Retrospekcja
Drzwi do pokoju Xaviera otworzyły się z hukiem, a głośny trzask sprawił, że jego głowa opadła ciężko. Próbował rozewrzeć powieki, ale zbyt ostre światło w pokoju zmusiło go do ich ponownego zamknięcia.
— Ty nic niewarty idioto! — ryknął Robb, wpadając do jego pokoju.
Xavier nie wiedział, czym zasłużył sobie na takie wyzwiska. Czy to przez to, że upił się w karczmie aż do rana i został przyprowadzony przez strażników? Albo może przez to, że wziął worek złota ze skarbca? Albo że wydał ponad sześćset talentów na trunki dla siebie i przyjaciół? Cokolwiek to było, porządnie wkurzył ojca.
— Ojcze!
— Swoimi lekkomyślnymi czynami zszargałeś nazwisko Ainsworthów! Wstyd mi nazywać cię synem.
— To mnie nie nazywaj synem, nazywaj mnie Xavier! — wybełkotał, chwiejąc się, gdy wstawał z łóżka i upadając twarzą na podłogę. Jęknął z bólu i zmusił się do podniesienia, po czym oparł się o ramę łóżka.
Miał dwa stany: był pijany albo wściekły. Z tego drugiego nigdy nie wynikało nic dobrego, więc zawsze wybierał ten pierwszy. Ostatnim życzeniem jego matki było, by panował nad swoją złością, i choć nie znosił tej prośby, nie chciał jej zawieść. Picie pomagało mu się uspokoić i miał nadzieję, że teraz byłaby z niego dumna.
— Jesteś hańbą. Bardzo wątpię, czy jesteś moim synem! Żaden Ainsworth nie zachowywałby się jak ty!
Xavier prychnął. Nie był już obcy temu wyrażeniu.
To zabawne, jak Robb oskarżał królową Laylę, póki jeszcze żyła, o niewierność. Twierdził, że urodziła w jego domu dziecko innego mężczyzny. Layla była wierna, co zawsze ją raniło. Xavier nie raz widział matkę płaczącą po nocach z powodu tych oskarżeń, ale to nie powstrzymywało Robba. Nazywał go bękartem, synem kogoś innego, mimo że ewidentnie Xavier był podobny do ojca zarówno z wyglądu, jak i postury.
— Mam twój kolor włosów, linię szczęki, wzrost i irytujący głos. To chyba coś znaczy, prawda? — bełkotał.
Robb spojrzał na niego morderczym wzrokiem. — Jesteś o krok od wydziedziczenia przez swoje zachowanie. Ogarnij się do cholery. — powiedział i wyszedł z pokoju.
Nie posłuchał przestrogi ojca. Stary człowiek nie potrafił zapanować nad sprawami pałacu, a co dopiero nad nim. To było jedyne, co dawało mu radość od śmierci królowej, i zamierzał się tego trzymać, dopóki nie znajdzie czegoś innego.
Poszedł do baru, jak czynił to każdego dnia, i usiadł przy ladzie, zamawiając piwo, gdy ktoś przysiadł się do niego.
Odwrócił się, by zobaczyć, kto to, i ujrzał piękną pannę w szkarłatnej szacie, która zupełnie nie zakrywała jej obfitego dekoltu. Najpierw pozwolił spojrzeniu błądzić po tym widoku, potem przeniósł wzrok na jej twarz. Zwykle panny w królestwie bały się go, bo był nie tylko następcą tronu, ale też wiele razy nazywano go niebezpiecznym i przerażającym. Jednak ta kobieta, kimkolwiek była, miała cholerną odwagę. To mu się podobało.
— Hej — rzucił, sprawiając, że kobieta zwróciła ku niemu wzrok. Jej przenikające niebieskie oczy spotkały się z jego i przez jego kręgosłup przebiegł dreszcz.
Od tej chwili skupił się tylko na niej, zapominając o wszystkich innych w barze.
— Witaj, książę Xavierze.
Zmarszczył brwi. — Wiesz, kim jestem?
Kiwnęła głową. — Tak, wiem, kim jesteś. Jesteś następcą tronu królestwa Wahala. Twoja reputacja cię wyprzedza.
To zaczynało być ciekawe. — I się nie boisz?
— Nie należę do tych dziewcząt, które wierzą plotkom, wolę przekonać się sama, a póki co jedna plotka została obalona.
— Jaka to plotka? — zapytał, mrużąc oczy.
Na jej ustach pojawił się figlarny uśmiech. — Że zabijasz każdą pannę, która odezwie się do ciebie.
Chciał się zaśmiać, ale ona nie żartowała. Wiedział, że ludzie w tym królestwie za nim nie przepadali, ale nie spodziewał się, że rozpuszczają aż takie fałszywe historie. Tak, wdał się w parę bójek... może więcej niż parę, ale nigdy nie podniósł ręki na pannę, a jeśli już, to przez pomyłkę.
— Nie znałem tej plotki, ale cieszę się, że sama szukasz odpowiedzi.
— Cóż, teraz już wiesz. Cieszę się również. Jestem Zara Michel. — wyciągnęła do niego dłoń.
Ujął ją i złożył delikatny pocałunek na jej grzbiecie. — Jestem książę Xavier Ainsworth.
Koniec retrospekcji***
Xavier wrócił do pałacu z posępną i milczącą miną. Opuścił dom Zary i nie zrobił jej ani jej kochankowi krzywdy. Myśl o wyrwaniu jej serca lub wyrzuceniu przez okno wydawała się kusząca, ale nie zrobił nic z tych rzeczy.
Jego miłość do niej podsycała jego gniew, już nieraz działał pod jego wpływem. Popełnił przez to w przeszłości dość dużo okropnych czynów.
Nie pozwoli jej już dłużej sobą rządzić. Za długo był głupcem.
Zara nigdy nie prosiła go o zmianę, gdy się poznali. Myślał, że akceptuje go takim, jakim jest, mimo jego złej sławy. To był jeden z powodów, dla których się w niej zakochał, a teraz rozumiał, że to też była gra. Nie była lepsza od wszystkich, którzy kiedykolwiek go wykorzystali, tylko że ją kochał.
Wielokrotnie stawał przeciw ojcu i bratu. Siedem lat temu rozgniewał Robba spóźnieniem się na ucztę zwycięstwa. Ojciec rzucił na nich wtedy klątwę, która miała się aktywować, jeśli kiedykolwiek się połączą. Klątwa złamała go, ale nie powstrzymała jego miłości do niej ani nie oddaliła go od niej. Myślał, że jest jego życiem i jedyną kobietą dla niego, nie słuchał żadnych ostrzeżeń ani rad.
Przyłapanie jej na zdradzie nie bolało — sam nie był idealny — ale świadomość, że nigdy go nie kochała, już tak.
A jednak zostawił ją przy życiu, bez szwanku.
Bo musiał być lepszym człowiekiem.
Prawie zwymiotował, słysząc własne myśli.
Cholera, nie chciał być lepszym człowiekiem. To stres, zmartwienie i rozczarowanie. To czuł, dorastając w pałacu, i nie chciał już nigdy czuć się w ten sposób.
Powoli uchylił drzwi do swojego pokoju i wszedł do środka. Nienawidził ciszy, która go dziś przywitała, i to po raz pierwszy. Chciał trochę hałasu, czegokolwiek, żeby nie czuć się tak samotnie. Po raz pierwszy zapragnął, by Edward był tu w pałacu.
Ledwo mógł znieść tego bękarta, ale przynajmniej nigdy go nie okłamał, przynajmniej odkąd byli mali. Odepchnął Edwarda bardzo daleko, czasem poza punkt bez powrotu, ale jakoś ten mały diabeł zawsze wracał.
Nie zawsze tak było, gdy byli mali. Tak, od zawsze miał w sobie tę złość, bo w oczach ojca był nieodpowiedni. Ale zawsze trzymał się słów młodszego brata dla otuchy. Edward nigdy go nie zawiódł, ale ich relacja zmieniła się po śmierci matki.
Robb był okrutny jeszcze przed śmiercią królowej Layli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier pamiętał, jak w wieku szesnastu lat został przykuty łańcuchami w świątyni, ponieważ odezwał się do ojca nieodpowiednim tonem. Siedział tam przykuty, bez jedzenia i wody przez wiele dni, co wywołało jego pierwszą przemianę. Strażnicy słyszeli dochodzące odgłosy, ale żaden nie przyszedł mu z pomocą, dopóki nie ujawnił się jego wilk. Wielki, czarny, przerażający wilk z futrem i świecącymi żółtymi oczami zawył z bólu i gniewu.
Łańcuchy opadły z niego, a drzwi wkrótce się otworzyły. Do środka wszedł Najwyższy Kapłan i trzech strażników z srebrnymi włóczniami w dłoniach, gotowych do ataku. Xavier rzucił się naprzód i zabił ich wszystkich, zanim wybiegł do lasu. Kiedy ponownie przemienił się w człowieka, uświadomił sobie swoje czyny. Wiedział, że ojciec go zhańbi i ukarze, więc Xavier zaczął planować ucieczkę.
Gdy Robb dowiedział się, co się stało, zarządził jego poszukiwania, ogłaszając go poszukiwanym w całym królestwie za jego zbrodnie. Tak jak przewidywano, gdy go znaleziono, wrzucono go do lochu i przez wiele tygodni bez końca karano za zgodą ojca. Robb wiedział, że Xavier tamtej nocy nie miał nad sobą kontroli, a mimo to go ukarał.
To tylko wzmogło nienawiść Xaviera wobec niego.
Robb nazwał go plamą i powiedział mu, jak bardzo nie nadaje się na tron — i to utkwiło mu w pamięci. Kiedy wyszedł z więzienia, stał się innym człowiekiem dla swojego brata. To wydarzenie spowodowało także napięcie w jego relacji z Królową Laylą, które zmalało dopiero wtedy, gdy leżała na łożu śmierci.
Przeprosiła go i powiedziała, że powinna była zrobić dla niego więcej, stanąć w jego obronie przed ojcem i postąpić inaczej. Przeprosiła za niedociągnięcia Robba i błagała go, by był lepszym władcą niż on. Potem powiedziała mu, żeby panował nad swoim gniewem, bo inaczej gniew zapanuje nad nim.
Tęsknił za matką i żałował, że nie mogła zostać z nim dłużej, by odpowiedzieć na kilka jego pytań. Jednak miał wobec niej mieszane uczucia. Nie rozumiał, dlaczego nigdy nie stanęła w jego obronie przeciwko Robbowi.
Edward zawsze był szczery i robił tylko to, co leżało w jego najlepszym interesie, był jedyną osobą, której mógł ufać w całym królestwie. Nigdy nie powinien był wysyłać go na tak długo. Gdyby pozwolił Edwardowi podróżować tak, jak chciał, już dawno by wrócił i miałby z kim porozmawiać.
Dlatego zasłużył na to uczucie samotności.
Królowa sądziła, że wysłał go z jej powodu — i nie miała do końca racji. Przyczyniła się do tego, ale nie była jedyną przyczyną. Wysłał go, ponieważ ufał, że dostarczy jego wiadomość Alfie Kozowi, ofertę władzy. Edward był mistrzem w przekonywaniu ludzi do wykonywania jego poleceń, a Xavier potrzebował jego talentu. Zobaczył szansę, by załatwić trzy sprawy jednym ruchem i skorzystał z niej. Nadchodziła wojna. Nie wiedział jak ani kiedy, ale musiał się przygotować i otoczyć zaufanymi ludźmi.
Podszedł do stołu, na którym stała butelka wina, podniósł ją i przyłożył do ust, biorąc długi łyk, zanim odstawił ją z powrotem na stół.
"Edwardzie, ty draniu!" zaklął i usiadł przy stole obok niego.
"Nie jestem żadnym bękartem, bracie. Jestem prawowitym następcą tronu," odpowiedział Edward, a Xavier odwrócił się, widząc Edwarda stojącego przy oknie po jego lewej stronie.
Na jego twarzy pojawił się uśmiech, który nie znikał. Widok Edwarda znacznie poprawił mu humor.
"Dla mnie zawsze będziesz bękartem i małym diabłem."
Wywrócił oczami, ale się uśmiechnął. "Ja też za tobą tęskniłem, idioto," powiedział. "Po co dzwoniłeś? Spokojnie podróżowałem z Alfą Kozem, gdy usłyszałem twój płaczliwy głosik."
Xavier zmierzył go wzrokiem, część niego chciała chwycić go za szyję, ale uświadomił sobie, że po pierwsze nie powinien, a po drugie nie mógł. Nie był naprawdę w swoim pokoju; był w drodze powrotnej z Klean. To była jego zdolność teleportacji w akcji.
Podczas gdy Xavier spędzał swoje nastoletnie lata i młodość z ojcem, przygotowując się do bycia królem alfą i wpadając w kłopoty, Edward spędzał czas z ich matką, ucząc się magii i czarodziejstwa. On również był świetny w sztuczkach i iluzjach, ale przestał dokuczać Xavierowi, kiedy ten zagroził, że wyrwie mu serce.
Jako bracia mieli więź, która pozwalała im łączyć się ze sobą myślami, jeśli tylko tego chcieli. Edward powiedział mu, że jego umysł jest zawsze otwarty na Xaviera, jeśli ten będzie tego potrzebował, ale umysł Xaviera zawsze pozostawał zamknięty aż do dziś.
„Potrzebowałem z kimś porozmawiać”, przyznał z długim westchnieniem.
Edward skrzyżował ramiona na piersi. „No to zadzwoń do swoich przyjaciół. Och, zapomniałem, nie masz żadnych.”
Zmarszczył na niego brwi. „Nie przyszedłeś tutaj, żeby się ze mnie nabijać, Edwardzie. Życie już to robi.”
Jego zraniony ton i pełna bólu odpowiedź zaskoczyły Edwarda. Nie spodziewał się tego i rzadko widywał tę stronę brata.
„Przepraszam, bracie”, przeprosił i zapytał: „Dlaczego tu jestem?”
Xavier znowu przyłożył butelkę do ust, połykając dużą część jej zawartości. „Dziś znalazłem Zarę z innym mężczyzną.” To jednak nie bolało go tak bardzo, jak odkrycie, że przez te wszystkie lata nigdy go nie kochała.
„Och”, odparł, nie brzmiąc na tak zaskoczonego, jak Xavier by tego chciał.
„Wiedziałeś? Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?”
„Myślę, że wszyscy wiedzieli, oprócz ciebie. Poza tym i tak byś mi nie uwierzył. Ludzie zakochani często tak mają. Musiałem wierzyć, że prawda wyjdzie na jaw w swoim czasie.”
„Chyba miałeś rację.”
„A co zrobiłeś z Zarą?” zapytał Edward ostrożnym tonem.
„Wygnałem ją. Uznałem, że to lepsze niż ją zabić, jak początkowo chciałem.”
Ulga zalała jego twarz. „Nie sądziłem, że ten dzień nadejdzie tak szybko, ale jestem z ciebie dumny.”
Opadł na krzesło obok stołu. „Wciąż jestem głupcem.”
Edward rzucił mu litościwe spojrzenie. „Nie jesteś głupcem. Byłeś zakochany.”
„Ona tak naprawdę mnie nie kochała. To czyni mnie głupcem. Robb miał rację.” Przygryzł wargę, odchylił głowę i pokręcił nią.
Edward zmarszczył brwi na te słowa i podszedł do niego gwałtownie. „Jeśli komukolwiek to powiesz, zaprzeczę, ale nasz ojciec nie wie wszystkiego. Gdyby wiedział, lepiej by cię wychował. Zakochałeś się, a to wymaga odwagi. Ja jestem mistrzem magii, ale tego nie potrafię. Dałeś z siebie wszystko i oczekiwałeś tego samego. To wstyd, jak się to wszystko potoczyło.”
„Dlaczego nigdy mnie nie nienawidziłeś?”
„Bo cię widziałem. Przez całe życie obserwowałem, jak robisz wszystko, żeby ojciec cię zauważył, a on nigdy tego nie zrobił. To wyjaśnia, dlaczego tak łatwo zakochałeś się w Zarze. Sprawiała, że czułeś się zauważony i potrzebny.”
To musiał być powód, dla którego Mia była tak przywiązana do młodszego brata. Jego wielka głowa nie była bez powodu, skrywał w niej wiele mądrości. Zawsze wiedział, co powiedzieć w każdej sytuacji. Często jego słowa nie sprawiały, że czuł się szczęśliwy czy komfortowo, ale musiały być wypowiedziane.
Myśl o Mii sprawiała mu radość, ale świadomość, że była zauroczona jego bratem do granic buntu, budziła w nim niepewność co do niej.
„Nie chcę już rozmawiać o Zarze.”
„Świetnie, porozmawiajmy o twojej królowej, Mii.” Edward uśmiechnął się szeroko, poruszając brwiami.
Xavier jęknął i wstał, zabierając ze sobą butelkę. Myśl o ujawnieniu kolejnej wrażliwej strony przed bratem wywoływała w nim dreszcz.
„Nie chcę też o niej mówić.” Przyłożył butelkę do ust i tym razem opróżnił ostatnią kroplę do gardła.
Nie chciał mówić o swojej żonie ani o swoim pociągu do niej. Nie chciał mówić o ich intymnych chwilach, o całowaniu jej i o tym, że mu się to podobało.
„Dlaczego? Zabiłeś ją? Zrobiłeś jej krzywdę?” – głos Edwarda podniósł się z niepokojem.
Opadł na łóżko. „Wszystko z nią w porządku, nie zrobiłem jej nic. Chcę porozmawiać o czymś innym.”
„Na przykład o czym?”
Wciągnął nogi na łóżko i oparł plecy o poduszkę. „Ile dni zostało ci do końca podróży?”
Edward zawahał się. Spojrzał w górę i przyłożył rękę do brody w zamyśleniu. „Nie wiem, nie liczyłem. Jednak myślę, że jeszcze kilka dni i będziemy w stolicy, więc powiedzmy tydzień lub dwa.” Kiedy odwrócił głowę w stronę Xaviera, zobaczył, że jego oczy są zamknięte.
Idiota już zasnął.
Przesuń w górę, aby kontynuować
We śnie Mia usłyszała warkot, który wyrwał ją ze snu i przywrócił świadomość. Nad nią, na łóżku, unosiła się para ognistych czerwonych oczu. Jej oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej, gdy zorientowała się, że to, co widzi, nie jest halucynacją. Na jej łóżku stał wielki czarny wilk, wpatrując się w nią. Wciągnęła gwałtownie powietrze, przestraszona.
Podparła się na łokciach tak, że jej twarz znalazła się zaledwie kilka centymetrów od pyska wilka, lecz nie wykonała żadnego innego ruchu.
Wilkołaki były szybsze w wilczej postaci niż w ludzkiej, a jej nogi jeszcze nie odzyskały sprawności po przebudzeniu. Chociaż chciała się zerwać i uciec z łóżka, wiedziała, że nie zajdzie daleko.
Opanowała się, odganiając resztki strachu, i uważnie mu się przyjrzała.
Wilk miał świecące, czerwone oczy i był w jej pokoju, co oznaczało, że był alfą i mieszkał w pałacu. Jej oczy zwęziły się, gdy wreszcie wyostrzył się jej zmysł węchu i poczuła jego zapach. Wyrazista woń wilka należała do królewskiego alfy. Był w jej pokoju, na jej łóżku, górował nad nią i obserwował jej sen.
Kącik jego pyska uniósł się, a z gardła wydobył się przerażający warkot, który przesłał jej po plecach nerwowe dreszcze.
Serce waliło jej głośno, lecz pozostała nieruchoma.
Strach, który zniknął minutę wcześniej, powrócił do jej oczu, gdy na niego patrzyła. Nie chciała panikować, ale nie mogła się powstrzymać. Nie wiedziała, dlaczego był w jej pokoju, na jej łóżku.
Dlaczego przyszedł?
Czy przyszedł, by ją zabić?
Jeszcze niczego nie zrobiła, by na to zasłużyć.
Czy w ogóle musiała coś zrobić?
Przełknęła ślinę, wciąż z bijącym sercem, czekając na to, co miał zrobić.
Nie zaatakował jej. Przestał warczeć, a jego czerwone oczy straciły furię. Pochylił się i przyłożył głowę do jej czoła, i przez chwilę poczuła, jak bardzo cierpi. To był miażdżący ból, ale nie wiedziała, co zrobić, by mu pomóc.
Otulił jej twarz swoim pyskiem w geście, który wydał się czuły, i zrozumiała, że potrzebuje pocieszenia. Powoli uniosła dłoń, by pogłaskać jego futrzaste plecy, a on zadrżał pod jej dotykiem. Przytulił się bliżej, opierając głowę na jej ramieniu. Jego futrzaste ciało dotykające jej sprawiło, że przeszedł ją dreszcz, choć ten gest był niewinny. Mimo to nie przestała go głaskać, dając mu do zrozumienia, że jest przy nim.
Zamruczał i cofnął się nieco, po czym przesunął językiem po jej twarzy.
Oczy Mii otworzyły się szeroko i podparła się na łokciach. Rozejrzała się ostrożnie — w pokoju nie było nikogo prócz niej. Westchnęła i opadła z powrotem na poduszkę, pocierając czoło. To był sen, wszystko działo się w jej śnie. Król alfa nie był w jej pokoju. To wszystko było w jej głowie.
Westchnęła, opadła z powrotem na łóżko. Xavier cierpiał i czuła ten ból, gdy dotknęła go we śnie. Nie widziała go ani nie rozmawiała z nim od dwóch dni, odkąd podzielili się pocałunkiem w jej gabinecie. Wyjechał bez słowa i to ją zabolało, choć nie powinno. Widziała, jak wsiadał do powozu, który go zabrał i część niej wiedziała, dokąd się udał. Bolało ją, że nigdy nie będzie dla niego tak ważna jak Zara. Bolało ją to jeszcze bardziej, bo wiedziała o tym i mimo wszystko się z nim związała.
Musiało wydarzyć się coś złego dwa dni temu, bo od powrotu nie opuszczał swoich komnat.
Nie chciała zbyt wiele myśleć o śnie, który właśnie miała, ale być może potrzebował jej pomocy, by przez to przejść.
„Poprosił wszystkich, żeby trzymali się z dala od jego pokoju. Wszyscy to także ty. Jeśli cię potrzebuje, wezwie cię. Trzymaj się z dala od niebezpieczeństwa”, odezwał się jej wewnętrzny głos.
Mia chciała obiecać, że już nigdy nie wplącze się w tak bolesną sytuację, ale nie mogła tego przyrzec. Wiedziała, jak bardzo wpływa na nią król alfa i wiedziała, że pobiegnie do niego za każdym razem, gdy ją zawoła.
..
— Na pewno nie chcesz już nic jeść? — zapytał Jobe, podając jej miskę z czerwonym mięsem, lecz pokręciła głową.
To była jej pierwsza wizyta w domu ojca od chwili ślubu. Wykorzystała sytuację króla alfy, by odwiedzić ojca. Tęskniła za tym miejscem. Za domem, otoczeniem i zapachem. To wszystko przywoływało wspomnienia z dzieciństwa, gdy chowała się w pokoju, a Ariel musiała jej szukać. Wtedy Jobe przydzielał im obowiązki, tylko po to, by nie przeszkadzały mu w naradach z innymi Lordami. Każdy zakamarek krył w sobie wyjątkowe wspomnienia, a powrót do nich sprawiał jej radość.
Jobe był zaskoczony i więcej niż szczęśliwy, kiedy zszedł na dół i ją zobaczył. Przytulił ją mocno i pocieszająco, czego właśnie potrzebowała. Oboje płakali.
Potem rozmawiali, nadrabiając zaległości z ostatnich miesięcy, a Mia dowiedziała się, że Jobe zaczął zbierać książki do czytania, które – jak powiedział – przypominały mu o niej. Ucieszyła się, że zachował o niej dobre wspomnienie.
Jobe poprosił ją, by została na obiad, który już się przygotowywał, a ona wzruszyła ramionami i wyraziła zgodę.
Podniosła biały obrus i wytarła usta, zanim przemówiła. „Dziękuję, ojcze, ale już wystarczy. Jeśli zjem więcej, nie wrócę dziś do pałacu.”
„Powiedziałbym, że to świetnie, ale król może się zdenerwować i ukarać mnie za przetrzymywanie cię tutaj.”
Obdarzyła go nikłym uśmiechem. Nie mogła mu powiedzieć, że jej mąż nie wyraził zgody na dzisiejszą wizytę. Tak samo jak nigdy nie powiedziała ojcu, że król zmusił ją do tej umowy, grożąc, że go zamknie. Nie mogła. Niektóre rzeczy lepiej przemilczeć.
A jednak, z nieznanego powodu, pozwoliła sobie coś do niego poczuć.
„Wszystko w porządku?” – zapytał Jobe, wpatrując się w nią z ciekawością.
Pokiwała głową i odchrząknęła. „Wszystko dobrze. Dziękuję, ojcze, posiłek był pyszny.”
„Nie ma za co.”
Kiedy Jobe kończył posiłek na własnym talerzu, Mia powędrowała po schodach do swojego dawnego pokoju.
Otworzyła drzwi, ale nie spieszyła się, by wejść do środka, rozglądając się dokoła. Zauważyła, że jej pokój nadal wyglądał tak, jak wtedy, gdy opuszczała go wiele miesięcy temu. Wyglądało na to, że Jobe nie miał zamiaru niczego zmieniać.
Zamknęła drzwi do swojego pokoju po zabraniu kilku książek i udała się do pokoju Ariel. Otworzyła i weszła. W przeciwieństwie do jej pokoju, pokój Ariel przeszedł drobną zmianę od czasu jej wyjazdu. Zasłony były inne, podobnie jak pościel. Poza tym – nic się nie zmieniło.
Wiele miesięcy temu córki Jobe’a Asiki hałasowały po domu, by zaznaczyć swoją obecność. Teraz już tego nie było. Jej ojciec był sam w tym domu, choć był tak duży. Wyczekiwała dnia, w którym mogłaby go zaprosić do siebie do Pałacu. Może ten dzień nigdy nie nadejdzie, ale mogła mieć nadzieję.
„Czy on cię krzywdzi?” – usłyszała od drzwi i odwróciła się, by zobaczyć ojca stojącego w progu. Jego zatroskane oczy utkwione były w jej spojrzeniu.
Pokręciła głową. To go jednak nie przekonało. „Nie podniósł na mnie ręki od wielu miesięcy.” Ostatni raz skrzywdził ją fizycznie dzień po ślubie, kiedy odebrał jej dech dusząc ją. Choć kilka dni temu chwycił ją za twarz w gabinecie, nie sprawił jej bólu.
Jedyny ból, jaki jej sprawiał, był emocjonalny.
„Nie powinien nigdy podnosić na ciebie ręki!”
„Nie był wcześniej łagodny ani dobry, ale teraz jest lepszy i—” przygryzła wargę, zanim wypowiedziała te słowa.
„Co się stało, dziecko?”
Zwlokła się na łóżko i usiadła na nim, przytłoczona ciężarem prawdy. Jej głowa opadła, a palce nerwowo drżały. „Jestem zauroczona królem Alfą,” wyznała.
Na twarzy starca pojawiła się mieszanka emocji: od dezorientacji po strach, ale nie było tam szczęścia. „To twój mąż. Po miesiącach małżeństwa uczucia mogą się pojawić, to normalne.”
Miał rację. Xavier mówił, że uczucia i przyciąganie będą się rozwijać im dłużej będą razem. To naturalne zjawisko.
„A czy on czuje to samo do ciebie?”
Jej oczy zaszkliły się, bo znała prawdę, która łamała jej serce. „Nie wiem. Ma kochankę. Taką, z którą jest od lat i nie zamierza jej zostawić.”
„Mia,” jęknął z rezygnacją i ruszył od drzwi ku niej. Usiadł obok, nie mówiąc nic. Mia widziała, że jej współczuł i było mu jej żal.
Wiedziała, że nie takiego życia dla niej pragnął, ale los znów zwyciężył.
Po jej policzku spłynęła łza. „Wiem. Powinnam była być mądrzejsza. On nigdy nie będzie mój i to wszystko zrujnuje.” Chciała mu wyznać całą prawdę od samego początku. Ale bała się, że to przyniesie więcej szkody niż pożytku jej samej i ojcu. Lepiej było to zachować dla siebie, nawet jeśli tak bardzo bolało.
Wyciągnął rękę i ujął jej dłoń. „Przykro mi. Chciałbym móc coś powiedzieć lub zrobić. Los był okrutny dla ciebie i twojej rodziny, ale zawsze byłaś wojowniczką. Nigdy nie widziałem, żebyś się poddała. Ani gdy byłaś dzieckiem, ani gdy stałaś się młodą dziewczyną żyjącą w okrutnym świecie. Zawsze byłaś ocalałą i dlatego wiem, że przez to przejdziesz. Niech nikt nie mówi, że nie masz kontroli, bo masz. Jesteś królową Mią Ainsworth z domu Asika i jesteś panią własnego losu.”
To było wszystko, co musiała usłyszeć.
Objęła ojca ramionami i ponownie się rozpłakała.
Przesuń w górę, aby kontynuować