passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #47 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 47

46: Między wierszami

Gdy tylko Xavier opuścił gabinet Mii, wrócił do swoich komnat i wybrał długi czarny kaptur, zanim opuścił Pałac. Na dworze ledwie się ściemniało, a to nie był jego zwykły rytuał podczas wizyt u Zary, ale musiał ją zobaczyć.

Podjął decyzję i każda komórka jego ciała się z nią zgodziła.

Ostatnim razem, gdy odwiedził Zarę, dzielili wiele intymnych chwil, a jednak czegoś brakowało. Nie potrafił uchwycić, co to było, a gdy szykował się do wyjścia, pocałunek jej ust nie sprawił, że chciał zostać. Coś się z nim działo, coś szalonego, i była to utrata uczuć, które kiedyś żywił do swojej kochanki.

Jeszcze kilka miesięcy temu, echo jej imienia doprowadzało go do szaleństwa, a myśl o urodzie i ciele Zary wywoływała u niego dreszcze, ale to już minęło. Nie wiedział, czy ona również zauważyła tę zmianę, ale jeśli tak, nie powiedziała o tym ani słowa.

Początkowo nie sądził, że ma to związek z jego żoną, ale dzisiejszy dzień uświadomił mu, że jednak tak.

Ktoś inny pojawił się w jego życiu i sprawiała, że czuł rzeczy, które dotąd dawała mu tylko Zara. Te uczucia trwały już od jakiegoś czasu – intensywne, odurzające i dezorientujące. Powinien był wiedzieć lepiej, ale nie wiedział.

Pociąg, jaki zaczął odczuwać wobec swojej żony, nasilił się. Doprowadzał go do szaleństwa i popychał do granic, których nie powinien był przekraczać. Nie potrafił się powstrzymać. Dziś przekroczył tę granicę.

Myśleć o niej to jedno, ale poddać się tym myślom – to już było złe.

Jego powieki drgnęły i powróciły wspomnienia pocałunku, który dzielili. Pocałował Mię. To było dobre i podobało mu się. Ona też go pocałowała, a jemu wystarczyło sił, by się od niej oderwać. Obrazy jej łapczywie łapiącej oddech po tym, jak się rozdzielili, przeszyły go falą energii.

— Kurwa! — wysapał, zatrzepocząc powiekami, próbując uspokoić nierówny oddech.

Miał przecież panować nad swoją królową, bawić się nią i robić z nią co zechce. Jak to się stało, że to ona odwróciła role?

Dawno temu nawet jej nie lubił.

„Ludzie się zmieniają, uczucia rosną i tak tworzą się więzi” – odezwał się wewnętrzny głos w jego głowie.

— Zamknij się do cholery! — warknął zirytowany, sprawiając, że woźnica zwolnił.

— Mój królu? — zapytał woźnica, ciekawy, czy zwracał się do niego.

— Jedź dalej! — rozkazał.

Szalony od natłoku myśli, obrazów i głosów w głowie, potrzebował ratunku. Zara jak zwykle miała go ocalić. To, co z nią miał, było prawdziwe, intensywne i nie dało się tego porównać do tego, co czuł wobec żony.

W Zarze było tyle do kochania. Była spontaniczna, sprawiedliwa, elegancka, robiła wszystko, co uwielbiał. Mia była przeciwieństwem. Miała własne zdanie, potrafiła go wyprowadzić z równowagi i wydobywała z niego furię.

Jak do cholery mogło go to przyciągać?

Chciał poczuć iskrę, którą dawniej czuł do Zary, ten ogień w duszy, gdy zbyt długo trzymał się od niej z daleka. Potrzebował szorstkiego przebudzenia i miał nadzieję, że coś poczuje.

W jego głowie zabrzmiał śmiech Mii i aż zadrżał, serce przyspieszyło mu rytm.

Uderzył się dłonią w skroń, jego wilk zawarczał i niemal wydostał się na zewnątrz. — Weź się w garść, do cholery! — warknął, zirytowany.

Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebował, było przywiązanie do królowej. Musiał wyrzucić ją z głowy.

Mia mogła być jego żoną, ale była wszystkim, czym on nie był – dobrą osobą. I właśnie z kimś takim powinna być. On nie był dobry i nie zamierzał się zmieniać, co czyniło ich niedopasowaną parą.

A mimo to wciąż jej pragnął.

Nie była pierwszą dziewczyną, którą pocałował po poznaniu Zary, ani pierwszą, z którą był. A jednak nie potrafił wyrzucić jej obrazu z głowy.

Zabolało go serce i wiedział, co to za uczucie. Czuł się winny przez to silne pożądanie względem Mii, mimo że miał Zarę. Nigdy wcześniej nie czuł się winny, ale teraz tak – i to go dobijało.

Nie mógł tak dłużej – musiał się zdecydować. Zara zawsze stała u jego boku wbrew wszelkim przeciwnościom, ale niepewność, jaką teraz czuł wobec nich, kazała mu się zastanowić.

Może powinien się uwolnić. Może nigdy nie da jej tego, czego pragnie, tego, co kiedyś obiecał, bo kilka rzeczy się zmieniło. Wstydził się to przyznać, ale taka była prawda. Zasługiwała na więcej. I miał nadzieję, że przeprosi za to, co zrobił, i zobaczy, co będzie dalej.

Powóz zatrzymał się tuż przed wielką rezydencją Zary, a on wyskoczył z niego i podbiegł do drzwi. Zapukał cicho i czekał, ale nie otrzymał odpowiedzi jak zwykle. Zapukał ponownie i znowu – w odpowiedzi znów zapadła cisza.

„Zara?” Zawołał, ale znów nic. Prawie uwierzył, że odeszła, gdy jego uszy wychwyciły dźwięki przypominające chichot dochodzący ze środka.

Zara była w domu. Może była zajęta, albo zła na niego za to, że tak długo nie wracał i teraz go ignorowała. Musiał z nią porozmawiać; musiał jej wszystko wyznać. Otwarcie się i powiedzenie jej prawdy będzie trudne, ale była dla niego wszystkim, więc powinno być to proste.

Przekręcił zamek, drzwi się otworzyły, a on, biorąc głęboki oddech, wszedł do środka i pobiegł po schodach na górę, skąd, był pewien, dochodziły te odgłosy.

Im bliżej był, tym mniej był pewien powodu jej wesołości. Wyglądało na to, że ma towarzystwo, ale kto mógłby jej towarzyszyć w jej komnatach? Nie chcąc już dłużej torturować się ciekawością, pchnął drzwi i wszedł do środka.

W pokoju rozległ się paniczny pisk, gdy drzwi się otworzyły. Oczy Xaviera dostrzegły Zarę nagą na łóżku, zaskoczoną jego nagłym pojawieniem się w pokoju, kurczowo trzymającą prześcieradło, którym się przykrywała. Obok niej leżał mężczyzna, znacznie starszy, również nagi. Starszy mężczyzna wiedział, kim był Xavier, bo jego ręce natychmiast zadrżały ze strachu przed tym, co miało nadejść.

Twarz Xaviera zbladła na ten widok, a w jego szmaragdowych oczach zabłysła zarówno krzywda, jak i gniew. Zacisnął zęby. W takich chwilach zwykle dawał upust gniewowi. Zwykle rozrywał komuś gardło albo serce, by poczuć się lepiej, ale teraz nawet tego nie chciał.

Potrzebował jasności bardziej niż kiedykolwiek. Może to pomogłoby jego bolącemu sercu. „Dlaczego?”

Po jej policzku spłynęła łza. Ale nie dał się już na to nabrać.

Jej wzrok opadł ze wstydu. „Nie mogłam już dłużej czekać. Może tego nie widzisz, ale jesteś zauroczony swoją królową, a ja nie mogę już siedzieć bezczynnie i ufać, że kiedyś do mnie wrócisz.”

„To nie ma nic wspólnego z królową. To nie ona leży w łóżku z kimś innym. Ty jesteś!”

Pojawił się bez zapowiedzi, co było nietypowe, bo zawsze uprzedzał ją o swoim przybyciu. Tym razem tego nie zrobił i zastał ją z innym mężczyzną. To sprawiło, że uwierzył, iż to nie był pierwszy raz, a nawet nie drugi.

Zacisnął dłonie w pięści. „Jak długo to trwa? A jeśli chociaż raz mnie okłamiesz, wyrwę ci serce!” warknął ostatnią część, mając na myśli każde słowo.

Przełknęła ślinę, przerażona jego groźbami i nie odważając się spojrzeć mu w oczy. „Od kilku miesięcy.”

Zaniemówił z niedowierzania.

„Miałam ci powiedzieć prawdę,” kontynuowała, „ale nigdy nie nadarzył się odpowiedni moment.”

„Byłem tutaj kilka tygodni temu. Czemu mi nic nie powiedziałaś?”

„Ostatni raz byłeś tutaj dziesięć tygodni temu.”

To oznaczało, że nie było go ponad dwa miesiące. To naprawdę długi czas, ale mimo to nie było to wymówką dla tego, co zrobiła.

On szukał sposobów, by uwolnić się z małżeństwa tylko po to, żeby mogli być razem, a ona w tym czasie sprzedawała się najwyżej licytującemu. Wpakował się w bagno małżeństwa, bo czterech mężczyzn nazwało ją dziwką i ukarał ich.

Ukaral ich, bo obdarzyli ją niewłaściwym, krzywdzącym mianem. Myślał, że zrobili to, bo wiedzieli, że jest jego kochanką, ale teraz wszystko nabrało sensu. Nazwali ją dziwką, bo wiedzieli, kim jest. Najwyraźniej wszyscy wiedzieli, kim była, oprócz niego. Odebranie życia tym mężczyznom ściągnęło na niego karę w postaci małżeństwa, i oto byli.

„Myślałem, że mieliśmy coś wyjątkowego. Myślałem, że to my przeciwko wszystkim, my przeciwko całemu pieprzonemu światu?!”

„Przykro mi, Xavier, ale taka jestem, taka byłam zanim przyszedłeś i porwałeś mnie obietnicą raju.”

Czuł się trochę zdradzony, nie dlatego, że była z innym mężczyzną, ale z powodu tej radości w jej śmiechu, zanim mu przerwał. Wydawała się taka sama jak wtedy, gdy był obok niej, i zaczął się zastanawiać. Czy to kiedykolwiek było dla niej prawdziwe? W którym momencie zaczęła udawać?

Nie mógł jej już ufać. Oszukiwała go zbyt długo.

„Czy kiedykolwiek naprawdę mnie kochałaś?”

Jej wargi zadrżały i nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.

„Mów!” zagrzmiał, a ona, wraz ze starym mężczyzną na łóżku, drgnęli. „Powiesz i powiesz prawdę.” Zmusił ją do odpowiedzi. Mógł to zrobić wiele lat temu, użyć swojej mocy, by zmusić ją do prawdy, ale kochał ją i wierzył we wszystko, co mu mówiła.

„Kochałam sposób, w jaki sprawiałeś, że się czuję i to, jak na mnie patrzyłeś. Kochałam sposób, w jaki mnie dotykałeś i trzymałeś w ramionach.”

„Ale nigdy mnie nie kochałaś.” To bolało bardziej, niż mógłby przypuszczać.

To bolało, i musiał pozbyć się jej zdrady. Musiał zamienić ból w złość, jak zawsze. To zwykle przynosiło więcej szkody niż pożytku, ale nie mógł już znieść bólu.

„Proszę, nie krzywdź mnie.” Zara spanikowała, widząc jego świecące oczy, gdy zbliżał się do łóżka.

„Przepraszam,” powiedział przez zaciśnięte zęby.

Przesuń w górę, aby kontynuować

47: Grzechy ojca

Retrospekcja

Drzwi do pokoju Xaviera otworzyły się z hukiem, a głośny trzask sprawił, że jego głowa opadła ciężko. Próbował rozewrzeć powieki, ale zbyt ostre światło w pokoju zmusiło go do ich ponownego zamknięcia.

— Ty nic niewarty idioto! — ryknął Robb, wpadając do jego pokoju.

Xavier nie wiedział, czym zasłużył sobie na takie wyzwiska. Czy to przez to, że upił się w karczmie aż do rana i został przyprowadzony przez strażników? Albo może przez to, że wziął worek złota ze skarbca? Albo że wydał ponad sześćset talentów na trunki dla siebie i przyjaciół? Cokolwiek to było, porządnie wkurzył ojca.

— Ojcze!

— Swoimi lekkomyślnymi czynami zszargałeś nazwisko Ainsworthów! Wstyd mi nazywać cię synem.

— To mnie nie nazywaj synem, nazywaj mnie Xavier! — wybełkotał, chwiejąc się, gdy wstawał z łóżka i upadając twarzą na podłogę. Jęknął z bólu i zmusił się do podniesienia, po czym oparł się o ramę łóżka.

