passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #74 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 74

73: Plany i problemy

„Jak to możliwe, że o tym nie wiem?” – zapytała Mia, schodząc po schodach balkonu razem z Edwardem. Uniosła długą, niebieską suknię rękami, żeby zachować wdzięczny krok, gdy zbiegała w dół.

„Powinnaś już wiedzieć, że twój mąż jest tak samo skryty jak słuchacze, których zamyka, a może nawet gorsi – szamani z jaskini,” odpowiedział Edward.

Edward wtargnął do jej gabinetu kilka minut temu, kiedy przeglądała akta rady panien. Zapytał, czy wie, jaki jest dziś dzień, a ona odpowiedziała, że to trzeci dzień tygodnia i piętnasty marca. Potem zapytał, czy wie, że dziś są urodziny Xaviera, na co odparła, że nie. Wtedy powiedział jej, że tak właśnie jest. Mia początkowo nie chciała w to uwierzyć. Obudziła się dziś w łóżku króla alfy, ale on nie wspomniał jej o swoim szczególnym dniu. Gdyby to zrobił, pamiętałaby, zamiast gapić się na Edwarda jak idiotka, kiedy przekazał jej tę wiadomość.

Edward spędzał większość dni ze swoim ojcem, alfą alf, towarzysząc mu podczas wizyt i podróży naprawczych po królestwie. Obowiązki Robba leżały przy królestwie, jak przystało na każdego alfę alf, ale Xavier uważał, że nie mają najlepszych zamiarów. Nie mogła go za to winić. Jego relacje z ojcem nie należały do najzdrowszych. Miała nadzieję, że kiedyś się to zmieni, ale ten dzień jeszcze nie nadszedł. Tęskniła za obecnością Edwarda w królestwie, ale koronowany książę miał własne życie i kiedy tylko mógł, organizował wizyty.

Jego dzisiejsza wizyta była nieoczekiwana, ale mile widziana i doceniona — do momentu, gdy przekazał jej tę wiadomość. Edward potrafił żartować, ale tym razem nie żartował.

Miał rację: Xavier był tak skryty, jak tylko można sobie wyobrazić, i był człowiekiem, który wolałby cierpieć i umrzeć w ciszy, niż poprosić o pomoc. Uczył się teraz dzielić swoimi uczuciami, co było dobre, ale jak każda droga do uzdrowienia, była powolna.

„Ostatnie urodziny, które świętował, to były jego dziewiętnaste. Mama zawsze organizowała mu przyjęcia. Zmarła kilka miesięcy później i od tamtej pory przestał świętować całkowicie.”

„Tęskni za nią,” powiedziała Mia smutno, gdy szli w stronę ogrodu.

Kiwnął głową. „Rozumiała go jak nikt inny, jego ból, jego złość. Królowa wierzyła, że wszystko, czego potrzebuje, to ktoś, kto w niego uwierzy. Myślę, że dlatego tak bardzo przylgnął do Zary, gdy ją poznał. Rozumiała go tak jak jego matka i nie oczekiwała niczego w zamian.”

Mia milczała. Nie była pewna, czy kiedykolwiek zrozumie króla alf tak, jak jego matka i kochanka. Nawet jeśli mogłaby, nie było pewności, że by tego chciała. Ten człowiek już na nią wpłynął. Dowiedziawszy się, że nie jest tak zły, jak sam się przedstawia, zmiękczyła wobec niego serce. Był smutnym człowiekiem, który chwytał się wszystkiego, co przynosiło mu odrobinę radości, nawet jeśli to było kłamstwo.

Nie mogła kłamać. Choć była pod jego wpływem, nie była pewna, czy jest dla niego najlepsza.

Czy była pod jego wpływem? Tak. Czy ją do niego ciągnęło? Również tak. Czy jej na nim zależało? Tak, zależało. Czy uważała, że naprawdę się zmienił? Tak, ale to już jej nie wystarczało. Wolność, za którą zawsze tęskniła, czekała na nią po odejściu i nie chciała z niej rezygnować. Czekała na to tak długo, by teraz pozwolić się rozproszyć. To nie byłoby fair.

Otrząsnęła się z zamyślenia. „Jaki więc mamy plan?”

„Coś prostego. Xavier przywykł już do nadmiaru w swoim życiu, więc coś prostego wystarczy na jego urodziny.”

„Słyszałam, że Xavier lubi jazdę konną. Brał lekcje, gdy miał dziesięć lat, ale od kilku lat nie jeździł. To prawda?”

Kiwnął głową, wyraźnie wrażony, że to o nim wie. „Tak.”

Miała swoje źródła, tak jak król alfa miał swoje, a od czasu do czasu słuchała plotek kucharek i służby. Nie powinna, ale pomogły jej one zebrać informacje o pałacu, królu i królowej, obecnych i byłych, oraz o jej mężu, królu alfie.

„Myślisz, że mogłabym zabrać go dzisiaj na przejażdżkę?”

Kiwnął energicznie, po czym na chwilę spoważniał z powątpiewaniem. „Powiedziałby nie, ale w głębi duszy bardzo by tego chciał.”

Zachichotała. „W takim razie przygotuję wszystko. To będzie niespodzianka.”

„Moja rola tu się kończy,” stwierdził z ulgą, pocierając dłonie w łobuzerskim geście.

„Dlaczego?”

„Dlaczego?” – powtórzył, jego niebieskie oczy lekko zwężone na jej pytanie.

„Od zawsze kibicujesz mnie i twojemu bratu. Dlaczego?”

„Bo uważam, że oboje zasługujecie na szczęście, a jak już wiesz, Xavier przeszedł wiele. Zawsze miałem wrażenie, że robiłem za mało, kiedy byliśmy młodsi, a teraz chcę zrobić wszystko, by to nadrobić.” Ujął jej dłonie. „Myślę, że pozytywnie wpłynęłaś na mojego brata, tak jak on wpłynął na ciebie. Bycie rodziną królewską oznacza wybieranie dobra królestwa ponad własne szczęście. To go rozchwiało i do dziś z tym walczy. Świadomość, że Xavier potrafi zrobić to, co najlepsze dla królestwa, i jednocześnie być szczęśliwym, to błogosławieństwo. To naturalne, że wam kibicuję.”

Rok to jedno, ale na zawsze to coś zupełnie innego. Nie była gotowa na ciężar bycia królewską przez resztę życia, prawda?

Jej oczy zaszkliły się, ale zamrugała, by odpędzić łzy. „Jesteś wspaniałym bratem dla króla i równie cudownym szwagrem dla mnie.”

Uśmiechnął się szeroko i skłonił głowę. „Dziękuję, ale nie mów tego Xavierowi, nigdy by tego nie przyjął.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

74: Dobry król kocha swój lud

„Dokąd jedziemy?” – sceptyczny głos Xaviera zapytał, gdy powóz oddalał jego i Mię od Pałacu.

Mia weszła do jego wewnętrznego dworu i zaprosiła go na randkę. Miał mnóstwo obowiązków, ale nigdy wcześniej go nie zapraszała i nie mógł jej odmówić za pierwszym razem. Poza tym, sam pragnął spędzić z nią trochę czasu sam na sam. Gdyby tylko mógł wziąć tydzień wolnego, zabrałby ją do królewskiego kurortu i spędziłby z nią każdą chwilę. Na razie musieli zadowolić się tym, co mieli. Więc odłożył wszystko i się zgodził.

Od chwili, gdy wsiedli do powozu, w jego małej żonie było coś figlarnego. Coś przed nim ukrywała, a z jej zachowania wynikało, że zaplanowała dla niego niespodziankę. Serce podskoczyło mu na myśl o tym, co wymyśliła. Nie wiedział jednak, po co się tak stara.

Nie potrafił odgadnąć jej planów tylko patrząc na nią. Wyglądała pięknie i promiennie, jak zawsze. Dziś miała na sobie zieloną sukienkę z okrągłym dekoltem, a widok jej kręconych rudych włosów opadających na materiał pobudzał go. Miała na szyi naszyjnik, który jej podarował, ten, który wcześniej należał do jego matki. Chciał pochylić się i obsypać jej szyję pocałunkami, ale wiedział, że nie może i powstrzymał się. Czekała go niespodzianka i nie chciał jej zepsuć.

Minęło już ponad trzydzieści minut od chwili, gdy ruszyli powozem, a Xavier nie mógł znieść tej bliskości. Potrzebował przynajmniej stopy odstępu, jeśli miał nadzieję utrzymać ręce przy sobie. Nie wiedział, dokąd jadą – wiedzieli tylko Mia i woźnica. Powiedziała mu, żeby jej zaufał, a on ufał jej całym sobą i wszystkim, co miał.

Zmniejszył ochronę wokół niej i zlekceważył list z pogróżkami do królowej po miesiącach intensywnego śledztwa, które nie przyniosło rezultatów. Edward powiedział mu, że to podstęp, który miał go rozproszyć w roli króla i sprawić, by zaczął wątpić w siebie. Robb Ainsworth, chociaż daleko, nadal trzymał na nim bystre spojrzenie i obserwował, jak rządzi. Był pewien, że starzec pilnie się im przygląda i szuka sposobów, by go zdyskredytować. Nie zamierzał mu tego umożliwić. Był zdeterminowany, by rządzić przez rok, a potem zażądać od Robba oceny swoich rządów jako alfa-króla.

Gdy już wystąpi z tą prośbą, Robb rozważy jego zasługi jako Króla i na tej podstawie wyda decyzję. Robb wyda wtedy oświadczenie, którego nie będzie mógł potem cofnąć. Kiedy zapadnie wyrok, Xavier nie będzie już musiał przejmować się jego opinią czy działaniami wobec siebie.

Xavier nadal był ostrożny, gdy opuszczał Pałac, ale dziś nie chciał zepsuć planu Mii, zabierając ze sobą królewskich strażników. Powiedziała, że chce randki tylko we dwoje, i właśnie to chciał jej dać.

„Już prawie jesteśmy.”

„Dopóki Robb i Elliott nie czekają tam na mnie, gdziekolwiek to jest, to nie mam nic przeciwko.”

Mia przewróciła oczami, ale uśmiechnęła się na jego drobiazgowość. Wkrótce woźnica się zatrzymał i oboje wysiedli z powozu.

„Edward powiedział mi, że dziś są twoje urodziny i że od jakiegoś czasu już ich nie obchodzisz” – powiedziała, podchodząc do miejsca, gdzie stał, zatrzymała się i spojrzała na hektary ziemi na ranczu. „Powiedział mi też o twojej miłości do jazdy konnej, więc pomyślałam, że to może być świetny pomysł.”

Byli na ranczu po południowej stronie. To było największe ranczo w stolicy i właśnie tutaj przez kilka lat pobierał lekcje jazdy konnej. To była rzecz, z której zrezygnował dla Wahali – a ona właśnie mu ją przywróciła. Rano przez chwilę pomyślał o swoich urodzinach, ale nie zatrzymał tej myśli na dłużej niż kilka sekund. Już nie świętował i nie widział powodu, by o tym wspominać, ale ona zarezerwowała to miejsce tylko dla niego.

Pomyliła się. To nie był świetny pomysł – to był pomysł wspaniały.

„I co myślisz?”

Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i pocałował ją namiętnie w usta, niemal odbierając jej dech.

„Jest idealnie.” – odsunął się i oparł czoło o jej, wciąż z zamkniętymi oczami.

„Cóż, jeszcze nie jest idealnie. Musimy znaleźć ci konia i zobaczyć, jak na nim jeździsz.” – uśmiechnęła się szeroko, wzięła go za rękę i pociągnęła w stronę dużego budynku po drugiej stronie rancza, niedaleko miejsca, gdzie stali. Tam czekało kilku pracowników.

Xavier nie protestował, że jest ciągnięty. Mia jeszcze nigdy nie sprawiła, by żałował, że jej zaufał. „Nie jeździłem od lat, Mio. Edward ci tego nie powiedział?”

„Powiedział, ale jesteś alfa-królem. Wątpię, żeby było coś, czego nie potrafisz.”

Przewrócił oczami na jej głupiutką próbę podbudowania jego ego. ‘To, żebyś mnie pokochała, to już co innego’, mruknął do siebie, ale Mia tego nie usłyszała.

Pracownicy gospody na ranczu byli zszokowani widokiem alfa-króla i królowej na swoim terenie. Kierowniczka, pani Cameron, kobieta w średnim wieku ubrana w czarne spodnie i białą bluzkę, której Mia wcześniej dała znać o wizycie, zeszła po schodach, by się z nimi przywitać. Ukłoniła się, gdy stanęła przed królem i królową.

„To wielki zaszczyt gościć was tutaj, mój królu i królowo.”

„Zaszczyt po naszej stronie. Zgodnie z wcześniejszą informacją prosimy o dwa najlepsze konie” – powiedziała Mia.

Skinęła głową i zaprosiła ich gestem, by poszli za nią.

Niecałe dwadzieścia minut później Mia i Xavier siedzieli już na koniach i razem wyjechali ze stajni.

„Potrzebujecie towarzystwa?” – zapytała pani Cameron z uniesioną brwią.

Wymienili spojrzenia i pokręcili głowami. „Poradzimy sobie,” odparła Mia.

Odjechali. Xavier prowadził, bo był znacznie bardziej obeznany z wyścigami niż Mia. Ona umiała jeździć konno. Jej ojciec miał kilka koni i, w przeciwieństwie do matki, nie była na nie uczulona.

Mia podążała za jego prowadzeniem i patrzyła, jak wiatr rozwiewa mu włosy do tyłu i na twarz. Był jak wyborne wino – z każdym razem, gdy go widziała, był coraz lepszy.

Xavier początkowo myślał, że po tylu latach przerwy nie będzie już pamiętał, jak się jeździ, ale się mylił. Gdy tylko usiadł w siodle, wszystko wróciło jakby to było wczoraj. Był wdzięczny swojej żonie, że stała przy nim przez wszystko, co wydarzyło się w ostatnim miesiącu, dotyczące jego stanu psychicznego.

„Zwalniasz” – powiedziała Mia, gdy Xavier skręcił na lewą ścieżkę i zaczął zwalniać.

„Ostatnio, kiedy tu byłem, strumień był za tym zakrętem” – odparł i wkrótce Mia zobaczyła strumień przy ścieżce, dokładnie jak mówił. „Koń może się napić, zanim pojedziemy dalej.” Zsiadł z konia, wziął uzdę i poprowadził konia do strumienia.

Koń rzeczywiście potrzebował wody, bo zanurzył głowę i zaczął pić. Mia zsiadła ze swojego konia, przyprowadziła go do strumienia i jej koń przyłączył się do innych, pijąc wodę.

Podeszła do Xaviera pod drzewo rosnące przy strumieniu. „Skąd wiedziałeś, że chciał się napić?”

„Nie wiedziałem, ale zawsze przyprowadzałem tu swoje konie i one zawsze piły. Pomyślałem więc: czemu nie dziś?”

„Twój lud pokochałby cię, gdybyś pokazał im tę troskliwą i czułą stronę siebie,” powiedziała z ogromną pewnością w głosie.

Spojrzał na nią, a w jego oczach pojawił się bolesny wyraz: „Król powinien rządzić swoim ludem, nie kochać go.” – zacytował słynne powiedzenie swojego ojca.

