passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #7 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 7

6: Rytuał

Mia czuła na sobie przenikliwe spojrzenie Alfy Króla, gdy przesuwała dłoń po małym rękawie białej sukni, którą miała na sobie. Drżała ze strachu od środka, bo nie tylko był dużo starszy, ale także ją przerażał.

Oczywiście miał nadzieję zobaczyć, co znajduje się pod ubraniem, ale wyraz jego twarzy już teraz zdradzał, że i tak nie będzie pod wrażeniem.

Nie miała ciała, które zwaliłoby kogokolwiek z nóg. Nie miała odpowiedniego wzrostu ani kształtów i od dawna nie czuła się przez to niepewnie, ale teraz, stojąc tak bezbronna, poczuła to znowu.

Małżeństwo nigdy nie było na jej liście celów, nie odkąd skończyła czternaście lat. Wolność i wiedza były. Pamiętała, jak pierwszy raz podzieliła się z Ariel marzeniem o podróży na drugi koniec świata, by zdobyć wykształcenie, i jak jej siostra się z tego cieszyła i ją wspierała. Ariel mogła być pięknością w rodzinie, ale była czymś znacznie więcej; była dobra i hojna i nigdy nie sprawiała, że Mia czuła się gorsza. Ariel powiedziała jej, że jeśli to jest jej marzenie, nie powinna pozwolić nikomu, by ją powstrzymał.

A teraz jej marzenia zostały przerwane, zanim zdążyły się ziścić. Należy do Alfy Króla do końca życia i nie ma ucieczki.

Nie obwiniała nikogo za śmierć Ariel, to, że żyła tak długo, było cudem. Od dziecka Ariel miała słabe serce, które zawsze dawało się we znaki. Gdy jej słabość nie minęła po pierwszej przemianie, pogodziła się z losem i powiedziała sobie, że bogini księżyca tak chciała i wezwie ją do domu, kiedy uzna to za słuszne. I bogini księżyca uznała, że czas wczoraj w nocy. Mia nawet nie mogła opłakać siostry, kazano jej powstrzymać łzy, podczas gdy tworzące pannę młodą kobiety ją malowały.

Alfa Król nie ukrywał swojej niechęci do niej od chwili, gdy zobaczył ją w świątyni. Nawet teraz, gdy siedział, analizując ją wzrokiem, było to widać.

Patrzył na nią tak, jak patrzy się, gdy obiecano świeże jabłko, a dostaje się pomarańczę – i to brzydką i niedojrzałą. Ona była tą pomarańczą.

„Zdejmij ubranie. Chcę zobaczyć ciało, z którym będę żył przez resztę życia” – rozkazał.

Wahała się, co mu się nie spodobało. Niski pomruk, który wydobył się z jego ust, świadczył o tym dobitnie. „Potrzebujesz jakiejś motywacji? Bo jej nie dostaniesz. Zdejmij te pierdolone ubrania!” – zagrzmiał, przez co podskoczyła, a jej nogi zaczęły się trząść.

Drżącymi dłońmi i roztrzęsionym ciałem ponownie chwyciła rękaw jedwabnej sukni i zsunęła go. Zrobiła to samo z drugim rękawem. Jej wzrok pozostał wbity w podłogę, nie mając odwagi spojrzeć na Alfę Króla, który patrzył na nią jak drapieżnik z kąta pokoju.

Gardło jej zaschło, gdy zsuwała suknię z ramion i klatki piersiowej, wiedząc, że śledzi każdy jej ruch. Skóra zesztywniała od chłodu, gdy ściągnęła suknię poniżej piersi i jej mała pierś ukazała się na widoku.

Milczał, obserwując ją.

Zatrzymała się, obejmując ramionami odsłoniętą górną część ciała, próbując zakryć choć trochę to, co wystawiła na jego wzrok, a jej oczy zaszkliły się.

„Jeszcze nie skończyłaś!” – poinformował ją z pomrukiem, przez co spojrzała na niego, a łzy, które wstrzymywała spłynęły jej po policzkach. „Ściągniesz to, czy będziesz płakać całą noc?” – jego obrzydzenie wzrosło, a w głosie pojawiła się nuta gniewu.

Wstał, przerażająco wysoki, a ona przełknęła ślinę, chcąc uciec, ale nie mając dość odwagi. Więc stała w miejscu, gdy góra mięśni zbliżała się do niej.

W końcu to jej mąż, a rytuał małżeński głosił, że są złączeni aż po kres, co oznaczało, że jedyną drogą do wolności była śmierć.

Zatrzymał się, gdy stał przed nią. Rozmazany wzrok pozwalał jej widzieć tylko jego środkową część ciała, bo głowę miała spuszczoną i musiałaby ją podnieść, by zobaczyć resztę. Jego oddech był gorący na skórze jej szyi, a ona przełknęła ślinę, spodziewając się najgorszego.

„W pierwszą noc z mężem, Alfą Królem, już jesteś nieposłuszna”. Wyszydził ją, a jego ochrypły głos wywołał w niej burzę.

Mimo to pozostała cicho, odpowiadając tylko potrząśnięciem głowy.

Jego dłoń powędrowała do jej kręconych rudych włosów, potem na twarz i wzdłuż delikatnej linii żuchwy. Ten dotyk wywołał ciarki na jej kręgosłupie, a ona walczyła z jękiem, który niemal się wyrwał. Poprowadził palec w dół szyi do nasady ramienia, gdzie tkwił wrażliwy punkt i wtedy zamruczała, ciało ją zdradziło.

Jej oddech przyspieszył, gdy jego dłoń opadła na pierś i obrysowała linię po lewej piersi. Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała gwałtownie, zarówno z nerwów, jak i podniecenia.

Jego palec przesunął się niżej, do talii, gdzie była trzecia warstwa sukni, której nie chciała zdjąć. Chwycił materiał i jednym szarpnięciem rozdarł ubranie na pół, zmuszając ją do bezradnego westchnienia. Zakryła usta, gdy rozdarta suknia opadła na podłogę, zostawiając ją nagą przed nim.

Mia nerwowo przygryzła wargę i nie podniosła głowy, gdy Alfa Król krążył wokół niej, oglądając i analizując jej ciało.

Czuła, jak jego oczy biorą ją w posiadanie, analizując każdy szczegół, bo od teraz należała do niego. Nie przeoczył jej rudych włosów i ich naturalnych loków, które opadały za długą szyję i na wyprostowane ramię. Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała tuż nad miejscem, gdzie spoczywały jej dwie piersi. Potem przesunął wzrok na brzuch, wąską talię, zaokrąglone biodra i krótki pasek włosów między nogami, dalej na uda, łydki i stopy. Przeszedł za jej plecy i zrobił to samo.

Parsknął, prawdopodobnie rozczarowany tym, co zobaczył, i zabolało ją to bardziej, niż chciała.

Nie była buntownicza; nie miała już tego luksusu. Dzisiejsze wydarzenia złamały jej ducha i nawet gdyby chciała się postawić i walczyć, nie miała już siły.

Poczuła chłodną, ale miękką dłoń Xaviera na lewej piersi i cofnęła się lekko, stając się świadoma rzeczywistości. Góra mięśni górowała nad nią, ugniatając i ściskając jej wrażliwą pierś.

Zacisnęła usta, by powstrzymać jęk, który niemal się wyrwał. Nie czuła do tego mężczyzny nic i choć był atrakcyjny, jego charakter ją odpychał i nie wiedziała, że może ją teraz dotykać w taki sposób. Sutek stwardniał pod jego dotykiem, zdradzając mu rzeczy, których nie chciała, by wiedział.

Kciukiem pogładził drugi sutek i tak jak lewy, on także stwardniał, a po całym jej ciele przebiegła gęsia skórka od jego lekkiego dotyku.

„Wejdź do łóżka,” rozkazał, a ona wiedziała, co ją tam czeka, i nie chciała tego. Nie chciała robić tego z mężczyzną, który nie potrafił spojrzeć jej w oczy, bo czuł się rozczarowany.

Nigdy z nikim nie była i nie tak wyobrażała sobie swój pierwszy raz, a jednak właśnie tak się stało.

Była dobra. Zawsze robiła to, co słuszne, odkąd pamięta, i mimo ciężkiego losu zadanego jej przez społeczeństwo, nigdy nie szukała zemsty. Więc dlaczego była karana?

Minęło kilka chwil od wydania rozkazu, ale nie ruszyła się ani nie zrobiła tego, co jej kazano, zbyt pogrążona w myślach, by przyjąć rzeczywistość.

„Wciąż nie słuchasz moich rozkazów. Chyba zapominasz, że jestem twoim mężem i królem, a ty teraz jesteś moją żoną.”

„Nie... nie...” – słowa utykały jej w gardle, gdy próbowała mówić.

„Nie co?”

Milczała, nie chcąc jeszcze bardziej go rozgniewać niedokończoną wypowiedzią, i zrobiła, co jej kazano, przechodząc do łóżka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

7: Poświęcenie

Xavier przesunął dłonią po nogach Mii, zanim pozwolił jej zanurzyć się w jej skórze, a ona zadrżała pod jego dotykiem, jęcząc cicho. To było jeszcze trudniejsze, niż się spodziewał.

Musiał się zmusić, by wejść do jej pokoju po kilku drinkach, bo zgodnie z rytuałem musieli skonsumować związek w noc poślubną, by był ważny.

A jednak nie potrafił sprawić, by jego kutas ożył i wykonał prostą robotę. Ta pieprzona rzecz miała własny rozum. A może nie. Może jego kutas po prostu reagował na to, co czuł.

Nie chciał jej dotykać ani przytulać. Nie była w jego guście ani klasie; była przeciwieństwem tego, czego zwykle pragnął u kobiety. Zawsze wybierał piękne i jasnowłose, aż spotkał Zarę, która była wszystkim, czego chciał, i od tego czasu był jej oddany. Myślał, że myśląc o Zarze, swojej kochance, i odtwarzając w głowie obrazy z nią, uda mu się wejść w ten moment. Jakże się mylił.

Cieszył się na myśl o ślubie z Ariel, bo była piękna i pragnął dotknąć jej ciała, odkąd pierwszy raz zobaczył ją przy fontannie, gdy kąpała się z przyjaciółkami przed laty. Była dokładnie tak piękna, jak wszyscy mówili, a gdy usłyszał o decyzji starszyzny, ucieszył się. Wiedział, że przynajmniej przez jakiś czas będzie mógł się nią chwalić przed światem, zanim znajdzie sposób, by się jej pozbyć.

Nie było możliwości, by bogini księżyca nie urządzała sobie z niego drwin w życiu po śmierci.

Jak mogła zabrać Ariel, jego narzeczoną, i jak mogła ta być tą, z którą spędzi resztę życia?

Pieprzyć to!

Zacisnął zęby, myśląc o tym, by przewrócić Mię na brzuch i wziąć ją tak, żeby nie musiał patrzeć jej w twarz; miała w porządku ciało, jak zdążył zauważyć wcześniej, ale chodziło tu mniej o jej ciało, a bardziej o fakt, że został w to wmanewrowany. Więc branie tej dziewicy, którą teraz nazywał żoną, czułoby się jak kastracja własnego kutasa, a za bardzo kochał swojego dawce przyjemności, by być tak okrutnym.

Słyszał też jej ciche jęki i, choć było to irytujące, wiedział, że ona też tego nie chce. Nie walczyła z nim, bo taki był rytuał ich związku, ale gdyby mogła, wyglądała na taką, która by to zrobiła.

Westchnął i odsunął się z jej ciała, siadając. Włożył kutasa z powrotem do spodni i zawiązał sznury, po czym poprawił rękawy koszuli.

Wyraźnie poczuł, jak ona się podnosi i również siada, ale nie spojrzał na nią. Przez chwilę milczała, a on poprawiał drugi rękaw; wstał i ruszył w stronę drzwi.

"Nie skonsumujesz małżeństwa? To rytuał nowożeńców," zapytała jej drażniąca głos.

Pieprzyć rytuał. Pomyślał.

Zacisnął zęby, otworzył drzwi i wyszedł bez słowa wyjaśnienia.

Powlókł się do gabinetu, gdzie odbywały się prywatne spotkania i narady. Nawet gdyby poszedł spać, nie zasnąłby, więc chciał się gdzieś zaszyć i uporządkować myśli.

Chwycił za klamkę, by ją odblokować, ale drzwi otworzyły się same, co nigdy wcześniej się nie zdarzyło. Tylko dwie osoby miały do nich dostęp: on i Edward.

Westchnął.

Ostatnią osobą, którą Xavier chciałby teraz zobaczyć, był jego brat. Chętnie wydłubałby sobie oczy, byleby tylko uniknąć swojego irytującego, zbyt doskonałego i wścibskiego brata.

A jeszcze lepiej, może mógłby go od razu poprosić, żeby wyszedł.

Wszedł do gabinetu i nie znalazł brata siedzącego na żadnym z krzeseł ani stojącego w oczywistych miejscach.

Może już wyszedł i zostawił drzwi otwarte, drań.

Xavier podszedł do swojego ulubionego miejsca po prawej stronie pokoju, gdzie na stole starannie poukładane były książki i zwoje. Po lewej stronie stała miska z kilkoma jabłkami i nożem obok. Usiadł, sięgnął po jabłko i nóż.

Jabłka były jego ulubione, mimo że prawie wszyscy w pałacu uważali je za zakazany owoc. To nie zmieniało jego zdania. Pragnął zakazanego, a one uspokajały mu nerwy i sprawiały radość, co czyniło to w porządku.

Przeciął jabłko i włożył do ust, żując z zadowoleniem, gdy usłyszał kroki po drugiej stronie pokoju, a chwilę później Edward wyszedł zza półki z notatnikiem w ręce i twarzą zatopioną w lekturze.

"Wiedziałeś, że ci kochankowie popełnili samobójstwo, bo rodzice nie pozwolili im być razem?" zapytał, nie odrywając głowy od powieści.

Xavier mruknął i przewrócił oczami, już zirytowany samym jego widokiem. Przez chwilę myślał, że jest sam, ale okazało się, że nie.

"Tak. Zmuszono mnie, bym się o tym dowiedział dwie dekady temu."

Z nieznanych powodów jego nauczycielka, Lady Adah, uznała, że opowieść o Romeo i Julii to doskonała literatura, która pomoże mu kiedyś zostać lepszym królem, ale do tej pory tak się nie stało. Romeo i Julia to historia pełna złych decyzji, których nienawidził i z którymi nigdy nie potrafił się utożsamić.

"Hmm," przytaknął Edward, po czym wrócił do książki, a po chwili gwałtownie ją zamknął. Zmrużył oczy na Xaviera, dopiero teraz zauważając jego obecność i zastanawiając się nad jej znaczeniem.

"Co tu robisz, bracie?"

"Jem."

Podszedł bliżej. "Widzę, ale co robisz tutaj w gabinecie, gdy powinieneś być z żoną, konsumując małżeństwo i spełniając rytuał?"

"Cały dzień tylko się naginam do zwyczajów, i mam już tego dość. Jeśli tak bardzo chcesz spełnić rytuał, może sam ją przeleć!"

"Przemilczę to, bo jesteś wkurzony."

Prychnął. "Tak, jak można się było spodziewać." Zatarł miejsce między brwiami, gdy rozbolała go głowa. "Chcę ciszy. Możesz mi ją dać?"

"Gdyby nasi przodkowie robili tylko to, na co mieli ochotę, myślisz, że królestwo byłoby tu, gdzie jest dziś? Robimy rzeczy, których nie musimy, rzeczy, których nie chcemy, dla większego dobra. To się nazywa poświęcenie."

Xavier wbił nóż w stół przed sobą z głośnym hukiem, a Edward o mało nie wyskoczył ze skóry.

"Ten nóż za chwilę wyląduje w twoim oczodole, bracie, mów dalej!" zagroził, wyciągając nóż i wstając.

Edward cofnął się. "Mówię, że wszyscy mamy role do odegrania, poświęcenia do złożenia dla większego dobra."

"A co ty wiesz o poświęceniu?" zapytał, odchodząc od stołu w stronę Edwarda. "Czy kiedykolwiek miałeś na barkach ciężar królestwa? Powiedz, czy ktoś ci kiedyś powiedział, że twój kuzyn byłby lepszym władcą niż ty? Czy zakochałeś się kiedyś, by na ten związek rzucono klątwę? Czy zostaniesz kiedyś ukarany za to, że stajesz w obronie bezbronnych? Czy poświęcenie sprawiło, że poślubiłeś kogoś, kogo nie chciałeś? Czy kazało ci przysiąc, że będziesz z kimś do końca życia?" Kiedy skończył mówić, stał już naprzeciw Edwarda, górując nad nim.

"Bracie!"

"Nie mów mi o poświęceniu. Sam jestem pieprzonym poświęceniem!"

"Przepraszam," wyszeptał Edward, a w jego oczach pojawił się żal.

Xavier odwrócił wzrok od brata, nie chcąc okazać zbyt wielu emocji. "Nie potrzebuję twojego przepraszam, bracie. Potrzebuję twojej ciszy."

"Ja... przepraszam."

Xavier spojrzał na niego groźnie. Wydawało się, że nie usłyszał ostatniej części jego zdania.

"Może pewnego dnia poświęcenia, które poniosłeś, zaowocują i dostaniesz to, na co zasługujesz." Skłonił głowę i wyszedł z gabinetu.

W końcu spokój. Pomyślał Xavier.

Przesuń w górę, aby kontynuować

8: Idealna wymiana

Chłodne powietrze wpadające przez okno musnęło twarz Mii, a jej rzęsy zadrgały na widok świtu. Jęknęła i odwróciła głowę na bok, oswajając się ze swoim terytorium. Światło rozświetlające jej pokój pozwoliło jej jeszcze lepiej przyjrzeć się wszystkiemu, co się w nim znajdowało. To były jej komnaty, w których miała przebywać, chyba że król będzie jej potrzebował i ją wezwie.

Na myśl o nim poczuła lekki ucisk w piersi i zmusiła się, by usiąść na łóżku. Minionej nocy nie było ślubu, przynajmniej nie błogosławionej nocy poślubnej. Była pełna złamanego serca, ale ostatecznie utonęła w oceanie zamętu. Jej mąż zostawił na jej skórze kilka śladów – pazurami, zębami, pieszczotami, uściskiem. Jego dotyk był pozbawiony miłości i wymuszony. Pragnął wziąć wszystko, co do niego należało, tylko po to, by w ostatniej chwili zmienić zdanie, nie wyjaśniając dlaczego.

Głosy w głowie Mii podpowiadały jej, dlaczego, i był to powód, który znała już od dłuższego czasu. Była brzydka, a on pragnął wszystkiego, tylko nie jej.

Łzy groziły, że popłyną, gdy wspominała wszystko. Czuła się bezbronna, będąc naga przed swoim mężem, którego ledwo znała. A świadomość, że patrzy na nią jak jastrząb, pełen niechęci, wcale nie pomagała. Może i nie doszło wczoraj do skonsumowania małżeństwa, ale jej duch już był złamany. Takie życie wybrała dla niej bogini księżyca, a ona nie miała nic do powiedzenia.

Ciche pukanie rozległo się przy drzwiach i jej serce przyspieszyło, gdy odwróciła się, by sprawdzić, kto tam stoi. Drzwi się uchyliły i do środka weszła Lydia, młoda pokojówka, która wczoraj wprowadziła ją do pałacu.

„Dzień dobry, moja królowo. Przyszłam przygotować dla pani ciepłą kąpiel i ubrać panią na nowy dzień.”

Powstrzymała łzy i odchrząknęła. „Dzień dobry, Lydio.”

Młoda służąca zwolniła kroku i odwróciła się do niej, przez co proste, czarne włosy opadły jej na twarz. Musiała dostrzec coś na twarzy Mii, mimo jej wysiłków, by to ukryć, bo spojrzała na nią ze współczuciem.

„Nie wygląda pani najlepiej.”

Mia wzruszyła ramionami, starając się brzmieć swobodnie i niewzruszenie. „To bez znaczenia.”

Lydia przejrzała ją na wylot i spojrzała ze zrozumieniem. „Noc poślubna nie należała do udanych.”

Pokręciła głową, znów zanosząc się łzami, z których część wydostała się na zewnątrz jako ciche szlochy. „On nie jest delikatny ani czuły. Nie chciałam tego małżeństwa, on również nie, a teraz jestem tutaj i pierwszy dzień reszty mojego życia był nieszczęśliwy.”

Pamiętała, jak bardzo pragnęła zobaczyć w jego oczach choć odrobinę pożądania, ale tego nie dostała, a jego spojrzenie omijało jej jak kapłan omija grzech. Czuła się niepełna i uwięziona, i nie chciała już nigdy tak czuć.

„Przykro mi, że tak się pani czuje, moja królowo.”

„Nie. To teraz mój krzyż. Tak postanowiła bogini księżyca.”

„Ciepła kąpiel powinna przynieść ulgę.” – zapewniła młoda służąca i popędziła do łazienki.

Dwa dni wcześniej widziała wiele możliwości dla swojego życia, ale żadna z nich nie przewidywała, że zostanie królową. A jednak tutaj była, królowa całego królestwa.

Drzwi do łazienki się otworzyły i młoda służąca wyszła z białym ręcznikiem w ręku. „Woda już gotowa, moja królowo.” Podeszła do Mii i ściągnęła z niej białą pościel, ale na prześcieradle nie było żadnej plamy krwi. „Nic się nie wydarzyło zeszłej nocy.”

Pokręciła głową. „Zmienił zdanie, ale nie powiedział dlaczego.” Zagryzła wargi, by nie drżały bez kontroli.

Twarz Lydii posmutniała. „Przykro mi.”

Chociaż wiedziała, że nieskonsumowane małżeństwo nie jest prawdziwym małżeństwem w oczach bogini księżyca, Mia czuła ulgę z powodu obrotu spraw. Jednak część jej wciąż bolała, bo nie otrzymała wyjaśnienia, dlaczego przestał.

Zebrała się z łóżka, nie chcąc już więcej litości. Wchodząc do łazienki, zobaczyła złotą wannę na środku, wypełnioną ciepłą wodą, pokrytą pachnącymi kwiatami i olejkiem. Pozwoliła, by nocna koszula zsunęła się na podłogę. Naga, weszła do wanny i zanurzyła się w niej.

Ciepła woda i zawarte w niej składniki od razu przyniosły ulgę każdej obolałej części ciała. Westchnęła i jej powieki zadrgały.

Myśli znów powędrowały do Ariel i miała nadzieję, że jest w lepszym miejscu, bo na to zasługiwała. Zasługiwała na tak wiele w tym życiu, ale dobre rzeczy nigdy nie trwają długo. Może gdyby to ona została królową, jak zamierzano, alfa król traktowałby ją właściwie. Nie byłby wobec niej taki wściekły ani nie postępowałby w ten sposób. Pragnąłby jej, byłby bardziej czuły, a może nawet pokochałby ją.

Z trudem powstrzymała się od płaczu, a jej powieki zadrgały. Wizja się rozmazała, a usta zadrżały. Smutek po stracie siostry i ból związany z małżeństwem z zimnym alfą rozdzierały ją od środka. To nie była jej rola i była pewna, że Ariel lepiej by się w niej sprawdziła, a ciężar braku wyboru przygniatał ją i płakała rzewnie.

„Przykro mi, moja królowo.”

Zakryła twarz, nie chcąc, by służąca widziała jej łzy, ale nie była w stanie tego powstrzymać. „Nie, nie przepraszaj. To nie twoja wina.”

„Przykro mi, że panią boli, i złożę modlitwę do bogini księżyca w pani imieniu, prosząc ją, by zabrała ten ból.”

Jedynym sposobem, by to się stało, byłoby, gdyby bogini księżyca przywróciła Ariel, a zabrała zamiast niej Alfa Króla.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa