Xavier, widząc zamiłowanie Mii do czytania, zamienił pokój czarów swojej matki w gabinet dla niej. W ciągu ostatnich kilku miesięcy Mia przeczytała wszystkie książki z półki w swoim pokoju. Gdy powiedziała o tym Xavierowi, poczuł się w obowiązku znaleźć dla niej jakieś rozwiązanie.
Pożyczył jej kilka swoich książek ze swojego gabinetu i w tej odrobinie wolnego czasu, który miała dla siebie, Mia przeczytała je i oddała dwa dni później, co wprawiło go w osłupienie. Wiedział, że kocha książki, ale nie wiedział, że aż tak bardzo. To właśnie sprowokowało powstanie gabinetu, który po trzech dniach był już prawie gotowy.
Mia stała przy oknie swojego gabinetu, który miał grube brązowe zasłony, by kontrolować dopływ światła do pokoju. Patrzyła, jak robotnicy ustawiają ostatnią książkę na półce i była pod wrażeniem postępów oraz szybkości przemiany.
Biurko było właśnie ustawiane, gdy nagle drzwi się otworzyły, wystraszając ośmiu ludzi w pokoju. Wszyscy spojrzeli w stronę drzwi i zobaczyli tam Xaviera. Miał twarde spojrzenie, które rzucił wokół, zanim jego wzrok zatrzymał się na niej. Mia zastanawiała się, dlaczego tak jest, bo nie w takim stanie emocjonalnym zostawiła go wcześniej. To wzbudziło jej sceptycyzm i zaczęła się zastanawiać, co mogło wywołać jego złość, ale nie podeszła bliżej.
"Zostawcie nas", rozkazał. Robotnicy upuścili stół i wszystko inne, co mieli w rękach, i opuścili gabinet w kilka sekund.
Od razu wiedziała, że ma udział w jego złości. Próbowała sobie przypomnieć, co mogła zrobić, by wywołać jego gniew, ale nie mogła znaleźć odpowiedzi.
Gdy drzwi się zamknęły, Xavier wszedł głębiej do gabinetu. Przestrzeń po ustawieniu półek, stołów i krzeseł była niewielka, podobnie jak dystans, który ich teraz dzielił.
Jego wzrok nie opuszczał jej, a w oczach płonęło.
"Dlaczego?"
"Dlaczego co?"
"Wyraźnie ci powiedziałem, żebyś tego nie robiła."
"Nie robiła czego?"
"Nie wysyłała listu do mojego brata, a ty za moimi plecami i tak to zrobiłaś."
Wtedy zrozumiała, o czym mówił. Wysłała list do jego brata kilka tygodni temu, nie zważając na jego ostrzeżenie. Wysłała go jednak w tajemnicy, więc zastanawiało ją, skąd się dowiedział. Tak dobrze się dogadywali przez ostatnie dni i to miało to wszystko zrujnować.
Opuściła oczy ze skruchą. "Martwiłam się o niego. To twój brat, wiem, że ci na nim zależy, więc pomóż mi zrozumieć, dlaczego ty się nie martwisz?"
"To nie twoja sprawa! Wyraźnie powiedziałem ci, żebyś nie wysyłała listu, a ty za moimi plecami to zrobiłaś", syknął na nią.
"To jest moja sprawa!" odparła stanowczo, nie przepraszając. "To rodzina."
"On nie jest twoją rodziną!" warknął, wyciągając z kieszeni list, który nie wyglądał jak ten, który wysłała. Rzucił go na podłogę i ruszył w jej stronę.
Cofnęła się, a w jej brzuchu zasiał się strach. "Kiedy mówiłem, że możesz wciągnąć w swoje sprawy kogokolwiek z królestwa, nie miałem na myśli mojego brata", powiedział z pogardą.
Nie mogła uwierzyć, że oskarża ją o romans z jego bratem. Xavier był jedynym, do którego czuła pociąg, a to, że pomyślał o niej tak źle, bolało. Ale jeśli tego chciał, ona mogła tak zagrać.
"To trzeba było być bardziej precyzyjnym!" odcięła się, krzyżując ramiona na piersi. "Twój brat jest młody i uprzejmy. Jest też delikatny i przystojny."
Prychnął z niedowierzaniem, aż zgrzytnęły mu zęby. Widać było, że nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Pewnie myślał, że się nie odezwie, tylko przyjmie wszystko bez słowa.
"Nie różnisz się niczym od innych kłamliwych, manipulujących i niegodnych zaufania drani, jakich mam wokół siebie w tym królestwie." zrobił kolejny odważny krok w jej stronę, jego gniew nie malał, "umiesz grać przed widownią, sprawiać, że inni wierzą, że jesteś lepsza, ale w środku jesteś tylko żmiją."
Jej uraziły brutalne słowa, które na nią spadły, i zanim się obejrzała, rzuciła przekleństwem: "Pierdol się!"
W gabinecie zapanowała cisza na kilka sekund, a słowa, które właśnie wypowiedziała, wróciły do niej echem.
Jego oczy rozbłysły czerwienią i błyskawicznie znalazł się przy niej. Oddech stanął jej w gardle z powodu jego bliskości i tego, co mógł jej zrobić. Bała się, że przekroczyła już zbyt wiele granic, najpierw łamiąc obietnicę, potem przeklinając go.
Nie doprowadziła go do takiego stanu od dawna, a on nie był tak wściekły na nią, odkąd ją sprowadził z powrotem. Nie miał pierścienia na palcu, który powstrzymywałby jego gniew. Mogło to oznaczać, że jeśli tylko zechce, mógłby ją zabić w jednej chwili. To mogła być jej ostatnia chwila na tym świecie.
Jego dłoń chwyciła ją za twarz, a jej serce niemal przestało bić. "Masz naprawdę parszywy język, moja królowo, i może powinnaś się dowiedzieć, dlaczego to taka zła cecha," wysyczał jej w twarz.
Nie walczyła; była zbyt przestraszona.
Zamknęła mocno oczy, spodziewając się najgorszego. Najgorsze jednak nie nadeszło. Zamiast tego poczuła jego usta na swoich i to ją zaskoczyło. Strach, który ogarnął ją przez wszystko, co się właśnie wydarzyło, zniknął.
Odwzajemniła pocałunek, a on przyciągnął ją bliżej siebie, żeby poczuła ciepło jego ciała na swoim. Słyszała bicie jego serca w klatce piersiowej i czuła jego pulsującego członka ukrytego w spodniach.
Oderwał się od pocałunku, a jej oczy spotkały się z jego burzliwym spojrzeniem, nad którym próbował zapanować. Jej serce dalej waliło w piersi, ale tym razem nie ze strachu, tylko z pożądania.
Zmniejszyła dystans i stanęła na palcach, by pocałować go w usta. Wzięła jego ręce i ułożyła wokół swojej talii jakby w geście przewodnika. To było to, czego chciała, to on był tym, kogo pragnęła.
Zrozumiał sygnał i przyparł ją do ściany, tak że jej plecy spłaszczyły się o nią. Pociągnął za ramiączko sukienki, aż opadło z jej ramienia, i przesunął opuszkami palców po jej odsłoniętej skórze. Potem zsunął dłoń na krągłość jej piersi, ujął ją i pieścił delikatnie. Choć piersi były wciąż przykryte, wydawały się doskonałe w jego dłoniach. Zastanawiał się, jak bardzo jeszcze lepiej będzie czuć je bez materiału.
Z jękiem zareagowała na jego dotyk, wijąc się i będąc nadwrażliwą. Potrzebowała go bardziej, niż myślała, że to możliwe, a jej biodra unosiły się ku niemu na dowód.
Oddychała nierówno i gwałtownie, gdy ją posiadł, lecz kiedy sięgnęła do jego spodni, odsunął się.
Jej oczy natychmiast spotkały się z jego. Złapała oddech i spróbowała uspokoić serce, które waliło jej w piersi, nie odrywając od niego wzroku.
Przejechał językiem po opuchniętych ustach i cofnął się. Jego pragnienie i pożądanie wobec niej wciąż malowały się w oczach, ale tym razem mieszało się z nimi poczucie winy. W jednej chwili zniknął z gabinetu bez słowa.
Stała dalej z plecami przyciśniętymi do ściany. Próbowała uspokoić oddech i kołaczące serce. Choć udało jej się uspokoić oddech, nie mogła opanować bólu, który pozostał w jej sercu.
Jej wzrok padł na list, który Xavier wcześniej rzucił na podłogę gabinetu, i podniosła go. Pieczęć była już złamana. Mimo to otworzyła list i przeczytała.
Dzień dobry, Mio. Mam nadzieję, że ten list zastanie Cię w dobrym zdrowiu. Otrzymałem Twój ostatni list i jestem bardzo… Miło znowu od Ciebie usłyszeć i mam nadzieję, że wszystko u Ciebie dobrze. Właśnie skończyłem swoje królewskie obowiązki i wkrótce wracam do stolicy. Mam nadzieję, że Xavier zachowuje się wzorowo. Proszę, miej na niego oko i dbaj o siebie.
Edward.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gdy tylko Xavier opuścił gabinet Mii, wrócił do swoich komnat i wybrał długi czarny kaptur, zanim opuścił Pałac. Na dworze ledwie się ściemniało, a to nie był jego zwykły rytuał podczas wizyt u Zary, ale musiał ją zobaczyć.
Podjął decyzję i każda komórka jego ciała się z nią zgodziła.
Ostatnim razem, gdy odwiedził Zarę, dzielili wiele intymnych chwil, a jednak czegoś brakowało. Nie potrafił uchwycić, co to było, a gdy szykował się do wyjścia, pocałunek jej ust nie sprawił, że chciał zostać. Coś się z nim działo, coś szalonego, i była to utrata uczuć, które kiedyś żywił do swojej kochanki.
Jeszcze kilka miesięcy temu, echo jej imienia doprowadzało go do szaleństwa, a myśl o urodzie i ciele Zary wywoływała u niego dreszcze, ale to już minęło. Nie wiedział, czy ona również zauważyła tę zmianę, ale jeśli tak, nie powiedziała o tym ani słowa.
Początkowo nie sądził, że ma to związek z jego żoną, ale dzisiejszy dzień uświadomił mu, że jednak tak.
Ktoś inny pojawił się w jego życiu i sprawiała, że czuł rzeczy, które dotąd dawała mu tylko Zara. Te uczucia trwały już od jakiegoś czasu – intensywne, odurzające i dezorientujące. Powinien był wiedzieć lepiej, ale nie wiedział.
Pociąg, jaki zaczął odczuwać wobec swojej żony, nasilił się. Doprowadzał go do szaleństwa i popychał do granic, których nie powinien był przekraczać. Nie potrafił się powstrzymać. Dziś przekroczył tę granicę.
Myśleć o niej to jedno, ale poddać się tym myślom – to już było złe.
Jego powieki drgnęły i powróciły wspomnienia pocałunku, który dzielili. Pocałował Mię. To było dobre i podobało mu się. Ona też go pocałowała, a jemu wystarczyło sił, by się od niej oderwać. Obrazy jej łapczywie łapiącej oddech po tym, jak się rozdzielili, przeszyły go falą energii.
— Kurwa! — wysapał, zatrzepocząc powiekami, próbując uspokoić nierówny oddech.
Miał przecież panować nad swoją królową, bawić się nią i robić z nią co zechce. Jak to się stało, że to ona odwróciła role?
Dawno temu nawet jej nie lubił.
„Ludzie się zmieniają, uczucia rosną i tak tworzą się więzi” – odezwał się wewnętrzny głos w jego głowie.
— Zamknij się do cholery! — warknął zirytowany, sprawiając, że woźnica zwolnił.
— Mój królu? — zapytał woźnica, ciekawy, czy zwracał się do niego.
— Jedź dalej! — rozkazał.
Szalony od natłoku myśli, obrazów i głosów w głowie, potrzebował ratunku. Zara jak zwykle miała go ocalić. To, co z nią miał, było prawdziwe, intensywne i nie dało się tego porównać do tego, co czuł wobec żony.
W Zarze było tyle do kochania. Była spontaniczna, sprawiedliwa, elegancka, robiła wszystko, co uwielbiał. Mia była przeciwieństwem. Miała własne zdanie, potrafiła go wyprowadzić z równowagi i wydobywała z niego furię.
Jak do cholery mogło go to przyciągać?
Chciał poczuć iskrę, którą dawniej czuł do Zary, ten ogień w duszy, gdy zbyt długo trzymał się od niej z daleka. Potrzebował szorstkiego przebudzenia i miał nadzieję, że coś poczuje.
W jego głowie zabrzmiał śmiech Mii i aż zadrżał, serce przyspieszyło mu rytm.
Uderzył się dłonią w skroń, jego wilk zawarczał i niemal wydostał się na zewnątrz. — Weź się w garść, do cholery! — warknął, zirytowany.
Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebował, było przywiązanie do królowej. Musiał wyrzucić ją z głowy.
Mia mogła być jego żoną, ale była wszystkim, czym on nie był – dobrą osobą. I właśnie z kimś takim powinna być. On nie był dobry i nie zamierzał się zmieniać, co czyniło ich niedopasowaną parą.
A mimo to wciąż jej pragnął.
Nie była pierwszą dziewczyną, którą pocałował po poznaniu Zary, ani pierwszą, z którą był. A jednak nie potrafił wyrzucić jej obrazu z głowy.
Zabolało go serce i wiedział, co to za uczucie. Czuł się winny przez to silne pożądanie względem Mii, mimo że miał Zarę. Nigdy wcześniej nie czuł się winny, ale teraz tak – i to go dobijało.
Nie mógł tak dłużej – musiał się zdecydować. Zara zawsze stała u jego boku wbrew wszelkim przeciwnościom, ale niepewność, jaką teraz czuł wobec nich, kazała mu się zastanowić.
Może powinien się uwolnić. Może nigdy nie da jej tego, czego pragnie, tego, co kiedyś obiecał, bo kilka rzeczy się zmieniło. Wstydził się to przyznać, ale taka była prawda. Zasługiwała na więcej. I miał nadzieję, że przeprosi za to, co zrobił, i zobaczy, co będzie dalej.
Powóz zatrzymał się tuż przed wielką rezydencją Zary, a on wyskoczył z niego i podbiegł do drzwi. Zapukał cicho i czekał, ale nie otrzymał odpowiedzi jak zwykle. Zapukał ponownie i znowu – w odpowiedzi znów zapadła cisza.
„Zara?” Zawołał, ale znów nic. Prawie uwierzył, że odeszła, gdy jego uszy wychwyciły dźwięki przypominające chichot dochodzący ze środka.
Zara była w domu. Może była zajęta, albo zła na niego za to, że tak długo nie wracał i teraz go ignorowała. Musiał z nią porozmawiać; musiał jej wszystko wyznać. Otwarcie się i powiedzenie jej prawdy będzie trudne, ale była dla niego wszystkim, więc powinno być to proste.
Przekręcił zamek, drzwi się otworzyły, a on, biorąc głęboki oddech, wszedł do środka i pobiegł po schodach na górę, skąd, był pewien, dochodziły te odgłosy.
Im bliżej był, tym mniej był pewien powodu jej wesołości. Wyglądało na to, że ma towarzystwo, ale kto mógłby jej towarzyszyć w jej komnatach? Nie chcąc już dłużej torturować się ciekawością, pchnął drzwi i wszedł do środka.
W pokoju rozległ się paniczny pisk, gdy drzwi się otworzyły. Oczy Xaviera dostrzegły Zarę nagą na łóżku, zaskoczoną jego nagłym pojawieniem się w pokoju, kurczowo trzymającą prześcieradło, którym się przykrywała. Obok niej leżał mężczyzna, znacznie starszy, również nagi. Starszy mężczyzna wiedział, kim był Xavier, bo jego ręce natychmiast zadrżały ze strachu przed tym, co miało nadejść.
Twarz Xaviera zbladła na ten widok, a w jego szmaragdowych oczach zabłysła zarówno krzywda, jak i gniew. Zacisnął zęby. W takich chwilach zwykle dawał upust gniewowi. Zwykle rozrywał komuś gardło albo serce, by poczuć się lepiej, ale teraz nawet tego nie chciał.
Potrzebował jasności bardziej niż kiedykolwiek. Może to pomogłoby jego bolącemu sercu. „Dlaczego?”
Po jej policzku spłynęła łza. Ale nie dał się już na to nabrać.
Jej wzrok opadł ze wstydu. „Nie mogłam już dłużej czekać. Może tego nie widzisz, ale jesteś zauroczony swoją królową, a ja nie mogę już siedzieć bezczynnie i ufać, że kiedyś do mnie wrócisz.”
„To nie ma nic wspólnego z królową. To nie ona leży w łóżku z kimś innym. Ty jesteś!”
Pojawił się bez zapowiedzi, co było nietypowe, bo zawsze uprzedzał ją o swoim przybyciu. Tym razem tego nie zrobił i zastał ją z innym mężczyzną. To sprawiło, że uwierzył, iż to nie był pierwszy raz, a nawet nie drugi.
Zacisnął dłonie w pięści. „Jak długo to trwa? A jeśli chociaż raz mnie okłamiesz, wyrwę ci serce!” warknął ostatnią część, mając na myśli każde słowo.
Przełknęła ślinę, przerażona jego groźbami i nie odważając się spojrzeć mu w oczy. „Od kilku miesięcy.”
Zaniemówił z niedowierzania.
„Miałam ci powiedzieć prawdę,” kontynuowała, „ale nigdy nie nadarzył się odpowiedni moment.”
„Byłem tutaj kilka tygodni temu. Czemu mi nic nie powiedziałaś?”
„Ostatni raz byłeś tutaj dziesięć tygodni temu.”
To oznaczało, że nie było go ponad dwa miesiące. To naprawdę długi czas, ale mimo to nie było to wymówką dla tego, co zrobiła.
On szukał sposobów, by uwolnić się z małżeństwa tylko po to, żeby mogli być razem, a ona w tym czasie sprzedawała się najwyżej licytującemu. Wpakował się w bagno małżeństwa, bo czterech mężczyzn nazwało ją dziwką i ukarał ich.
Ukaral ich, bo obdarzyli ją niewłaściwym, krzywdzącym mianem. Myślał, że zrobili to, bo wiedzieli, że jest jego kochanką, ale teraz wszystko nabrało sensu. Nazwali ją dziwką, bo wiedzieli, kim jest. Najwyraźniej wszyscy wiedzieli, kim była, oprócz niego. Odebranie życia tym mężczyznom ściągnęło na niego karę w postaci małżeństwa, i oto byli.
„Myślałem, że mieliśmy coś wyjątkowego. Myślałem, że to my przeciwko wszystkim, my przeciwko całemu pieprzonemu światu?!”
„Przykro mi, Xavier, ale taka jestem, taka byłam zanim przyszedłeś i porwałeś mnie obietnicą raju.”
Czuł się trochę zdradzony, nie dlatego, że była z innym mężczyzną, ale z powodu tej radości w jej śmiechu, zanim mu przerwał. Wydawała się taka sama jak wtedy, gdy był obok niej, i zaczął się zastanawiać. Czy to kiedykolwiek było dla niej prawdziwe? W którym momencie zaczęła udawać?
Nie mógł jej już ufać. Oszukiwała go zbyt długo.
„Czy kiedykolwiek naprawdę mnie kochałaś?”
Jej wargi zadrżały i nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.
„Mów!” zagrzmiał, a ona, wraz ze starym mężczyzną na łóżku, drgnęli. „Powiesz i powiesz prawdę.” Zmusił ją do odpowiedzi. Mógł to zrobić wiele lat temu, użyć swojej mocy, by zmusić ją do prawdy, ale kochał ją i wierzył we wszystko, co mu mówiła.
„Kochałam sposób, w jaki sprawiałeś, że się czuję i to, jak na mnie patrzyłeś. Kochałam sposób, w jaki mnie dotykałeś i trzymałeś w ramionach.”
„Ale nigdy mnie nie kochałaś.” To bolało bardziej, niż mógłby przypuszczać.
To bolało, i musiał pozbyć się jej zdrady. Musiał zamienić ból w złość, jak zawsze. To zwykle przynosiło więcej szkody niż pożytku, ale nie mógł już znieść bólu.
„Proszę, nie krzywdź mnie.” Zara spanikowała, widząc jego świecące oczy, gdy zbliżał się do łóżka.
„Przepraszam,” powiedział przez zaciśnięte zęby.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Retrospekcja
Drzwi do pokoju Xaviera otworzyły się z hukiem, a głośny trzask sprawił, że jego głowa opadła ciężko. Próbował rozewrzeć powieki, ale zbyt ostre światło w pokoju zmusiło go do ich ponownego zamknięcia.
— Ty nic niewarty idioto! — ryknął Robb, wpadając do jego pokoju.
Xavier nie wiedział, czym zasłużył sobie na takie wyzwiska. Czy to przez to, że upił się w karczmie aż do rana i został przyprowadzony przez strażników? Albo może przez to, że wziął worek złota ze skarbca? Albo że wydał ponad sześćset talentów na trunki dla siebie i przyjaciół? Cokolwiek to było, porządnie wkurzył ojca.
— Ojcze!
— Swoimi lekkomyślnymi czynami zszargałeś nazwisko Ainsworthów! Wstyd mi nazywać cię synem.
— To mnie nie nazywaj synem, nazywaj mnie Xavier! — wybełkotał, chwiejąc się, gdy wstawał z łóżka i upadając twarzą na podłogę. Jęknął z bólu i zmusił się do podniesienia, po czym oparł się o ramę łóżka.
Miał dwa stany: był pijany albo wściekły. Z tego drugiego nigdy nie wynikało nic dobrego, więc zawsze wybierał ten pierwszy. Ostatnim życzeniem jego matki było, by panował nad swoją złością, i choć nie znosił tej prośby, nie chciał jej zawieść. Picie pomagało mu się uspokoić i miał nadzieję, że teraz byłaby z niego dumna.
— Jesteś hańbą. Bardzo wątpię, czy jesteś moim synem! Żaden Ainsworth nie zachowywałby się jak ty!
Xavier prychnął. Nie był już obcy temu wyrażeniu.
To zabawne, jak Robb oskarżał królową Laylę, póki jeszcze żyła, o niewierność. Twierdził, że urodziła w jego domu dziecko innego mężczyzny. Layla była wierna, co zawsze ją raniło. Xavier nie raz widział matkę płaczącą po nocach z powodu tych oskarżeń, ale to nie powstrzymywało Robba. Nazywał go bękartem, synem kogoś innego, mimo że ewidentnie Xavier był podobny do ojca zarówno z wyglądu, jak i postury.
— Mam twój kolor włosów, linię szczęki, wzrost i irytujący głos. To chyba coś znaczy, prawda? — bełkotał.
Robb spojrzał na niego morderczym wzrokiem. — Jesteś o krok od wydziedziczenia przez swoje zachowanie. Ogarnij się do cholery. — powiedział i wyszedł z pokoju.
Nie posłuchał przestrogi ojca. Stary człowiek nie potrafił zapanować nad sprawami pałacu, a co dopiero nad nim. To było jedyne, co dawało mu radość od śmierci królowej, i zamierzał się tego trzymać, dopóki nie znajdzie czegoś innego.
Poszedł do baru, jak czynił to każdego dnia, i usiadł przy ladzie, zamawiając piwo, gdy ktoś przysiadł się do niego.
Odwrócił się, by zobaczyć, kto to, i ujrzał piękną pannę w szkarłatnej szacie, która zupełnie nie zakrywała jej obfitego dekoltu. Najpierw pozwolił spojrzeniu błądzić po tym widoku, potem przeniósł wzrok na jej twarz. Zwykle panny w królestwie bały się go, bo był nie tylko następcą tronu, ale też wiele razy nazywano go niebezpiecznym i przerażającym. Jednak ta kobieta, kimkolwiek była, miała cholerną odwagę. To mu się podobało.
— Hej — rzucił, sprawiając, że kobieta zwróciła ku niemu wzrok. Jej przenikające niebieskie oczy spotkały się z jego i przez jego kręgosłup przebiegł dreszcz.
Od tej chwili skupił się tylko na niej, zapominając o wszystkich innych w barze.
— Witaj, książę Xavierze.
Zmarszczył brwi. — Wiesz, kim jestem?
Kiwnęła głową. — Tak, wiem, kim jesteś. Jesteś następcą tronu królestwa Wahala. Twoja reputacja cię wyprzedza.
To zaczynało być ciekawe. — I się nie boisz?
— Nie należę do tych dziewcząt, które wierzą plotkom, wolę przekonać się sama, a póki co jedna plotka została obalona.
— Jaka to plotka? — zapytał, mrużąc oczy.
Na jej ustach pojawił się figlarny uśmiech. — Że zabijasz każdą pannę, która odezwie się do ciebie.
Chciał się zaśmiać, ale ona nie żartowała. Wiedział, że ludzie w tym królestwie za nim nie przepadali, ale nie spodziewał się, że rozpuszczają aż takie fałszywe historie. Tak, wdał się w parę bójek... może więcej niż parę, ale nigdy nie podniósł ręki na pannę, a jeśli już, to przez pomyłkę.
— Nie znałem tej plotki, ale cieszę się, że sama szukasz odpowiedzi.
— Cóż, teraz już wiesz. Cieszę się również. Jestem Zara Michel. — wyciągnęła do niego dłoń.
Ujął ją i złożył delikatny pocałunek na jej grzbiecie. — Jestem książę Xavier Ainsworth.
Koniec retrospekcji***
Xavier wrócił do pałacu z posępną i milczącą miną. Opuścił dom Zary i nie zrobił jej ani jej kochankowi krzywdy. Myśl o wyrwaniu jej serca lub wyrzuceniu przez okno wydawała się kusząca, ale nie zrobił nic z tych rzeczy.
Jego miłość do niej podsycała jego gniew, już nieraz działał pod jego wpływem. Popełnił przez to w przeszłości dość dużo okropnych czynów.
Nie pozwoli jej już dłużej sobą rządzić. Za długo był głupcem.
Zara nigdy nie prosiła go o zmianę, gdy się poznali. Myślał, że akceptuje go takim, jakim jest, mimo jego złej sławy. To był jeden z powodów, dla których się w niej zakochał, a teraz rozumiał, że to też była gra. Nie była lepsza od wszystkich, którzy kiedykolwiek go wykorzystali, tylko że ją kochał.
Wielokrotnie stawał przeciw ojcu i bratu. Siedem lat temu rozgniewał Robba spóźnieniem się na ucztę zwycięstwa. Ojciec rzucił na nich wtedy klątwę, która miała się aktywować, jeśli kiedykolwiek się połączą. Klątwa złamała go, ale nie powstrzymała jego miłości do niej ani nie oddaliła go od niej. Myślał, że jest jego życiem i jedyną kobietą dla niego, nie słuchał żadnych ostrzeżeń ani rad.
Przyłapanie jej na zdradzie nie bolało — sam nie był idealny — ale świadomość, że nigdy go nie kochała, już tak.
A jednak zostawił ją przy życiu, bez szwanku.
Bo musiał być lepszym człowiekiem.
Prawie zwymiotował, słysząc własne myśli.
Cholera, nie chciał być lepszym człowiekiem. To stres, zmartwienie i rozczarowanie. To czuł, dorastając w pałacu, i nie chciał już nigdy czuć się w ten sposób.
Powoli uchylił drzwi do swojego pokoju i wszedł do środka. Nienawidził ciszy, która go dziś przywitała, i to po raz pierwszy. Chciał trochę hałasu, czegokolwiek, żeby nie czuć się tak samotnie. Po raz pierwszy zapragnął, by Edward był tu w pałacu.
Ledwo mógł znieść tego bękarta, ale przynajmniej nigdy go nie okłamał, przynajmniej odkąd byli mali. Odepchnął Edwarda bardzo daleko, czasem poza punkt bez powrotu, ale jakoś ten mały diabeł zawsze wracał.
Nie zawsze tak było, gdy byli mali. Tak, od zawsze miał w sobie tę złość, bo w oczach ojca był nieodpowiedni. Ale zawsze trzymał się słów młodszego brata dla otuchy. Edward nigdy go nie zawiódł, ale ich relacja zmieniła się po śmierci matki.
Robb był okrutny jeszcze przed śmiercią królowej Layli.
Przesuń w górę, aby kontynuować