„Dobry król kocha i troszczy się o swój lud.” Przysunęła się bliżej niego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

75: Poza porzuceniem

Jego oczy uniosły się i spotkały z jej spojrzeniem. Serce zabiło mu szybciej, a ciało stało się czujne od jej bliskości. Prawie pochylił się, by pocałować jej usta, ale powstrzymał się i spuścił wzrok.

„Nie sądzę, żebym był wielkim królem. Ledwo jestem dobrym, a wielu ludzi widziało moją ciemną stronę.”

„Wielu ludzi mogło widzieć twoją ciemną stronę, ale ja widziałam tę dobrą.” – pochyliła się do niego, stając na palcach, by jej usta mogły dosięgnąć jego.

Odwzajemnił pocałunek natychmiast, z desperacją, przyciągając ją bliżej siebie. To było właściwe, ona była właściwa, bardziej niż cokolwiek innego. Jej miękkie usta smakowały tak słodko, że mógłby całować je cały dzień.

Odsunął się, dysząc po około minucie.

„Nie powinniśmy,” odchrząknął, „jesteśmy na otwartym terenie.”

„Mój król jest konserwatywny.” Zażartowała.

Zaśmiał się i skinął głową: „Nie sądzę, żebyś chciała pieprzyć się ze mną w błocie, podczas gdy konie patrzą.” – powiedział, zerkając na konie wciąż pijące ze strumienia.

Jej dłoń przesunęła się po jego twarzy, w dół po częściowo odsłoniętej szyi. Zadrżał pod jej dotykiem, co zdradzało, że także jej pragnie. Martwił się tylko o otoczenie.

Jej dłoń zsunęła się po płaskim brzuchu, aż do linii spodni i jeszcze niżej, by objąć go przez materiał. Jęknął, ale jej nie powstrzymał. Zawsze lubił, gdy przejmowała inicjatywę.

Przechyliła głowę, by mu się przyjrzeć, a jej pożądanie było oczywiste w tych uwodzicielskich, bursztynowych oczach. Osłabiały go od środka. Wziął głęboki wdech i zacisnął usta.

„To twój dzień, ty decydujesz.” – drażniła się z uwodzicielskim uśmiechem.

Sposób, w jaki jej dłoń pieściła jego ukrytego członka, jasno wskazywał, jaką decyzję chciała, by podjął.

Przyciągnął ją bliżej i znów złączył ich usta, jego ręka zsunęła się na jej pośladek i podniósł ją do góry. Podniosła się i oplotła go nogami, podczas gdy całowali się jakby czas się kończył.

Położył ją na trawie i wsunął kolano między jej uda. Zataczała biodrami o jego nogę, jęcząc głośno, gdy jego usta dotknęły jej szyi. Zadrżała, unosząc biodra i pocierając mocniej w narastającym napięciu.

Zrzucił czarną kurtkę, rozwiązał sznurki spodni i zsunął je w dół, podczas gdy ona podniosła suknię nad udo, by się przed nim odsłonić.

„Chcę, żebyś na mnie usiadła,” warknął w pocałunku, oplatając jej talię dłońmi. Przewrócił ich tak, że teraz ona siedziała na nim, ocierając się o jego twardy, pulsujący członek.

Zrobiła, co kazał. Przytrzymała go i jeździła na nim z całą mocą. To było dzikie, surowe i intensywne. Jego dłonie trzymały jej biodra, prowadząc ją, a on wchodził w nią, spotykając się w połowie drogi i czyniąc akt jeszcze potężniejszym. Ich bliskość była na zupełnie innym poziomie – nie kochali się tylko dla seksu. Przejmowali nawzajem swoje umysły, ciała i dusze.

Ostatni pchnięcie i doszedł, drżąc i stając się wrażliwy pod nią. Jeszcze przez chwilę pocierała biodrami o jego wrażliwego członka, po czym zeszła z niego i położyła się na boku. Jego powieki zadrżały, a ona patrzyła na niego z uśmiechem na twarzy.

Odwrócił się do niej, przez co włosy opadły mu na twarz. „Dziękuję,” wysapał, wciąż łapiąc oddech.

Jej dłonie uniosły się, by odgarnąć mu włosy za uszy. „Nie ma za co, mój królu. To mój obowiązek jako dobrej królowej, by cię uszczęśliwiać.”

Przewrócił oczami, wciąż wdzięczny. Zostali na ziemi w swoich objęciach, w ciszy patrząc na chmury i ciesząc się swoim towarzystwem.

Xavier nie lubił psuć dobrych chwil, ale wiedział, że muszą ruszać zanim zapadnie wieczór. „Powinniśmy już iść,” powiedział, podnosząc się i poprawiając ubranie. Mia także wstała i poprawiła suknię.

Pomógł jej zdjąć kilka suchych liści zaplątanych we włosy, ona zrobiła to samo dla niego, mrucząc: „To było niesamowite! To najlepsza urodzinowa niespodzianka, jaką kiedykolwiek miałam.”

„Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.”

„Jestem szczęśliwa z tobą, zawsze.” Jego oczy zmiękły, gdy szeroko się do niej uśmiechnął.

Jej dłoń pogładziła jego twarz, odwzajemniając spojrzenie, „i cieszę się, że to słyszę.”

Oczyścili się, upewniając się, że nic nie różni się od tego, jak przyszli.

Wrócili do stajni i oddali konie stajennym, którzy je odprowadzili.

Podeszła do nich Pani Cameron. „Dziękuję, mój królu, moja królowo. Za wizytę. To dla nas bardzo wiele znaczy.” – odezwała się wdzięcznym tonem.

„Powinnaś podziękować mojej żonie. To wszystko jej pomysł.”

Jej szare oczy spoczęły na Mii i jej również podziękowała.

Podjechała ich kareta, gdy się żegnali, i wsiedli, by odjechać.

„Wiesz, moglibyśmy po prostu przebiec przez las i szybciej oraz ciszej dotrzeć do pałacu,” odezwał się Xavier po chwili jazdy w ciszy.

Skinęła głową, zgadzając się z tym, co właśnie powiedział, „Wiem o tym, ale wtedy nie mogłabym ci tego dać.” Wyciągnęła spod siebie mały koszyczek kottan i wręczyła mu go.

Jego oczy zwęziły się podejrzliwie, mimo że przyjął od niej prezent. „Co tam jest?”

„Coś, co też lubisz, ale w przeciwieństwie do jazdy konnej, masz to w pałacu.”

„Skoro już to mam, po co mi to przyniosłaś?”

„Bo mogłam,” wystawiła mu język, „i bo to lubisz, a ja chciałam ci dać coś, co lubisz.”

Otworzył pokrywkę koszyka i w środku znalazł trzy jabłka. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech na ten widok. Dłonie mocno zacisnęły koszyczek po bokach, a serce waliło mu w piersi.

„Przyniosłaś mi jabłka!” – uśmiechnął się, sięgając do środka i wyciągając jedno zielone jabłko.

Jego oczy zaszkliły się, a usta lekko zadrżały. Zacisnął wargi i spojrzał przez okno, próbując ukryć emocje. Dlaczego ona musiała być dla niego tak doskonała?

„Wiem, zakazany owoc, dokładnie tak jak lubisz.” – droczyła się.

Odwrócił się do niej i przysunął bliżej. Jego oczy zamigotały, gdy sięgnął po nią i pocałował ją głęboko w usta, wyrażając miłość, której nie potrafił powiedzieć na głos. Pragnął jej na zawsze i nigdy nie był tego bardziej pewien.

„Kocham cię.” – wyszeptał, odsuwając się po pocałunku. Nie chciał tego wypowiedzieć na głos. Po prostu się stało. Tak jak nie planował zakochać się w niej, uczynić ją swoją bratnią duszą czy jej potrzebować. To po prostu się wydarzyło, i było poza jego kontrolą.

Usłyszał, jak jej serce zadrżało na jego wyznanie, ale milczała, jej wzrok spuszczony, nie patrząc mu w oczy. Nie takiej odpowiedzi oczekiwał. Ale taką właśnie otrzymał.

Po chwili odsunął się od niej, wypowiedziawszy te słowa i otrzymawszy jedynie zdezorientowane spojrzenie.

„Może nie powinienem był tego mówić,” wymamrotał niezręcznie, z bólem.

„Co chcesz, żebym powiedziała? Nie uwzględniliśmy miłości w naszej umowie. Nie spodziewałam się usłyszeć tego od ciebie.” – odpowiedziała defensywnie.

„Dlaczego nie? Uważasz, że jestem zbyt bezduszny, by się zakochać?” Przelewał na nią swój największy lęk, ale nie mógł się powstrzymać. Otworzył się przed nią, a ona odpowiedziała obojętnością. Jego serce pękało.

„Nigdy tak nie powiedziałam,” zaprotestowała.

„To dlaczego wyglądasz na tak zaskoczoną, że powiedziałem, że cię kocham?”

„Bo mieliśmy inne cele i zamierzenia, zanim weszliśmy w tę umowę. Nie sądziłam, że zrezygnujesz z nich dla miłości!”

Prychnął, poparzony jej dosadną odpowiedzią.

Dlaczego to tak bardzo boli?

Bo po raz kolejny pozwolił, by jego miłość przysłoniła mu prawdę stojącą tuż przed nim.

Wszystko, co robiła od pierwszego dnia umowy, miało służyć realizacji jej celu. Tak naprawdę nie chodziło o niego. On widział rzeczy, których nie było, i oddał się w ręce miłości, licząc, że tym razem zostanie odwzajemniona.

Wydawało mu się, że jednak coś do niego czuje, choćby odrobinę, ale okazało się, że nie.

To boli.

Boli bardziej niż jakikolwiek ból, którego doświadczył.

Czuł, jakby wyrwano mu serce, a każda sekunda była walką o oddech.

„Zatrzymaj powóz!” – krzyknął do woźnicy, a powóz natychmiast stanął.

Wysiadł, potrzebując przestrzeni i powietrza. Musiał odetchnąć i się pozbierać. Im dłużej był blisko niej, tym bardziej bolało. Oczy piekły od powstrzymywanych łez. Nie chciał, żeby zobaczyła, jak bardzo cierpi. Musiał odzyskać panowanie nad sobą.

Położył dłonie na biodrach i spojrzał w niebo.

„Xavier!” – zawołała Mia, również wysiadając z powozu.

Ruszyła ku niemu, ale on cofnął się i uniósł dłoń, by ją zatrzymać.

„Proszę, zostań, Mia. Muszę pomyśleć!”

„Xavier, możemy to zrobić, jak dojedziemy do pałacu?”

„Cztery minuty. Potrzebuję czterech pieprzonych minut.” Oddech stawał się coraz płytszy, a serce biło nienaturalnie szybko i wiedział, dlaczego.

Ona też go zostawi.

Mieli mniej niż trzy miesiące do końca umowy. Jeszcze kilka miesięcy, aż odejdzie do południowego Królestwa, gdzie czeka ją wolność i oświecenie.

Zszedł z drogi, z myślami kotłującymi się w głowie. Wiedział, że po wszystkim będzie musiała odejść, a mimo to nie mógł przestać się zakochiwać.

Przetarł łzy z oczu.

Nie sądził, że jej decyzja aż tak go dotknie, ale teraz już wiedział. Nie przetrwałby bez niej. Jej nieobecność doprowadziłaby go do szaleństwa, a Robb miałby powód, by go zdetronizować.

Nie wiedział, jak długo błądził w swoich myślach, ale kiedy wrócił w stronę powozu; to, co zobaczył, sprawiło, że serce mu zamarło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa