiedziała, że ma udział w jego złości. Próbowała sobie przypomnieć, co mogła zrobić, by wywołać jego gniew, ale nie mogła znaleźć odpowiedzi.

Gdy drzwi się zamknęły, Xavier wszedł głębiej do gabinetu. Przestrzeń po ustawieniu półek, stołów i krzeseł była niewielka, podobnie jak dystans, który ich teraz dzielił.

Jego wzrok nie opuszczał jej, a w oczach płonęło.

"Dlaczego?"

"Dlaczego co?"

"Wyraźnie ci powiedziałem, żebyś tego nie robiła."

"Nie robiła czego?"

"Nie wysyłała listu do mojego brata, a ty za moimi plecami i tak to zrobiłaś."

Wtedy zrozumiała, o czym mówił. Wysłała list do jego brata kilka tygodni temu, nie zważając na jego ostrzeżenie. Wysłała go jednak w tajemnicy, więc zastanawiało ją, skąd się dowiedział. Tak dobrze się dogadywali przez ostatnie dni i to miało to wszystko zrujnować.

Opuściła oczy ze skruchą. "Martwiłam się o niego. To twój brat, wiem, że ci na nim zależy, więc pomóż mi zrozumieć, dlaczego ty się nie martwisz?"

"To nie twoja sprawa! Wyraźnie powiedziałem ci, żebyś nie wysyłała listu, a ty za moimi plecami to zrobiłaś", syknął na nią.

"To jest moja sprawa!" odparła stanowczo, nie przepraszając. "To rodzina."

"On nie jest twoją rodziną!" warknął, wyciągając z kieszeni list, który nie wyglądał jak ten, który wysłała. Rzucił go na podłogę i ruszył w jej stronę.

Cofnęła się, a w jej brzuchu zasiał się strach. "Kiedy mówiłem, że możesz wciągnąć w swoje sprawy kogokolwiek z królestwa, nie miałem na myśli mojego brata", powiedział z pogardą.

Nie mogła uwierzyć, że oskarża ją o romans z jego bratem. Xavier był jedynym, do którego czuła pociąg, a to, że pomyślał o niej tak źle, bolało. Ale jeśli tego chciał, ona mogła tak zagrać.

"To trzeba było być bardziej precyzyjnym!" odcięła się, krzyżując ramiona na piersi. "Twój brat jest młody i uprzejmy. Jest też delikatny i przystojny."

Prychnął z niedowierzaniem, aż zgrzytnęły mu zęby. Widać było, że nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Pewnie myślał, że się nie odezwie, tylko przyjmie wszystko bez słowa.

"Nie różnisz się niczym od innych kłamliwych, manipulujących i niegodnych zaufania drani, jakich mam wokół siebie w tym królestwie." zrobił kolejny odważny krok w jej stronę, jego gniew nie malał, "umiesz grać przed widownią, sprawiać, że inni wierzą, że jesteś lepsza, ale w środku jesteś tylko żmiją."

Jej uraziły brutalne słowa, które na nią spadły, i zanim się obejrzała, rzuciła przekleństwem: "Pierdol się!"

W gabinecie zapanowała cisza na kilka sekund, a słowa, które właśnie wypowiedziała, wróciły do niej echem.

Jego oczy rozbłysły czerwienią i błyskawicznie znalazł się przy niej. Oddech stanął jej w gardle z powodu jego bliskości i tego, co mógł jej zrobić. Bała się, że przekroczyła już zbyt wiele granic, najpierw łamiąc obietnicę, potem przeklinając go.

Nie doprowadziła go do takiego stanu od dawna, a on nie był tak wściekły na nią, odkąd ją sprowadził z powrotem. Nie miał pierścienia na palcu, który powstrzymywałby jego gniew. Mogło to oznaczać, że jeśli tylko zechce, mógłby ją zabić w jednej chwili. To mogła być jej ostatnia chwila na tym świecie.

Jego dłoń chwyciła ją za twarz, a jej serce niemal przestało bić. "Masz naprawdę parszywy język, moja królowo, i może powinnaś się dowiedzieć, dlaczego to taka zła cecha," wysyczał jej w twarz.

Nie walczyła; była zbyt przestraszona.

Zamknęła mocno oczy, spodziewając się najgorszego. Najgorsze jednak nie nadeszło. Zamiast tego poczuła jego usta na swoich i to ją zaskoczyło. Strach, który ogarnął ją przez wszystko, co się właśnie wydarzyło, zniknął.

Odwzajemniła pocałunek, a on przyciągnął ją bliżej siebie, żeby poczuła ciepło jego ciała na swoim. Słyszała bicie jego serca w klatce piersiowej i czuła jego pulsującego członka ukrytego w spodniach.

Oderwał się od pocałunku, a jej oczy spotkały się z jego burzliwym spojrzeniem, nad którym próbował zapanować. Jej serce dalej waliło w piersi, ale tym razem nie ze strachu, tylko z pożądania.

Zmniejszyła dystans i stanęła na palcach, by pocałować go w usta. Wzięła jego ręce i ułożyła wokół swojej talii jakby w geście przewodnika. To było to, czego chciała, to on był tym, kogo pragnęła.

Zrozumiał sygnał i przyparł ją do ściany, tak że jej plecy spłaszczyły się o nią. Pociągnął za ramiączko sukienki, aż opadło z jej ramienia, i przesunął opuszkami palców po jej odsłoniętej skórze. Potem zsunął dłoń na krągłość jej piersi, ujął ją i pieścił delikatnie. Choć piersi były wciąż przykryte, wydawały się doskonałe w jego dłoniach. Zastanawiał się, jak bardzo jeszcze lepiej będzie czuć je bez materiału.

Z jękiem zareagowała na jego dotyk, wijąc się i będąc nadwrażliwą. Potrzebowała go bardziej, niż myślała, że to możliwe, a jej biodra unosiły się ku niemu na dowód.

Oddychała nierówno i gwałtownie, gdy ją posiadł, lecz kiedy sięgnęła do jego spodni, odsunął się.

Jej oczy natychmiast spotkały się z jego. Złapała oddech i spróbowała uspokoić serce, które waliło jej w piersi, nie odrywając od niego wzroku.

Przejechał językiem po opuchniętych ustach i cofnął się. Jego pragnienie i pożądanie wobec niej wciąż malowały się w oczach, ale tym razem mieszało się z nimi poczucie winy. W jednej chwili zniknął z gabinetu bez słowa.

Stała dalej z plecami przyciśniętymi do ściany. Próbowała uspokoić oddech i kołaczące serce. Choć udało jej się uspokoić oddech, nie mogła opanować bólu, który pozostał w jej sercu.

Jej wzrok padł na list, który Xavier wcześniej rzucił na podłogę gabinetu, i podniosła go. Pieczęć była już złamana. Mimo to otworzyła list i przeczytała.

Dzień dobry, Mio. Mam nadzieję, że ten list zastanie Cię w dobrym zdrowiu. Otrzymałem Twój ostatni list i jestem bardzo… Miło znowu od Ciebie usłyszeć i mam nadzieję, że wszystko u Ciebie dobrze. Właśnie skończyłem swoje królewskie obowiązki i wkrótce wracam do stolicy. Mam nadzieję, że Xavier zachowuje się wzorowo. Proszę, miej na niego oko i dbaj o siebie.

Edward.

Przesuń w górę, aby kontynuować

46: Między wierszami

Gdy tylko Xavier opuścił gabinet Mii, wrócił do swoich komnat i wybrał długi czarny kaptur, zanim opuścił Pałac. Na dworze ledwie się ściemniało, a to nie był jego zwykły rytuał podczas wizyt u Zary, ale musiał ją zobaczyć.

Podjął decyzję i każda komórka jego ciała się z nią zgodziła.

Ostatnim razem, gdy odwiedził Zarę, dzielili wiele intymnych chwil, a jednak czegoś brakowało. Nie potrafił uchwycić, co to było, a gdy szykował się do wyjścia, pocałunek jej ust nie sprawił, że chciał zostać. Coś się z nim działo, coś szalonego, i była to utrata uczuć, które kiedyś żywił do swojej kochanki.

Jeszcze kilka miesięcy temu, echo jej imienia doprowadzało go do szaleństwa, a myśl o urodzie i ciele Zary wywoływała u niego dreszcze, ale to już minęło. Nie wiedział, czy ona również zauważyła tę zmianę, ale jeśli tak, nie powiedziała o tym ani słowa.

Początkowo nie sądził, że ma to związek z jego żoną, ale dzisiejszy dzień uświadomił mu, że jednak tak.

Ktoś inny pojawił się w jego życiu i sprawiała, że czuł rzeczy, które dotąd dawała mu tylko Zara. Te uczucia trwały już od jakiegoś czasu – intensywne, odurzające i dezorientujące. Powinien był wiedzieć lepiej, ale nie wiedział.

Pociąg, jaki zaczął odczuwać wobec swojej żony, nasilił się. Doprowadzał go do szaleństwa i popychał do granic, których nie powinien był przekraczać. Nie potrafił się powstrzymać. Dziś przekroczył tę granicę.

Myśleć o niej to jedno, ale poddać się tym myślom – to już było złe.

Jego powieki drgnęły i powróciły wspomnienia pocałunku, który dzielili. Pocałował Mię. To było dobre i podobało mu się. Ona też go pocałowała, a jemu wystarczyło sił, by się od niej oderwać. Obrazy jej łapczywie łapiącej oddech po tym, jak się rozdzielili, przeszyły go falą energii.

— Kurwa! — wysapał, zatrzepocząc powiekami, próbując uspokoić nierówny oddech.

Miał przecież panować nad swoją królową, bawić się nią i robić z nią co zechce. Jak to się stało, że to ona odwróciła role?

Dawno temu nawet jej nie lubił.

„Ludzie się zmieniają, uczucia rosną i tak tworzą się więzi” – odezwał się wewnętrzny głos w jego głowie.

— Zamknij się do cholery! — warknął zirytowany, sprawiając, że woźnica zwolnił.

— Mój królu? — zapytał woźnica, ciekawy, czy zwracał się do niego.

— Jedź dalej! — rozkazał.

Szalony od natłoku myśli, obrazów i głosów w głowie, potrzebował ratunku. Zara jak zwykle miała go ocalić. To, co z nią miał, było prawdziwe, intensywne i nie dało się tego porównać do tego, co czuł wobec żony.

W Zarze było tyle do kochania. Była spontaniczna, sprawiedliwa, elegancka, robiła wszystko, co uwielbiał. Mia była przeciwieństwem. Miała własne zdanie, potrafiła go wyprowadzić z równowagi i wydobywała z niego furię.

Jak do cholery mogło go to przyciągać?

Chciał poczuć iskrę, którą dawniej czuł do Zary, ten ogień w duszy, gdy zbyt długo trzymał się od niej z daleka. Potrzebował szorstkiego przebudzenia i miał nadzieję, że coś poczuje.

W jego głowie zabrzmiał śmiech Mii i aż zadrżał, serce przyspieszyło mu rytm.

Uderzył się dłonią w skroń, jego wilk zawarczał i niemal wydostał się na zewnątrz. — Weź się w garść, do cholery! — warknął, zirytowany.

Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebował, było przywiązanie do królowej. Musiał wyrzucić ją z głowy.

Mia mogła być jego żoną, ale była wszystkim, czym on nie był – dobrą osobą. I właśnie z kimś takim powinna być. On nie był dobry i nie zamierzał się zmieniać, co czyniło ich niedopasowaną parą.

A mimo to wciąż jej pragnął.

Nie była pierwszą dziewczyną, którą pocałował po poznaniu Zary, ani pierwszą, z którą był. A jednak nie potrafił wyrzucić jej obrazu z głowy.

Zabolało go serce i wiedział, co to za uczucie. Czuł się winny przez to silne pożądanie względem Mii, mimo że miał Zarę. Nigdy wcześniej nie czuł się winny, ale teraz tak – i to go dobijało.

Nie mógł tak dłużej – musiał się zdecydować. Zara zawsze stała u jego boku wbrew wszelkim przeciwnościom, ale niepewność, jaką teraz czuł wobec nich, kazała mu się zastanowić.

Może powinien się uwolnić. Może nigdy nie da jej tego, czego pragnie, tego, co kiedyś obiecał, bo kilka rzeczy się zmieniło. Wstydził się to przyznać, ale taka była prawda. Zasługiwała na więcej. I miał nadzieję, że przeprosi za to, co zrobił, i zobaczy, co będzie dalej.

Powóz zatrzymał się tuż przed wielką rezydencją Zary, a on wyskoczył z niego i podbiegł do drzwi. Zapukał cicho i czekał, ale nie otrzymał odpowiedzi jak zwykle. Zapukał ponownie i znowu – w odpowiedzi znów zapadła cisza.

„Zara?” Zawołał, ale znów nic. Prawie uwierzył, że odeszła, gdy jego uszy wychwyciły dźwięki przypominające chichot dochodzący ze środka.

Zara była w domu. Może była zajęta, albo zła na niego za to, że tak długo nie wracał i teraz go ignorowała. Musiał z nią porozmawiać; musiał jej wszystko wyznać. Otwarcie się i powiedzenie jej prawdy będzie trudne, ale była dla niego wszystkim, więc powinno być to proste.

Przekręcił zamek, drzwi się otworzyły, a on, biorąc głęboki oddech, wszedł do środka i pobiegł po schodach na górę, skąd, był pewien, dochodziły te odgłosy.

Im bliżej był, tym mniej był pewien powodu jej wesołości. Wyglądało na to, że ma towarzystwo, ale kto mógłby jej towarzyszyć w jej komnatach? Nie chcąc już dłużej torturować się ciekawością, pchnął drzwi i wszedł do środka.

W pokoju rozległ się paniczny pisk, gdy drzwi się otworzyły. Oczy Xaviera dostrzegły Zarę nagą na łóżku, zaskoczoną jego nagłym pojawieniem się w pokoju, kurczowo trzymającą prześcieradło, którym się przykrywała. Obok niej leżał mężczyzna, znacznie starszy, również nagi. Starszy mężczyzna wiedział, kim był Xavier, bo jego ręce natychmiast zadrżały ze strachu przed tym, co miało nadejść.

Twarz Xaviera zbladła na ten widok, a w jego szmaragdowych oczach zabłysła zarówno krzywda, jak i gniew. Zacisnął zęby. W takich chwilach zwykle dawał upust gniewowi. Zwykle rozrywał komuś gardło albo serce, by poczuć się lepiej, ale teraz nawet tego nie chciał.

Potrzebował jasności bardziej niż kiedykolwiek. Może to pomogłoby jego bolącemu sercu. „Dlaczego?”

Po jej policzku spłynęła łza. Ale nie dał się już na to nabrać.

Jej wzrok opadł ze wstydu. „Nie mogłam już dłużej czekać. Może tego nie widzisz, ale jesteś zauroczony swoją królową, a ja nie mogę już siedzieć bezczynnie i ufać, że kiedyś do mnie wrócisz.”

„To nie ma nic wspólnego z królową. To nie ona leży w łóżku z kimś innym. Ty jesteś!”

Pojawił się bez zapowiedzi, co było nietypowe, bo zawsze uprzedzał ją o swoim przybyciu. Tym razem tego nie zrobił i zastał ją z innym mężczyzną. To sprawiło, że uwierzył, iż to nie był pierwszy raz, a nawet nie drugi.

Zacisnął dłonie w pięści. „Jak długo to trwa? A jeśli chociaż raz mnie okłamiesz, wyrwę ci serce!” warknął ostatnią część, mając na myśli każde słowo.

Przełknęła ślinę, przerażona jego groźbami i nie odważając się spojrzeć mu w oczy. „Od kilku miesięcy.”

Zaniemówił z niedowierzania.

„Miałam ci powiedzieć prawdę,” kontynuowała, „ale nigdy nie nadarzył się odpowiedni moment.”

„Byłem tutaj kilka tygodni temu. Czemu mi nic nie powiedziałaś?”

„Ostatni raz byłeś tutaj dziesięć tygodni temu.”

To oznaczało, że nie było go ponad dwa miesiące. To naprawdę długi czas, ale mimo to nie było to wymówką dla tego, co zrobiła.

On szukał sposobów, by uwolnić się z małżeństwa tylko po to, żeby mogli być razem, a ona w tym czasie sprzedawała się najwyżej licytującemu. Wpakował się w bagno małżeństwa, bo czterech mężczyzn nazwało ją dziwką i ukarał ich.

Ukaral ich, bo obdarzyli ją niewłaściwym, krzywdzącym mianem. Myślał, że zrobili to, bo wiedzieli, że jest jego kochanką, ale teraz wszystko nabrało sensu. Nazwali ją dziwką, bo wiedzieli, kim jest. Najwyraźniej wszyscy wiedzieli, kim była, oprócz niego. Odebranie życia tym mężczyznom ściągnęło na niego karę w postaci małżeństwa, i oto byli.

„Myślałem, że mieliśmy coś wyjątkowego. Myślałem, że to my przeciwko wszystkim, my przeciwko całemu pieprzonemu światu?!”

„Przykro mi, Xavier, ale taka jestem, taka byłam zanim przyszedłeś i porwałeś mnie obietnicą raju.”

Czuł się trochę zdradzony, nie dlatego, że była z innym mężczyzną, ale z powodu tej radości w jej śmiechu, zanim mu przerwał. Wydawała się taka sama jak wtedy, gdy był obok niej, i zaczął się zastanawiać. Czy to kiedykolwiek było dla niej prawdziwe? W którym momencie zaczęła udawać?

Nie mógł jej już ufać. Oszukiwała go zbyt długo.

„Czy kiedykolwiek naprawdę mnie kochałaś?”

Jej wargi zadrżały i nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.

„Mów!” zagrzmiał, a ona, wraz ze starym mężczyzną na łóżku, drgnęli. „Powiesz i powiesz prawdę.” Zmusił ją do odpowiedzi. Mógł to zrobić wiele lat temu, użyć swojej mocy, by zmusić ją do prawdy, ale kochał ją i wierzył we wszystko, co mu mówiła.

„Kochałam sposób, w jaki sprawiałeś, że się czuję i to, jak na mnie patrzyłeś. Kochałam sposób, w jaki mnie dotykałeś i trzymałeś w ramionach.”

„Ale nigdy mnie nie kochałaś.” To bolało bardziej, niż mógłby przypuszczać.

To bolało, i musiał pozbyć się jej zdrady. Musiał zamienić ból w złość, jak zawsze. To zwykle przynosiło więcej szkody niż pożytku, ale nie mógł już znieść bólu.

„Proszę, nie krzywdź mnie.” Zara spanikowała, widząc jego świecące oczy, gdy zbliżał się do łóżka.

„Przepraszam,” powiedział przez zaciśnięte zęby.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa