passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #49 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 49

48: Bóle przeszłości

Xavier pamiętał, jak w wieku szesnastu lat został przykuty łańcuchami w świątyni, ponieważ odezwał się do ojca nieodpowiednim tonem. Siedział tam przykuty, bez jedzenia i wody przez wiele dni, co wywołało jego pierwszą przemianę. Strażnicy słyszeli dochodzące odgłosy, ale żaden nie przyszedł mu z pomocą, dopóki nie ujawnił się jego wilk. Wielki, czarny, przerażający wilk z futrem i świecącymi żółtymi oczami zawył z bólu i gniewu.

Łańcuchy opadły z niego, a drzwi wkrótce się otworzyły. Do środka wszedł Najwyższy Kapłan i trzech strażników z srebrnymi włóczniami w dłoniach, gotowych do ataku. Xavier rzucił się naprzód i zabił ich wszystkich, zanim wybiegł do lasu. Kiedy ponownie przemienił się w człowieka, uświadomił sobie swoje czyny. Wiedział, że ojciec go zhańbi i ukarze, więc Xavier zaczął planować ucieczkę.

Gdy Robb dowiedział się, co się stało, zarządził jego poszukiwania, ogłaszając go poszukiwanym w całym królestwie za jego zbrodnie. Tak jak przewidywano, gdy go znaleziono, wrzucono go do lochu i przez wiele tygodni bez końca karano za zgodą ojca. Robb wiedział, że Xavier tamtej nocy nie miał nad sobą kontroli, a mimo to go ukarał.

To tylko wzmogło nienawiść Xaviera wobec niego.

Robb nazwał go plamą i powiedział mu, jak bardzo nie nadaje się na tron — i to utkwiło mu w pamięci. Kiedy wyszedł z więzienia, stał się innym człowiekiem dla swojego brata. To wydarzenie spowodowało także napięcie w jego relacji z Królową Laylą, które zmalało dopiero wtedy, gdy leżała na łożu śmierci.

Przeprosiła go i powiedziała, że powinna była zrobić dla niego więcej, stanąć w jego obronie przed ojcem i postąpić inaczej. Przeprosiła za niedociągnięcia Robba i błagała go, by był lepszym władcą niż on. Potem powiedziała mu, żeby panował nad swoim gniewem, bo inaczej gniew zapanuje nad nim.

Tęsknił za matką i żałował, że nie mogła zostać z nim dłużej, by odpowiedzieć na kilka jego pytań. Jednak miał wobec niej mieszane uczucia. Nie rozumiał, dlaczego nigdy nie stanęła w jego obronie przeciwko Robbowi.

Edward zawsze był szczery i robił tylko to, co leżało w jego najlepszym interesie, był jedyną osobą, której mógł ufać w całym królestwie. Nigdy nie powinien był wysyłać go na tak długo. Gdyby pozwolił Edwardowi podróżować tak, jak chciał, już dawno by wrócił i miałby z kim porozmawiać.

Dlatego zasłużył na to uczucie samotności.

Królowa sądziła, że wysłał go z jej powodu — i nie miała do końca racji. Przyczyniła się do tego, ale nie była jedyną przyczyną. Wysłał go, ponieważ ufał, że dostarczy jego wiadomość Alfie Kozowi, ofertę władzy. Edward był mistrzem w przekonywaniu ludzi do wykonywania jego poleceń, a Xavier potrzebował jego talentu. Zobaczył szansę, by załatwić trzy sprawy jednym ruchem i skorzystał z niej. Nadchodziła wojna. Nie wiedział jak ani kiedy, ale musiał się przygotować i otoczyć zaufanymi ludźmi.

Podszedł do stołu, na którym stała butelka wina, podniósł ją i przyłożył do ust, biorąc długi łyk, zanim odstawił ją z powrotem na stół.

"Edwardzie, ty draniu!" zaklął i usiadł przy stole obok niego.

"Nie jestem żadnym bękartem, bracie. Jestem prawowitym następcą tronu," odpowiedział Edward, a Xavier odwrócił się, widząc Edwarda stojącego przy oknie po jego lewej stronie.

Na jego twarzy pojawił się uśmiech, który nie znikał. Widok Edwarda znacznie poprawił mu humor.

"Dla mnie zawsze będziesz bękartem i małym diabłem."

Wywrócił oczami, ale się uśmiechnął. "Ja też za tobą tęskniłem, idioto," powiedział. "Po co dzwoniłeś? Spokojnie podróżowałem z Alfą Kozem, gdy usłyszałem twój płaczliwy głosik."

Xavier zmierzył go wzrokiem, część niego chciała chwycić go za szyję, ale uświadomił sobie, że po pierwsze nie powinien, a po drugie nie mógł. Nie był naprawdę w swoim pokoju; był w drodze powrotnej z Klean. To była jego zdolność teleportacji w akcji.

Podczas gdy Xavier spędzał swoje nastoletnie lata i młodość z ojcem, przygotowując się do bycia królem alfą i wpadając w kłopoty, Edward spędzał czas z ich matką, ucząc się magii i czarodziejstwa. On również był świetny w sztuczkach i iluzjach, ale przestał dokuczać Xavierowi, kiedy ten zagroził, że wyrwie mu serce.

Jako bracia mieli więź, która pozwalała im łączyć się ze sobą myślami, jeśli tylko tego chcieli. Edward powiedział mu, że jego umysł jest zawsze otwarty na Xaviera, jeśli ten będzie tego potrzebował, ale umysł Xaviera zawsze pozostawał zamknięty aż do dziś.

„Potrzebowałem z kimś porozmawiać”, przyznał z długim westchnieniem.

Edward skrzyżował ramiona na piersi. „No to zadzwoń do swoich przyjaciół. Och, zapomniałem, nie masz żadnych.”

Zmarszczył na niego brwi. „Nie przyszedłeś tutaj, żeby się ze mnie nabijać, Edwardzie. Życie już to robi.”

Jego zraniony ton i pełna bólu odpowiedź zaskoczyły Edwarda. Nie spodziewał się tego i rzadko widywał tę stronę brata.

„Przepraszam, bracie”, przeprosił i zapytał: „Dlaczego tu jestem?”

Xavier znowu przyłożył butelkę do ust, połykając dużą część jej zawartości. „Dziś znalazłem Zarę z innym mężczyzną.” To jednak nie bolało go tak bardzo, jak odkrycie, że przez te wszystkie lata nigdy go nie kochała.

„Och”, odparł, nie brzmiąc na tak zaskoczonego, jak Xavier by tego chciał.

„Wiedziałeś? Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?”

„Myślę, że wszyscy wiedzieli, oprócz ciebie. Poza tym i tak byś mi nie uwierzył. Ludzie zakochani często tak mają. Musiałem wierzyć, że prawda wyjdzie na jaw w swoim czasie.”

„Chyba miałeś rację.”

„A co zrobiłeś z Zarą?” zapytał Edward ostrożnym tonem.

„Wygnałem ją. Uznałem, że to lepsze niż ją zabić, jak początkowo chciałem.”

Ulga zalała jego twarz. „Nie sądziłem, że ten dzień nadejdzie tak szybko, ale jestem z ciebie dumny.”

Opadł na krzesło obok stołu. „Wciąż jestem głupcem.”

Edward rzucił mu litościwe spojrzenie. „Nie jesteś głupcem. Byłeś zakochany.”

„Ona tak naprawdę mnie nie kochała. To czyni mnie głupcem. Robb miał rację.” Przygryzł wargę, odchylił głowę i pokręcił nią.

Edward zmarszczył brwi na te słowa i podszedł do niego gwałtownie. „Jeśli komukolwiek to powiesz, zaprzeczę, ale nasz ojciec nie wie wszystkiego. Gdyby wiedział, lepiej by cię wychował. Zakochałeś się, a to wymaga odwagi. Ja jestem mistrzem magii, ale tego nie potrafię. Dałeś z siebie wszystko i oczekiwałeś tego samego. To wstyd, jak się to wszystko potoczyło.”

„Dlaczego nigdy mnie nie nienawidziłeś?”

„Bo cię widziałem. Przez całe życie obserwowałem, jak robisz wszystko, żeby ojciec cię zauważył, a on nigdy tego nie zrobił. To wyjaśnia, dlaczego tak łatwo zakochałeś się w Zarze. Sprawiała, że czułeś się zauważony i potrzebny.”

To musiał być powód, dla którego Mia była tak przywiązana do młodszego brata. Jego wielka głowa nie była bez powodu, skrywał w niej wiele mądrości. Zawsze wiedział, co powiedzieć w każdej sytuacji. Często jego słowa nie sprawiały, że czuł się szczęśliwy czy komfortowo, ale musiały być wypowiedziane.

Myśl o Mii sprawiała mu radość, ale świadomość, że była zauroczona jego bratem do granic buntu, budziła w nim niepewność co do niej.

„Nie chcę już rozmawiać o Zarze.”

„Świetnie, porozmawiajmy o twojej królowej, Mii.” Edward uśmiechnął się szeroko, poruszając brwiami.

Xavier jęknął i wstał, zabierając ze sobą butelkę. Myśl o ujawnieniu kolejnej wrażliwej strony przed bratem wywoływała w nim dreszcz.

„Nie chcę też o niej mówić.” Przyłożył butelkę do ust i tym razem opróżnił ostatnią kroplę do gardła.

Nie chciał mówić o swojej żonie ani o swoim pociągu do niej. Nie chciał mówić o ich intymnych chwilach, o całowaniu jej i o tym, że mu się to podobało.

„Dlaczego? Zabiłeś ją? Zrobiłeś jej krzywdę?” – głos Edwarda podniósł się z niepokojem.

Opadł na łóżko. „Wszystko z nią w porządku, nie zrobiłem jej nic. Chcę porozmawiać o czymś innym.”

„Na przykład o czym?”

Wciągnął nogi na łóżko i oparł plecy o poduszkę. „Ile dni zostało ci do końca podróży?”

Edward zawahał się. Spojrzał w górę i przyłożył rękę do brody w zamyśleniu. „Nie wiem, nie liczyłem. Jednak myślę, że jeszcze kilka dni i będziemy w stolicy, więc powiedzmy tydzień lub dwa.” Kiedy odwrócił głowę w stronę Xaviera, zobaczył, że jego oczy są zamknięte.

Idiota już zasnął.

Przesuń w górę, aby kontynuować

49: Walka z przeznaczeniem

We śnie Mia usłyszała warkot, który wyrwał ją ze snu i przywrócił świadomość. Nad nią, na łóżku, unosiła się para ognistych czerwonych oczu. Jej oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej, gdy zorientowała się, że to, co widzi, nie jest halucynacją. Na jej łóżku stał wielki czarny wilk, wpatrując się w nią. Wciągnęła gwałtownie powietrze, przestraszona.

Podparła się na łokciach tak, że jej twarz znalazła się zaledwie kilka centymetrów od pyska wilka, lecz nie wykonała żadnego innego ruchu.

Wilkołaki były szybsze w wilczej postaci niż w ludzkiej, a jej nogi jeszcze nie odzyskały sprawności po przebudzeniu. Chociaż chciała się zerwać i uciec z łóżka, wiedziała, że nie zajdzie daleko.

Opanowała się, odganiając resztki strachu, i uważnie mu się przyjrzała.

Wilk miał świecące, czerwone oczy i był w jej pokoju, co oznaczało, że był alfą i mieszkał w pałacu. Jej oczy zwęziły się, gdy wreszcie wyostrzył się jej zmysł węchu i poczuła jego zapach. Wyrazista woń wilka należała do królewskiego alfy. Był w jej pokoju, na jej łóżku, górował nad nią i obserwował jej sen.

Kącik jego pyska uniósł się, a z gardła wydobył się przerażający warkot, który przesłał jej po plecach nerwowe dreszcze.

Serce waliło jej głośno, lecz pozostała nieruchoma.

Strach, który zniknął minutę wcześniej, powrócił do jej oczu, gdy na niego patrzyła. Nie chciała panikować, ale nie mogła się powstrzymać. Nie wiedziała, dlaczego był w jej pokoju, na jej łóżku.

Dlaczego przyszedł?

Czy przyszedł, by ją zabić?

Jeszcze niczego nie zrobiła, by na to zasłużyć.

Czy w ogóle musiała coś zrobić?

Przełknęła ślinę, wciąż z bijącym sercem, czekając na to, co miał zrobić.

Nie zaatakował jej. Przestał warczeć, a jego czerwone oczy straciły furię. Pochylił się i przyłożył głowę do jej czoła, i przez chwilę poczuła, jak bardzo cierpi. To był miażdżący ból, ale nie wiedziała, co zrobić, by mu pomóc.

Otulił jej twarz swoim pyskiem w geście, który wydał się czuły, i zrozumiała, że potrzebuje pocieszenia. Powoli uniosła dłoń, by pogłaskać jego futrzaste plecy, a on zadrżał pod jej dotykiem. Przytulił się bliżej, opierając głowę na jej ramieniu. Jego futrzaste ciało dotykające jej sprawiło, że przeszedł ją dreszcz, choć ten gest był niewinny. Mimo to nie przestała go głaskać, dając mu do zrozumienia, że jest przy nim.

Zamruczał i cofnął się nieco, po czym przesunął językiem po jej twarzy.

Oczy Mii otworzyły się szeroko i podparła się na łokciach. Rozejrzała się ostrożnie — w pokoju nie było nikogo prócz niej. Westchnęła i opadła z powrotem na poduszkę, pocierając czoło. To był sen, wszystko działo się w jej śnie. Król alfa nie był w jej pokoju. To wszystko było w jej głowie.

Westchnęła, opadła z powrotem na łóżko. Xavier cierpiał i czuła ten ból, gdy dotknęła go we śnie. Nie widziała go ani nie rozmawiała z nim od dwóch dni, odkąd podzielili się pocałunkiem w jej gabinecie. Wyjechał bez słowa i to ją zabolało, choć nie powinno. Widziała, jak wsiadał do powozu, który go zabrał i część niej wiedziała, dokąd się udał. Bolało ją, że nigdy nie będzie dla niego tak ważna jak Zara. Bolało ją to jeszcze bardziej, bo wiedziała o tym i mimo wszystko się z nim związała.

Musiało wydarzyć się coś złego dwa dni temu, bo od powrotu nie opuszczał swoich komnat.

Nie chciała zbyt wiele myśleć o śnie, który właśnie miała, ale być może potrzebował jej pomocy, by przez to przejść.

„Poprosił wszystkich, żeby trzymali się z dala od jego pokoju. Wszyscy to także ty. Jeśli cię potrzebuje, wezwie cię. Trzymaj się z dala od niebezpieczeństwa”, odezwał się jej wewnętrzny głos.

Mia chciała obiecać, że już nigdy nie wplącze się w tak bolesną sytuację, ale nie mogła tego przyrzec. Wiedziała, jak bardzo wpływa na nią król alfa i wiedziała, że pobiegnie do niego za każdym razem, gdy ją zawoła.

..

— Na pewno nie chcesz już nic jeść? — zapytał Jobe, podając jej miskę z czerwonym mięsem, lecz pokręciła głową.

To była jej pierwsza wizyta w domu ojca od chwili ślubu. Wykorzystała sytuację króla alfy, by odwiedzić ojca. Tęskniła za tym miejscem. Za domem, otoczeniem i zapachem. To wszystko przywoływało wspomnienia z dzieciństwa, gdy chowała się w pokoju, a Ariel musiała jej szukać. Wtedy Jobe przydzielał im obowiązki, tylko po to, by nie przeszkadzały mu w naradach z innymi Lordami. Każdy zakamarek krył w sobie wyjątkowe wspomnienia, a powrót do nich sprawiał jej radość.

Jobe był zaskoczony i więcej niż szczęśliwy, kiedy zszedł na dół i ją zobaczył. Przytulił ją mocno i pocieszająco, czego właśnie potrzebowała. Oboje płakali.

Potem rozmawiali, nadrabiając zaległości z ostatnich miesięcy, a Mia dowiedziała się, że Jobe zaczął zbierać książki do czytania, które – jak powiedział – przypominały mu o niej. Ucieszyła się, że zachował o niej dobre wspomnienie.

Jobe poprosił ją, by została na obiad, który już się przygotowywał, a ona wzruszyła ramionami i wyraziła zgodę.

Podniosła biały obrus i wytarła usta, zanim przemówiła. „Dziękuję, ojcze, ale już wystarczy. Jeśli zjem więcej, nie wrócę dziś do pałacu.”

„Powiedziałbym, że to świetnie, ale król może się zdenerwować i ukarać mnie za przetrzymywanie cię tutaj.”

Obdarzyła go nikłym uśmiechem. Nie mogła mu powiedzieć, że jej mąż nie wyraził zgody na dzisiejszą wizytę. Tak samo jak nigdy nie powiedziała ojcu, że król zmusił ją do tej umowy, grożąc, że go zamknie. Nie mogła. Niektóre rzeczy lepiej przemilczeć.

A jednak, z nieznanego powodu, pozwoliła sobie coś do niego poczuć.

„Wszystko w porządku?” – zapytał Jobe, wpatrując się w nią z ciekawością.

Pokiwała głową i odchrząknęła. „Wszystko dobrze. Dziękuję, ojcze, posiłek był pyszny.”

„Nie ma za co.”

Kiedy Jobe kończył posiłek na własnym talerzu, Mia powędrowała po schodach do swojego dawnego pokoju.

Otworzyła drzwi, ale nie spieszyła się, by wejść do środka, rozglądając się dokoła. Zauważyła, że jej pokój nadal wyglądał tak, jak wtedy, gdy opuszczała go wiele miesięcy temu. Wyglądało na to, że Jobe nie miał zamiaru niczego zmieniać.

Zamknęła drzwi do swojego pokoju po zabraniu kilku książek i udała się do pokoju Ariel. Otworzyła i weszła. W przeciwieństwie do jej pokoju, pokój Ariel przeszedł drobną zmianę od czasu jej wyjazdu. Zasłony były inne, podobnie jak pościel. Poza tym – nic się nie zmieniło.

Wiele miesięcy temu córki Jobe’a Asiki hałasowały po domu, by zaznaczyć swoją obecność. Teraz już tego nie było. Jej ojciec był sam w tym domu, choć był tak duży. Wyczekiwała dnia, w którym mogłaby go zaprosić do siebie do Pałacu. Może ten dzień nigdy nie nadejdzie, ale mogła mieć nadzieję.

„Czy on cię krzywdzi?” – usłyszała od drzwi i odwróciła się, by zobaczyć ojca stojącego w progu. Jego zatroskane oczy utkwione były w jej spojrzeniu.

Pokręciła głową. To go jednak nie przekonało. „Nie podniósł na mnie ręki od wielu miesięcy.” Ostatni raz skrzywdził ją fizycznie dzień po ślubie, kiedy odebrał jej dech dusząc ją. Choć kilka dni temu chwycił ją za twarz w gabinecie, nie sprawił jej bólu.

Jedyny ból, jaki jej sprawiał, był emocjonalny.

„Nie powinien nigdy podnosić na ciebie ręki!”

„Nie był wcześniej łagodny ani dobry, ale teraz jest lepszy i—” przygryzła wargę, zanim wypowiedziała te słowa.

„Co się stało, dziecko?”

Zwlokła się na łóżko i usiadła na nim, przytłoczona ciężarem prawdy. Jej głowa opadła, a palce nerwowo drżały. „Jestem zauroczona królem Alfą,” wyznała.

Na twarzy starca pojawiła się mieszanka emocji: od dezorientacji po strach, ale nie było tam szczęścia. „To twój mąż. Po miesiącach małżeństwa uczucia mogą się pojawić, to normalne.”

Miał rację. Xavier mówił, że uczucia i przyciąganie będą się rozwijać im dłużej będą razem. To naturalne zjawisko.

„A czy on czuje to samo do ciebie?”

Jej oczy zaszkliły się, bo znała prawdę, która łamała jej serce. „Nie wiem. Ma kochankę. Taką, z którą jest od lat i nie zamierza jej zostawić.”

„Mia,” jęknął z rezygnacją i ruszył od drzwi ku niej. Usiadł obok, nie mówiąc nic. Mia widziała, że jej współczuł i było mu jej żal.

Wiedziała, że nie takiego życia dla niej pragnął, ale los znów zwyciężył.

Po jej policzku spłynęła łza. „Wiem. Powinnam była być mądrzejsza. On nigdy nie będzie mój i to wszystko zrujnuje.” Chciała mu wyznać całą prawdę od samego początku. Ale bała się, że to przyniesie więcej szkody niż pożytku jej samej i ojcu. Lepiej było to zachować dla siebie, nawet jeśli tak bardzo bolało.

Wyciągnął rękę i ujął jej dłoń. „Przykro mi. Chciałbym móc coś powiedzieć lub zrobić. Los był okrutny dla ciebie i twojej rodziny, ale zawsze byłaś wojowniczką. Nigdy nie widziałem, żebyś się poddała. Ani gdy byłaś dzieckiem, ani gdy stałaś się młodą dziewczyną żyjącą w okrutnym świecie. Zawsze byłaś ocalałą i dlatego wiem, że przez to przejdziesz. Niech nikt nie mówi, że nie masz kontroli, bo masz. Jesteś królową Mią Ainsworth z domu Asika i jesteś panią własnego losu.”

To było wszystko, co musiała usłyszeć.

Objęła ojca ramionami i ponownie się rozpłakała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

50: Nadzieja w strachu

Kilku Lordów przybyło do domu Asików, więc Mia odmówiła ojcu, który chciał odprowadzić ją do powozu. Miał spotkanie, na które musiał się udać, a ona sama mogła wyjść bezpiecznie. Podzielili się krótkim pocałunkiem, a on błagał ją, by o siebie dbała.

Wieczór zbliżał się, gdy Mia postanowiła odejść. Pałac znajdował się nieco ponad godzinę jazdy stąd, więc była pewna, że wróci do domu przed zmrokiem. Ostatnią rzeczą, której pragnęła, było wpakować się w kłopoty na drodze. Król Xavier Ainsworth miałby wtedy uzasadniony powód, by ją zgładzić.

Mia ruszyła w stronę swojego powozu i już miała do niego wsiadać, gdy zauważyła parę świecących żółtych oczu w kącie podwórza, zawieszonych na ścianie pod sufitem.

Nie bała się. To był dom jej ojca, a więc i jej. Ale wiedziała, że lepiej nie pozwalać swojej wilczej stronie przejąć kontroli, by dowiedzieć się, kto się tam czai. Uwolnienie wilka dałoby do zrozumienia, że Mia Asika wciąż jest betą, a nie Luną. Xavier nie wybaczyłby jej, gdyby się w ten sposób ujawniła. Dlatego, pomimo tej potrzeby, poskromiła swoją wilczą naturę i czekała, by zobaczyć, co zrobi czający się wilk.

Po pół minucie wilk puścił sufit i wylądował na łapach jak drapieżnik. Coś w jego figlarnym zachowaniu wydało się Mii znajome i czekała, aż podejdzie do niej, nie zrywając ani na chwilę kontaktu wzrokowego.

Znała tylko jedną osobę o takim żarliwym spojrzeniu. „Jared?”

Jared był jej przyjacielem z dzieciństwa. Był jedynym synem i dziedzicem rodu Yao. Jego matka zawsze nie pochwalała tej przyjaźni. Mia kiedyś podsłuchała, jak zwracała się do niego, nazywając ją splamionym stworzeniem. Zabroniła mu utrzymywania z nią relacji, ale Jared jej nie słuchał. Wkradał się na ich podwórze i bawił się z nią, ale kilka lat temu to się zmieniło. Mia nie pytała dlaczego, wiedziała czemu. Jared był dobry, zabawny i irytujący, gdy chciał. Mógłby wydawać się groźny, gdyby nie to, że król alfa przewyższył go pod tym względem bez najmniejszego wysiłku.

Zatrzymał się, zaskoczony, że go rozpoznała. „To naprawdę ty?” Mia chciała zapytać, co robi w domu jej ojca, ale się powstrzymała.

„Nie sądziłeś chyba serio, że przestraszysz królową?” — odezwał się znajomy kobiecy głos za jej plecami. Mia odwróciła się i zobaczyła Lydię, byłą służącą, w białej, dopasowanej sukni z brązowym skórzanym pasem w talii. Trzymała w ręku brązowy wełniany koc, a w jej oczach błyszczał uśmiech.

„Lydia!” — wykrzyknęła Mia, zaskoczona jej obecnością.

Lydia pospieszyła do niej i mocno się objęły. Mia przytuliła ją, nie chcąc puścić. Tęskniła za nią przez ostatnie miesiące i ilekroć wydawało jej się, że już pogodziła się z jej odejściem, tęskniła jeszcze bardziej. Minęło wiele miesięcy, odkąd odeszła, a Mia wciąż czuła jej brak.

„Kiedy dowiedziałam się o twoim losie, próbowałam wstawić się za tobą u króla, ale nigdy nie słuchał. Myślałam, że już cię nie zobaczę. Nie wiesz nawet, jak bardzo cieszę się, że cię widzę.”

„Ja także, moja królowo” — odpowiedziała, promieniejąc. „Po odejściu z pałacu postanowiłam zostać w stolicy. Odszkodowanie, które otrzymałam od króla za służbę, było hojne. Dzięki temu otworzyłam salon i tam poznałam Jareda Yao.”

Rozległo się chrząknięcie i Mia oraz Lydia spojrzały na Jareda, który stał już w ludzkiej postaci, nagi. Ręce miał skrzyżowane wokół tego, co powinno pozostać prywatne, i niezręcznie patrzył w niebo.

„Przydałby mi się teraz ten koc, Lydio” — odezwał się, wyciągając do niej rękę. Podała mu koc, ale jej wzrok pozostał utkwiony w Mii.

„Mam nadzieję, że wszystko dobrze, moja królowo.”

Skinęła głową. „Przyszłam zobaczyć się z ojcem. A wy co tutaj robicie?”

„Widzieliśmy, jak twój powóz wjechał parę godzin temu, a Jared uznał, że będzie zabawnie przemknąć przez bramę i cię przestraszyć kilka minut temu” — odpowiedziała Lydia, a Mia spojrzała na Jareda, który miał na twarzy winny wyraz.

„To miało być tajemnicą.” Jared, który już miał koc owinięty wokół bioder, odezwał się, a Mia przyjrzała mu się uważnie. „Ty naprawdę nie umiesz dochować tajemnicy” — zmarszczył brwi na Lydię.

Lydia wzruszyła ramionami, a on przewrócił oczami. Mia zauważyła ton ich dialogu i mowę ciała, gdy rozmawiali ze sobą. Było oczywiste, że nie są tylko przyjaciółmi ani znajomymi. Było między nimi coś więcej, a przynajmniej powinno być.

– Jesteście razem? – wypaliła Mia.

– Co cię zdradziło? – zapytał Jared z szeroko otwartymi oczami.

– Wszystko.

Jared przyciągnął Lydię bliżej, obejmując ją w talii, ich ciała zetknęły się intymnie. – Masz rację, królowo Mio. Ona jest moją partnerką.

Lydia była zachwycona tym wyznaniem wobec królowej. Mia zauważyła tę czułość — była niezaprzeczalna. Odwróciła się do Lydii, uśmiechając się szeroko od ucha do ucha.

– Cieszę się waszym szczęściem. – Zerknęła na Jareda. – A twoja matka?

Mia przypomniała sobie jej pogardę, gdy byli młodsi, nawet gdy byli tylko przyjaciółmi. Wiedziała, że będzie czuć to samo, kiedy dowie się, że jej syn wybrał omegę na partnerkę.

– Popłakała się i pogodziła z tym – odpowiedział, niezbyt tym przejęty. – Spotkanie Lydii to najlepsze, co mnie spotkało i jestem wdzięczny za wszystkie okoliczności, które nas połączyły. Jestem wdzięczny tobie, wasza wysokość. – Jared się ukłonił.

Mia przewróciła oczami, ale była zachwycona ich widokiem. Widok dwójki zakochanych i szczęśliwych wzbudził w niej nadzieję, której postanowiła się trzymać.

Bezpiecznie dotarła do Pałacu i pospiesznie weszła do środka, trzymając głowę nisko i krocząc pewnym krokiem. Nie chciała konfrontacji z nikim i nie miała nadziei, by spotkać Xaviera. Dzień jak dotąd był dobry. Nie chciała, by cokolwiek go zepsuło.

Wspięła się po schodach i przeszła korytarz prowadzący do drzwi jej pokoju. Objęła ramionami trzy książki, które zabrała ze swojego dawnego pokoju, i odliczała ostatnie kroki do drzwi. Była już blisko, gdy usłyszała krzyk, a potem głośny huk o podłogę. Zatrzymała się w miejscu i odwróciła, dobrze wiedząc, skąd pochodzi dźwięk.

Pokój króla Alfy.

Jej serce ścisnęło się w piersi. Chciała to zignorować i wejść do swojego pokoju, ale wiedziała, że nie zazna spokoju, dopóki nie dowie się, co się dzieje.

Już nie było głośnych odgłosów, za to do jej uszu dotarły ciche jęki i szlochy oraz dźwięki szamotaniny.

Z bijącym mocno sercem podeszła do drzwi króla alfy, które były otwarte.

Zerknęła do środka i zobaczyła Xaviera, który przyciskał strażnika do ściany za gardło. Jego pociemniałe spojrzenie obserwowało, jak z ust strażnika tryska krew, a on szyderczo się uśmiechał. Dusił jednego strażnika, podczas gdy drugi leżał nieprzytomny na podłodze. Strażnik nie walczył, tylko próbował się uwolnić, lecz nawet jego szamotanina była już żałosną próbą.

Przerażona tym widokiem, Mia na chwilę straciła wszelkie zmysły. Xavier zabije tego strażnika, jeśli będzie dalej go dusił. On też zdawał się to wiedzieć, ale nie dbał o to.

Zawsze wiedziała, że potrafi być przerażający, ale nie sądziła, że to zajdzie aż tak daleko.

Nie rozpoznawała tej jego wersji – ta strona go przerażała. Cokolwiek się z nim stało, przemieniało go w potwora.

– Przestań! – zawołała spanikowanym głosem stojąc za drzwiami.

Na jej rozkaz puścił, a strażnik runął na podłogę niemal bez życia, jak ten drugi.

Xavier oddychał ciężko. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała z każdym oddechem. Kopnął w twarz nieprzytomnego strażnika i ten nagle odzyskał świadomość.

– Wynocha! – zaryczał do biednych strażników jak ranne zwierzę, gdy ci pomogli sobie wzajemnie i wyczołgali się z komnaty króla alfy.

Kiedy wyszli, Xavier wreszcie zwrócił uwagę na Mię, która stała na zewnątrz od co najmniej minuty.

Przełknęła ślinę, widząc jego czerwone, wściekłe oczy – dokładnie takie, jakie widziała we śnie. Z jego ust wydobył się szyderczy uśmiech, a zaciśnięte zęby zaczęły zgrzytać, co sprawiło, że Mia drżała w środku.

Był w czarnych spodniach, nagi od pasa w górę, a jego umięśnione ciało ją onieśmielało. Nie była pewna, co bardziej ją przerażało – jego twarz czy nagi tors.

Podszedł do drzwi, a głos w jej głowie kazał jej uciekać i ratować się, ale nie ruszyła się. Nie mogła. Gdy doszedł do drzwi, chwycił za klamkę i jednym gwałtownym ruchem zatrzasnął je tuż przed jej twarzą, powodując głośny huk.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa