Drzwi do komnaty Mii gwałtownie się otworzyły, a Xavier wszedł, jakby był tu u siebie. Jego zwężone oczy omiatały pokój, szukając Mii, i zabłysły, gdy dostrzegł ją przy garderobie.
– Powinieneś zapukać. Mogłam być naga – powiedziała, nie odwracając się od szafy, do której wkładała kilka strojów.
Po jej słowach w jego oczach rozbłysło pożądanie. Chciał zobaczyć ją nagą jeszcze raz, ale wiedział, że mu na to nie pozwoli. Grała na zwłokę.
Przebiegła kobieta.
– Nie jesteś naga, i to się liczy.
Zapanowała cisza, którą Mia wykorzystała, by zamknąć szafę. Serce zabiło jej mocniej, gdy się odwróciła i zobaczyła go w eleganckim, niebieskim płaszczu i czarnych spodniach. Jego włosy były starannie spięte w kok, co podkreślało szeroką, hipnotyzującą twarz, pokrytą starannie przystrzyżoną brodą.
Zaczął mówić, wyrywając ją z zamyślenia: – Słyszałem, że byłaś dziś niesamowita na dworze Dziewicy.
Uniósła brew, podchodząc do krzesła przy biurku i siadając na nim. – Już nie wierzysz swoim szpiegom?
Zamknął drzwi. – To nie szpiedzy. To tylko służba, która zbiera i przekazuje mi informacje o tym, co dzieje się w królestwie.
– Wydaje mi się, że właśnie tym zajmują się szpiedzy.
Wyglądał na zdezorientowanego, ale nie drążył tematu. – Dobrze, więc byłaś niesamowita na dworze.
– Byłam, ale nie lubię przypisywać sobie zasług. Starszyzna na dworze wykonała świetną robotę, dzięki której dzisiejszy dzień był wyjątkowy.
Xavier przewrócił oczami. – Cieszę się, że cię kochają.
Westchnęła, a w jej oczach pojawiło się poczucie winy. – Ja też, ale czuję się okropnie. Widzę nadzieję w ich oczach, gdy na mnie patrzą, i ich radość wydaje się prawdziwa. Nie będę tu na zawsze, a zasługują na królową, która zostanie.
Jej słowa przypomniały mu o prawdzie, której próbował unikać. Nie będzie tu zawsze i musiał się na to przygotować.
Kiedyś też chciał, żeby odeszła, ale teraz już sam nie wiedział, czego chce.
– Więc postaraj się dać im tylko to, co najlepsze. Zostaw ślad, do którego następna będzie musiała dorastać.
W jej oczach zamigotały emocje. Może nie tego oczekiwała od niego, ale to właśnie usłyszała.
– Zrobię, co w mojej mocy.
– Dziś jest pełnia i za kilka godzin zacznie się przemiana. W przeciwieństwie do ostatniej, teraz trzeba pilnować terytoriów.
– Tak, Margaret na dworze o tym wspominała. – Urwała, nie do końca rozumiejąc, co wtedy miała na myśli. Mia wiedziała wiele rzeczy, ale wciąż były takie, o których nie miała pojęcia.
Podszedł głębiej do pokoju: – Rozumiesz, dlaczego trzeba pilnować terytoriów?
– Nie, ale ma to coś wspólnego z byciem na własną rękę. Stado to siła. – Rozpuściła włosy, które opadły jej na plecy. – Ojciec zawsze dbał o to, byśmy zmieniali się przy domu Asików. Zawsze uważał, że tak będzie najlepiej. Skoro mieliśmy największą posiadłość po północnej stronie stolicy, teren był na tyle rozległy, by pomieścić służbę i nas. Mieliśmy przestrzeń i nigdy nie narzekaliśmy.
– Ograniczał twoją siostrę z powodu jej futra lub choroby?
– Robił to, żeby nas chronić. Atak, w którym zginęła moja matka, wydarzył się właśnie podczas pełni. Ojciec bał się, że to samo spotka nas.
Twarz Xaviera posmutniała. – Przykro mi. Nie wiedziałem.
– Nie przepraszaj, podczas przemiany księżycowej to ty zapewniłeś mi bezpieczeństwo i jeśli to nadal możliwe, chciałabym dziś przemienić się obok ciebie.
Jej prośba zabrzmiała szlachetnie. – Pełnia może zwiększyć moje siły znacznie, ale jestem królem alfą. Przemieniam się, kiedy chcę. – Ona też miałaby tę zdolność, gdyby była luną.
– Szczęściarz z ciebie.
– Przemienię się z tobą – powiedział z radością w głosie.
– Przed chwilą mówiłeś, że nie przemieniasz się podczas pełni.
– Przemieniam. Po prostu wybieram, że nie. Nie będę miał nic przeciwko, jeśli to pomoże ci wyjść poza strefę komfortu.
Poczuła, jak jej policzki robią się gorące. Nie spodziewała się, że zaproponuje tak bezinteresowny gest bez oczekiwania czegoś w zamian.
– A w zamian? – zapytała, wstając.
– Hm?
– Czego chciałbyś w zamian za ten szlachetny uczynek?
– Myślisz, że czegoś chcę? – Jego zielone oczy pociemniały i Mia tego nie lubiła.
– Jesteś Xavierem Ainsworthem, królem alfą. – Musiał chcieć czegoś w zamian, ale niewiele mogła mu zaoferować. – Nie chcesz niczego w zamian?
Jego oczy powędrowały z jej oczu na pełne, dolne wargi, czerwone, kuszące i apetyczne.
Tak, czegoś chciał, ale nie mogła mu dać tego, czego pragnął.
Wsunął dłonie do kieszeni i zrobił odważny krok w jej stronę. Usłyszał, jak jej serce na moment się zatrzymało. Jej reakcja mogła oznaczać dwie rzeczy: albo ona też go pragnęła, albo był dla niej niezwykle poruszający.
„Albo się ciebie boi” – odezwał się głos w jego głowie.
„Zamknij się do cholery!” warknął w myślach.
„Nie, nie masz mi nic do zaoferowania, czego bym chciał”, odpowiedział i niemal dostrzegł przebłysk emocji w jej oczach, zanim zniknęły. Mówił dalej: „Najlepiej pomóc ci utrzymać terytoria, a przy okazji mogę uciec przed Edwardem.”
„Co tym razem zrobił?” zapytała z zainteresowaniem.
„Edward zasugerował, żebyśmy się przemienili razem.”
„My?”
„Ja, ty i on.”
„Nie możemy przemienić się razem. Dowiedziałby się, że nie jestem Luną, i musiałby nosić nasze kłamstwo każdego dnia.”
„Właśnie. Cieszę się, że to rozumiesz. Nie chcemy tego, więc jak ostatnio, musimy przemienić się osobno. Spotkajmy się w ogrodzie za godzinę.” Odsunął się od niej i zniknął z pokoju w kilka sekund.
Stała w pustym ogrodzie godzinę później, ale nie było śladu króla alf. Z każdą chwilą stawała się coraz bardziej niespokojna, ale gdy odwróciła się, by odejść, zderzyła się z Xavierem.
„Ktoś jest niecierpliwy”, zauważył, cmokając językiem.
„Myślałam, że zmieniłeś zdanie czy coś.”
„Dlaczego miałbym to zrobić?”
Nie potrafiła odpowiedzieć, więc przygryzła wargi i milczała. „Jesteśmy w tym razem. Nigdy o tym nie zapominaj.”
„Czemu tak długo ci zajęło wyjście?”
„Wszyscy w Pałacu podlegają królowi. Każdy ma przydzielone terytoria i wiedzą, jak się po nich poruszać. Skoro Edward nie dołączy do naszej ścieżki, uznałem, że najlepiej, jeśli on nimi pokieruje. Powiedziałem mu, że chcę spędzić więcej czasu z moją królową, i pozwolił mi.”
Mruknęła coś długiego pod nosem, ale on tego nie usłyszał i zmrużył na nią oczy.
Odpowiedziała, zanim zdążył zapytać: „Modlę się, by bogini księżyca zachowała mój sekret. I żeby mnie chroniła.”
Chciał jej powiedzieć, że nie potrzebuje ochrony bogini księżyca, bo on tu jest, ale powstrzymał się.
Mia przemieniła się pierwsza, a jej widok był wspaniały. Przemknęła przez las z lekkością, wiatr nocy smagał jej futro, sprawiając, że wyglądała czarująco. Była pełna energii, żywa.
Xavier, szybszy, dotrzymywał jej kroku i nie spuszczał jej z oczu. Tak jak ostatnio, gdy widział, jak się przemienia, oddała się pod pełnią księżyca, przyjmując całą jego siłę i piękno, ale tym razem to ona prowadziła i wytyczała własną ścieżkę, a podążanie za nią nie wydawało się takie złe.
Po ponad godzinie biegu przez gęsty las Mia zatrzymała się i odwróciła do Xaviera.
„Na co czekasz?” zapytała.
Uśmiechnął się kącikiem ust, uklęknął, poczuł ziemię pod dłonią i pozwolił, by przeszedł go chłód. Natychmiast się przemienił i popędził w górę ścieżki, by ją dogonić. Mia przyspieszyła i biegła szybciej, pozostając poza jego zasięgiem.
Zupełnie zeszli z wyznaczonej ścieżki, ale Xavierowi to nie przeszkadzało, to była najlepsza przemiana, jaką dotąd miał.
Mia dotarła do olbrzymiego sekwoi – jednego z najwyższych drzew na królewskim terytorium – które wyznaczało koniec królewskich ziem. Xavier chciał jej powiedzieć, że tu powinni zawrócić, ale ona wbiła pazury w korę i zaczęła się wspinać. Stał zaskoczony, bo myślał, że zamierza przebiec obok. Okazało się, że miała inne plany.
Nie poszedł za nią, tylko patrzył, jak się wspina z ziemi. Kiedy zorientowała się, że wciąż stoi na dole, spojrzała na niego, utrzymując równowagę i pazury wbite w korę drzewa.
„Królu Xavierze Ainsworth, nie powiesz mi chyba, że boisz się wysokości”, droczyła się.
Zawył, wbił pazury w korę drzewa i wspiął się za nią. Tak jak na ziemi, wspinała się coraz wyżej, aż dotarła na sam szczyt drzewa.
Potrząsnęła gałęzią, upewniając się, że jest wystarczająco mocna, po czym usiadła na niej i spojrzała na rozległe połacie ziemi. Przestrzeń przed nią była jednak tylko częścią królestwa Wahala.
Gdy Xavier dotarł na szczyt, zauważył, że Mia wpatruje się w dal, i podążył wzrokiem za nią.
„To jest Wahala!” powiedziała, odrywając wzrok od przestrzeni i zerkając na niego.
„Tak, w całej swej okazałości!”
„Jest tu tak spokojnie.”
Zgodził się, choć wiedział, że ten spokój nie potrwa długo. Nie wiedział dlaczego, ale cała jego istota buntowała się przeciwko myśli o pokoju. Może dlatego, że był tak daleko poza jego zasięgiem.
„To prawda”, przyznał, spoglądając na nią i widząc w jej oczach wielką radość i nadzieję na to, co widziała gdzieś tam daleko. Cokolwiek to było, on tego nie dostrzegał, ale chciał.
Chciał tej możliwości, którą mu dawała.
Położył łapę na jej łapie, zanim zdążył się powstrzymać, i poczuł spokój, który przez niego przepłynął. Poczuł, jak wyrywa się z zamyślenia i patrzy na niego, ale nie chciał zabierać dłoni, więc tego nie zrobił.
W jakiś sposób była jego pokojem i chaosem – tym samym czasie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia pobiegła na skraj lasu i przemieniła się z powrotem w ludzką postać. Przez całą noc błąkali się wiele mil po przemianie. Gdy ich zmiana dobiegła końca, a nadchodził poranek, postanowili się ubrać i wrócić tam, gdzie zostawili swoje ubrania.
Mia rozglądała się w poszukiwaniu Xaviera, ale nie znalazła go. Dawał jej prywatność, tak samo jak robił to podczas ostatnich przemian.
Wsadziła stopy w drugie buty i stanęła pewnie na nogach. Spojrzała w górę, a Xavier podbiegł, by stanąć przed nią. Podmuch wiatru uderzył ją w twarz, wywołany jego błyskawiczną prędkością.
"Wystraszyłeś mnie," zauważyła, kładąc dłoń na piersi dla podkreślenia.
Jego oczy drgnęły, a uśmiech pojawił się w kąciku ust. "Niecelowo," odpowiedział, ale trudno jej było w to uwierzyć.
W przeciwieństwie do ostatniej pełni, kiedy pozwolił jej prowadzić, tym razem to on wyznaczył kierunek. Bardzo lubił polowanie i pokazywał jej swoją szybkość oraz siłę. Nie mogła powstrzymać się od przewracania oczami kilka razy. Choć udawała, że jest obojętna, była pod wrażeniem. Był naturalnie czarujący, pewny siebie i wiedział, jaki efekt wywołuje, nawet w wilczej postaci. Był też dumny, a myśl o tym, by kilka razy przyłożyć mu w głowę, nie dawała jej spokoju.
Wyciągnął rękę i wsunął jej włosy za ucho, a jej serce zabiło szybciej. Dłonie spociły jej się i natychmiast odwróciła od niego wzrok.
"Powinniśmy wracać! Słońce prawie wschodzi," oznajmiła, odwracając się, by szybko od niego uciec — tak samo jak robiła to ostatniego miesiąca.
Złapał ją za ramię, żeby nie mogła się ruszyć. "Pomyślałem, że moglibyśmy je obejrzeć. Wschód słońca, jeśli nie masz nic przeciwko." Wyglądał na podekscytowanego, czekając na jej odpowiedź.
Jego propozycja była kusząca i chciała się zgodzić, ale nie mogła. Romantyczne uczucia, bez względu na to, jak bardzo wydawały się właściwe, były złe. Wiedziała o tym.
Był królem alfą. Mógł łatwo wybrać dowolną pannę na swoją towarzyszkę, gdy tylko odejdzie. Gdyby poddała się uczuciom, na zawsze pozostałaby uwięziona, tęskniąc za kimś, kogo nigdy nie będzie mogła mieć. Musiała pozostać wierna swojej sprawie, bez względu na trudności.
"Przepraszam, nie mogę. Mam rutynę, której trzymam się od tygodnia." Nie wiedziała, dokąd zmierza z tym tłumaczeniem. Może powinna wymyślić inną wymówkę, ale teraz nie było już odwrotu.
Na jego twarzy pojawiła się emocja. Jednak zniknęła, zanim zdążyła ją odczytać.
Uśmiechnął się, ale uśmiech nie sięgnął oczu. Może czytał jej myśli i wiedział, o czym myśli.
Cholera.
"Oczywiście, najlepiej się jej trzymać... tej rutyny. Powinniśmy wracać."
Kiwnęła głową.
Przez cały czas, gdy szykowała się na nadchodzący dzień, Mia wracała myślami do propozycji króla alf.
Dlaczego zaproponował, by wspólnie obejrzeli wschód słońca? Wiedziała, co do niego czuje, ale nie mogła odgadnąć jego uczuć.
Ostatnim razem, gdy ją pocałował, zostawił ją bez słowa i poszedł do Zary, co ją złamało. Nie chciała być znowu bezbronna; chciała być ostrożna. Tak, zauważyła zmianę w nim i nie ignorowała tego, jak bardzo na nią wpływa — jego obecność i dotyk — ale musiała być ostrożna.
Zauważyła też, że bardzo się zmienił, ale częściej się wycofywała, bo — tak jak się umówili — to wszystko mogło być tylko grą z jego strony. Nie mogła dać się oszukać, nie mogła zaufać i znów zostać złamana.
Valerio zapukał do jej drzwi, informując ją, że król wezwał ją do sali tronowej.
Król nie zawsze musiał jej wzywać. Wiedziała, jaka jest jej rola i wypełniała ją bez jego nadzoru.
Dlaczego więc wezwał ją dziś?
Co się dziś zmieniło?
Czy był na nią zły za odmowę?
Czy był aż tak małostkowy?
Kiwnęła głową i bez słowa sprzeciwu podążyła za Valeriem przez korytarz do sali tronowej.
Xavier siedział na tronie w bawełnianym szlafroku barwionym na głęboki, bordowy kolor, który podkreślał jego oczy i pasował do włosów. Jego łokieć spoczywał na poręczy tronu, a kciuk pocierał gęstą brodę, gdy utrzymywał zamyślone spojrzenie skierowane na kogoś innego w sali.
Wzrok Mii podążył w tym samym kierunku i wkrótce spoczął na Elliocie, który stał w samym rogu komnaty. Obok niego stało dwóch kapłanów: jeden o siwych włosach, drugi o czarnych — znacznie młodszy.
Mia nie wiedziała, czy stali tak daleko, bo bali się ataku ze strony Xaviera, czy z innego powodu.
Spojrzenie Xaviera powędrowało od Elliotta do niej i wydawał się zadowolony na jej widok.
"Królowa Mio, to przyjemność, że do nas dołączyłaś!" Elliott przemówił przyjaznym tonem, który jej się nie podobał. Nigdy nie byli przyjaciółmi i zastanawiała się, co kombinuje.
"Lordzie Elliott, również się cieszę na spotkanie z tobą." posłała mu dziwny uśmiech.
"Dzień dobry, wasza wysokość." kapłani złożyli jej powitanie.
"Wasza eminencjo." Oddała szacunek obecnym w sali tronowej, odsuwając na bok swoje podejrzenia.
Zwróciła się do męża, który nadal nie przestawał się w nią wpatrywać. "Wezwałeś mnie," odezwała się, podchodząc do niego.
Xavier wstał i zszedł po schodach, spotykając się z nią w połowie drogi, a gdy to zrobił, podał jej rękę.
"Tak. Elliott wraz z kapłanami przyszli z wiadomością od naszego ojca i poprosili, byś była obecna przy jej przekazaniu."
To była przyczyna, dla której wysłał Valeria po nią do komnat. Wcale nie był drobiazgowy.
Wspólnie zwrócili się ku Elliottowi, który wyszedł z narożnika sali i zbliżył się do nich.
"Zanim przejdziemy dalej, chciałbym pogratulować wam sześciu miesięcy małżeństwa jako mąż i żona." zaczął, a Mia od razu wyczuła, że kryje się za tym jakaś złośliwość.
"Dziękuję," powiedziała Mia. Xavier tylko wpatrywał się w niego.
"Wiem, że urodziłeś się jako lizus, ale przejdź do rzeczy. Jaką wiadomość ma dla nas ojciec? Przekaż ją i oszczędź nam przykrości swojej obecności."
Elliott się uśmiechnął, "Jak już mówiłem, minęło sześć miesięcy od waszego ślubu i alfa alf przesłał wam to." wyciągnął z kieszeni szarej szaty zapieczętowany zwój i wręczył go Xavierowi.
Ten przyjął go i złamał pieczęć. Przez chwilę czytał uważnie, a gdy skończył, w jego oczach pojawił się czerwony blask.
Cokolwiek tam zobaczył, rozwścieczyło go, i Mia to dostrzegła.
W ostatnim miesiącu widywali alfę alf rzadziej. Wyjechał na pielgrzymkę na południe. Według Xaviera, nieobecność ojca uczyniła miniony miesiąc najlepszym w jego życiu. Niestety, ojciec wrócił tydzień temu i Xavier był pewien, że to tylko kwestia czasu, zanim znów go rozgniewa. Miał rację.
Mia sięgnęła po list w jego dłoni i przeczytała:
Pozdrowienia.
Piszę, by przesłać gratulacje z okazji sześciu miesięcy szczęśliwego małżeństwa.
Cieszy mnie, że się odnaleźliście, ale wasze role jako króla i królowej nie kończą się na sobie nawzajem. Wasze obowiązki dotyczą również królestwa, a jednym z nich jest spłodzenie następcy tronu Wahala.
Wraz z Elliottem przybył najwyższy kapłan, Marco. Przeprowadzi wasz test płodności.
Dziękuję za współpracę, liczę na szybkie otrzymanie wyniku.
Robb Ainsworth, AOA.
Mia skończyła czytać i spojrzała na kapłana stojącego w oddali.
"Czym jest test płodności?" zapytała pustym głosem dla wyjaśnienia.
"To test przeprowadzany w świątyni, by sprawdzić, czy kobieta jest w ciąży. Pokazuje także, czy kobieta jest płodna i gotowa do rodzenia dzieci."
Uszy Mii zadzwoniły, gdy skończył mówić. Nie wiedziała, że coś takiego istnieje, a jeśli nawet, nie była na to gotowa.
Xavier prychnął, "Wynocha!" powiedział przez zaciśnięte zęby, a Mia spojrzała na niego, widząc gniew w jego oczach.
Minął miesiąc, odkąd ostatni raz widziała go w takim stanie, ale ojciec w końcu znalazł sposób, by go wytrącić z równowagi.
To nie wróżyło dobrze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Elliot zrobił krok do przodu, a oczy Xaviera mówiły mu, że popełnia błąd. „Nie realizujemy tutaj własnej woli, Królu Xavierze. To jest pragnienie naszego ojca, zapisane w zwoju, który właśnie otrzymałeś” – odezwał się w swojej obronie.
„Pragnienie naszego ojca? To jakiś żart?” – zapytał Xavier absurdalnym tonem.
Mia obserwowała rozgrywający się dramat. Nie wiedziała, że alfa wszystkich alf będzie wysuwał takie szalone żądania. Może po prostu go nie znała.
„To nie jest żart. Wierzę, że nasz ojciec robi to, co uważa za słuszne.”
Xavierowi się to nie spodobało, odpowiedział mu Elliott. „Już ci powiedziałem, żebyś wyszedł!” warknął. „Nie zmuszaj mnie, żebym cię wyrzucił.”
Elliot cofnął się o krok. „Zbeszcześcisz prośbę naszego ojca.”
„Zbezcześciłbym prośbę samej bogini księżyca, gdyby zażądała czegoś tak szalonego.” Xavier odburknął.
„Dość, obaj!” – warknęła Mia, a ich spojrzenia zwróciły się ku niej. „Czy to konieczna procedura?” – zapytała kapłana, zachowując spokój w głosie, choć w środku szalała.
„W zdrowym małżeństwie już byłabyś z dzieckiem, dlatego wymagany jest test” – odezwał się Elliott w imieniu kapłana.
Wiedziała, że Xavier walczy ze sobą, by nie rzucić się na Elliotta za jego śmiałość.
„W zdrowym małżeństwie? To znaczy, że jesteśmy niezdrowi, jeśli nie jest w ciąży?” – Xavier nawet nie próbował ukryć gniewu w głosie.
Mia zdążyła już go trochę poznać, odkąd wyjaśnili sobie różnice, by znać jego fazy gniewu. Miał trzy. Najpierw, gdy był smutny, potem gdy się bał, a na końcu – gdy był naprawdę zły. Chociaż trudno było ustalić źródło jego złości, czasem wystarczyło dobrze przyjrzeć się temu, co się działo wokół. Tak jak teraz – mogła stwierdzić, że to strach przed nieznanym wywołał w nim gniew.
„To konieczna procedura i jest też bezpieczna” – zachęcił kapłan, podchodząc do nich.
Nikt jej nie mówił, że wychodząc za mąż, będzie musiała przejść test płodności. Nikt jej też nie uprzedził, że stanie się to sprawą publiczną.
Kapłan sięgnął po jej dłoń, lecz Xavier zagrzmiał:
„Jeśli odważysz się dotknąć mojej żony, twoja głowa spadnie z karku!” Xavier ruszył do przodu, pochwycił rękę Mii w posiadawczym geście i przyciągnął ją do siebie.
„Nie skrzywdzi twojej żony. Jest tu, by sprawdzić, czy rodzina królewska spodziewa się potomka.”
„Ostrzegam cię, Elliot, uważaj.”
„Nie jestem w ciąży” – odpowiedziała Mia kapłanowi.
„Jesteś żoną króla alfy od miesięcy. To naturalne, że możesz nawet nie wiedzieć, że jesteś z dzieckiem” – odezwał się drugi kapłan łagodnym głosem.
„Słyszałeś moją żonę. Nie jest w ciąży.”
„A skąd możesz to wiedzieć?” – spytał Elliott, jego wzrok był marszczony i błądził pomiędzy nimi.
„Bo w przeciwieństwie do ciebie, jestem jej mężem. Przeczytałem kroniki królestwa i nigdzie nie było mowy o testowaniu królowej pod kątem płodności. To nie ma podstaw.”
„Mój królu, jeśli mogę się jeszcze raz odezwać” – zaczął starszy kapłan, „wierzę, że nasz ojciec robi to, co najlepsze dla tego królestwa.”
„W jaki sposób? Przeprowadzając na mojej żonie gwałt w imię ciekawości?” – zażądał odpowiedzi, ale Marc milczał.
Kątem oka Mia dostrzegła uśmieszek na twarzy Elliotta i wiedziała, że coś jest na rzeczy. Nie chciała nikogo oskarżać, ale była pewna, że coś knuje. Coś, czego nawet Xavier nie widział. Im dłużej się kłócili, tym bardziej zmniejszała się ich jedność. To ułatwiało trzem obecnym mężczyznom przejrzenie ich działań i doniesienie Robbowi.
„Zrobię to” – odezwała się Mia, przez co Xavier spojrzał na nią z niepokojem. Nigdy wcześniej nie widziała go przestraszonego czegokolwiek aż do dziś.
Chwycił ją za rękę i zaprowadził do swoich komnat, gdzie mogli porozmawiać na osobności.
Gdy drzwi się zamknęły, zapytał: „Dlaczego się na to zgodziłaś?”
To była idealna okazja, by rozmarzyć się w jego komnatach i docenić jego gust w wystroju wnętrz, ale mieli ważniejsze sprawy na głowie.
„Xavierze” – zaczęła, ale jego spojrzenie powstrzymało ją od dalszych słów. Wyglądał na zdruzgotanego i nie mogła znieść jego wzroku.
Ujął ją za ramiona, zmuszając, by spojrzała mu w oczy. „Nie musisz robić niczego, czego nie chcesz. To nic innego jak podstęp Robba, by szydzić ze mnie jako króla i władcy tego królestwa. Jestem twoim mężem i już zabroniłem tej farsy.”
Uśmiechnęła się. „Może nie jestem w ciąży, ale nie sądzę, żeby było ze mną coś nie tak. Jeśli więc kapłan chce mnie zbadać, niech to zrobi.”
Opuścił ręce z jej ramion i odsunął się. Przeciągnął dłońmi po włosach, spojrzał w sufit. Wyglądał na zmęczonego. „Nie wiesz, co ci kapłani mogą ci zrobić w swojej świątyni.”
„Masz rację, nie wiem.”
Spojrzał na nią zdezorientowany, lecz nie było w nim ani cienia pretensji. „To czemu się zgodziłaś?”
„Bo twój ojciec znów cię testuje. Nie wiem jak i po co, ale to zobaczyłam i Elliot ma w tym udział.”
„Tym bardziej powinniśmy odrzucić ich niedorzeczną prośbę.”
Podeszła do niego i ujęła jego twarz w dłonie, zanim zdążyła się powstrzymać. Ale on nie zaprotestował ani się nie odsunął. „Weszliśmy w to porozumienie, żeby przekonać twojego ojca, że nadajesz się na władcę. Udało nam się do tej pory. Dlaczego teraz się zatrzymać? Dlaczego dać mu powód, by cię zdyskredytował, skoro jesteśmy w połowie drogi?”
Jego oczy zamigotały. „Nie chcę mu się podporządkować. Nie chcę.”
„Wiem, i dlatego właśnie to robię. Alfa wszystkich alf tego zażądał, więc powinniśmy się zgodzić.”
Ujął jej dłonie, ściskając delikatnie. „Będą przeprowadzać te testy drobiazgowo. Nie tylko dowiedzą się, że nie jesteś w ciąży, ale mogą też odkryć, że nie jesteś Luną i wyjdzie na jaw, że cały czas udawaliśmy” – zdradził jej swój największy lęk i jego oczy wpatrzyły się w jej.
Rozpromieniła się do niego. „Pomódlmy się do bogini księżyca, żeby tak się nie stało.”
Przesuń w górę, aby kontynuować