Miał dwa stany: był pijany albo wściekły. Z tego drugiego nigdy nie wynikało nic dobrego, więc zawsze wybierał ten pierwszy. Ostatnim życzeniem jego matki było, by panował nad swoją złością, i choć nie znosił tej prośby, nie chciał jej zawieść. Picie pomagało mu się uspokoić i miał nadzieję, że teraz byłaby z niego dumna.

— Jesteś hańbą. Bardzo wątpię, czy jesteś moim synem! Żaden Ainsworth nie zachowywałby się jak ty!

Xavier prychnął. Nie był już obcy temu wyrażeniu.

To zabawne, jak Robb oskarżał królową Laylę, póki jeszcze żyła, o niewierność. Twierdził, że urodziła w jego domu dziecko innego mężczyzny. Layla była wierna, co zawsze ją raniło. Xavier nie raz widział matkę płaczącą po nocach z powodu tych oskarżeń, ale to nie powstrzymywało Robba. Nazywał go bękartem, synem kogoś innego, mimo że ewidentnie Xavier był podobny do ojca zarówno z wyglądu, jak i postury.

— Mam twój kolor włosów, linię szczęki, wzrost i irytujący głos. To chyba coś znaczy, prawda? — bełkotał.

Robb spojrzał na niego morderczym wzrokiem. — Jesteś o krok od wydziedziczenia przez swoje zachowanie. Ogarnij się do cholery. — powiedział i wyszedł z pokoju.

Nie posłuchał przestrogi ojca. Stary człowiek nie potrafił zapanować nad sprawami pałacu, a co dopiero nad nim. To było jedyne, co dawało mu radość od śmierci królowej, i zamierzał się tego trzymać, dopóki nie znajdzie czegoś innego.

Poszedł do baru, jak czynił to każdego dnia, i usiadł przy ladzie, zamawiając piwo, gdy ktoś przysiadł się do niego.

Odwrócił się, by zobaczyć, kto to, i ujrzał piękną pannę w szkarłatnej szacie, która zupełnie nie zakrywała jej obfitego dekoltu. Najpierw pozwolił spojrzeniu błądzić po tym widoku, potem przeniósł wzrok na jej twarz. Zwykle panny w królestwie bały się go, bo był nie tylko następcą tronu, ale też wiele razy nazywano go niebezpiecznym i przerażającym. Jednak ta kobieta, kimkolwiek była, miała cholerną odwagę. To mu się podobało.

— Hej — rzucił, sprawiając, że kobieta zwróciła ku niemu wzrok. Jej przenikające niebieskie oczy spotkały się z jego i przez jego kręgosłup przebiegł dreszcz.

Od tej chwili skupił się tylko na niej, zapominając o wszystkich innych w barze.

— Witaj, książę Xavierze.

Zmarszczył brwi. — Wiesz, kim jestem?

Kiwnęła głową. — Tak, wiem, kim jesteś. Jesteś następcą tronu królestwa Wahala. Twoja reputacja cię wyprzedza.

To zaczynało być ciekawe. — I się nie boisz?

— Nie należę do tych dziewcząt, które wierzą plotkom, wolę przekonać się sama, a póki co jedna plotka została obalona.

— Jaka to plotka? — zapytał, mrużąc oczy.

Na jej ustach pojawił się figlarny uśmiech. — Że zabijasz każdą pannę, która odezwie się do ciebie.

Chciał się zaśmiać, ale ona nie żartowała. Wiedział, że ludzie w tym królestwie za nim nie przepadali, ale nie spodziewał się, że rozpuszczają aż takie fałszywe historie. Tak, wdał się w parę bójek... może więcej niż parę, ale nigdy nie podniósł ręki na pannę, a jeśli już, to przez pomyłkę.

— Nie znałem tej plotki, ale cieszę się, że sama szukasz odpowiedzi.

— Cóż, teraz już wiesz. Cieszę się również. Jestem Zara Michel. — wyciągnęła do niego dłoń.

Ujął ją i złożył delikatny pocałunek na jej grzbiecie. — Jestem książę Xavier Ainsworth.

Koniec retrospekcji***

Xavier wrócił do pałacu z posępną i milczącą miną. Opuścił dom Zary i nie zrobił jej ani jej kochankowi krzywdy. Myśl o wyrwaniu jej serca lub wyrzuceniu przez okno wydawała się kusząca, ale nie zrobił nic z tych rzeczy.

Jego miłość do niej podsycała jego gniew, już nieraz działał pod jego wpływem. Popełnił przez to w przeszłości dość dużo okropnych czynów.

Nie pozwoli jej już dłużej sobą rządzić. Za długo był głupcem.

Zara nigdy nie prosiła go o zmianę, gdy się poznali. Myślał, że akceptuje go takim, jakim jest, mimo jego złej sławy. To był jeden z powodów, dla których się w niej zakochał, a teraz rozumiał, że to też była gra. Nie była lepsza od wszystkich, którzy kiedykolwiek go wykorzystali, tylko że ją kochał.

Wielokrotnie stawał przeciw ojcu i bratu. Siedem lat temu rozgniewał Robba spóźnieniem się na ucztę zwycięstwa. Ojciec rzucił na nich wtedy klątwę, która miała się aktywować, jeśli kiedykolwiek się połączą. Klątwa złamała go, ale nie powstrzymała jego miłości do niej ani nie oddaliła go od niej. Myślał, że jest jego życiem i jedyną kobietą dla niego, nie słuchał żadnych ostrzeżeń ani rad.

Przyłapanie jej na zdradzie nie bolało — sam nie był idealny — ale świadomość, że nigdy go nie kochała, już tak.

A jednak zostawił ją przy życiu, bez szwanku.

Bo musiał być lepszym człowiekiem.

Prawie zwymiotował, słysząc własne myśli.

Cholera, nie chciał być lepszym człowiekiem. To stres, zmartwienie i rozczarowanie. To czuł, dorastając w pałacu, i nie chciał już nigdy czuć się w ten sposób.

Powoli uchylił drzwi do swojego pokoju i wszedł do środka. Nienawidził ciszy, która go dziś przywitała, i to po raz pierwszy. Chciał trochę hałasu, czegokolwiek, żeby nie czuć się tak samotnie. Po raz pierwszy zapragnął, by Edward był tu w pałacu.

Ledwo mógł znieść tego bękarta, ale przynajmniej nigdy go nie okłamał, przynajmniej odkąd byli mali. Odepchnął Edwarda bardzo daleko, czasem poza punkt bez powrotu, ale jakoś ten mały diabeł zawsze wracał.

Nie zawsze tak było, gdy byli mali. Tak, od zawsze miał w sobie tę złość, bo w oczach ojca był nieodpowiedni. Ale zawsze trzymał się słów młodszego brata dla otuchy. Edward nigdy go nie zawiódł, ale ich relacja zmieniła się po śmierci matki.

Robb był okrutny jeszcze przed śmiercią królowej Layli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

48: Bóle przeszłości

Xavier pamiętał, jak w wieku szesnastu lat został przykuty łańcuchami w świątyni, ponieważ odezwał się do ojca nieodpowiednim tonem. Siedział tam przykuty, bez jedzenia i wody przez wiele dni, co wywołało jego pierwszą przemianę. Strażnicy słyszeli dochodzące odgłosy, ale żaden nie przyszedł mu z pomocą, dopóki nie ujawnił się jego wilk. Wielki, czarny, przerażający wilk z futrem i świecącymi żółtymi oczami zawył z bólu i gniewu.

Łańcuchy opadły z niego, a drzwi wkrótce się otworzyły. Do środka wszedł Najwyższy Kapłan i trzech strażników z srebrnymi włóczniami w dłoniach, gotowych do ataku. Xavier rzucił się naprzód i zabił ich wszystkich, zanim wybiegł do lasu. Kiedy ponownie przemienił się w człowieka, uświadomił sobie swoje czyny. Wiedział, że ojciec go zhańbi i ukarze, więc Xavier zaczął planować ucieczkę.

Gdy Robb dowiedział się, co się stało, zarządził jego poszukiwania, ogłaszając go poszukiwanym w całym królestwie za jego zbrodnie. Tak jak przewidywano, gdy go znaleziono, wrzucono go do lochu i przez wiele tygodni bez końca karano za zgodą ojca. Robb wiedział, że Xavier tamtej nocy nie miał nad sobą kontroli, a mimo to go ukarał.

To tylko wzmogło nienawiść Xaviera wobec niego.

Robb nazwał go plamą i powiedział mu, jak bardzo nie nadaje się na tron — i to utkwiło mu w pamięci. Kiedy wyszedł z więzienia, stał się innym człowiekiem dla swojego brata. To wydarzenie spowodowało także napięcie w jego relacji z Królową Laylą, które zmalało dopiero wtedy, gdy leżała na łożu śmierci.

Przeprosiła go i powiedziała, że powinna była zrobić dla niego więcej, stanąć w jego obronie przed ojcem i postąpić inaczej. Przeprosiła za niedociągnięcia Robba i błagała go, by był lepszym władcą niż on. Potem powiedziała mu, żeby panował nad swoim gniewem, bo inaczej gniew zapanuje nad nim.

Tęsknił za matką i żałował, że nie mogła zostać z nim dłużej, by odpowiedzieć na kilka jego pytań. Jednak miał wobec niej mieszane uczucia. Nie rozumiał, dlaczego nigdy nie stanęła w jego obronie przeciwko Robbowi.

Edward zawsze był szczery i robił tylko to, co leżało w jego najlepszym interesie, był jedyną osobą, której mógł ufać w całym królestwie. Nigdy nie powinien był wysyłać go na tak długo. Gdyby pozwolił Edwardowi podróżować tak, jak chciał, już dawno by wrócił i miałby z kim porozmawiać.

Dlatego zasłużył na to uczucie samotności.

Królowa sądziła, że wysłał go z jej powodu — i nie miała do końca racji. Przyczyniła się do tego, ale nie była jedyną przyczyną. Wysłał go, ponieważ ufał, że dostarczy jego wiadomość Alfie Kozowi, ofertę władzy. Edward był mistrzem w przekonywaniu ludzi do wykonywania jego poleceń, a Xavier potrzebował jego talentu. Zobaczył szansę, by załatwić trzy sprawy jednym ruchem i skorzystał z niej. Nadchodziła wojna. Nie wiedział jak ani kiedy, ale musiał się przygotować i otoczyć zaufanymi ludźmi.

Podszedł do stołu, na którym stała butelka wina, podniósł ją i przyłożył do ust, biorąc długi łyk, zanim odstawił ją z powrotem na stół.

"Edwardzie, ty draniu!" zaklął i usiadł przy stole obok niego.

"Nie jestem żadnym bękartem, bracie. Jestem prawowitym następcą tronu," odpowiedział Edward, a Xavier odwrócił się, widząc Edwarda stojącego przy oknie po jego lewej stronie.

Na jego twarzy pojawił się uśmiech, który nie znikał. Widok Edwarda znacznie poprawił mu humor.

"Dla mnie zawsze będziesz bękartem i małym diabłem."

Wywrócił oczami, ale się uśmiechnął. "Ja też za tobą tęskniłem, idioto," powiedział. "Po co dzwoniłeś? Spokojnie podróżowałem z Alfą Kozem, gdy usłyszałem twój płaczliwy głosik."

Xavier zmierzył go wzrokiem, część niego chciała chwycić go za szyję, ale uświadomił sobie, że po pierwsze nie powinien, a po drugie nie mógł. Nie był naprawdę w swoim pokoju; był w drodze powrotnej z Klean. To była jego zdolność teleportacji w akcji.

Podczas gdy Xavier spędzał swoje nastoletnie lata i młodość z ojcem, przygotowując się do bycia królem alfą i wpadając w kłopoty, Edward spędzał czas z ich matką, ucząc się magii i czarodziejstwa. On również był świetny w sztuczkach i iluzjach, ale przestał dokuczać Xavierowi, kiedy ten zagroził, że wyrwie mu serce.

Jako bracia mieli więź, która pozwalała im łączyć się ze sobą myślami, jeśli tylko tego chcieli. Edward powiedział mu, że jego umysł jest zawsze otwarty na Xaviera, jeśli ten będzie tego potrzebował, ale umysł Xaviera zawsze pozostawał zamknięty aż do dziś.

„Potrzebowałem z kimś porozmawiać”, przyznał z długim westchnieniem.

Edward skrzyżował ramiona na piersi. „No to zadzwoń do swoich przyjaciół. Och, zapomniałem, nie masz żadnych.”

Zmarszczył na niego brwi. „Nie przyszedłeś tutaj, żeby się ze mnie nabijać, Edwardzie. Życie już to robi.”

Jego zraniony ton i pełna bólu odpowiedź zaskoczyły Edwarda. Nie spodziewał się tego i rzadko widywał tę stronę brata.

„Przepraszam, bracie”, przeprosił i zapytał: „Dlaczego tu jestem?”

Xavier znowu przyłożył butelkę do ust, połykając dużą część jej zawartości. „Dziś znalazłem Zarę z innym mężczyzną.” To jednak nie bolało go tak bardzo, jak odkrycie, że przez te wszystkie lata nigdy go nie kochała.

„Och”, odparł, nie brzmiąc na tak zaskoczonego, jak Xavier by tego chciał.

„Wiedziałeś? Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?”

„Myślę, że wszyscy wiedzieli, oprócz ciebie. Poza tym i tak byś mi nie uwierzył. Ludzie zakochani często tak mają. Musiałem wierzyć, że prawda wyjdzie na jaw w swoim czasie.”

„Chyba miałeś rację.”

„A co zrobiłeś z Zarą?” zapytał Edward ostrożnym tonem.

„Wygnałem ją. Uznałem, że to lepsze niż ją zabić, jak początkowo chciałem.”

Ulga zalała jego twarz. „Nie sądziłem, że ten dzień nadejdzie tak szybko, ale jestem z ciebie dumny.”

Opadł na krzesło obok stołu. „Wciąż jestem głupcem.”

Edward rzucił mu litościwe spojrzenie. „Nie jesteś głupcem. Byłeś zakochany.”

„Ona tak naprawdę mnie nie kochała. To czyni mnie głupcem. Robb miał rację.” Przygryzł wargę, odchylił głowę i pokręcił nią.

Edward zmarszczył brwi na te słowa i podszedł do niego gwałtownie. „Jeśli komukolwiek to powiesz, zaprzeczę, ale nasz ojciec nie wie wszystkiego. Gdyby wiedział, lepiej by cię wychował. Zakochałeś się, a to wymaga odwagi. Ja jestem mistrzem magii, ale tego nie potrafię. Dałeś z siebie wszystko i oczekiwałeś tego samego. To wstyd, jak się to wszystko potoczyło.”

„Dlaczego nigdy mnie nie nienawidziłeś?”

„Bo cię widziałem. Przez całe życie obserwowałem, jak robisz wszystko, żeby ojciec cię zauważył, a on nigdy tego nie zrobił. To wyjaśnia, dlaczego tak łatwo zakochałeś się w Zarze. Sprawiała, że czułeś się zauważony i potrzebny.”

To musiał być powód, dla którego Mia była tak przywiązana do młodszego brata. Jego wielka głowa nie była bez powodu, skrywał w niej wiele mądrości. Zawsze wiedział, co powiedzieć w każdej sytuacji. Często jego słowa nie sprawiały, że czuł się szczęśliwy czy komfortowo, ale musiały być wypowiedziane.

Myśl o Mii sprawiała mu radość, ale świadomość, że była zauroczona jego bratem do granic buntu, budziła w nim niepewność co do niej.

„Nie chcę już rozmawiać o Zarze.”

„Świetnie, porozmawiajmy o twojej królowej, Mii.” Edward uśmiechnął się szeroko, poruszając brwiami.

Xavier jęknął i wstał, zabierając ze sobą butelkę. Myśl o ujawnieniu kolejnej wrażliwej strony przed bratem wywoływała w nim dreszcz.

„Nie chcę też o niej mówić.” Przyłożył butelkę do ust i tym razem opróżnił ostatnią kroplę do gardła.

Nie chciał mówić o swojej żonie ani o swoim pociągu do niej. Nie chciał mówić o ich intymnych chwilach, o całowaniu jej i o tym, że mu się to podobało.

„Dlaczego? Zabiłeś ją? Zrobiłeś jej krzywdę?” – głos Edwarda podniósł się z niepokojem.

Opadł na łóżko. „Wszystko z nią w porządku, nie zrobiłem jej nic. Chcę porozmawiać o czymś innym.”

„Na przykład o czym?”

Wciągnął nogi na łóżko i oparł plecy o poduszkę. „Ile dni zostało ci do końca podróży?”

Edward zawahał się. Spojrzał w górę i przyłożył rękę do brody w zamyśleniu. „Nie wiem, nie liczyłem. Jednak myślę, że jeszcze kilka dni i będziemy w stolicy, więc powiedzmy tydzień lub dwa.” Kiedy odwrócił głowę w stronę Xaviera, zobaczył, że jego oczy są zamknięte.

Idiota już zasnął.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa