We śnie Mia usłyszała warkot, który wyrwał ją ze snu i przywrócił świadomość. Nad nią, na łóżku, unosiła się para ognistych czerwonych oczu. Jej oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej, gdy zorientowała się, że to, co widzi, nie jest halucynacją. Na jej łóżku stał wielki czarny wilk, wpatrując się w nią. Wciągnęła gwałtownie powietrze, przestraszona.
Podparła się na łokciach tak, że jej twarz znalazła się zaledwie kilka centymetrów od pyska wilka, lecz nie wykonała żadnego innego ruchu.
Wilkołaki były szybsze w wilczej postaci niż w ludzkiej, a jej nogi jeszcze nie odzyskały sprawności po przebudzeniu. Chociaż chciała się zerwać i uciec z łóżka, wiedziała, że nie zajdzie daleko.
Opanowała się, odganiając resztki strachu, i uważnie mu się przyjrzała.
Wilk miał świecące, czerwone oczy i był w jej pokoju, co oznaczało, że był alfą i mieszkał w pałacu. Jej oczy zwęziły się, gdy wreszcie wyostrzył się jej zmysł węchu i poczuła jego zapach. Wyrazista woń wilka należała do królewskiego alfy. Był w jej pokoju, na jej łóżku, górował nad nią i obserwował jej sen.
Kącik jego pyska uniósł się, a z gardła wydobył się przerażający warkot, który przesłał jej po plecach nerwowe dreszcze.
Serce waliło jej głośno, lecz pozostała nieruchoma.
Strach, który zniknął minutę wcześniej, powrócił do jej oczu, gdy na niego patrzyła. Nie chciała panikować, ale nie mogła się powstrzymać. Nie wiedziała, dlaczego był w jej pokoju, na jej łóżku.
Dlaczego przyszedł?
Czy przyszedł, by ją zabić?
Jeszcze niczego nie zrobiła, by na to zasłużyć.
Czy w ogóle musiała coś zrobić?
Przełknęła ślinę, wciąż z bijącym sercem, czekając na to, co miał zrobić.
Nie zaatakował jej. Przestał warczeć, a jego czerwone oczy straciły furię. Pochylił się i przyłożył głowę do jej czoła, i przez chwilę poczuła, jak bardzo cierpi. To był miażdżący ból, ale nie wiedziała, co zrobić, by mu pomóc.
Otulił jej twarz swoim pyskiem w geście, który wydał się czuły, i zrozumiała, że potrzebuje pocieszenia. Powoli uniosła dłoń, by pogłaskać jego futrzaste plecy, a on zadrżał pod jej dotykiem. Przytulił się bliżej, opierając głowę na jej ramieniu. Jego futrzaste ciało dotykające jej sprawiło, że przeszedł ją dreszcz, choć ten gest był niewinny. Mimo to nie przestała go głaskać, dając mu do zrozumienia, że jest przy nim.
Zamruczał i cofnął się nieco, po czym przesunął językiem po jej twarzy.
Oczy Mii otworzyły się szeroko i podparła się na łokciach. Rozejrzała się ostrożnie — w pokoju nie było nikogo prócz niej. Westchnęła i opadła z powrotem na poduszkę, pocierając czoło. To był sen, wszystko działo się w jej śnie. Król alfa nie był w jej pokoju. To wszystko było w jej głowie.
Westchnęła, opadła z powrotem na łóżko. Xavier cierpiał i czuła ten ból, gdy dotknęła go we śnie. Nie widziała go ani nie rozmawiała z nim od dwóch dni, odkąd podzielili się pocałunkiem w jej gabinecie. Wyjechał bez słowa i to ją zabolało, choć nie powinno. Widziała, jak wsiadał do powozu, który go zabrał i część niej wiedziała, dokąd się udał. Bolało ją, że nigdy nie będzie dla niego tak ważna jak Zara. Bolało ją to jeszcze bardziej, bo wiedziała o tym i mimo wszystko się z nim związała.
Musiało wydarzyć się coś złego dwa dni temu, bo od powrotu nie opuszczał swoich komnat.
Nie chciała zbyt wiele myśleć o śnie, który właśnie miała, ale być może potrzebował jej pomocy, by przez to przejść.
„Poprosił wszystkich, żeby trzymali się z dala od jego pokoju. Wszyscy to także ty. Jeśli cię potrzebuje, wezwie cię. Trzymaj się z dala od niebezpieczeństwa”, odezwał się jej wewnętrzny głos.
Mia chciała obiecać, że już nigdy nie wplącze się w tak bolesną sytuację, ale nie mogła tego przyrzec. Wiedziała, jak bardzo wpływa na nią król alfa i wiedziała, że pobiegnie do niego za każdym razem, gdy ją zawoła.
..
— Na pewno nie chcesz już nic jeść? — zapytał Jobe, podając jej miskę z czerwonym mięsem, lecz pokręciła głową.
To była jej pierwsza wizyta w domu ojca od chwili ślubu. Wykorzystała sytuację króla alfy, by odwiedzić ojca. Tęskniła za tym miejscem. Za domem, otoczeniem i zapachem. To wszystko przywoływało wspomnienia z dzieciństwa, gdy chowała się w pokoju, a Ariel musiała jej szukać. Wtedy Jobe przydzielał im obowiązki, tylko po to, by nie przeszkadzały mu w naradach z innymi Lordami. Każdy zakamarek krył w sobie wyjątkowe wspomnienia, a powrót do nich sprawiał jej radość.
Jobe był zaskoczony i więcej niż szczęśliwy, kiedy zszedł na dół i ją zobaczył. Przytulił ją mocno i pocieszająco, czego właśnie potrzebowała. Oboje płakali.
Potem rozmawiali, nadrabiając zaległości z ostatnich miesięcy, a Mia dowiedziała się, że Jobe zaczął zbierać książki do czytania, które – jak powiedział – przypominały mu o niej. Ucieszyła się, że zachował o niej dobre wspomnienie.
Jobe poprosił ją, by została na obiad, który już się przygotowywał, a ona wzruszyła ramionami i wyraziła zgodę.
Podniosła biały obrus i wytarła usta, zanim przemówiła. „Dziękuję, ojcze, ale już wystarczy. Jeśli zjem więcej, nie wrócę dziś do pałacu.”
„Powiedziałbym, że to świetnie, ale król może się zdenerwować i ukarać mnie za przetrzymywanie cię tutaj.”
Obdarzyła go nikłym uśmiechem. Nie mogła mu powiedzieć, że jej mąż nie wyraził zgody na dzisiejszą wizytę. Tak samo jak nigdy nie powiedziała ojcu, że król zmusił ją do tej umowy, grożąc, że go zamknie. Nie mogła. Niektóre rzeczy lepiej przemilczeć.
A jednak, z nieznanego powodu, pozwoliła sobie coś do niego poczuć.
„Wszystko w porządku?” – zapytał Jobe, wpatrując się w nią z ciekawością.
Pokiwała głową i odchrząknęła. „Wszystko dobrze. Dziękuję, ojcze, posiłek był pyszny.”
„Nie ma za co.”
Kiedy Jobe kończył posiłek na własnym talerzu, Mia powędrowała po schodach do swojego dawnego pokoju.
Otworzyła drzwi, ale nie spieszyła się, by wejść do środka, rozglądając się dokoła. Zauważyła, że jej pokój nadal wyglądał tak, jak wtedy, gdy opuszczała go wiele miesięcy temu. Wyglądało na to, że Jobe nie miał zamiaru niczego zmieniać.
Zamknęła drzwi do swojego pokoju po zabraniu kilku książek i udała się do pokoju Ariel. Otworzyła i weszła. W przeciwieństwie do jej pokoju, pokój Ariel przeszedł drobną zmianę od czasu jej wyjazdu. Zasłony były inne, podobnie jak pościel. Poza tym – nic się nie zmieniło.
Wiele miesięcy temu córki Jobe’a Asiki hałasowały po domu, by zaznaczyć swoją obecność. Teraz już tego nie było. Jej ojciec był sam w tym domu, choć był tak duży. Wyczekiwała dnia, w którym mogłaby go zaprosić do siebie do Pałacu. Może ten dzień nigdy nie nadejdzie, ale mogła mieć nadzieję.
„Czy on cię krzywdzi?” – usłyszała od drzwi i odwróciła się, by zobaczyć ojca stojącego w progu. Jego zatroskane oczy utkwione były w jej spojrzeniu.
Pokręciła głową. To go jednak nie przekonało. „Nie podniósł na mnie ręki od wielu miesięcy.” Ostatni raz skrzywdził ją fizycznie dzień po ślubie, kiedy odebrał jej dech dusząc ją. Choć kilka dni temu chwycił ją za twarz w gabinecie, nie sprawił jej bólu.
Jedyny ból, jaki jej sprawiał, był emocjonalny.
„Nie powinien nigdy podnosić na ciebie ręki!”
„Nie był wcześniej łagodny ani dobry, ale teraz jest lepszy i—” przygryzła wargę, zanim wypowiedziała te słowa.
„Co się stało, dziecko?”
Zwlokła się na łóżko i usiadła na nim, przytłoczona ciężarem prawdy. Jej głowa opadła, a palce nerwowo drżały. „Jestem zauroczona królem Alfą,” wyznała.
Na twarzy starca pojawiła się mieszanka emocji: od dezorientacji po strach, ale nie było tam szczęścia. „To twój mąż. Po miesiącach małżeństwa uczucia mogą się pojawić, to normalne.”
Miał rację. Xavier mówił, że uczucia i przyciąganie będą się rozwijać im dłużej będą razem. To naturalne zjawisko.
„A czy on czuje to samo do ciebie?”
Jej oczy zaszkliły się, bo znała prawdę, która łamała jej serce. „Nie wiem. Ma kochankę. Taką, z którą jest od lat i nie zamierza jej zostawić.”
„Mia,” jęknął z rezygnacją i ruszył od drzwi ku niej. Usiadł obok, nie mówiąc nic. Mia widziała, że jej współczuł i było mu jej żal.
Wiedziała, że nie takiego życia dla niej pragnął, ale los znów zwyciężył.
Po jej policzku spłynęła łza. „Wiem. Powinnam była być mądrzejsza. On nigdy nie będzie mój i to wszystko zrujnuje.” Chciała mu wyznać całą prawdę od samego początku. Ale bała się, że to przyniesie więcej szkody niż pożytku jej samej i ojcu. Lepiej było to zachować dla siebie, nawet jeśli tak bardzo bolało.
Wyciągnął rękę i ujął jej dłoń. „Przykro mi. Chciałbym móc coś powiedzieć lub zrobić. Los był okrutny dla ciebie i twojej rodziny, ale zawsze byłaś wojowniczką. Nigdy nie widziałem, żebyś się poddała. Ani gdy byłaś dzieckiem, ani gdy stałaś się młodą dziewczyną żyjącą w okrutnym świecie. Zawsze byłaś ocalałą i dlatego wiem, że przez to przejdziesz. Niech nikt nie mówi, że nie masz kontroli, bo masz. Jesteś królową Mią Ainsworth z domu Asika i jesteś panią własnego losu.”
To było wszystko, co musiała usłyszeć.
Objęła ojca ramionami i ponownie się rozpłakała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kilku Lordów przybyło do domu Asików, więc Mia odmówiła ojcu, który chciał odprowadzić ją do powozu. Miał spotkanie, na które musiał się udać, a ona sama mogła wyjść bezpiecznie. Podzielili się krótkim pocałunkiem, a on błagał ją, by o siebie dbała.
Wieczór zbliżał się, gdy Mia postanowiła odejść. Pałac znajdował się nieco ponad godzinę jazdy stąd, więc była pewna, że wróci do domu przed zmrokiem. Ostatnią rzeczą, której pragnęła, było wpakować się w kłopoty na drodze. Król Xavier Ainsworth miałby wtedy uzasadniony powód, by ją zgładzić.
Mia ruszyła w stronę swojego powozu i już miała do niego wsiadać, gdy zauważyła parę świecących żółtych oczu w kącie podwórza, zawieszonych na ścianie pod sufitem.
Nie bała się. To był dom jej ojca, a więc i jej. Ale wiedziała, że lepiej nie pozwalać swojej wilczej stronie przejąć kontroli, by dowiedzieć się, kto się tam czai. Uwolnienie wilka dałoby do zrozumienia, że Mia Asika wciąż jest betą, a nie Luną. Xavier nie wybaczyłby jej, gdyby się w ten sposób ujawniła. Dlatego, pomimo tej potrzeby, poskromiła swoją wilczą naturę i czekała, by zobaczyć, co zrobi czający się wilk.
Po pół minucie wilk puścił sufit i wylądował na łapach jak drapieżnik. Coś w jego figlarnym zachowaniu wydało się Mii znajome i czekała, aż podejdzie do niej, nie zrywając ani na chwilę kontaktu wzrokowego.
Znała tylko jedną osobę o takim żarliwym spojrzeniu. „Jared?”
Jared był jej przyjacielem z dzieciństwa. Był jedynym synem i dziedzicem rodu Yao. Jego matka zawsze nie pochwalała tej przyjaźni. Mia kiedyś podsłuchała, jak zwracała się do niego, nazywając ją splamionym stworzeniem. Zabroniła mu utrzymywania z nią relacji, ale Jared jej nie słuchał. Wkradał się na ich podwórze i bawił się z nią, ale kilka lat temu to się zmieniło. Mia nie pytała dlaczego, wiedziała czemu. Jared był dobry, zabawny i irytujący, gdy chciał. Mógłby wydawać się groźny, gdyby nie to, że król alfa przewyższył go pod tym względem bez najmniejszego wysiłku.
Zatrzymał się, zaskoczony, że go rozpoznała. „To naprawdę ty?” Mia chciała zapytać, co robi w domu jej ojca, ale się powstrzymała.
„Nie sądziłeś chyba serio, że przestraszysz królową?” — odezwał się znajomy kobiecy głos za jej plecami. Mia odwróciła się i zobaczyła Lydię, byłą służącą, w białej, dopasowanej sukni z brązowym skórzanym pasem w talii. Trzymała w ręku brązowy wełniany koc, a w jej oczach błyszczał uśmiech.
„Lydia!” — wykrzyknęła Mia, zaskoczona jej obecnością.
Lydia pospieszyła do niej i mocno się objęły. Mia przytuliła ją, nie chcąc puścić. Tęskniła za nią przez ostatnie miesiące i ilekroć wydawało jej się, że już pogodziła się z jej odejściem, tęskniła jeszcze bardziej. Minęło wiele miesięcy, odkąd odeszła, a Mia wciąż czuła jej brak.
„Kiedy dowiedziałam się o twoim losie, próbowałam wstawić się za tobą u króla, ale nigdy nie słuchał. Myślałam, że już cię nie zobaczę. Nie wiesz nawet, jak bardzo cieszę się, że cię widzę.”
„Ja także, moja królowo” — odpowiedziała, promieniejąc. „Po odejściu z pałacu postanowiłam zostać w stolicy. Odszkodowanie, które otrzymałam od króla za służbę, było hojne. Dzięki temu otworzyłam salon i tam poznałam Jareda Yao.”
Rozległo się chrząknięcie i Mia oraz Lydia spojrzały na Jareda, który stał już w ludzkiej postaci, nagi. Ręce miał skrzyżowane wokół tego, co powinno pozostać prywatne, i niezręcznie patrzył w niebo.
„Przydałby mi się teraz ten koc, Lydio” — odezwał się, wyciągając do niej rękę. Podała mu koc, ale jej wzrok pozostał utkwiony w Mii.
„Mam nadzieję, że wszystko dobrze, moja królowo.”
Skinęła głową. „Przyszłam zobaczyć się z ojcem. A wy co tutaj robicie?”
„Widzieliśmy, jak twój powóz wjechał parę godzin temu, a Jared uznał, że będzie zabawnie przemknąć przez bramę i cię przestraszyć kilka minut temu” — odpowiedziała Lydia, a Mia spojrzała na Jareda, który miał na twarzy winny wyraz.
„To miało być tajemnicą.” Jared, który już miał koc owinięty wokół bioder, odezwał się, a Mia przyjrzała mu się uważnie. „Ty naprawdę nie umiesz dochować tajemnicy” — zmarszczył brwi na Lydię.
Lydia wzruszyła ramionami, a on przewrócił oczami. Mia zauważyła ton ich dialogu i mowę ciała, gdy rozmawiali ze sobą. Było oczywiste, że nie są tylko przyjaciółmi ani znajomymi. Było między nimi coś więcej, a przynajmniej powinno być.
– Jesteście razem? – wypaliła Mia.
– Co cię zdradziło? – zapytał Jared z szeroko otwartymi oczami.
– Wszystko.
Jared przyciągnął Lydię bliżej, obejmując ją w talii, ich ciała zetknęły się intymnie. – Masz rację, królowo Mio. Ona jest moją partnerką.
Lydia była zachwycona tym wyznaniem wobec królowej. Mia zauważyła tę czułość — była niezaprzeczalna. Odwróciła się do Lydii, uśmiechając się szeroko od ucha do ucha.
– Cieszę się waszym szczęściem. – Zerknęła na Jareda. – A twoja matka?
Mia przypomniała sobie jej pogardę, gdy byli młodsi, nawet gdy byli tylko przyjaciółmi. Wiedziała, że będzie czuć to samo, kiedy dowie się, że jej syn wybrał omegę na partnerkę.
– Popłakała się i pogodziła z tym – odpowiedział, niezbyt tym przejęty. – Spotkanie Lydii to najlepsze, co mnie spotkało i jestem wdzięczny za wszystkie okoliczności, które nas połączyły. Jestem wdzięczny tobie, wasza wysokość. – Jared się ukłonił.
Mia przewróciła oczami, ale była zachwycona ich widokiem. Widok dwójki zakochanych i szczęśliwych wzbudził w niej nadzieję, której postanowiła się trzymać.
Bezpiecznie dotarła do Pałacu i pospiesznie weszła do środka, trzymając głowę nisko i krocząc pewnym krokiem. Nie chciała konfrontacji z nikim i nie miała nadziei, by spotkać Xaviera. Dzień jak dotąd był dobry. Nie chciała, by cokolwiek go zepsuło.
Wspięła się po schodach i przeszła korytarz prowadzący do drzwi jej pokoju. Objęła ramionami trzy książki, które zabrała ze swojego dawnego pokoju, i odliczała ostatnie kroki do drzwi. Była już blisko, gdy usłyszała krzyk, a potem głośny huk o podłogę. Zatrzymała się w miejscu i odwróciła, dobrze wiedząc, skąd pochodzi dźwięk.
Pokój króla Alfy.
Jej serce ścisnęło się w piersi. Chciała to zignorować i wejść do swojego pokoju, ale wiedziała, że nie zazna spokoju, dopóki nie dowie się, co się dzieje.
Już nie było głośnych odgłosów, za to do jej uszu dotarły ciche jęki i szlochy oraz dźwięki szamotaniny.
Z bijącym mocno sercem podeszła do drzwi króla alfy, które były otwarte.
Zerknęła do środka i zobaczyła Xaviera, który przyciskał strażnika do ściany za gardło. Jego pociemniałe spojrzenie obserwowało, jak z ust strażnika tryska krew, a on szyderczo się uśmiechał. Dusił jednego strażnika, podczas gdy drugi leżał nieprzytomny na podłodze. Strażnik nie walczył, tylko próbował się uwolnić, lecz nawet jego szamotanina była już żałosną próbą.
Przerażona tym widokiem, Mia na chwilę straciła wszelkie zmysły. Xavier zabije tego strażnika, jeśli będzie dalej go dusił. On też zdawał się to wiedzieć, ale nie dbał o to.
Zawsze wiedziała, że potrafi być przerażający, ale nie sądziła, że to zajdzie aż tak daleko.
Nie rozpoznawała tej jego wersji – ta strona go przerażała. Cokolwiek się z nim stało, przemieniało go w potwora.
– Przestań! – zawołała spanikowanym głosem stojąc za drzwiami.
Na jej rozkaz puścił, a strażnik runął na podłogę niemal bez życia, jak ten drugi.
Xavier oddychał ciężko. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała z każdym oddechem. Kopnął w twarz nieprzytomnego strażnika i ten nagle odzyskał świadomość.
– Wynocha! – zaryczał do biednych strażników jak ranne zwierzę, gdy ci pomogli sobie wzajemnie i wyczołgali się z komnaty króla alfy.
Kiedy wyszli, Xavier wreszcie zwrócił uwagę na Mię, która stała na zewnątrz od co najmniej minuty.
Przełknęła ślinę, widząc jego czerwone, wściekłe oczy – dokładnie takie, jakie widziała we śnie. Z jego ust wydobył się szyderczy uśmiech, a zaciśnięte zęby zaczęły zgrzytać, co sprawiło, że Mia drżała w środku.
Był w czarnych spodniach, nagi od pasa w górę, a jego umięśnione ciało ją onieśmielało. Nie była pewna, co bardziej ją przerażało – jego twarz czy nagi tors.
Podszedł do drzwi, a głos w jej głowie kazał jej uciekać i ratować się, ale nie ruszyła się. Nie mogła. Gdy doszedł do drzwi, chwycił za klamkę i jednym gwałtownym ruchem zatrzasnął je tuż przed jej twarzą, powodując głośny huk.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Do drzwi Xaviera zapukał ktoś, a on skrzywił się i jeszcze głębiej wtulił głowę w poduszkę. Odprawił strażników i kazał im nie przeszkadzać, nawet gdyby pałac stanął w płomieniach. Ktokolwiek stał za drzwiami, albo miał życzenie śmierci, albo miał życzenie śmierci. Byłby skłonny mu je spełnić, jeśli nie odejdzie. Prawie znów zapadł w sen, gdy do drzwi ponownie zapukano.
Ostatni dwaj strażnicy, którzy byli w jego pokoju, poczuli jego wściekłość. Jednak to, co wtedy zrobił, nie mogło się równać z tym, co zamierzał zrobić intruzowi za drzwiami.
Jego dłoń zacisnęła się w pięść w sekundę, a powieki zadrżały, już pełne gniewu, co sprawiło, że jego głowa rozbolała jeszcze bardziej. Zanim zdążył wstać z łóżka, drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do środka.
Zazwyczaj rozpoznawałby intruza po zapachu, ale ilość wina, którą wypił przed zaśnięciem, wciąż wpływała na jego zmysł węchu. Nie obchodziło go to, i tak zamierzał wymierzyć sprawiedliwość przybyszowi.
Wyszedł z łóżka i odwrócił się, ale zobaczył swoją królową stojącą w jego pokoju z zaciekawionym wyrazem twarzy.
Zastygł. Czerwień w jego oczach zniknęła, a pięści się rozluźniły.
Ostatni raz widział ją z przerażeniem malującym się na twarzy, jakby ujrzała potwora. Był tym potworem.
'Karałeś ludzi swojego króla tylko dlatego, że nie spodobał ci się raport, który przynieśli. Ta kara była bezpodstawna i dobrze o tym wiesz.'
Zignorował głos w swojej głowie i skupił się na stojącej przed nim dziewczynie, starając się zachować odważną minę.
Miała na sobie prostą czarną, koronkową suknię, która ledwo się na niej trzymała, a jednak wyglądała w niej nieziemsko. Włosy związała w koński ogon, ale kilka kosmyków wymknęło się spod kontroli i miał ochotę sięgnąć, by założyć je za jej ucho. Powstrzymał się. Jej bursztynowe oczy go kusiły. Ich złoty blask był tak wyjątkowy, że mógłby patrzeć w nie cały dzień i nigdy by mu się nie znudziły. Wyglądała zbyt pięknie, by była prawdziwa.
Była też w jego pokoju. W przeciwieństwie do ostatniego razu, nie wyglądała na przerażoną. Czy to znaczyło, że już nie widzi w nim potwora?
Dlaczego w ogóle obchodziło go, jak ona go postrzega?!
— Mia — wydyszał, a w jego oczach błyszczały sprzeczne emocje.
— Mój królu — odparła, zachowując dystans.
Warknął niezadowolony ze stanu, w jaki wpędziła go jej obecność. — Kazałem nie przeszkadzać. Strażnicy ci tego nie powiedzieli?
— Powiedzieli. Ale minęły już dni, odkąd zawiesiłeś wszystkie królewskie spotkania i obowiązki. Myślałam, że w końcu wrócisz do siebie, ale do tej pory tak się nie stało. Martwię się.
Jej troska wydawała się szczera, ale nie chciał jej zaufać. Nie chciał już ufać nikomu. To, że była przez niego poruszona, nie znaczyło, że jej na nim zależy. Każdy mógł go zdradzić i złamać mu serce, ona nie była wyjątkiem.
Zmarszczył brwi, odwrócił się od niej i zatoczył się w stronę łóżka. — Chciałem być sam.
— Nigdy nie powiedziałeś mi, dlaczego się tu zamknąłeś — zrobiła krok w jego stronę.
Usłyszał to, a włosy na jego skórze zjeżyły się w gotowości. Nie był pewien, czy to dobrze, czy źle. Jego powieki zadrżały, a kciuk powędrował na skroń. Ból głowy trwał dłużej, niż powinien.
— Dlaczego? Chcesz to naprawić i sprawić, żeby zniknęło? Masz nadzieję naprawić potwora, którego nazywasz mężem? — warknął ostro, po czym ostrzegł: — I dla naszego wspólnego dobra, nie podchodź bliżej.
Wciągnęła powietrze, jej głos zdradzał lekki ból, gdy odpowiedziała: — Nie chcę cię naprawiać.
— Dobrze, bo to nie twoja rola. Twoja rola to być grzeczną żoną i robić, co ci się, kurwa, każe. Teraz wyjdź — wypluł brutalnie.
Położył się ponownie, zamknął oczy, ignorując kobietę stojącą w jego pokoju. Po chwili i nie słysząc żadnego dźwięku, uznał, że tym razem się posłuchała i wyszła. Taka była królowa, jakiej chciał — taka, która robi, co jej się każe i słucha prostych poleceń.
Już prawie odpływał w świat snów, gdy poczuł na głowie strumień zimnej wody. Zakrztusił się w łóżku, a oczy otworzyły się szeroko, by zobaczyć Mię z żelaznym wiadrem, które zwykle stało w jego łazience przy wannie.
— Co do ch... — nie zdążył dokończyć, bo uderzyła go wiadrem w twarz, niemal przekręcając mu głowę o trzysta sześćdziesiąt stopni.
Rzuciła wiadro na podłogę. Nadal dochodził do siebie, gdy złapała go za twarz. — Nie próbuję cię naprawiać. Próbuję nas oboje uratować przed katastrofą, jaką ściągasz na nas swoim zachowaniem. Twój ojciec był już dwa razy w ciągu ostatnich czterech dni, a przez ten czas nie wykonywałeś swoich obowiązków jako król i musiałam cię zastępować. Jeśli dalej będziesz tak postępować, on dowie się prawdy, wtedy cię obali i zostaniesz z niczym. Jak mam wtedy dostać swoją rekompensatę, gdy to wszystko się skończy? Więc widzisz, to nie jest próba naprawiania cię, tylko ratowania siebie.
Wiedział, że jej na nim nie zależy. To była tylko gra.
— Cholera kobieto! — warknął, wściekłość podsycona jej słowami i czynami. Zerwał się z łóżka, chwycił ją za szyję i ramię i w ułamku sekundy przycisnął do ściany. Uścisk miał tak silny, jak jego zaciśnięte zęby. — Wiesz, że moja cierpliwość ma granice i już dawno je przekroczyłaś. — Kły wydłużyły mu się, a dłonie pokryły futrem.
Przekroczyła granicę, ale nie wydawało się, by ją to obchodziło. Nie bała się o własne życie.
— To mnie zabij... ee, wolę taki los niż znisz...czenie, do którego nas prowadzisz...! — wychrypiała, nie próbując nawet uwolnić się z jego uścisku.
Jego oczy zapłonęły czerwienią. — Może powinienem cię zabić! — syknął jej do ucha. — Wszystko było w porządku, zanim się pojawiłaś. Teraz jestem wrakiem.
— Więc zrób to! — wrzasnęła na niego resztkami sił.
Przesuń w górę, aby kontynuować