Perspektywa Zary
Poranne słońce przesączało się przez zasłony, a gdy zaczęłam się budzić, wspomnienia o tym, co wydarzyło się między mną a Lucasem, zalały mnie falą. Jednak fala żalu ścisnęła moje serce niczym imadło. Pozwoliłam się ponieść namiętności chwili, a teraz, w bezlitosnym świetle dnia, konsekwencje moich czynów wisiały nade mną niczym cień.
Łzy napłynęły mi do oczu, gdy uświadomiłam sobie ogrom swojego błędu. Oddałam się Lucasowi, nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Zamknęłam oczy, próbując uspokoić oddech, by się opanować. Chciałam cofnąć czas, wymazać tamtą fatalną noc z istnienia, ale życie nie oferuje takich luksusów. Zamiast tego musiałam stawić czoła konsekwencjom swoich czynów.
Nie miałam pojęcia, że wplączę się w skandal. Jak to się stało, że obudziłam się obok mojego sławnego kolegi ze studiów?! Lucas Blackwood?! Dlaczego on? Było kilku chłopaków, którzy byli przystojniejsi od niego, ale dlaczego? Dlaczego właśnie jemu oddałam swój wyjątkowy skarb?
"Zara Delafontaine! Natychmiast chodź tutaj!"
Gdy usłyszałam jego głos, przypomniałam sobie, że byłam grzeczną dziewczynką, córką szanowanego dyrektora naszej szkoły oraz najpiękniejszą wnuczką naszego sołtysa. Jako córka dyrektora musiałam na poważnie podchodzić do nauki i nie mogłam sobie pozwolić na wygłupy.
Moja rodzina była nadopiekuńcza. Zawsze mówili mi, że mężczyźni są jak pszczoły, które pragną skosztować nektaru mojego kwiatu, i zrobiliby wszystko, by powstrzymać ich przed zbliżeniem się do mnie. Jednak to nie pszczoła przyszła – to kwiat poszedł do pszczoły, i właśnie tym byłam tak upokorzona.
Upiłam się, gdy Antoinette zabrała mnie do baru. Tak jak Lucas, Antoinette była kiedyś moją koleżanką z klasy. Chciałam ją obwiniać za to, co się stało, ale byłoby to nieludzkie. W końcu sama zdecydowałam się podejść do Lucasa w barze. Nikt mnie do tego nie zmuszał. Byłam tak pijana, że nie miałam pojęcia, co stało się później.
W rzeczywistości byłam w szoku, gdy obudziłam się obok Lucasa Blackwooda. On był nagi, tak jak ja! Na miłość boską, plama krwi na prześcieradle była wyraźnym znakiem tego, co wydarzyło się między nami, gdy oboje byliśmy pijani.
Chociaż to prawda, że Antoinette zasugerowała, żebym porozmawiała z Lucasem, to nigdy mnie do tego nie zmuszała. Dzięki niej miałam szansę spędzić noc z moim największym zauroczeniem. Jednak martwiłam się, gdy nastał ranek. To był jednorazowy numer z pijanym facetem i oboje byliśmy odurzeni. Ogólnie rzecz biorąc, to był okropny sposób na utratę dziewictwa!
Chociaż usłyszałam głos dziadka, nie zamierzałam schodzić na dół. Zamiast tego podeszłam do okna i odsłoniłam zasłony, by zobaczyć, co się dzieje na zewnątrz. Zatraciłam się w myślach, wpatrując się w nicość, kiedy podjechał czarny samochód. Zmarszczyłam brwi zdezorientowana, aż rozpoznałam pojazd zaparkowany na zewnątrz!
Dźwięk dzwonka do drzwi wyrwał mnie z zamyślenia. Zbiegłam na dół i spojrzałam w stronę drzwi wejściowych. Gdy je otworzyłam, serce mi zamarło na widok Lucasa Blackwooda!
Stał tam z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Wtedy moje serce zatonęło, gdy dostrzegłam burzę kryjącą się w jego oczach.
"W końcu się obudziłaś!" – powiedział, ale w jego głosie było coś przerażającego.
"Dzień dobry, Lucasie!"
"Dzień dobry?! Zara, czy ty w ogóle wiesz, co się wczoraj stało? Jak mogłaś po prostu rozłożyć nogi po pijaku? Na Boga, kobieto! To jest nie do przyjęcia!"
"O co ci chodzi, Lucasie?" – zapytałam niewinnie, po czym próbowałam od niego odejść, ale nie mogłam się ruszyć.
Moje mięśnie były obolałe, a całe ciało wydawało się ciężkie. Gdy na niego spojrzałam, tylko się uśmiechnął złośliwie, jakby znał powód mojego dyskomfortu. Potem zaczął mnie obrażać. Obrażał moje wychowanie i całą moją kobiecość, a także wyśmiał mnie za to, że z nim spałam.
"Dlaczego mnie obwiniasz?" – zapytałam, bo naprawdę nie wiedziałam, dlaczego był taki wzburzony.
"Bo to twoja wina, Zaro! Gdybyś mnie nie sprowokowała wczoraj, to by się nie stało. Nie byłbym zmuszony zabrać cię tutaj!"
Przez chwilę nie wiedziałam, jak przyjąć te wszystkie obelgi, które usłyszałam od Lucasa. Byłam jak lód natychmiast topniejący pod wpływem jego ostrych słów i wydawało mi się, że jestem po prostu zamarznięta w kącie łóżka, podczas gdy on wstał, żeby się ubrać.
Przez chwilę chciałam się rozpłakać. Chciałam płakać, bo straciłam dziewictwo z okropnym draniem. Pewnie wiedział, że jest pierwszym mężczyzną, z którym spałam, nawet jeśli był pijany, więc najmniej, co mógłby zrobić, to mnie obrazić.
"Co do cholery! Pierdol się, Zaro! Do diabła z tobą, suko!"
Gdy mnie wyzywał, przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać jej drżenie z upokorzenia. Potem spojrzał na mnie tak, jakbym zrobiła coś strasznie złego. Jeśli już coś powinien zrobić po tym, co się między nami wydarzyło, to być delikatnym albo nawet przeprosić. Dlaczego, do cholery, wciąż mnie wyzywał?
Był tak wściekły, że nie mogłam sobie wyobrazić, że człowiek, którego tak długo podziwiałam, mógłby mnie tak nienawidzić. Co za tupet Lucasa Blackwooda, żeby mnie obrażać po tym, jak odebrał mi dziewictwo!
"Nie miałem pojęcia, że jesteś po prostu kolejną zdesperowaną dziwką! Podobało ci się to, co się stało zeszłej nocy, prawda? Kurwa prawda, Zaro? Odpowiedz mi, suko!" wrzeszczał na mnie.
Szybko pokręciłam głową, unikając jego surowego spojrzenia. Nie mogłam już dłużej znosić jego obelg, a on przesadził z przekleństwami.
"Wiedziałeś, że byłam pijana, Lucas. Wykorzystałeś też moją słabość," powiedziałam mu, a on stał się jeszcze bardziej wściekły.
"Przestań! Po prostu zapomnij o tym, co się stało, dobrze?! Nigdy więcej nie próbuj ze mną pogrywać... bo zamienię twoje życie w piekło, Zaro!"
Kiedy mi groził, czułam jego złość, ale gdy rzucił kilka świeżych banknotów na łóżko, nie mogłam powstrzymać łez. Nie dość, że mnie obraził słowami, to jeszcze zapłacił mi za ciało garścią pieniędzy!
"Nienawidzę cię!" powiedziałam mu, ale tylko uśmiechnął się szyderczo.
"Ja też cię nienawidzę, Zaro! Zmusiłaś mnie do tego, a to jest zdrada! Wiesz, że niedługo się żenię?"
Zapytał, ale nie dał mi szansy odpowiedzieć. Bał się, że jego narzeczona dowie się o tym, co się stało, a w tamtej chwili poczułam się mała i żałosna. Jak on mógł zrzucać na mnie winę za wszystko, co się wydarzyło? To nie ja prowadziłam samochód i przywiozłam go do siebie.
"Przestań mnie obwiniać, Lucas. Gdybyś naprawdę miał kobietę w sercu, nie dałbyś się skusić, żeby spać ze mną albo z kimkolwiek innym," powiedziałam mu, a on zmrużył oczy ze złości. Wyglądał na tak wściekłego, że cofnęłam się, bojąc się, że nagle uderzy mnie w twarz.
"Zamknij się, Zaro!" krzyknął na mnie.
Na szczęście wyszedł od razu, zanim mój dziadek zdążyłby go dźgnąć nożem. Kolana mi się uginały, gdy zamknęłam za nim drzwi. Był na mnie wściekły i obwiniał mnie o wszystko, co się między nami wydarzyło.
Przez chwilę byłam oszołomiona. Dziadek zapytał, co się stało, ale go zignorowałam. Nie miałam siły odpowiedzieć. Postanowiłam więc wrócić do swojego pokoju... i tak minęło kilka tygodni.
Moja rutyna była nudna. Dom - biuro, potem biuro - dom, i nic poza tym. Było nudno, ale nie przejmowałam się tym. Bywało, że Antoinette chciała znowu wyjść, ale nie chciałam, żeby przypomniały mi się wydarzenia z tamtej nocy.
Pewnego ranka nadszedł dzień, którego najbardziej się obawiałam. Zaczęłam doświadczać kilku objawów ciąży i od razu potwierdziłam to testem ciążowym.
Wydawało mi się, że złapałam przeziębienie. Moja mama też była samotną matką, więc nie mogłam znieść myśli, że ją rozczaruję, stając się samotną matką, tak jak ona!
Przez kilka dni próbowałam to ukryć, ale z jakiegoś powodu dziadek odkrył mój sekret. Tykała bomba, która w końcu wybuchła, a moja mama omal nie zemdlała, gdy dziadek wpadł w taką furię, że chciał mnie uderzyć pięścią!
"Tato, przestań!"
Mama próbowała go uspokoić, ale był uparty. Potem spojrzał na mnie i w jego szarych oczach zobaczyłam rozczarowanie.
"Anno, co zrobiłaś ze swoją córką? Nie nauczyłaś jej dobrze? Dlaczego to musi się powtarzać?" dziadek zapytał mamę gniewnie.
"Tato, proszę, to było dawno temu. Zapomnijmy o tym," mama poprosiła dziadka, żeby przestał mówić o przeszłości.
"A ty, Zaro! Nawet nie znasz swojego ojca, bo porzucił moją córkę, a mimo to odważyłaś się pójść w jej ślady! Czy naprawdę tak trudno trzymać nogi zamknięte przed każdym?"
Kiedy dziadek powiedział te słowa, przypomniałam sobie każde jedno wyzwisko, które usłyszałam od Lucasa Blackwooda tamtego dnia. Znowu poczułam ból bycia wykorzystaną i upokorzoną.
"Przepraszam," przeprosiłam za swój błąd.
"Przepraszam? To ma wystarczyć? Wychowałem cię dobrze, żeby nie spotkało cię to, co spotkało twoją mamę, Zaro! Powiedz mi imię tego mężczyzny! Musi wziąć odpowiedzialność!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Zary
Gdy tylko dowiedziałam się, że jestem w ciąży, ogarnął mnie strach, bo rodzina Lucasa Blackwooda była wpływowa. Jego rodzina była właścicielem kilku firm w Claybourne City. Byłam zdezorientowana i nie wiedziałam, co robić, zwłaszcza kiedy zagroził, że zrujnuje mi życie po tej jednorazowej nocy, którą z nim spędziłam.
Na początku chciałam zachować swoją sytuację w tajemnicy, ale moja rodzina dowiedziała się o wszystkim i niezależnie od tego, jak bardzo starałam się ukryć jego tożsamość, mój dziadek zdołał wyciągnąć ode mnie tę informację.
Myśl o samotnym wychowywaniu dziecka była wystarczająco przytłaczająca, ale świadomość potencjalnych konsekwencji związania się z Lucasem Blackwoodem wszystko jeszcze komplikowała. Zagroził, że zniszczy mi życie w dniu, w którym po raz pierwszy mnie odwiedził. Mój początkowy plan polegał na tym, by utrzymać wszystko w ścisłej tajemnicy, bo włączenie Lucasa do tego równania wydawało się przepisem na katastrofę.
Desperacja ściskała mnie za gardło, gdy próbowałam zachować pozory normalności i walczyłam sama ze sobą, czy ukryć, czy wyjawić prawdę o ojcu dziecka. Jednak mój dziadek nie pozwolił mi ukrywać prawdy w nieskończoność.
Pomimo moich prób ochrony jego tożsamości, prawda wyszła na jaw. Mój sekret został ujawniony i stał się jak tykająca bomba, która groziła wysadzeniem mojego świata w powietrze. Gdy dowiedział się, że za moją ciążę odpowiada Lucas Blackwood, nie zmarnował ani chwili i od razu zorganizował spotkanie z Lucasem Blackwoodem. Nie miałam pojęcia, co zaszło podczas ich spotkania za zamkniętymi drzwiami, ale skończyło się na tym, że znów spotkałam Lucasa.
Zorganizował spotkanie z Lucasem i patrzyłam, jak dogrywa szczegóły. Kilka dni później znów stałam twarzą w twarz z Lucasem. Jego obecność była tak samo dominująca jak zawsze, a jego spojrzenie utkwione we mnie, jakby próbował odczytać, co siedzi w mojej głowie. Pokój wydawał się maleć, a powietrze gęstniało od niewypowiedzianych emocji.
"Zara," Lucas przerwał ciszę, a tembr jego głosu przykuł całą moją uwagę.
"Tak, Lucas," odpowiedziałam.
"To prawda, że jesteś w ciąży z moim dzieckiem?" zapytał, a ja przytaknęłam. "Cholera!" zaklął nagle i mój dziadek aż się wzdrygnął.
"Nie martw się, Lucas. Nie zamierzam cię obciążać dzieckiem," powiedziałam.
"Naprawdę? To czemu nie porozmawiasz ze swoim staruszkiem? Zmuszał mnie do ślubu z tobą!" wykrzyczał.
"Nie, to nieprawda," odparłam, patrząc na dziadka, ale on kiwnął głową, jakby potwierdzając słowa Lucasa Blackwooda. "Nie chcę go poślubić, Dziadku," powiedziałam.
"Zamilcz, dziecko. Ja zajmę się tym draniem," powiedział mój dziadek.
Jako doświadczony biznesmen, nie miał problemu z negocjacjami z moim surowym dziadkiem. Marzyłam o pięknym ślubie, o upragnionej białej sukni ślubnej, z ukochanym narzeczonym u boku i przyjaciółmi obecnymi w najważniejszym dniu mojego życia. Zamiast tego miało być szybkie, pośpieszne wesele.
Wyobrażałam sobie, jak idę do ołtarza w zwiewnej białej sukni, otoczona rodziną i przyjaciółmi. Oczywiście, mój ukochany czekałby na mnie przy ołtarzu. Wyobrażałam sobie scenę niczym z bajki, ale te marzenia stały się już tylko odległym echem i zostały zastąpione czymś zupełnie niespodziewanym.
Obraz, który malowałam w wyobraźni, zbladł!
Przypomniałam sobie, jak Lucas mi groził, a po ciele przeszedł mnie dreszcz. Potem przypomniał mojemu dziadkowi o ich spotkaniu i byłam oszołomiona, gdy dowiedziałam się, że zamierzał pozwać mnie i moją rodzinę za rzekome zrujnowanie mu życia.
Zadrżałam mimowolnie, gdy wspomnienie jego gróźb powróciło. Sama myśl o jego groźnych słowach wywoływała gęsią skórkę. Jakby tego było mało, Lucas nie wahał się przypomnieć mojemu dziadkowi, że stracimy jeszcze więcej, jeśli nie spełnimy jego żądań.
Czułam się jak pionek w grze znacznie większej ode mnie. Ciężar jego władzy, zasięg jego wpływów, stały się boleśnie oczywiste, gdy zagroził podjęciem kroków prawnych. Czy byłabym w stanie znieść upokorzenie w sądzie?
Na szczęście zrozumiał, że byłoby wielkim błędem ujawniać publicznie to, co się między nami wydarzyło. Powiedziałam mu, by zapomniał o naszej nocy i pozwolił mi samotnie wychować dziecko, ale był temu przeciwny. Powiedział, że nie może pozwolić, by jego potomek był bękartem!
Mój dziadek był przeciwny potajemnemu ślubowi, który zaproponował Lucas, ale Lucas szybko nam uświadomił, że nie mamy nic do powiedzenia w tej sprawie. Wszystko uznano za moją winę, a on nawet nie drgnął, gdy mnie upokorzył przed moją rodziną.
"Albo bierzesz, albo zostawiasz," Lucas rzucił mi wyzwanie, bym przyjęła jego propozycję potajemnego ślubu. Tak jak mój dziadek, nie podobał mi się pomysł tajnego ślubu, bo wierzyłam, że zasługuję na coś lepszego, ale gdy spojrzałam na Lucasa, od razu przytaknęłam.
"Zara! Oszalałaś?" krzyknął mój dziadek.
Napięcie w pokoju przytłoczyło nas wszystkich. Propozycja Lucasa – tajny ślub – zawisła w powietrzu. Powietrze iskrzyło niepokojem, gdy mój dziadek i Lucas wymieniali słowa, próbując narzucić swoje stanowiska.
Przysłuchując się ich rozmowie, coraz wyraźniej czułam, że kontrola nad sytuacją wymknęła nam się z rąk. Lucas wypowiadał każde słowo z autorytetem, a moje serce zapadało się coraz głębiej, gdy jego słowa stawały się coraz bardziej dotkliwe. Nawet nie zawahał się zrzucić całej winy na moje barki. Sposób, w jaki odwrócił sytuację, bolał jak zdrada. Nigdy bym nie przypuszczała, że spróbuje mnie upokorzyć na oczach mojego dziadka.
Jak mógł winić mnie za wszystko? Ale miał rację. To była moja wina!
"Do zobaczenia za trzy dni na ślubie, Zara. Nie spóźnij się," powiedział, wychodząc, a mój dziadek był zbyt zszokowany, by cokolwiek powiedzieć.
"Co za drań!"
"Mówiłam ci, żebyś mu nie zawracał głowy, Dziadku, ale nalegałeś," obwiniłam go za upokorzenie, którego doświadczyliśmy przed Lucasem Blackwoodem.
"Przepraszam, dziecko. Nie chciałem, żebyś skończyła jak twoja matka. Wiesz, jak społeczeństwo ją oceniało? Zakochała się i oddała mężczyźnie z własnej woli, a uznano ją za ladacznicę. Potrafisz to sobie wyobrazić?"
"Przesadzasz, Dziadku. W dzisiejszych czasach kto odważyłby się oceniać samotną matkę? Poza tym dobrze zarabiam, żeby wychować dziecko, gdyby co, ale to ty nalegałeś na spotkanie z Lucasem," dalej go obwiniałam.
"Chodźmy do domu," powiedział.
Trzy dni później spotkałam się z Lucasem w gabinecie sędziego na nasz ślub. Osobiście znał sędziego i Lucas zażądał, by nasz związek pozostał tajemnicą. Po podpisaniu dokumentów nawet nie pofatygował się, żeby poczęstować nas jedzeniem. Po prostu zabrał mnie od rodziny i przywiózł do nowego domu, który kupił w samym sercu Claybourne City.
Gdy tylko weszliśmy, Lucas zaciągnął mnie do sypialni. Oczy rozszerzyły mi się ze strachu na myśl o przymusie, ale to się nie wydarzyło. Kiedy byliśmy już w pokoju, jego zachowanie całkowicie się zmieniło. Stał się delikatny, prowadząc mnie do naszego ogromnego łóżka.
"Chcę cię pocałować" — szepnął, a moje serce zabiło mocniej, gdy jego ciepły oddech musnął mój policzek. Zanim zdążyłam zareagować na jego słowa, Lucas pochylił się i delikatnie pocałował moje usta.
Moje ciało zadrżało od jego gestu. To nie był pierwszy raz, gdy mnie pocałował, ale tym razem było to wyjątkowe. Czy to dlatego, że oficjalnie byliśmy teraz parą? Chciałam się opierać i go odepchnąć, ale było już za późno.
Pogłębił pocałunek, a ja chętnie poddałam się jego prowadzeniu. Delektowałam się każdym jego ruchem, zwłaszcza gdy delikatnie przygryzł moją dolną wargę. Ale wtedy nagle przestał i wstał.
"Co się stało?" zapytałam.
Zamiast odpowiedzieć, po prostu się uśmiechnął — tym uśmiechem, który mógłby sprawić, że każda dziewczyna straci przytomność. Próbowałam się podnieść, bo czułam, że za bardzo się przed nim odsłoniłam, ale powstrzymał mnie.
"O mój Boże!"
Byłam zaskoczona, gdy nagle pocałował mój brzuch, zaledwie kilka centymetrów od moich intymnych miejsc. Odepchnęłam jego głowę i skrzyżowałam nogi, ale Lucas nie ustępował i siłą rozchylił mi uda. Nim się zorientowałam, już mnie lizał, smakując mnie.
"Oooooh" — jęknęłam, gdy kontynuował swoje działania. Traciłam nad sobą kontrolę i nie mogłam go powstrzymać, gdy przejmował kontrolę nad moim ciałem. Czułam się jak w ogniu i pozwoliłam sobie poddać się jego pragnieniom.
"Przepraszam" — powiedział.
Zastanawiałam się, dlaczego nagle mnie przeprosił, ale nie zdążyłam go zapytać, bo kontynuował. Zdjął ze mnie resztę ubrań, aż zostaliśmy nadzy. Nie mogłam znieść patrzenia na jego nagość.
Znowu pocałował mnie głęboko i namiętnie, przesuwając się niżej, na szyję, a potem jeszcze niżej, aż dotarł do moich piersi. Jęknęłam, gdy delikatnie ssał moje sutki. Oboje łapaliśmy oddech, kiedy w końcu się ustawił i brutalnie we mnie wszedł.
Skrzywiłam się z dyskomfortu, gdy wchodził we mnie raz za razem. Próbowałam zawołać jego imię, ale mnie nie słuchał. Gdy spojrzałam na jego twarz, nasze oczy się spotkały i próbowałam uwolnić się od jego intensywnego spojrzenia, ale nie mogłam. Czułam się jak zahipnotyzowana i nie mogłam oderwać od niego wzroku, podczas gdy on kontynuował swoje gwałtowne ruchy. Jego dotyk parzył, czułam bijące od niego gorąco, które mnie obezwładniało.
"Lucas..." zawołałam, gdy osiągnęłam szczyt, a on zaraz potem również, opadając obok mnie.
Zauważyłam, że jego oczy jakby zmieniły kolor, albo może to tylko moje wyobrażenie na skutek wydarzeń. "Kocham cię" — powiedziałam bez wahania, ale nie odpowiedział.
Znów mnie pocałował w usta, zjeżdżając na szyję, a potem delikatnie pieścił moje ciało. Gdy dotarł do moich intymnych miejsc, próbowałam się opierać, ale przekonał mnie, bym mu zaufała.
Położyłam się spać, ale uśmiech nie schodził mi z ust. Jestem po prostu taka szczęśliwa!
Jednak moje szczęście skończyło się nagle, gdy tylko wstał. Potem spojrzał na mnie z wściekłością. Przez chwilę byłam zdezorientowana, co się dzieje. Myślałam, że wszystko między nami w porządku, bo wcześniej był dla mnie delikatny.
"Przynajmniej to twoje ciało może odpokutować za grzechy, które popełniłaś wobec mnie" — stwierdził, zostawiając mnie oniemiałą w pokoju.
Potem, gdy tylko wróciliśmy, znowu obwiniał mnie o wszystko. Było mi przykro z powodu mojej rodziny i nie mogłam zapomnieć ich min, gdy Lucas bezczelnie ich zignorował. Było mi też żal samej siebie, bo gdy tylko przekroczyłam próg, Lucas rzucił mi w twarz strój pokojówki!
Cięgle mnie obwiniał i zaczęłam wierzyć, że to może rzeczywiście moja wina, że tamtej nocy się upiłam. To moja wina, że pozwoliłam mu wtedy mnie mieć. Wszystko było moją winą i od sześciu cholernych lat płaciłam za ten błąd.
Każdego dnia obwiniał mnie za to, co się stało!
Minęło sześć lat od naszego sekretnego ślubu, a po zniesieniu naszego fatalnego związku chciałam w końcu się uwolnić. Nie mógł zatrzymać mnie na zawsze jako swojego brudnego sekretu! Jak mógł mnie zatrzymywać, ale odmawiać mi miłości we właściwy sposób? Żal mi było mojego syna, który nigdy nie zaznał miłości od bezdusznego ojca!
Minęło sześć lat, a ja nadal pamiętam, jak bezwzględny był w naszą noc poślubną. Wiedział, że już jestem w ciąży, a jednak raz po raz zawłaszczył sobie moje ciało. Nie pozwolił mi nawet zmrużyć oka tamtej nocy.
Od tamtej nocy traktował mnie jak pieprzoną dziwkę!
Przez sześć lat nigdy nie okazał mi żadnej łagodności. Był podły przez cały czas, nieustannie obwiniając mnie za to, co się stało w jego życiu, źle traktując mnie i naszego syna. Przez sześć lat znosiłam jego zachowanie, licząc na to, że się zmieni. Wybrałam męczeństwo, bo nie chciałam, żeby mój syn wychowywał się w rozbitej rodzinie.
Przez sześć długich lat jego wrogość przygniatała mnie. Każdego dnia jego stosunek do mnie był niezmiennie nieżyczliwy i nigdy nie przegapił okazji, by przypomnieć mi o roli, jaką odegrałam w zrujnowaniu jego życia.
Na początku myślałam, że dam radę, ale jego złe traktowanie dotknęło nie tylko mnie, lecz także Enrique, naszego syna, który zasługiwał tylko na miłość i troskę. Długo znosiłam gniew i urazę, a za każdym razem, gdy na mnie krzyczał, trzymałam się resztek nadziei, że pewnego dnia znajdzie w sobie siłę, by odpuścić pretensje wobec mnie.
Widmo rozbitej rodziny wisiało nade mną, ale pragnienie ochrony syna przed bólem rozłąki było siłą napędową, by dalej znosić moje nędzne życie z Lucasem Blackwoodem.
O, jaka byłam głupia!
Za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykały, zawsze witała mnie para zimnych oczu. Mimo to znosiłam wszystko przez sześć lat. Dla mojego syna byłam gotowa znieść wszystko, byle dać mu pełną rodzinę.
Ale co dostałam w zamian?
Złamane serce, kłamstwa i zdrady. Wciąż na nowo łamał nasze przysięgi, zdradzał moje zaufanie! Jak mogłam być tak głupia, żeby tkwić w sytuacji, w której codziennie byłam skazana na ból?
Pewnego dnia, kiedy Enrique źle się zachowywał, Lucas oczekiwał, że ukarzę naszego syna na jego oczach. Nie mogłam winić syna za upór, bo odziedziczył to po ojcu i znałam powód, dla którego Enrique tak się zachowywał.
Mały chłopiec po prostu chciał zwrócić na siebie uwagę ojca, lecz spotykał się jedynie z obojętnością Lucasa. Myślałam o tym przez kilka dni. Przez to, że zostałam z Lucasem, zrujnowałam szczęście mojego syna. Lucas zniszczył też moje szczęście!
"Zamierzasz tak po prostu siedzieć, Zara? Powiedz synowi, żeby się dobrze zachowywał!" Jego słowa przecięły powietrze jak nóż, a ton był przesiąknięty niecierpliwością wobec naszego dziecka.
"Mój syn? To także twój syn, Lucas! Jak możesz być tak obojętny wobec małego chłopca? Słuchaj, możemy się kłócić ile chcemy, ale tylko wtedy, gdy nasz syn nas nie widzi," odparłam, a w moim głosie pobrzmiewała nuta desperacji. A raczej była to prośba, by okazał Enrique choć trochę wyrozumiałości.
"Naprawdę, Zara? W końcu widzę przebłysk dawnej Zary. Chyba odzyskałaś siłę, by się mi przeciwstawić," zauważył. "Enrique, zachowuj się!" krzyknął na dziecko.
"Słuchaj, możemy się kłócić ile chcemy, ale tylko wtedy, gdy nasz syn nas nie widzi, Lucas," błagałam, patrząc mu prosto w oczy. W tym momencie miałam nadzieję, że zrozumie, jak ważne jest, by chronić nasze dziecko przed goryczą, która zapanowała między nami.
"Chyba odzyskałaś siłę, by się mi przeciwstawić," skomentował.
Moje serce wezbrało na dźwięk jego słów. Było to małe zwycięstwo, że przyznał, iż próbuję bronić tego, co słuszne i tego, czego potrzebuje nasz syn.
"Enrique, zachowuj się!" Lucas nagle wrzasnął na Enrique.
Zmroziłam Lucasa wzrokiem za to, że tak krzyczał na dziecko, po czym złapałam chłopca za rękę i przytuliłam go. Ścisnęłam jego małe dłonie, by zapewnić, że wszystko będzie dobrze. Był bliski płaczu, ale powiedziałam mu, że może popłakać później, kiedy już zajmę się jego parszywym ojcem.
Tak, był draniem pośród wszystkich drani. Przez sześć długich i bolesnych lat nikt nie wiedział, że jest żonaty. Świat nie miał pojęcia, że jest żonaty, a ja byłam jego żoną. Jego współpracownicy i ludzie z firmy nigdy nie dowiedzieli się, że mnie poślubił. Chciał utrzymać status kawalera prezesa, a przez to był bardzo popularny wśród kobiet.
Dla niego byliśmy tylko przeszkodą, która zrujnowała jego idealne życie. Wiele razy powtarzał mi, że gdybym go tamtej nocy nie uwiodła, byłby szczęśliwie żonaty ze swoją narzeczoną. Naprawdę nie wiem, czemu tak uparcie wierzył, że gdyby nie tamta fatalna noc, żyłby szczęśliwie ze swoją narzeczoną.
"Dokąd idziesz, Lucas? Przeproś Enrique!" zażądałam, ale tylko prychnął i odszedł.
Kiedy spojrzałam na mojego chłopca, miał oczy pełne łez. Przez kilka dni opowiadał o szkolnym wydarzeniu. Miał nadzieję, że Lucas będzie na tyle uprzejmy, by przyjść, ale kiedy rozmawiałam z draniem o tym, stanowczo odmówił.
"On mnie nie kocha, mamo," poskarżył się.
"Ciii, nie mów tak. Na razie się nim nie przejmuj, kochanie. Chodź, zjemy śniadanie, a potem zawiozę cię do szkoły, dobrze?"
"Dobrze," odpowiedział Enrique.
Tak naprawdę, gdy Lucas był w pobliżu, zawsze potrafił zepsuć mi apetyt, ale przez Enrique musiałam jeść. Musiałam zmusić się do jedzenia, nawet jeśli nie miałam na to ochoty.
Kilka minut później skończyliśmy posiłek. Po odstawieniu naczyń do zlewu wyjechałam samochodem z garażu. Od dłuższego czasu pozwalałam sobie dryfować w takiej rutynie.
Zniewolona przez mieszaninę strachu i nadziei, moje dni upływały w mgle niepewności. Każdego dnia żywiłam marzenia, że może w głębi serca pokocha swojego syna. Nie miałabym nic przeciwko temu, nawet jeśli potrafiłby kochać tylko Enrique, a nie mnie. Naprawdę by mi to nie przeszkadzało. Mógłby mnie nienawidzić całe życie, a mnie to nie obchodziło!
Zanim spędziłam z Lucasem tę jedną noc, miałam dobrze płatną pracę. Jednak po potajemnym ślubie Lucas kazał mi rzucić pracę i skupić się na ciąży. Powiedział, że może finansować moje potrzeby i potrzeby naszego dziecka. Nawet gdyby nas nie wspierał finansowo, dałabym sobie radę, bo zdążyłam odłożyć pieniądze, zanim tamtej nocy straciłam rozsądek.
Marzyłam o dniu, kiedy jego spojrzenie zmięknie, gdy popatrzy na nasze dziecko, kiedy dostrzeże niewinność i bezbronność w oczach Enrique. Oczywiście, to tylko marzenie, ale kurczowo się go trzymałam.
Pogodziłam się z faktem, że jego uczucia wobec mnie nigdy się nie zmienią i, co dziwne, zaczęłam akceptować tę prawdę. Gdyby tylko kochał Enrique tak jak ja, mogłabym znosić jego nienawiść jeszcze przez rok.
Przed tą fatalną nocą z Lucasem miałam dobrze płatną pracę, ale po ślubie kazał mi zrezygnować, bym mogła skupić się na ciąży. Wtedy wydawało się to takie słodkie, brzmiało jakby naprawdę troszczył się o moje dobro. Okazało się jednak, że po prostu bał się, że ktoś się dowie o naszym związku.
Zapewniał, że zaspokoi nasze potrzeby i zadba o nas finansowo. Początkowo odmawiałam, ale nalegał. Forsował swoją dominację do momentu, aż nie mogłam sprzeciwić się jego poleceniu.
Po sześciu długich latach zrozumiałam, że nie warto trwać w związku bez miłości. To było niszczące nie tylko dla mnie, ale też dla mojego syna. Powinnam była przekonać się o tym wcześniej, ale byłam naiwna i wierzyłam, że kiedyś się zmieni.
Kilka minut później bezpiecznie dotarliśmy do prywatnej szkoły, do której uczęszczał mój syn. Enrique Delafontaine. Od samego początku Lucas nie chciał nadać synowi swojego nazwiska. Już to jedno łamało mi serce. Nie mogłam uwierzyć, że mógł zrobić to własnemu synowi, własnej krwi! Ale to był Lucas Blackwood, najbardziej bezduszny człowiek w Claybourne!
"OMG! Nasze drogi w końcu się skrzyżowały!" rozległ się piskliwy głos.
To była Antoinette, a ja zauważyłam, że była w ciąży. Chciałam ją o to zapytać, ale wolałam milczeć i poczekać, aż sama zacznie rozmowę.
"Minęło sporo czasu, Zara. Przyprowadziłaś dziś Lucasa?" spytała.
"Nie, przyniosłam tylko torebkę i oczywiście mojego przystojnego chłopca," odpowiedziałam.
Spojrzałam na Enrique. Był małą wersją Lucasa Blackwooda, a jedyne, co odziedziczył po mnie, to łagodne oczy. Lucas miał spojrzenie pełne dzikości.
"Rozumiem. No to do zobaczenia, Zara!"
"Jasne," odparłam, po czym znów spojrzałam na syna. Gdy się uśmiechnął i pokazał mi swoje białe zęby, ja też się uśmiechnęłam. "Pamiętaj, Ken, zawsze bądź uprzejmy, dobry i odważny," przypomniałam mu, przeczesując jego włosy dłonią.
Enrique uśmiechnął się entuzjastycznie i odpowiedział: "Tak, mamo! Będę grzeczny w szkole, ale chcę być odważny wobec taty. On jest złym człowiekiem, mamo."
"Kiedyś," mruknęłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zary
Zarówno ja, jak i Antoinette byłyśmy miłośniczkami kawy, więc zaprosiłam ją na filiżankę do najbliższej kawiarni przy kampusie. Ona poszła do lady po nasze ulubione napoje, podczas gdy ja szukałam wolnego stolika.
– Nadal jesteś z tym draniem, Zaro? – zapytała natychmiast, gdy tylko przyniosła nam kawę.
Westchnęłam, odpowiadając: – Tak, wciąż jestem z Lucasem Blackwoodem.
Antoinette zaklaskała sarkastycznie, po czym uważnie przyjrzała się mojej twarzy. Wiedziałam, że się martwi – to ona pierwsza dowiedziała się, jak Lucas traktuje mnie i naszego syna.
– Bądź ze mną szczera, Zaro. Czy próbujesz być świętą? Minęło już sześć lat od tego przeklętego ślubu. Myślałam, że w końcu zrozumiesz, że życie z tym draniem to jak życie w piekle. Codziennie czułam się winna za to, co cię spotkało. To moja wina – powiedziała Antoinette.
– Nie obwiniaj się, Antoinette. To nigdy nie była twoja wina. Nie zmusiłaś mnie, żebym rozłożyła przed nim nogi. Byłam wtedy podekscytowana – wyznałam, próbując pocieszyć przyjaciółkę, która wydawała się aż nazbyt przejęta moją sytuacją.
– Możesz poprosić o rozwód. Jestem pewna, że byłby szczęśliwy, mogąc cię wypuścić – stwierdziła.
– Chciałabym, żeby to było takie proste – odpowiedziałam.
– Dlaczego nie?
– Podpisałam z nim kontrakt, Antoinette. Nie mogę tak po prostu złożyć papierów rozwodowych. To on powinien zainicjować coś takiego, a jako jego żona nie powinnam robić niczego, co mogłoby zszargać jego reputację – poinformowałam Antoinette, a ona aż zaniemówiła z wrażenia.
– O Boże! Żal mi ciebie, Zaro. Powinnaś zrobić to, co właściwe dla swojego syna. To nie jest zdrowe, żeby twoje dziecko dorastało w takim chaosie. Uważam, że lepiej by było, gdybyś po prostu wróciła do rodziny. Do mamy i dziadka – zasugerowała.
– Szczerze mówiąc, ostatnio o tym myślę. Zmarnowałam sześć lat, czekając, aż on się zmieni, ale wygląda na to, że to się raczej nie wydarzy – powiedziałam jej.
– Powinnaś przestać marzyć, że Lucas się w tobie zakocha, Zaro. Wiesz, że to się nie stanie. Minęło sześć lat, a on nadal nic do ciebie nie czuje! Nigdy cię nie lubił i wiesz, że od czasów studiów to była zawsze jednostronna miłość z twojej strony.
– Masz rację – przyznałam, bo co innego mogłam powiedzieć?
– Poszukaj kogoś, kto naprawdę cię uszczęśliwi. Nigdy nie zadowalaj się byle czym, Zaro. Już nigdy więcej – doradziła.
– Chciałabym się go pozbyć z mojego życia, ale nie wiem jak – wyznałam Antoinette, mówiąc o moich próbach odkochania się w Lucasie Blackwoodzie.
– Odezwij się do Nicka. On pomoże ci zapomnieć o tym cholernym draniu!
– Nicholas Rutherford? Na litość boską, ten facet może być już żonaty!
– Nic z tych rzeczy. Nadal jest singlem i wierzę, że wciąż na ciebie czeka, Zaro. No dalej, dziewczyno. Rozwiedź się z draniem i bądź szczęśliwa z Nickiem – zasugerowała złośliwie.
– To nasz przyjaciel – przypomniałam jej.
– Ale na pewno cię lubi – odpowiedziała. – Gdyby nie, nie byłby taki przybity, kiedy wyszłaś za Lucasa Blackwooda – powiedziała mi.
– Nie zakładaj czegoś, co nie jest prawdą, Antoinette. On się po prostu o mnie martwił.
– Wiem, wiem. Martwił się, kiedy dowiedział się o twojej ciąży, ale czy wiesz, że myślał o adopcji twojego dziecka i wychowywaniu go z tobą, gdyby ten cholerny drań cię nie poślubił?
– Ten ślub to był farsa – parsknęłam, wspominając dzień swojego wesela. To był najgorszy dzień w moim życiu!
– Po prostu spróbuj, Zaro. Numer Nicka się nie zmienił – powiedziała.
– O Boże, przestań, Antoinette! Nie mam pojęcia, skąd u ciebie dziś taki słowotok – poskarżyłam się, a ona po prostu się roześmiała.
Po kawie spędziłyśmy jeszcze kilka minut w kawiarni na rozmowie. Jednak kiedy Antoinette wciąż poruszała temat naszego przyjaciela, Nicholasa Rutherforda, uznałam, że czas zakończyć spotkanie.
Na szczęście zadzwonił jej mąż i poprosił, żeby wróciła na kampus jak najszybciej. Dzięki temu mogłam wrócić do domu bez dramatów i zająć się swoimi sprawami.
A potem, trzydzieści minut przed końcem lekcji mojego syna, wracałam na kampus, żeby go odebrać. Kiedyś zasugerowałam Lucasowi, żeby Enrique korzystał ze szkolnego autobusu, ale odmówił. Stwierdził, że nie mam nic innego do roboty, jak tylko upewniać się, że Enrique jest bezpieczny.
Gdy tylko dotarłam do domu, poszłam do swojego pokoju i usiadłam przed dużym lustrem na toaletce. Wpatrywałam się w swoje odbicie i uśmiechnęłam się z rozczarowaniem. Miałam ciemne kręgi pod oczami, suche usta, których zwykły balsam do ust nie był w stanie naprawić.
Nawet nie mogłam swobodnie używać żadnych kosmetyków do pielęgnacji, bo prowadziło to do kłótni między mną a Lucasem. Za każdym razem, gdy zaczynałam dbać o siebie, oskarżał mnie o romans. Twierdził, że skoro go zmusiłam do małżeństwa, to nie mam prawa szukać kogoś innego. Powinnam znosić życie z nim. Co za brutal!
To nie było w jego stylu, by ranić mnie fizycznie, ale psychicznie i emocjonalnie – wiedział, jak mnie torturować.
Później tego dnia odebrałam syna ze szkoły i po tym, jak kazałam mu się wykąpać, sama poszłam zrelaksować się w wannie z pianą.
Następnego dnia była sobota, więc Enrique nie miał zajęć. Zabrałam go do najbliższego sklepu spożywczego. Tak naprawdę, to był jeden z naszych ulubionych weekendowych rytuałów. Czasami życzyłam sobie, żeby Lucas potrafił znaleźć czas i spędzić trochę jakościowych chwil z Enrique.
– Mogę obejrzeć telewizję, mamo? – zapytał, gdy tylko wróciliśmy ze sklepu.
– Jasne – odpowiedziałam i od razu włączyłam mu jego ulubiony kanał – Cartoon Network. Jeśli chodzi o oglądanie telewizji, nie ma dostępu do pilota.
Tak naprawdę, bałam się, że może zobaczyć jakieś wiadomości o Gisele, aktorce, z którą spotykał się Lucas. A jeśli o nim mowa – nie wrócił do domu ostatniej nocy i wspomniał, że nie będzie go przez tydzień. Pewnie był z Giselle na wycieczce po Europie.
Osiedle, na którym mieszkaliśmy, było prywatne, bo nie mógł sobie pozwolić na ujawnienie swojej brudnej tajemnicy. Był tak wpływowy, że przez sześć lat udało mu się ukryć fakt, że nie jest już kawalerem, lecz żonatym mężczyzną z synem.
– Dasz sobie radę sam? Ja tylko pójdę do kuchni ugotować twoje ulubione danie, kochanie – powiedziałam do niego, a on ze zrozumieniem pokiwał głową.
Następnie od razu poszłam do kuchni, aby przygotować jego ulubione danie – warzywa i kurczaka. Upiekłam jego ulubioną dynię, a potem zabrałam się za składniki na jego ulubionego smażonego kurczaka.
W naszym domu Lucas nawet nie dotykał jedzenia, które przygotowałam. Twierdził, że jest okropne, ale mój syn nie miał z tym żadnego problemu. Zawsze jadał poza domem albo z rodziną w rodzinnym domu.
Po około godzinie wszystko było gotowe, więc wróciłam do salonu, gdzie Enrique oglądał bajki.
– Jedzenie gotowe! – poinformowałam go, ale nic nie odpowiedział. Zawsze dotąd wyskakiwał z miejsca, by ze mną sprawdzić, co ugotowałam. – Kochanie, coś się stało?
– Chciałbym, żeby tata był taki – powiedział, wskazując na telewizor, gdzie tata gołąb bawił się ze swoim synem.
Przez chwilę wpatrywałam się w ekran. Też bym tak chciała, ale rzeczywistość była inna. Gdy Enrique spojrzał na mnie ze łzami w oczach, moje serce rozpadło się na milion kawałków. Bolało mnie to za nas oboje. Kiedy usiadłam obok Enrique, wiedziałam, że ta rozmowa nie będzie łatwa. Od jakiegoś czasu zadawał pytania o swojego ojca i widziałam, jak bardzo go to boli.
– Mamusiu, dlaczego tata już nas nie kocha? – zapytał szeptem.
Wzięłam głęboki oddech, próbując powstrzymać własne łzy.
– Kochanie, czasem ludzie podejmują decyzje, które ranią innych, ale to nie twoja wina – wyjaśniłam delikatnie.
– Ale dlaczego nas zostawił? – dopytywał, głos mu drżał.
Szukałam odpowiednich słów, zanim znów się odezwałam: – Twój tata jest po prostu bardzo zajęty w pracy, skarbie.
– Ale dziś jest sobota! Czy tata pracuje też w weekendy? – zapytał ponownie, patrząc na mnie zdezorientowanymi oczami.
„Nie wiem, kochanie” – odpowiedziałam, mój głos się załamał. „Czasami ludzie nie myślą o tym, jak ich czyny wpływają na innych. On jest po prostu zajęty pracą”, skłamałam po raz enty.
Enrique skinął głową, ale widziałam smutek w jego oczach. Łamało mi serce, że cierpi w ten sposób, ale wiedziałam, że muszę być silna dla niego.
„Chciałbym, żeby był tutaj i się ze mną bawił” – powiedział znowu.
„Ciiii, pamiętaj, że masz mnie i zawsze będę przy tobie”, powiedziałam, przyciągając go do siebie na przytulenie.
Siedząc tam, wtuleni w siebie, wiedziałam, że to dopiero początek długiej drogi, ale też, że niezależnie od tego, co się wydarzy, zawsze będę przy moim synu, by pomóc mu przejść przez ból i zagubienie, jakie niesie ze sobą bezduszność ojca.
„Przepraszam”, wymamrotałam.
„Czy jestem adoptowany?” zapytał, a ja byłam zbyt zszokowana, by coś powiedzieć.
Gdy Enrique zapytał, czy jest adoptowany, nie mogłam powstrzymać łez. Przestało mi już zależeć na tym, że płaczę przy nim. Byłam załamana, że młody chłopiec może się tak czuć przez to, jak traktuje go Lucas. Nie chciał niczego innego jak tylko miłości ojca, a Lucas nie potrafił mu jej dać. Nienawidzę go za to!
„Płaczesz przeze mnie?” zapytał Enrique.
„Nie, coś mi wpadło do oka”, skłamałam, widząc jego smutną minę. „Masz jutro lekcje, synku. Czas iść spać”, powiedziałam mu.
Na szczęście Enrique był z natury grzecznym chłopcem i nie narzekał. Kilka chwil później westchnęłam z ulgą, patrząc, jak śpi w swoim łóżku. Był tak uroczym chłopcem, który zasługiwał tylko na czystą miłość swoich rodziców. W duchu obiecałam sobie, że będę go kochać każdego dnia, niezależnie od mojej sytuacji z Lucasem.
Z pokoju Enrique zeszłam na dół, żeby się czegoś napić. Byłam tak zagubiona i czułam, że potrzebuję drinka, by zasnąć. Nie byłam jednak przygotowana na to, że pojawi się Lucas, który wyglądał, jakby też potrzebował się napić. Wyjęłam z lodówki dwie butelki piwa – jedną dla Lucasa, drugą dla siebie. Jeszcze za wcześnie, żeby spać.
„Twoje piwo”, powiedziałam do Lucasa, podając mu zimną butelkę.
„Ty też będziesz pić?” zapytał.
„Oczywiście, czemu nie?”
„Oho, jeszcze się upijesz, narobisz bałaganu przy mnie, a potem będziesz się wstydzić spojrzeć mi w oczy rano.”
Po prostu się zaśmiałam na uwagę Lucasa i zaczęłam pić ze swojej butelki. Rozmawialiśmy dalej, a potem wypiliśmy po jednej butelce, potem drugiej, trzeciej, aż przestałam liczyć, ile ich było. Zdałam sobie sprawę, że potrafię pić dużo, nawet się nie upijając.
Dobrze było pozwolić sobie na robienie tego, na co się ma ochotę, bez przestrzegania zasad czy przejmowania się otoczeniem. Przyznaję, jestem późno dojrzewająca! Ale to w porządku – mogłam zaufać, że Lucas nie zrobi nic złego, nawet gdyby mnie zamroczyło z nadmiaru alkoholu. Poza tym, on mnie nie znosił, więc mniej się obawiałam, że zrobi coś, gdy stracę kontrolę.
„Przepraszam na chwilę” – wstałam i zapytałam, czy mogę skorzystać z łazienki. Miałam wrażenie, że zaraz mi pęknie pęcherz, musiałam pilnie się wysikać.
„Chcesz, żebym poszedł z tobą?” zaproponował.
Ale odmówiłam. „Nie martw się, dam sobie radę sama”, powiedziałam, choć czułam się, jakbym lewitowała, idąc do najbliższej łazienki.
Starałam się nie zamykać oczu, walcząc z nagłą sennością, która mnie ogarnęła. Po wejściu do łazienki natychmiast ściągnęłam krótkie spodenki do spania i usiadłam na sedesie.
„Zara? Wszystko w porządku?” usłyszałam głos Lucasa, ale nie miałam siły odpowiedzieć.
Oczy ledwo mi się otwierały przez skrajną senność. Przed chwilą czułam się dobrze, czemu więc nagle zrobiłam się taka śpiąca? Czyżbym się upiła?
„Wchodzę, dobrze?” powiedział, ale w myślach krzyczałam, że nie może wejść, lecz głos mi się nie wydobył.
„Zara!”
Pomógł mi się pozbierać, podtrzymując mnie, gdy wychodziliśmy z łazienki. W drodze do salonu delikatnie ścisnął mój palec, bym nie zasnęła.
„Zaczekaj tu chwilę, przyniosę ci gorącej wody”, powiedział Lucas.
Kiwnęłam głową i oparłam głowę o sofę. Próbowałam otworzyć oczy, ale szybko je zamknęłam. Pokój wirował, a mnie ogarniała silna mdłość. Cholera! Przeklinałam się za nadmierną pewność siebie przy alkoholu.
„Proszę, wypij to.”
Poczułam ciepłą wodę z lekką nutą soli. Powoli poczułam ulgę i wypiłam całą szklankę, którą podał mi Lucas.
„Dziękuję”, powiedziałam, gdy poczułam się trochę lepiej.
„Chodź, zaprowadzę cię do pokoju.”
„Na razie zostanę tutaj. Idź spać”, odprawiłam go, nadal opierając głowę o sofę.
„Nie mogę tak po prostu”, powiedział Lucas, po czym mnie podniósł.
„Połóż mnie, proszę.”
Oprócz wstydu, że wniósł mnie na górę do mojego pokoju, czułam też ogromne zażenowanie z powodu sytuacji w łazience. To on poprawił mi spodenki do spania, zanim wyszliśmy. Gdyby tylko nie próbował czyścić moich intymnych miejsc. Arrghh!
„Jesteśmy”, powiedział, otwierając drzwi do mojego pokoju nogą.
Wszedł ze mną i położył mnie delikatnie na łóżku, przykrywając kocem. Gdy mnie opatulał, nasze oczy się spotkały. Może przez tę bliskość widziałam i myślałam o wielu rzeczach.
Patrząc na niego, dostrzegłam coś niebezpiecznego w jego oczach. Zdecydowanie niebezpiecznego dla mnie! Ale jednocześnie czułam to, co być może czuł Lucas. Wstyd się przyznać, ale moje ciało płonęło od naszej bliskości. Oddychał ciężko i nie mogłam już dłużej zaprzeczać własnym pragnieniom. Czy to przez alkohol?
„Dotknij mnie” – poprosiłam.
„Chętnie bym to zrobił, ale nie chcę wykorzystywać twojej słabości, Zaro.”
„Jestem teraz bardzo napalona”, powiedziałam, próbując wydostać się spod grubego koca, żeby poczuć ciepło jego ciała.
„Ja też. Ale to jest złe.”
„Proszę? Chociaż ten jeden raz.”
„Zara...”
Chciałam, żeby pieścił moje ciało, ale nie chciał. Musiałam więc być odważna i dzika. Złapałam jego twarz i pocałowałam go w usta. Podniecenie było tak silne, że ledwie łapałam oddech.
„Cholera!” – zaklął.
Usłyszałam przekleństwo Lucasa, kiedy zdjęłam swoje spodenki i top. Potem powoli i ostrożnie dotknął mojej piersi i delikatnie ssał sutek. Jęknęłam na jego ruchy; każde ssanie i przygryzanie przeszywało mnie dreszczem.
W jednej chwili zamieniliśmy się miejscami. Byłam na nim, a jak błyskawica zdjęłam z niego wszystkie ubrania. Byliśmy nadzy, ale nie czułam chłodu klimatyzacji. Wręcz przeciwnie – płonęliśmy z pożądania.
Przez to gorąco nawet nie myślałam o tym, jak bardzo łaknę cielesnej rozkoszy. Zbadałam jego twardość i powoli usiadłam na nim, próbując wsunąć go w siebie.
„Powoli...” powiedział, ale nie posłuchałam, czego potem pożałowałam, gdy poczułam, jak bardzo mnie wypełnia. To było, jakby mnie rozdzierało, i skrzywiłam się z bólu.
„Ostrzegałem cię”, uśmiechnął się złośliwie.
„Ale to nie mój pierwszy raz!” pokłóciłam się z Lucasem, gdy nadal był we mnie.
Poruszył się i usiadł, nadal będąc we mnie. Potem zaczął mnie całować, jednocześnie ściskając moje piersi.
„Hmmmmm...” – jęknęłam, gdy poczułam ruchy Lucasa we mnie.
Na początku było powoli i delikatnie, ale potem stał się szorstki i dziki jak wściekły ogier.
Dawał mi rozkosz w sposób, który kochałam i sprawiał mi przyjemność! Odkrywał każdy zakamarek mojego ciała, aż z trudem łapałam oddech i czułam, że zaraz się rozpadnę od tego, co mi robił.
Każde pchnięcie – głębsze, wolniejsze, szybsze i mocniejsze – było tak intensywne, że nie mogłam tego znieść i pragnęłam uwolnienia. Chciałam złagodzić ból w podbrzuszu. Chciałam...
„O Boże... Lucas!”
Lucas przyspieszył tempo, a my oboje jęczeliśmy głośno. Próbowałam dotrzymać mu kroku, aż nie mogłam już dłużej wytrzymać i całkowicie się poddałam.
"Lucas....!" Nawet nie wiem, ile razy krzyczałam jego imię, gdy oboje osiągnęliśmy szczyt rozkoszy.
Przesuń w górę, aby kontynuować