passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast Prince and the Girl He Kissed - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

The Beast Prince and the Girl He Kissed

/

Rozdział 7

ROZDZIAŁ 6

Następnego ranka obudziłam się na zimnym kamieniu i w jeszcze zimniejszej ciszy. Cienki koc ledwie zakrywał mi kolana, a przez okno wpadał bardziej szron niż światło. Gdzieś po drugiej stronie pałacu Południowa Wieża rozbrzmiewała śmiechem—wysokim, słodkim, złocistym. Przenikał przez kratki wentylacyjne, szydząc ze mnie. Owinęłam się szczelniej szalem i przycisnęłam dłoń do ust.

Ubrałam się w milczeniu. Pożyczona sukienka była za krótka w nadgarstkach i pachniała lawendą skrywającą coś starszego—może strach. Wstyd. Końce włosów schowałam pod wstążką, przeczesałam palcami, ile mogłam, i ruszyłam do wielkiej sali.

Śniadanie już trwało. Dziewczęta zostały naturalnie posegregowane według statusu. Długie stoły pełne jedwabi i uśmiechów stały najbliżej witrażowych okien. Clarissa siedziała pośrodku, kwiat rozkwitający we własnym odbiciu, otoczona szlachetnie urodzonymi dziewczętami, które zbyt łatwo chichotały.

Trzymałam głowę nisko i skierowałam się na tył sali. Wtedy zobaczyłam Sarę.

„Jest miejsce dla jednej nieudanej damy?” zapytałam.

Uśmiechnęła się. „Tylko jeśli jesz szybko. Ocenią nas, jak tylko widelec dotknie ust.”

Usiadłam obok niej, wdzięczna. Owsianka była mdła, ale ciepła. Ledwie zdążyłam wziąć dwa kęsy, gdy głos Clarissy poniósł się przez salę.

„Widziałam go,” powiedziała głośno, pochylając się do przodu jakby szeptała królewski sekret. „Księcia. Spojrzał prosto na mnie. Czułam to.”

„O, zdecydowanie jesteś w pierwszej piątce,” zamruczała jedna z dziewcząt.

Oczy Clarissy przecięły mnie chłodnym spojrzeniem. „Niektóre z nas są tu, by wygrać. Inne… cóż. Ktoś przecież musi szorować królewskie buty.”

Przy stole wybuchł grzeczny śmiech. Moje palce zacisnęły się na łyżce.

Sarah szturchnęła mnie. „Niech mówi. To jej jedyny talent.”

Starałam się uśmiechnąć. Ale wstyd i tak wspinał się po moim gardle.

Wtedy weszła Lady Isolde z pergaminem, który trzaskał jak grom, gdy go rozwijała.

„Słuchajcie,” ryknęła. „Dzisiejsze zadania: poranne rozmowy, potem lekcja etykiety. Po południu sesje portretowe. Wieczór wolny na indywidualny wypoczynek. Jutro rozpoczniecie królewskie oceny.”

Przez salę przeszedł jęk.

„Rozmowy?” wyszeptała Sarah. „Z kim?”

„Nie z księciem,” mruknęłam. „Jeszcze nie.”

A jednak nie mogłam powstrzymać motyli w brzuchu.

Clarissa zarzuciła lokiem przez ramię. „Nie martwię się. Zapamięta mnie.”

„Lepiej zacznij się pakować, siostro,” dodała z przesłodzonym uśmiechem w moją stronę. „Chyba że zamierzasz sprzątać pałac po mojej koronacji.”

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale Sara była pierwsza.

„Och, nie wiedziałam, że korona należy się tej, która mówi najgłośniej,” odparła radośnie. „Może wszystkie powinnyśmy poćwiczyć pogardliwe uśmieszki?”

Oczy Clarissy zwęziły się, ale zarządca zadął w róg i rozpuścił nas do przygotowań.

Sesja portretowa była gorsza, niż się spodziewałam. Dziewczęta ze szlacheckich rodów dostały szyte na miarę suknie i perły. Mnie wręczono suknię, która należała pewnie do kogoś niższego i szczuplejszego—pewnie dziewczyny odrzuconej w poprzednim Wyborze.

Włosy nie chciały współpracować. Pałacowa krawcowa westchnęła tak głośno, że myślałam, iż zemdleje.

„Cóż,” powiedziała, przypinając napuszoną kosmyk, „przynajmniej ma kości policzkowe.”

„Dziękuję,” odparłam sucho. „Wyhodowałam je sama.”

Sarah parsknęła za kotarą.

Artysta ledwie na mnie spojrzał. „Siedź prosto. Unieś podbródek. Postaraj się nie wyglądać tak… nerwowo.”

Starałam się. Ale dłonie pociły mi się, sukienka drapała, a myśli błądziły przy Księciu i tym, czy ta niezręczna, pożyczona wersja mnie w ogóle zostanie przez niego zauważona, gdy mój portret trafi obok dziewcząt jak z bajki.

Parę godzin później mijałam korytarz, gdzie do suszenia przypięto malarskie szkice. Od razu wypatrzyłam swój.

Oto ja—bez uśmiechu, sztywna, oczy za szeroko otwarte. Światło było ostre, wydobywało każde nierówne cienie pod kośćmi policzkowymi. Moje ciemnobrązowe włosy znowu spuszyły się przy skroniach, mimo mocnego upięcia, a pożyczona suknia źle leżała na ramionach.

Im dłużej patrzyłam, tym bardziej wydawała mi się znajoma.

Nie delikatna. Nie królewska. Po prostu dziewczyna o oliwkowej cerze, zmęczonych oczach koloru burzowej wody—szarej z domieszką zieleni, która sprawiała, że wyglądały niepewnie—i ustach, które zawsze wyglądały, jakby zaraz miały powiedzieć za dużo.

Miałam długi, prosty nos, piegi rozsiane na obu policzkach, których nie dało się ukryć pod żadnym pudrem, i kwadratową szczękę, przez którą pewien sklepikarz nazwał mnie kiedyś „surową”—jakby to była wada, którą powinnam była spróbować spiłować.

***

Tamtej nocy Sarah opowiadała straszne historie. Siedziałyśmy na moim wyboistym pryczy, z świeczką między nami, szepcząc jak dzieci w ciemności.

„Mówią, że niektóre dziewczyny znikają,” powiedziała, szeroko otwartymi oczami. „Te, które zadają za dużo pytań. Są skrzydła, do których nie wolno nam wchodzić, wiesz. Ostatnia dziewczyna, która próbowała się zakraść do Wschodniego Skrzydła… cóż, już nie wróciła.”

„Chcesz mnie przestraszyć?”

„Nie,” odparła poważnie. „Chcę ci przypomnieć, że nie każdy wychodzi stąd taki sam.”

Kiedy zasnęła, skuliłam się pod cienkim kocem i wpatrywałam w sufit, słuchając, jak wiatr dzwoni okiennicami jak niecierpliwe palce. Kamienne ściany aż za dobrze trzymały zimno. Stopy miałam zdrętwiałe, ale nie mogłam się zmusić, by się poruszyć.

Wciąż myślałam o Wyborze.

Jaki książę musi wybierać żonę w taki sposób? Poprzez portrety, postawę i sukienki z drugiej ręki? Jaki mężczyzna potrzebuje dwudziestu czterech dziewcząt ustawionych w szeregu, wypielęgnowanych jak konie na targu, by zdecydować, która zasługuje stanąć u jego boku?

A jakie królestwo stroi dziewczęta jak lalki, uczy je dygów i pochlebstw, a potem nazywa to honorem?

Jutro był bal.

Pierwsze oficjalne wydarzenie. Pierwszy raz, gdy Książę nas zobaczy—nie jako obywatelki, nie jako ludzi—lecz jako potencjalne kandydatki, jak biżuterię w gablocie.

Czy to była miłość? Czy obowiązek?

Odwróciłam się na bok i mocniej owinęłam kocem, jakby to mogło mnie ochronić przed odpowiedzią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

Bal był wszystkim, o czym ktokolwiek rozmawiał.

Służba pałacowa przygotowywała się od świtu—girlandy z kwiatów, harfiści, tace z kandyzowanymi owocami i mięsem w miodowej glazurze. Służący biegali w pośpiechu po korytarzach, podczas gdy dziewczęta unosiły się po komnatach niczym w obłokach koronek i perfum, chichocząc nad wyobrażonymi pierwszymi tańcami i przyszłymi tytułami.

Sarah i ja siedziałyśmy w naszym kącie Zachodniego Skrzydła, powietrze przesycone ostrym zapachem lawendowego mydła i nutą nerwowego potu.

„Nigdy nie byłaś na balu, prawda?” zapytała łagodnie, obserwując, jak zmagam się z pożyczonym grzebieniem.

Pokręciłam głową. „A ty?”

„Tylko na takich, gdzie się tupało i rozlewało cydr,” odparła z przekąsem. „Nie w jedwabnych rękawiczkach i pod kryształowymi żyrandolami.”

Próbowałam się uśmiechnąć, ale mój żołądek był zbyt ściśnięty. Moja sukienka—jeśli można ją było tak nazwać—zwisała z haczyka na szafie jak wilgotne westchnienie. Była blado-niebieska, zwyczajna, pognieciona w kufrze, z nierównym brzegiem.

Mimo to była najlepsza, jaką miałam.

Właśnie narzucałam ją na ramiona, kiedy rozległo się pukanie.

Clarissa.

I dwie jej ulubienice, całe w wypielęgnowanych ustach i lśniących włosach po lokówce, ciągnęły za nią.

„No proszę, proszę,” powiedziała Clarissa słodko, zakładając ręce. „Czyż to nie... urocze?”

Odwróciłam się. „Czego chcesz?”

Cmoknęła z dezaprobatą. „Szczerze, Marianne, mogłabyś się bardziej postarać. Ta sukienka to—co? Bawełna? Zabrakło im firanek?”

„Pewnie ukradła ją z pralni,” dodała jedna z dziewczyn.

„Nic nie ukradłam,” wycedziłam przez zęby.

Clarissa podeszła bliżej, cała miękkość i groza. „Nie powinnaś tu w ogóle być. Myślisz, że spojrzy na ciebie dwa razy tej nocy? Jesteś pokojówką, Marianne. Błąd, którego pałac jeszcze nie zauważył.”

Zacisnęłam pięści. „Może woli kogoś prawdziwego.”

Zawahała się na moment. Potem się uśmiechnęła. „Och, mam nadzieję, że tak,” szepnęła. „Będzie tym przyjemniej, kiedy odbiorę go też tobie.”

A potem przewróciła dzbanek stojący na toaletce.

Nie wyglądało to na przypadek.

Woda rozlała się wszędzie—w jednej bezdechowej sekundzie przemoczyła przód mojej sukienki, przylegając do materiału niczym wstyd. Zimna. Mokra. Zniszczona.

Sarah zaniemówiła.

Clarissa nawet nie mrugnęła. „Ups.”

I już jej nie było.

Drzwi zamknęły się za nią cichym stuknięciem, które jakoś odbiło się głośniej niż wszystko, co powiedziała.

Stałam tam nieruchomo. Woda spływała po moich nogach. Sukienka kleiła się do skóry. Policzki paliły mnie ze wstydu.

„Przykro mi,” wyszeptała Sarah, podchodząc, by mi pomóc. „Nie przewidziałam tego—”

„Ja tak,” odparłam pustym głosem.

Starała się delikatnie wykręcić dół sukienki. „Może jeśli powiesimy ją przy kominku—”

„Nie ma kominka,” warknęłam.

Cisza.

Osunęłam się na brzeg łóżka, chowając twarz w dłoniach. „Nie powinnam tu była przychodzić. Nie pasuję. Nie jestem taka jak one, Sarah. Nigdy taka nie będę.”

Nie odpowiedziała od razu.

Po chwili: „I dobrze.”

Podniosłam wzrok.

Już grzebała w kufrze na przechowywanie. „Gdybyś była taka jak one, poddałabyś się lata temu. Pozwoliłabyś jej wygrać.”

„Wygrała.”

„Nie,” powiedziała stanowczo Sarah. „Jeszcze nie.”

Wyciągnęła coś i uniosła do góry.

Zasłony.

Gruby aksamit. Spłowiałe złoto z srebrną podszewką.

Wpatrzyłam się w nią. „Mówisz poważnie?”

Wzruszyła ramionami. „Kiedy byliśmy biedni, mama szyła suknie na festyn z obrusów. Pracowałam z gorszym materiałem.”

„Ale nie mamy wykroju. Ani manekina. Ani—”

„To ty będziesz moim manekinem. Wstań.”

Wstałam.

Zebrała szpilki, nitkę, nożyczki, których pewnie nie powinna mieć. Pracowałyśmy przy świecach. Materiał zasłon drapał moją skórę, gdy cięła, zszywała, wiązała i ciągnęła. Jej palce poruszały się szybko—wściekle i delikatnie jednocześnie.

„Bez gorsetu,” mruknęła. „Będziesz mogła oddychać. To już cię wyróżni.”

Zaśmiałam się—cicho, surowo, zaskoczona. „A jeśli się potknę? A jeśli upadnę?”

„To upadnij pięknie,” powiedziała. „Niech wygląda, jakbyś tak chciała.”

Suknia powstała szybciej, niż się spodziewałam. Aksamit lśnił w miejscach, gdzie padało światło, wyłapując odcienie złota, których wcześniej nie było. Nie była idealna, ale nie musiała. Była dzika i królewska, uszyta z buntu.

Kiedy skończyła, Sarah cofnęła się i wypuściła powietrze. „Gotowe.”

Odwróciłam się w stronę popękanego lustra.

Dziewczyna patrząca z powrotem nie wyglądała królewsko. Suknia wciąż wisiała trochę nierówno, a moje włosy miały kilka niesfornych fal, których żadna spinka nie mogła ujarzmić. Ale wydawała się pewna. Jakby należała do tego pokoju. Jakby trudno ją było zapomnieć.

Przełknęłam ślinę. „To naprawdę ja?”

Sarah uśmiechnęła się szeroko. „A jakże.”

Sięgnęła i delikatnie poprawiła kosmyk przy moim uchu, jej palce były zaskakująco ostrożne. „Chcą, żebyś się złamała, zanim w ogóle zaczniesz,” powiedziała cicho. „Nie pozwól im.”

Odwróciłam się i przyciągnęłam ją do szybkiego uścisku, zanim zdążyła udawać, że jest na to zbyt twarda.

„Dzięki,” wymamrotałam w jej ramię.

Poklepała mnie po plecach. „Nie rozklejaj się teraz. Jeszcze muszę upiąć suknię Clarissy, a potrzebuję rezerwy sił.”

Zaśmiałam się i przez chwilę poczułam się odważna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

Muzyka unosiła się po schodach.

Przez długą chwilę stałam w cieniu podestu, a moje serce biło mocniej niż przez ostatnie lata. Suknia – jeśli mogłam to tak nazwać – przylegała do mnie jak druga skóra. Aksamit w kolorze północnego granatu, marszczony w talii, z miękkimi fałdami opadającymi jak woda, i odkryte ramiona obszyte cienką srebrną nicią, połyskującą przy każdym oddechu.

Zaparło mi dech. Nie powinnam tak wyglądać. Nie powinnam tu pasować. Ale w tej chwili pasowałam.

"Głowa do góry", szepnęła Sarah za mną. "Niech żałują, że kiedykolwiek się śmiali".

Wkroczyłam w światło.

Westchnienia rozeszły się echem po sali balowej jak fale na wodzie, gdy schodziłam w dół, a każde stuknięcie obcasa odbijało się od marmurowej podłogi. Głowy się odwracały. Wachlarze zamarły w pół ruchu. Nawet muzyka zawahała się przez pół taktu, zanim smyczki znów podjęły melodię, próbując udawać, że świat właśnie nie przechylił się lekko.

To nie była suknia. To nawet nie były włosy, które Sarah układała przy świetle kominka, ani usta zabarwione na kolor jagód, na których tak jej zależało.

Chodziło o to, że nikt nie spodziewał się, że pojawię się w taki sposób.

"Kto... kto to jest?" ktoś wymamrotał.

"Myślałam, że to jedna ze służących".

"Spójrzcie na nią – czy to jakaś zagubiona księżna?"

Gapili się, jakbym wyrosła znikąd.

I wtedy ją zobaczyłam.

Clarissa stała na drugim końcu sali balowej pod żyrandolem ociekającym kryształami, otulona w lawendowy jedwab, który aż nazbyt dobrze komponował się z jej furią. Jej usta się rozchyliły, brwi uniosły się w niedowierzaniu – by następnie opaść w coś zimniejszego, ostrzejszego.

Trąciła łokciem jedną z dziewcząt obok, nie spuszczając ze mnie wzroku. Dziewczyna nachyliła się, szepnęła coś, co sprawiło, że Clarissa wyzywająco uniosła podbródek.

A potem się uśmiechnęła. Cienko. Kwaśno.

"Cóż", powiedziała głośno, "pałac najwyraźniej obniżył standardy".

Kilka dziewcząt zachichotało. Clarissa wystąpiła do przodu, unosząc kieliszek. "Za innowację! Za szycie królewskich szat ze szmat!"

Śmiech podążył za jej słowami jak psy na smyczy.

Nie oddychałam. Nie mogłam.

Dotarłam do podstawy schodów, czując jak wstyd wspina się po moim kręgosłupie niczym pazurami. Spojrzenia wciąż za mną podążały, i choć niektóre były pełne podziwu, większość wyrażała zmieszanie – nawet podejrzliwość. Nie pasowałam tu. A jednak byłam. W sukni ze skradzionych zasłon. Z nagimi nadgarstkami.

Szłam wzdłuż krawędzi sali balowej, mijając pozłacane kolumny i szeroko otwarte oczy szlachty, wypatrując Sarah, ale sala była zbyt pełna. Czułam, jakby same ściany się pochylały, przyciskając szepty mocniej do mojej skóry.

"Wygląda jak duch..."

"Słyszałam, że to siostra Clarissy – możesz to sobie wyobrazić?"

"Zrobi z siebie pośmiewisko".

"Wszystko zrujnuje".

Nie mogłam oddychać.

Powietrze zgęstniało od perfum i litości. Przepchnęłam się obok grupki chichoczących dziewcząt i wymknęłam się bocznymi drzwiami na korytarz.

Chłodny kamień dotknął moich pleców, gdy oparłam się o ścianę, a moja klatka piersiowa unosiła się zbyt szybko. Za ścianami wciąż grała muzyka, skrzypce wznosiły się, jakby nic się nie stało.

Ale wszystko się stało.

Pobiegłam.

Przez dziedzińce i zamknięte skrzydła, obok zaskoczonych służących i strażników zbyt uprzejmych, by zadawać pytania. Nie zatrzymałam się, aż dotarłam do ogrodu.

Tego samego co wcześniej.

Księżyc wisiał nisko, kładąc srebrne cienie na żywopłotach. Róże oplatały zapomniane kraty, a kamienna ścieżka była usiana opadłymi płatkami. Opadłam na marmurową ławkę przy bluszczowym łuku, a moje dłonie drżały na kolanach.

Po co tu przyszłam? Dlaczego pozwoliłam Sarah mnie przekonać? Suknia nie mogła wymazać lat spędzonych na szorowaniu podłóg i jedzeniu resztek. Nie mogła wymazać sposobu, w jaki Clarissa patrzyła na mnie jak na brud pod jej szklanymi pantofelkami.

"Nie powinnam była przychodzić", wyszeptałam w noc. "Nigdy nie powinnam była..."

"Nie powinnaś była czego?"

Głos dobiegł zza żywopłotu – niski, opanowany i niewątpliwie męski.

Spokojny w ten sposób, w jaki spokojne są niebezpieczne rzeczy, jakby stał tam wystarczająco długo, by słuchać.

Znieruchomiałam. Moje palce zacisnęły się na spódnicy.

Wiedziałam, że lepiej nie uciekać ponownie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast Prince and the Girl He Kissed

The Beast Prince and the Girl He Kissed

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa