Perspektywa Zary
Gdy tylko dowiedziałam się, że jestem w ciąży, ogarnął mnie strach, bo rodzina Lucasa Blackwooda była wpływowa. Jego rodzina była właścicielem kilku firm w Claybourne City. Byłam zdezorientowana i nie wiedziałam, co robić, zwłaszcza kiedy zagroził, że zrujnuje mi życie po tej jednorazowej nocy, którą z nim spędziłam.
Na początku chciałam zachować swoją sytuację w tajemnicy, ale moja rodzina dowiedziała się o wszystkim i niezależnie od tego, jak bardzo starałam się ukryć jego tożsamość, mój dziadek zdołał wyciągnąć ode mnie tę informację.
Myśl o samotnym wychowywaniu dziecka była wystarczająco przytłaczająca, ale świadomość potencjalnych konsekwencji związania się z Lucasem Blackwoodem wszystko jeszcze komplikowała. Zagroził, że zniszczy mi życie w dniu, w którym po raz pierwszy mnie odwiedził. Mój początkowy plan polegał na tym, by utrzymać wszystko w ścisłej tajemnicy, bo włączenie Lucasa do tego równania wydawało się przepisem na katastrofę.
Desperacja ściskała mnie za gardło, gdy próbowałam zachować pozory normalności i walczyłam sama ze sobą, czy ukryć, czy wyjawić prawdę o ojcu dziecka. Jednak mój dziadek nie pozwolił mi ukrywać prawdy w nieskończoność.
Pomimo moich prób ochrony jego tożsamości, prawda wyszła na jaw. Mój sekret został ujawniony i stał się jak tykająca bomba, która groziła wysadzeniem mojego świata w powietrze. Gdy dowiedział się, że za moją ciążę odpowiada Lucas Blackwood, nie zmarnował ani chwili i od razu zorganizował spotkanie z Lucasem Blackwoodem. Nie miałam pojęcia, co zaszło podczas ich spotkania za zamkniętymi drzwiami, ale skończyło się na tym, że znów spotkałam Lucasa.
Zorganizował spotkanie z Lucasem i patrzyłam, jak dogrywa szczegóły. Kilka dni później znów stałam twarzą w twarz z Lucasem. Jego obecność była tak samo dominująca jak zawsze, a jego spojrzenie utkwione we mnie, jakby próbował odczytać, co siedzi w mojej głowie. Pokój wydawał się maleć, a powietrze gęstniało od niewypowiedzianych emocji.
"Zara," Lucas przerwał ciszę, a tembr jego głosu przykuł całą moją uwagę.
"Tak, Lucas," odpowiedziałam.
"To prawda, że jesteś w ciąży z moim dzieckiem?" zapytał, a ja przytaknęłam. "Cholera!" zaklął nagle i mój dziadek aż się wzdrygnął.
"Nie martw się, Lucas. Nie zamierzam cię obciążać dzieckiem," powiedziałam.
"Naprawdę? To czemu nie porozmawiasz ze swoim staruszkiem? Zmuszał mnie do ślubu z tobą!" wykrzyczał.
"Nie, to nieprawda," odparłam, patrząc na dziadka, ale on kiwnął głową, jakby potwierdzając słowa Lucasa Blackwooda. "Nie chcę go poślubić, Dziadku," powiedziałam.
"Zamilcz, dziecko. Ja zajmę się tym draniem," powiedział mój dziadek.
Jako doświadczony biznesmen, nie miał problemu z negocjacjami z moim surowym dziadkiem. Marzyłam o pięknym ślubie, o upragnionej białej sukni ślubnej, z ukochanym narzeczonym u boku i przyjaciółmi obecnymi w najważniejszym dniu mojego życia. Zamiast tego miało być szybkie, pośpieszne wesele.
Wyobrażałam sobie, jak idę do ołtarza w zwiewnej białej sukni, otoczona rodziną i przyjaciółmi. Oczywiście, mój ukochany czekałby na mnie przy ołtarzu. Wyobrażałam sobie scenę niczym z bajki, ale te marzenia stały się już tylko odległym echem i zostały zastąpione czymś zupełnie niespodziewanym.
Obraz, który malowałam w wyobraźni, zbladł!
Przypomniałam sobie, jak Lucas mi groził, a po ciele przeszedł mnie dreszcz. Potem przypomniał mojemu dziadkowi o ich spotkaniu i byłam oszołomiona, gdy dowiedziałam się, że zamierzał pozwać mnie i moją rodzinę za rzekome zrujnowanie mu życia.
Zadrżałam mimowolnie, gdy wspomnienie jego gróźb powróciło. Sama myśl o jego groźnych słowach wywoływała gęsią skórkę. Jakby tego było mało, Lucas nie wahał się przypomnieć mojemu dziadkowi, że stracimy jeszcze więcej, jeśli nie spełnimy jego żądań.
Czułam się jak pionek w grze znacznie większej ode mnie. Ciężar jego władzy, zasięg jego wpływów, stały się boleśnie oczywiste, gdy zagroził podjęciem kroków prawnych. Czy byłabym w stanie znieść upokorzenie w sądzie?
Na szczęście zrozumiał, że byłoby wielkim błędem ujawniać publicznie to, co się między nami wydarzyło. Powiedziałam mu, by zapomniał o naszej nocy i pozwolił mi samotnie wychować dziecko, ale był temu przeciwny. Powiedział, że nie może pozwolić, by jego potomek był bękartem!
Mój dziadek był przeciwny potajemnemu ślubowi, który zaproponował Lucas, ale Lucas szybko nam uświadomił, że nie mamy nic do powiedzenia w tej sprawie. Wszystko uznano za moją winę, a on nawet nie drgnął, gdy mnie upokorzył przed moją rodziną.
"Albo bierzesz, albo zostawiasz," Lucas rzucił mi wyzwanie, bym przyjęła jego propozycję potajemnego ślubu. Tak jak mój dziadek, nie podobał mi się pomysł tajnego ślubu, bo wierzyłam, że zasługuję na coś lepszego, ale gdy spojrzałam na Lucasa, od razu przytaknęłam.
"Zara! Oszalałaś?" krzyknął mój dziadek.
Napięcie w pokoju przytłoczyło nas wszystkich. Propozycja Lucasa – tajny ślub – zawisła w powietrzu. Powietrze iskrzyło niepokojem, gdy mój dziadek i Lucas wymieniali słowa, próbując narzucić swoje stanowiska.
Przysłuchując się ich rozmowie, coraz wyraźniej czułam, że kontrola nad sytuacją wymknęła nam się z rąk. Lucas wypowiadał każde słowo z autorytetem, a moje serce zapadało się coraz głębiej, gdy jego słowa stawały się coraz bardziej dotkliwe. Nawet nie zawahał się zrzucić całej winy na moje barki. Sposób, w jaki odwrócił sytuację, bolał jak zdrada. Nigdy bym nie przypuszczała, że spróbuje mnie upokorzyć na oczach mojego dziadka.
Jak mógł winić mnie za wszystko? Ale miał rację. To była moja wina!
"Do zobaczenia za trzy dni na ślubie, Zara. Nie spóźnij się," powiedział, wychodząc, a mój dziadek był zbyt zszokowany, by cokolwiek powiedzieć.
"Co za drań!"
"Mówiłam ci, żebyś mu nie zawracał głowy, Dziadku, ale nalegałeś," obwiniłam go za upokorzenie, którego doświadczyliśmy przed Lucasem Blackwoodem.
"Przepraszam, dziecko. Nie chciałem, żebyś skończyła jak twoja matka. Wiesz, jak społeczeństwo ją oceniało? Zakochała się i oddała mężczyźnie z własnej woli, a uznano ją za ladacznicę. Potrafisz to sobie wyobrazić?"
"Przesadzasz, Dziadku. W dzisiejszych czasach kto odważyłby się oceniać samotną matkę? Poza tym dobrze zarabiam, żeby wychować dziecko, gdyby co, ale to ty nalegałeś na spotkanie z Lucasem," dalej go obwiniałam.
"Chodźmy do domu," powiedział.
Trzy dni później spotkałam się z Lucasem w gabinecie sędziego na nasz ślub. Osobiście znał sędziego i Lucas zażądał, by nasz związek pozostał tajemnicą. Po podpisaniu dokumentów nawet nie pofatygował się, żeby poczęstować nas jedzeniem. Po prostu zabrał mnie od rodziny i przywiózł do nowego domu, który kupił w samym sercu Claybourne City.
Gdy tylko weszliśmy, Lucas zaciągnął mnie do sypialni. Oczy rozszerzyły mi się ze strachu na myśl o przymusie, ale to się nie wydarzyło. Kiedy byliśmy już w pokoju, jego zachowanie całkowicie się zmieniło. Stał się delikatny, prowadząc mnie do naszego ogromnego łóżka.
"Chcę cię pocałować" — szepnął, a moje serce zabiło mocniej, gdy jego ciepły oddech musnął mój policzek. Zanim zdążyłam zareagować na jego słowa, Lucas pochylił się i delikatnie pocałował moje usta.
Moje ciało zadrżało od jego gestu. To nie był pierwszy raz, gdy mnie pocałował, ale tym razem było to wyjątkowe. Czy to dlatego, że oficjalnie byliśmy teraz parą? Chciałam się opierać i go odepchnąć, ale było już za późno.
Pogłębił pocałunek, a ja chętnie poddałam się jego prowadzeniu. Delektowałam się każdym jego ruchem, zwłaszcza gdy delikatnie przygryzł moją dolną wargę. Ale wtedy nagle przestał i wstał.
"Co się stało?" zapytałam.
Zamiast odpowiedzieć, po prostu się uśmiechnął — tym uśmiechem, który mógłby sprawić, że każda dziewczyna straci przytomność. Próbowałam się podnieść, bo czułam, że za bardzo się przed nim odsłoniłam, ale powstrzymał mnie.
"O mój Boże!"
Byłam zaskoczona, gdy nagle pocałował mój brzuch, zaledwie kilka centymetrów od moich intymnych miejsc. Odepchnęłam jego głowę i skrzyżowałam nogi, ale Lucas nie ustępował i siłą rozchylił mi uda. Nim się zorientowałam, już mnie lizał, smakując mnie.
"Oooooh" — jęknęłam, gdy kontynuował swoje działania. Traciłam nad sobą kontrolę i nie mogłam go powstrzymać, gdy przejmował kontrolę nad moim ciałem. Czułam się jak w ogniu i pozwoliłam sobie poddać się jego pragnieniom.
"Przepraszam" — powiedział.
Zastanawiałam się, dlaczego nagle mnie przeprosił, ale nie zdążyłam go zapytać, bo kontynuował. Zdjął ze mnie resztę ubrań, aż zostaliśmy nadzy. Nie mogłam znieść patrzenia na jego nagość.
Znowu pocałował mnie głęboko i namiętnie, przesuwając się niżej, na szyję, a potem jeszcze niżej, aż dotarł do moich piersi. Jęknęłam, gdy delikatnie ssał moje sutki. Oboje łapaliśmy oddech, kiedy w końcu się ustawił i brutalnie we mnie wszedł.
Skrzywiłam się z dyskomfortu, gdy wchodził we mnie raz za razem. Próbowałam zawołać jego imię, ale mnie nie słuchał. Gdy spojrzałam na jego twarz, nasze oczy się spotkały i próbowałam uwolnić się od jego intensywnego spojrzenia, ale nie mogłam. Czułam się jak zahipnotyzowana i nie mogłam oderwać od niego wzroku, podczas gdy on kontynuował swoje gwałtowne ruchy. Jego dotyk parzył, czułam bijące od niego gorąco, które mnie obezwładniało.
"Lucas..." zawołałam, gdy osiągnęłam szczyt, a on zaraz potem również, opadając obok mnie.
Zauważyłam, że jego oczy jakby zmieniły kolor, albo może to tylko moje wyobrażenie na skutek wydarzeń. "Kocham cię" — powiedziałam bez wahania, ale nie odpowiedział.
Znów mnie pocałował w usta, zjeżdżając na szyję, a potem delikatnie pieścił moje ciało. Gdy dotarł do moich intymnych miejsc, próbowałam się opierać, ale przekonał mnie, bym mu zaufała.
Położyłam się spać, ale uśmiech nie schodził mi z ust. Jestem po prostu taka szczęśliwa!
Jednak moje szczęście skończyło się nagle, gdy tylko wstał. Potem spojrzał na mnie z wściekłością. Przez chwilę byłam zdezorientowana, co się dzieje. Myślałam, że wszystko między nami w porządku, bo wcześniej był dla mnie delikatny.
"Przynajmniej to twoje ciało może odpokutować za grzechy, które popełniłaś wobec mnie" — stwierdził, zostawiając mnie oniemiałą w pokoju.
Potem, gdy tylko wróciliśmy, znowu obwiniał mnie o wszystko. Było mi przykro z powodu mojej rodziny i nie mogłam zapomnieć ich min, gdy Lucas bezczelnie ich zignorował. Było mi też żal samej siebie, bo gdy tylko przekroczyłam próg, Lucas rzucił mi w twarz strój pokojówki!
Cięgle mnie obwiniał i zaczęłam wierzyć, że to może rzeczywiście moja wina, że tamtej nocy się upiłam. To moja wina, że pozwoliłam mu wtedy mnie mieć. Wszystko było moją winą i od sześciu cholernych lat płaciłam za ten błąd.
Każdego dnia obwiniał mnie za to, co się stało!
Minęło sześć lat od naszego sekretnego ślubu, a po zniesieniu naszego fatalnego związku chciałam w końcu się uwolnić. Nie mógł zatrzymać mnie na zawsze jako swojego brudnego sekretu! Jak mógł mnie zatrzymywać, ale odmawiać mi miłości we właściwy sposób? Żal mi było mojego syna, który nigdy nie zaznał miłości od bezdusznego ojca!
Minęło sześć lat, a ja nadal pamiętam, jak bezwzględny był w naszą noc poślubną. Wiedział, że już jestem w ciąży, a jednak raz po raz zawłaszczył sobie moje ciało. Nie pozwolił mi nawet zmrużyć oka tamtej nocy.
Od tamtej nocy traktował mnie jak pieprzoną dziwkę!
Przez sześć lat nigdy nie okazał mi żadnej łagodności. Był podły przez cały czas, nieustannie obwiniając mnie za to, co się stało w jego życiu, źle traktując mnie i naszego syna. Przez sześć lat znosiłam jego zachowanie, licząc na to, że się zmieni. Wybrałam męczeństwo, bo nie chciałam, żeby mój syn wychowywał się w rozbitej rodzinie.
Przez sześć długich lat jego wrogość przygniatała mnie. Każdego dnia jego stosunek do mnie był niezmiennie nieżyczliwy i nigdy nie przegapił okazji, by przypomnieć mi o roli, jaką odegrałam w zrujnowaniu jego życia.
Na początku myślałam, że dam radę, ale jego złe traktowanie dotknęło nie tylko mnie, lecz także Enrique, naszego syna, który zasługiwał tylko na miłość i troskę. Długo znosiłam gniew i urazę, a za każdym razem, gdy na mnie krzyczał, trzymałam się resztek nadziei, że pewnego dnia znajdzie w sobie siłę, by odpuścić pretensje wobec mnie.
Widmo rozbitej rodziny wisiało nade mną, ale pragnienie ochrony syna przed bólem rozłąki było siłą napędową, by dalej znosić moje nędzne życie z Lucasem Blackwoodem.
O, jaka byłam głupia!
Za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykały, zawsze witała mnie para zimnych oczu. Mimo to znosiłam wszystko przez sześć lat. Dla mojego syna byłam gotowa znieść wszystko, byle dać mu pełną rodzinę.
Ale co dostałam w zamian?
Złamane serce, kłamstwa i zdrady. Wciąż na nowo łamał nasze przysięgi, zdradzał moje zaufanie! Jak mogłam być tak głupia, żeby tkwić w sytuacji, w której codziennie byłam skazana na ból?
Pewnego dnia, kiedy Enrique źle się zachowywał, Lucas oczekiwał, że ukarzę naszego syna na jego oczach. Nie mogłam winić syna za upór, bo odziedziczył to po ojcu i znałam powód, dla którego Enrique tak się zachowywał.
Mały chłopiec po prostu chciał zwrócić na siebie uwagę ojca, lecz spotykał się jedynie z obojętnością Lucasa. Myślałam o tym przez kilka dni. Przez to, że zostałam z Lucasem, zrujnowałam szczęście mojego syna. Lucas zniszczył też moje szczęście!
"Zamierzasz tak po prostu siedzieć, Zara? Powiedz synowi, żeby się dobrze zachowywał!" Jego słowa przecięły powietrze jak nóż, a ton był przesiąknięty niecierpliwością wobec naszego dziecka.
"Mój syn? To także twój syn, Lucas! Jak możesz być tak obojętny wobec małego chłopca? Słuchaj, możemy się kłócić ile chcemy, ale tylko wtedy, gdy nasz syn nas nie widzi," odparłam, a w moim głosie pobrzmiewała nuta desperacji. A raczej była to prośba, by okazał Enrique choć trochę wyrozumiałości.
"Naprawdę, Zara? W końcu widzę przebłysk dawnej Zary. Chyba odzyskałaś siłę, by się mi przeciwstawić," zauważył. "Enrique, zachowuj się!" krzyknął na dziecko.
"Słuchaj, możemy się kłócić ile chcemy, ale tylko wtedy, gdy nasz syn nas nie widzi, Lucas," błagałam, patrząc mu prosto w oczy. W tym momencie miałam nadzieję, że zrozumie, jak ważne jest, by chronić nasze dziecko przed goryczą, która zapanowała między nami.
"Chyba odzyskałaś siłę, by się mi przeciwstawić," skomentował.
Moje serce wezbrało na dźwięk jego słów. Było to małe zwycięstwo, że przyznał, iż próbuję bronić tego, co słuszne i tego, czego potrzebuje nasz syn.
"Enrique, zachowuj się!" Lucas nagle wrzasnął na Enrique.
Zmroziłam Lucasa wzrokiem za to, że tak krzyczał na dziecko, po czym złapałam chłopca za rękę i przytuliłam go. Ścisnęłam jego małe dłonie, by zapewnić, że wszystko będzie dobrze. Był bliski płaczu, ale powiedziałam mu, że może popłakać później, kiedy już zajmę się jego parszywym ojcem.
Tak, był draniem pośród wszystkich drani. Przez sześć długich i bolesnych lat nikt nie wiedział, że jest żonaty. Świat nie miał pojęcia, że jest żonaty, a ja byłam jego żoną. Jego współpracownicy i ludzie z firmy nigdy nie dowiedzieli się, że mnie poślubił. Chciał utrzymać status kawalera prezesa, a przez to był bardzo popularny wśród kobiet.
Dla niego byliśmy tylko przeszkodą, która zrujnowała jego idealne życie. Wiele razy powtarzał mi, że gdybym go tamtej nocy nie uwiodła, byłby szczęśliwie żonaty ze swoją narzeczoną. Naprawdę nie wiem, czemu tak uparcie wierzył, że gdyby nie tamta fatalna noc, żyłby szczęśliwie ze swoją narzeczoną.
"Dokąd idziesz, Lucas? Przeproś Enrique!" zażądałam, ale tylko prychnął i odszedł.
Kiedy spojrzałam na mojego chłopca, miał oczy pełne łez. Przez kilka dni opowiadał o szkolnym wydarzeniu. Miał nadzieję, że Lucas będzie na tyle uprzejmy, by przyjść, ale kiedy rozmawiałam z draniem o tym, stanowczo odmówił.
"On mnie nie kocha, mamo," poskarżył się.
"Ciii, nie mów tak. Na razie się nim nie przejmuj, kochanie. Chodź, zjemy śniadanie, a potem zawiozę cię do szkoły, dobrze?"
"Dobrze," odpowiedział Enrique.
Tak naprawdę, gdy Lucas był w pobliżu, zawsze potrafił zepsuć mi apetyt, ale przez Enrique musiałam jeść. Musiałam zmusić się do jedzenia, nawet jeśli nie miałam na to ochoty.
Kilka minut później skończyliśmy posiłek. Po odstawieniu naczyń do zlewu wyjechałam samochodem z garażu. Od dłuższego czasu pozwalałam sobie dryfować w takiej rutynie.
Zniewolona przez mieszaninę strachu i nadziei, moje dni upływały w mgle niepewności. Każdego dnia żywiłam marzenia, że może w głębi serca pokocha swojego syna. Nie miałabym nic przeciwko temu, nawet jeśli potrafiłby kochać tylko Enrique, a nie mnie. Naprawdę by mi to nie przeszkadzało. Mógłby mnie nienawidzić całe życie, a mnie to nie obchodziło!
Zanim spędziłam z Lucasem tę jedną noc, miałam dobrze płatną pracę. Jednak po potajemnym ślubie Lucas kazał mi rzucić pracę i skupić się na ciąży. Powiedział, że może finansować moje potrzeby i potrzeby naszego dziecka. Nawet gdyby nas nie wspierał finansowo, dałabym sobie radę, bo zdążyłam odłożyć pieniądze, zanim tamtej nocy straciłam rozsądek.
Marzyłam o dniu, kiedy jego spojrzenie zmięknie, gdy popatrzy na nasze dziecko, kiedy dostrzeże niewinność i bezbronność w oczach Enrique. Oczywiście, to tylko marzenie, ale kurczowo się go trzymałam.
Pogodziłam się z faktem, że jego uczucia wobec mnie nigdy się nie zmienią i, co dziwne, zaczęłam akceptować tę prawdę. Gdyby tylko kochał Enrique tak jak ja, mogłabym znosić jego nienawiść jeszcze przez rok.
Przed tą fatalną nocą z Lucasem miałam dobrze płatną pracę, ale po ślubie kazał mi zrezygnować, bym mogła skupić się na ciąży. Wtedy wydawało się to takie słodkie, brzmiało jakby naprawdę troszczył się o moje dobro. Okazało się jednak, że po prostu bał się, że ktoś się dowie o naszym związku.
Zapewniał, że zaspokoi nasze potrzeby i zadba o nas finansowo. Początkowo odmawiałam, ale nalegał. Forsował swoją dominację do momentu, aż nie mogłam sprzeciwić się jego poleceniu.
Po sześciu długich latach zrozumiałam, że nie warto trwać w związku bez miłości. To było niszczące nie tylko dla mnie, ale też dla mojego syna. Powinnam była przekonać się o tym wcześniej, ale byłam naiwna i wierzyłam, że kiedyś się zmieni.
Kilka minut później bezpiecznie dotarliśmy do prywatnej szkoły, do której uczęszczał mój syn. Enrique Delafontaine. Od samego początku Lucas nie chciał nadać synowi swojego nazwiska. Już to jedno łamało mi serce. Nie mogłam uwierzyć, że mógł zrobić to własnemu synowi, własnej krwi! Ale to był Lucas Blackwood, najbardziej bezduszny człowiek w Claybourne!
"OMG! Nasze drogi w końcu się skrzyżowały!" rozległ się piskliwy głos.
To była Antoinette, a ja zauważyłam, że była w ciąży. Chciałam ją o to zapytać, ale wolałam milczeć i poczekać, aż sama zacznie rozmowę.
"Minęło sporo czasu, Zara. Przyprowadziłaś dziś Lucasa?" spytała.
"Nie, przyniosłam tylko torebkę i oczywiście mojego przystojnego chłopca," odpowiedziałam.
Spojrzałam na Enrique. Był małą wersją Lucasa Blackwooda, a jedyne, co odziedziczył po mnie, to łagodne oczy. Lucas miał spojrzenie pełne dzikości.
"Rozumiem. No to do zobaczenia, Zara!"
"Jasne," odparłam, po czym znów spojrzałam na syna. Gdy się uśmiechnął i pokazał mi swoje białe zęby, ja też się uśmiechnęłam. "Pamiętaj, Ken, zawsze bądź uprzejmy, dobry i odważny," przypomniałam mu, przeczesując jego włosy dłonią.
Enrique uśmiechnął się entuzjastycznie i odpowiedział: "Tak, mamo! Będę grzeczny w szkole, ale chcę być odważny wobec taty. On jest złym człowiekiem, mamo."
"Kiedyś," mruknęłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zary
Zarówno ja, jak i Antoinette byłyśmy miłośniczkami kawy, więc zaprosiłam ją na filiżankę do najbliższej kawiarni przy kampusie. Ona poszła do lady po nasze ulubione napoje, podczas gdy ja szukałam wolnego stolika.
– Nadal jesteś z tym draniem, Zaro? – zapytała natychmiast, gdy tylko przyniosła nam kawę.
Westchnęłam, odpowiadając: – Tak, wciąż jestem z Lucasem Blackwoodem.
Antoinette zaklaskała sarkastycznie, po czym uważnie przyjrzała się mojej twarzy. Wiedziałam, że się martwi – to ona pierwsza dowiedziała się, jak Lucas traktuje mnie i naszego syna.
– Bądź ze mną szczera, Zaro. Czy próbujesz być świętą? Minęło już sześć lat od tego przeklętego ślubu. Myślałam, że w końcu zrozumiesz, że życie z tym draniem to jak życie w piekle. Codziennie czułam się winna za to, co cię spotkało. To moja wina – powiedziała Antoinette.
– Nie obwiniaj się, Antoinette. To nigdy nie była twoja wina. Nie zmusiłaś mnie, żebym rozłożyła przed nim nogi. Byłam wtedy podekscytowana – wyznałam, próbując pocieszyć przyjaciółkę, która wydawała się aż nazbyt przejęta moją sytuacją.
– Możesz poprosić o rozwód. Jestem pewna, że byłby szczęśliwy, mogąc cię wypuścić – stwierdziła.
– Chciałabym, żeby to było takie proste – odpowiedziałam.
– Dlaczego nie?
– Podpisałam z nim kontrakt, Antoinette. Nie mogę tak po prostu złożyć papierów rozwodowych. To on powinien zainicjować coś takiego, a jako jego żona nie powinnam robić niczego, co mogłoby zszargać jego reputację – poinformowałam Antoinette, a ona aż zaniemówiła z wrażenia.
– O Boże! Żal mi ciebie, Zaro. Powinnaś zrobić to, co właściwe dla swojego syna. To nie jest zdrowe, żeby twoje dziecko dorastało w takim chaosie. Uważam, że lepiej by było, gdybyś po prostu wróciła do rodziny. Do mamy i dziadka – zasugerowała.
– Szczerze mówiąc, ostatnio o tym myślę. Zmarnowałam sześć lat, czekając, aż on się zmieni, ale wygląda na to, że to się raczej nie wydarzy – powiedziałam jej.
– Powinnaś przestać marzyć, że Lucas się w tobie zakocha, Zaro. Wiesz, że to się nie stanie. Minęło sześć lat, a on nadal nic do ciebie nie czuje! Nigdy cię nie lubił i wiesz, że od czasów studiów to była zawsze jednostronna miłość z twojej strony.
– Masz rację – przyznałam, bo co innego mogłam powiedzieć?
– Poszukaj kogoś, kto naprawdę cię uszczęśliwi. Nigdy nie zadowalaj się byle czym, Zaro. Już nigdy więcej – doradziła.
– Chciałabym się go pozbyć z mojego życia, ale nie wiem jak – wyznałam Antoinette, mówiąc o moich próbach odkochania się w Lucasie Blackwoodzie.
– Odezwij się do Nicka. On pomoże ci zapomnieć o tym cholernym draniu!
– Nicholas Rutherford? Na litość boską, ten facet może być już żonaty!
– Nic z tych rzeczy. Nadal jest singlem i wierzę, że wciąż na ciebie czeka, Zaro. No dalej, dziewczyno. Rozwiedź się z draniem i bądź szczęśliwa z Nickiem – zasugerowała złośliwie.
– To nasz przyjaciel – przypomniałam jej.
– Ale na pewno cię lubi – odpowiedziała. – Gdyby nie, nie byłby taki przybity, kiedy wyszłaś za Lucasa Blackwooda – powiedziała mi.
– Nie zakładaj czegoś, co nie jest prawdą, Antoinette. On się po prostu o mnie martwił.
– Wiem, wiem. Martwił się, kiedy dowiedział się o twojej ciąży, ale czy wiesz, że myślał o adopcji twojego dziecka i wychowywaniu go z tobą, gdyby ten cholerny drań cię nie poślubił?
– Ten ślub to był farsa – parsknęłam, wspominając dzień swojego wesela. To był najgorszy dzień w moim życiu!
– Po prostu spróbuj, Zaro. Numer Nicka się nie zmienił – powiedziała.
– O Boże, przestań, Antoinette! Nie mam pojęcia, skąd u ciebie dziś taki słowotok – poskarżyłam się, a ona po prostu się roześmiała.
Po kawie spędziłyśmy jeszcze kilka minut w kawiarni na rozmowie. Jednak kiedy Antoinette wciąż poruszała temat naszego przyjaciela, Nicholasa Rutherforda, uznałam, że czas zakończyć spotkanie.
Na szczęście zadzwonił jej mąż i poprosił, żeby wróciła na kampus jak najszybciej. Dzięki temu mogłam wrócić do domu bez dramatów i zająć się swoimi sprawami.
A potem, trzydzieści minut przed końcem lekcji mojego syna, wracałam na kampus, żeby go odebrać. Kiedyś zasugerowałam Lucasowi, żeby Enrique korzystał ze szkolnego autobusu, ale odmówił. Stwierdził, że nie mam nic innego do roboty, jak tylko upewniać się, że Enrique jest bezpieczny.
Gdy tylko dotarłam do domu, poszłam do swojego pokoju i usiadłam przed dużym lustrem na toaletce. Wpatrywałam się w swoje odbicie i uśmiechnęłam się z rozczarowaniem. Miałam ciemne kręgi pod oczami, suche usta, których zwykły balsam do ust nie był w stanie naprawić.
Nawet nie mogłam swobodnie używać żadnych kosmetyków do pielęgnacji, bo prowadziło to do kłótni między mną a Lucasem. Za każdym razem, gdy zaczynałam dbać o siebie, oskarżał mnie o romans. Twierdził, że skoro go zmusiłam do małżeństwa, to nie mam prawa szukać kogoś innego. Powinnam znosić życie z nim. Co za brutal!
To nie było w jego stylu, by ranić mnie fizycznie, ale psychicznie i emocjonalnie – wiedział, jak mnie torturować.
Później tego dnia odebrałam syna ze szkoły i po tym, jak kazałam mu się wykąpać, sama poszłam zrelaksować się w wannie z pianą.
Następnego dnia była sobota, więc Enrique nie miał zajęć. Zabrałam go do najbliższego sklepu spożywczego. Tak naprawdę, to był jeden z naszych ulubionych weekendowych rytuałów. Czasami życzyłam sobie, żeby Lucas potrafił znaleźć czas i spędzić trochę jakościowych chwil z Enrique.
– Mogę obejrzeć telewizję, mamo? – zapytał, gdy tylko wróciliśmy ze sklepu.
– Jasne – odpowiedziałam i od razu włączyłam mu jego ulubiony kanał – Cartoon Network. Jeśli chodzi o oglądanie telewizji, nie ma dostępu do pilota.
Tak naprawdę, bałam się, że może zobaczyć jakieś wiadomości o Gisele, aktorce, z którą spotykał się Lucas. A jeśli o nim mowa – nie wrócił do domu ostatniej nocy i wspomniał, że nie będzie go przez tydzień. Pewnie był z Giselle na wycieczce po Europie.
Osiedle, na którym mieszkaliśmy, było prywatne, bo nie mógł sobie pozwolić na ujawnienie swojej brudnej tajemnicy. Był tak wpływowy, że przez sześć lat udało mu się ukryć fakt, że nie jest już kawalerem, lecz żonatym mężczyzną z synem.
– Dasz sobie radę sam? Ja tylko pójdę do kuchni ugotować twoje ulubione danie, kochanie – powiedziałam do niego, a on ze zrozumieniem pokiwał głową.
Następnie od razu poszłam do kuchni, aby przygotować jego ulubione danie – warzywa i kurczaka. Upiekłam jego ulubioną dynię, a potem zabrałam się za składniki na jego ulubionego smażonego kurczaka.
W naszym domu Lucas nawet nie dotykał jedzenia, które przygotowałam. Twierdził, że jest okropne, ale mój syn nie miał z tym żadnego problemu. Zawsze jadał poza domem albo z rodziną w rodzinnym domu.
Po około godzinie wszystko było gotowe, więc wróciłam do salonu, gdzie Enrique oglądał bajki.
– Jedzenie gotowe! – poinformowałam go, ale nic nie odpowiedział. Zawsze dotąd wyskakiwał z miejsca, by ze mną sprawdzić, co ugotowałam. – Kochanie, coś się stało?
– Chciałbym, żeby tata był taki – powiedział, wskazując na telewizor, gdzie tata gołąb bawił się ze swoim synem.
Przez chwilę wpatrywałam się w ekran. Też bym tak chciała, ale rzeczywistość była inna. Gdy Enrique spojrzał na mnie ze łzami w oczach, moje serce rozpadło się na milion kawałków. Bolało mnie to za nas oboje. Kiedy usiadłam obok Enrique, wiedziałam, że ta rozmowa nie będzie łatwa. Od jakiegoś czasu zadawał pytania o swojego ojca i widziałam, jak bardzo go to boli.
– Mamusiu, dlaczego tata już nas nie kocha? – zapytał szeptem.
Wzięłam głęboki oddech, próbując powstrzymać własne łzy.
– Kochanie, czasem ludzie podejmują decyzje, które ranią innych, ale to nie twoja wina – wyjaśniłam delikatnie.
– Ale dlaczego nas zostawił? – dopytywał, głos mu drżał.
Szukałam odpowiednich słów, zanim znów się odezwałam: – Twój tata jest po prostu bardzo zajęty w pracy, skarbie.
– Ale dziś jest sobota! Czy tata pracuje też w weekendy? – zapytał ponownie, patrząc na mnie zdezorientowanymi oczami.
„Nie wiem, kochanie” – odpowiedziałam, mój głos się załamał. „Czasami ludzie nie myślą o tym, jak ich czyny wpływają na innych. On jest po prostu zajęty pracą”, skłamałam po raz enty.
Enrique skinął głową, ale widziałam smutek w jego oczach. Łamało mi serce, że cierpi w ten sposób, ale wiedziałam, że muszę być silna dla niego.
„Chciałbym, żeby był tutaj i się ze mną bawił” – powiedział znowu.
„Ciiii, pamiętaj, że masz mnie i zawsze będę przy tobie”, powiedziałam, przyciągając go do siebie na przytulenie.
Siedząc tam, wtuleni w siebie, wiedziałam, że to dopiero początek długiej drogi, ale też, że niezależnie od tego, co się wydarzy, zawsze będę przy moim synu, by pomóc mu przejść przez ból i zagubienie, jakie niesie ze sobą bezduszność ojca.
„Przepraszam”, wymamrotałam.
„Czy jestem adoptowany?” zapytał, a ja byłam zbyt zszokowana, by coś powiedzieć.
Gdy Enrique zapytał, czy jest adoptowany, nie mogłam powstrzymać łez. Przestało mi już zależeć na tym, że płaczę przy nim. Byłam załamana, że młody chłopiec może się tak czuć przez to, jak traktuje go Lucas. Nie chciał niczego innego jak tylko miłości ojca, a Lucas nie potrafił mu jej dać. Nienawidzę go za to!
„Płaczesz przeze mnie?” zapytał Enrique.
„Nie, coś mi wpadło do oka”, skłamałam, widząc jego smutną minę. „Masz jutro lekcje, synku. Czas iść spać”, powiedziałam mu.
Na szczęście Enrique był z natury grzecznym chłopcem i nie narzekał. Kilka chwil później westchnęłam z ulgą, patrząc, jak śpi w swoim łóżku. Był tak uroczym chłopcem, który zasługiwał tylko na czystą miłość swoich rodziców. W duchu obiecałam sobie, że będę go kochać każdego dnia, niezależnie od mojej sytuacji z Lucasem.
Z pokoju Enrique zeszłam na dół, żeby się czegoś napić. Byłam tak zagubiona i czułam, że potrzebuję drinka, by zasnąć. Nie byłam jednak przygotowana na to, że pojawi się Lucas, który wyglądał, jakby też potrzebował się napić. Wyjęłam z lodówki dwie butelki piwa – jedną dla Lucasa, drugą dla siebie. Jeszcze za wcześnie, żeby spać.
„Twoje piwo”, powiedziałam do Lucasa, podając mu zimną butelkę.
„Ty też będziesz pić?” zapytał.
„Oczywiście, czemu nie?”
„Oho, jeszcze się upijesz, narobisz bałaganu przy mnie, a potem będziesz się wstydzić spojrzeć mi w oczy rano.”
Po prostu się zaśmiałam na uwagę Lucasa i zaczęłam pić ze swojej butelki. Rozmawialiśmy dalej, a potem wypiliśmy po jednej butelce, potem drugiej, trzeciej, aż przestałam liczyć, ile ich było. Zdałam sobie sprawę, że potrafię pić dużo, nawet się nie upijając.
Dobrze było pozwolić sobie na robienie tego, na co się ma ochotę, bez przestrzegania zasad czy przejmowania się otoczeniem. Przyznaję, jestem późno dojrzewająca! Ale to w porządku – mogłam zaufać, że Lucas nie zrobi nic złego, nawet gdyby mnie zamroczyło z nadmiaru alkoholu. Poza tym, on mnie nie znosił, więc mniej się obawiałam, że zrobi coś, gdy stracę kontrolę.
„Przepraszam na chwilę” – wstałam i zapytałam, czy mogę skorzystać z łazienki. Miałam wrażenie, że zaraz mi pęknie pęcherz, musiałam pilnie się wysikać.
„Chcesz, żebym poszedł z tobą?” zaproponował.
Ale odmówiłam. „Nie martw się, dam sobie radę sama”, powiedziałam, choć czułam się, jakbym lewitowała, idąc do najbliższej łazienki.
Starałam się nie zamykać oczu, walcząc z nagłą sennością, która mnie ogarnęła. Po wejściu do łazienki natychmiast ściągnęłam krótkie spodenki do spania i usiadłam na sedesie.
„Zara? Wszystko w porządku?” usłyszałam głos Lucasa, ale nie miałam siły odpowiedzieć.
Oczy ledwo mi się otwierały przez skrajną senność. Przed chwilą czułam się dobrze, czemu więc nagle zrobiłam się taka śpiąca? Czyżbym się upiła?
„Wchodzę, dobrze?” powiedział, ale w myślach krzyczałam, że nie może wejść, lecz głos mi się nie wydobył.
„Zara!”
Pomógł mi się pozbierać, podtrzymując mnie, gdy wychodziliśmy z łazienki. W drodze do salonu delikatnie ścisnął mój palec, bym nie zasnęła.
„Zaczekaj tu chwilę, przyniosę ci gorącej wody”, powiedział Lucas.
Kiwnęłam głową i oparłam głowę o sofę. Próbowałam otworzyć oczy, ale szybko je zamknęłam. Pokój wirował, a mnie ogarniała silna mdłość. Cholera! Przeklinałam się za nadmierną pewność siebie przy alkoholu.
„Proszę, wypij to.”
Poczułam ciepłą wodę z lekką nutą soli. Powoli poczułam ulgę i wypiłam całą szklankę, którą podał mi Lucas.
„Dziękuję”, powiedziałam, gdy poczułam się trochę lepiej.
„Chodź, zaprowadzę cię do pokoju.”
„Na razie zostanę tutaj. Idź spać”, odprawiłam go, nadal opierając głowę o sofę.
„Nie mogę tak po prostu”, powiedział Lucas, po czym mnie podniósł.
„Połóż mnie, proszę.”
Oprócz wstydu, że wniósł mnie na górę do mojego pokoju, czułam też ogromne zażenowanie z powodu sytuacji w łazience. To on poprawił mi spodenki do spania, zanim wyszliśmy. Gdyby tylko nie próbował czyścić moich intymnych miejsc. Arrghh!
„Jesteśmy”, powiedział, otwierając drzwi do mojego pokoju nogą.
Wszedł ze mną i położył mnie delikatnie na łóżku, przykrywając kocem. Gdy mnie opatulał, nasze oczy się spotkały. Może przez tę bliskość widziałam i myślałam o wielu rzeczach.
Patrząc na niego, dostrzegłam coś niebezpiecznego w jego oczach. Zdecydowanie niebezpiecznego dla mnie! Ale jednocześnie czułam to, co być może czuł Lucas. Wstyd się przyznać, ale moje ciało płonęło od naszej bliskości. Oddychał ciężko i nie mogłam już dłużej zaprzeczać własnym pragnieniom. Czy to przez alkohol?
„Dotknij mnie” – poprosiłam.
„Chętnie bym to zrobił, ale nie chcę wykorzystywać twojej słabości, Zaro.”
„Jestem teraz bardzo napalona”, powiedziałam, próbując wydostać się spod grubego koca, żeby poczuć ciepło jego ciała.
„Ja też. Ale to jest złe.”
„Proszę? Chociaż ten jeden raz.”
„Zara...”
Chciałam, żeby pieścił moje ciało, ale nie chciał. Musiałam więc być odważna i dzika. Złapałam jego twarz i pocałowałam go w usta. Podniecenie było tak silne, że ledwie łapałam oddech.
„Cholera!” – zaklął.
Usłyszałam przekleństwo Lucasa, kiedy zdjęłam swoje spodenki i top. Potem powoli i ostrożnie dotknął mojej piersi i delikatnie ssał sutek. Jęknęłam na jego ruchy; każde ssanie i przygryzanie przeszywało mnie dreszczem.
W jednej chwili zamieniliśmy się miejscami. Byłam na nim, a jak błyskawica zdjęłam z niego wszystkie ubrania. Byliśmy nadzy, ale nie czułam chłodu klimatyzacji. Wręcz przeciwnie – płonęliśmy z pożądania.
Przez to gorąco nawet nie myślałam o tym, jak bardzo łaknę cielesnej rozkoszy. Zbadałam jego twardość i powoli usiadłam na nim, próbując wsunąć go w siebie.
„Powoli...” powiedział, ale nie posłuchałam, czego potem pożałowałam, gdy poczułam, jak bardzo mnie wypełnia. To było, jakby mnie rozdzierało, i skrzywiłam się z bólu.
„Ostrzegałem cię”, uśmiechnął się złośliwie.
„Ale to nie mój pierwszy raz!” pokłóciłam się z Lucasem, gdy nadal był we mnie.
Poruszył się i usiadł, nadal będąc we mnie. Potem zaczął mnie całować, jednocześnie ściskając moje piersi.
„Hmmmmm...” – jęknęłam, gdy poczułam ruchy Lucasa we mnie.
Na początku było powoli i delikatnie, ale potem stał się szorstki i dziki jak wściekły ogier.
Dawał mi rozkosz w sposób, który kochałam i sprawiał mi przyjemność! Odkrywał każdy zakamarek mojego ciała, aż z trudem łapałam oddech i czułam, że zaraz się rozpadnę od tego, co mi robił.
Każde pchnięcie – głębsze, wolniejsze, szybsze i mocniejsze – było tak intensywne, że nie mogłam tego znieść i pragnęłam uwolnienia. Chciałam złagodzić ból w podbrzuszu. Chciałam...
„O Boże... Lucas!”
Lucas przyspieszył tempo, a my oboje jęczeliśmy głośno. Próbowałam dotrzymać mu kroku, aż nie mogłam już dłużej wytrzymać i całkowicie się poddałam.
"Lucas....!" Nawet nie wiem, ile razy krzyczałam jego imię, gdy oboje osiągnęliśmy szczyt rozkoszy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zary
Moje ciało było przyzwyczajone do budzenia się o piątej rano. Tak, moje oczy były szeroko otwarte, ale umysł miałam pusty. Ostatnie, co pamiętam, to jak powiedziałam Lucasowi, że pójdę na chwilę do łazienki. Potem odprowadził mnie z powrotem do salonu i dał mi trochę gorącej wody. Potem... zaniósł mnie na górę... do mojego pokoju.
O Boże! Dotknęłam się, bo miałam wrażenie, że stało się coś niestosownego. Jestem naprawdę naga! Moje podejrzenia się potwierdziły.
"Obudziłaś się, dzień dobry," ktoś nagle odezwał się blisko mnie.
Jego włosy były jeszcze mokre, a kilka kropel wody spływało po jego szyi.
"Lucas? Co ty tu robisz?" zapytałam, bo nawet jeśli byliśmy małżeństwem, spaliśmy osobno.
"Spędziłem tu noc, nie pamiętasz?" odpowiedział, a ja oczywiście byłam w szoku.
Kto nie byłby zaskoczony jego wyznaniem? "Dlaczego? To znaczy, dlaczego tu spałeś?" spytałam go.
"Bo mnie o to poprosiłaś," odparł.
"Kłamiesz!" powiedziałam mu, bo to, co mówił, było niemożliwe; nie zapraszałam go, żeby spędził noc w moim pokoju. Tak jakby!
"Daj spokój, Zaro. Nie jesteśmy już dziećmi, żeby zaprzeczać temu, co się między nami wydarzyło zeszłej nocy. Ale rozumiem, jeśli jesteś jeszcze na etapie zaprzeczenia," powiedział.
"Czyli mam zaakceptować wszystko, co się stało, nawet jeśli nie chcę, bo robię się starsza? To chcesz mi powiedzieć?"
"Nie sugeruję, że jesteś już stara. Mówię tylko, że oboje jesteśmy dorośli i dojrzali, by radzić sobie z naszą sytuacją!"
"Dorośli i dojrzali. Hah! Ale powinieneś był się powstrzymać!" Nie mogłam się powstrzymać od podniesienia głosu.
"Próbowałem cię powstrzymać, ale-"
"Ale co?"
"Nie byłem wystarczająco silny, by oprzeć się pokusie. Byłaś wczoraj taka piękna i uwodzicielska. Poza tym, czy nie wolno mi spać z własną żoną?"
"Jesteś wredny!"
"Wredny czy nie, mam pełne prawo spać z tobą albo cię pieprzyć, kiedy tylko zechcę. Zapamiętaj to sobie, Zaro. Jako moja żona masz obowiązek zaspokajać moje potrzeby seksualne," przypomniał mi.
Chciałam odpowiedzieć, ale szybko wyszedł z mojego pokoju i trzasnął drzwiami. To chyba znak rozpoznawczy Lucasa, zawsze trzaska drzwiami! To on powinien być zły na nas oboje? Przecież to ja go wykorzystałam zeszłej nocy.
Wstałam i pościeliłam łóżko, zanim poszłam do łazienki wziąć prysznic. Chciałam pozbyć się zapachu piwa ze swojego ciała, a także zapachu Lucasa.
Wzięłam trzyminutowy prysznic, po czym napełniłam wannę gorącą wodą. Dodałam do wody kilka kropel olejku różanego. Zanim weszłam do wanny, zapaliłam kilka pachnących świec i sięgnęłam po powieść romansową do czytania.
Historia w książce, którą czytałam, była piękna, ale nie mogłam zostać zbyt długo w wannie, bo miałam gości do przyjęcia. Złożyłam książkę i odłożyłam ją na miejsce. Użyłam kremu do mycia ciała, żeby moja skóra była czysta i nawilżona.
Po spłukaniu resztek mydła z ciała, sprawdziłam swoje okolice intymne, czy nie muszę się ogolić. Dobrze, że było tam nadal czysto i ładnie. W pewnym sensie poczułam ulgę, gdy przypomniałam sobie, że Lucas już tę część widział. Panie, pomóż mi. Nie byłam jeszcze całkiem ubrana, gdy Lucas nagle wszedł do mojej garderoby. Ma naprawdę wyczucie czasu! Właśnie poprawiałam stanik, gdy wszedł.
"Następnym razem, zapukaj najpierw!"
"Martwiłem się, kiedy nie mogłem cię znaleźć!"
"A gdzie miałabym pójść, co?"
"Nie wiem, ale może chciałabyś uciec... ode mnie. Wiesz, o co mi chodzi, prawda?"
"Może, ale to mało prawdopodobne. Jeśli pozwolisz, przebiorę się teraz, a potem przygotuję nam śniadanie."
"Nie śpiesz się... ale proszę, nie zakładaj tej spódnicy," rozkazał.
Po raz drugi nie dano mi szansy odpowiedzieć, bo znów zniknął. Lucas naprawdę szybko wychodzi z mojego pokoju. Uważnie przyjrzałam się dżinsowej spódnicy, którą pierwotnie planowałam założyć. Co mu w niej przeszkadza? W końcu wybrałam granatową sukienkę z kieszeniami i w kwiaty, zanim zeszłam na dół.
"Może zjemy na zewnątrz?" zaproponowałam Lucasowi, bo rzadko wychodzimy gdzieś razem jako rodzina. Gdy zerknęłam na Enrique, natychmiast pożałowałam tej propozycji. Wyglądał na pełnego nadziei i wiedziałam, że później się rozczaruje.
"Nie," powiedział Lucas, zanim nas zostawił, ale po chwili wrócił i wyszeptał mi do ucha wszystko, co robiliśmy zeszłej nocy. Naprawdę musiał to zrobić? Jaki miał w tym cel? Chciał mnie dręczyć tym, że może mieć moje ciało, a ja nie mogę mieć jego serca?
Kiedyś nie miałam problemu, żeby być sama z Lucasem w jednym pokoju czy miejscu. Nasza relacja naprawdę się zmieniła, bo już nie czułam się przy nim swobodnie. Czułam się przy nim nieswojo.
"Czujesz się przy mnie niekomfortowo?" zapytał, i to oczywiste, prawda?
Ale nie mogłam od razu odpowiedzieć. Chciałam zaprzeczyć, że wszystko między nami w porządku, że nic się nie stało, ale nie mogłam.
"Szczerze mówiąc, tak."
"Ja też. I czyja to wina?"
Chciałam go zapytać, czy też by go zabolało, gdybym nagle zaczęła go unikać i czy byłby na mnie zły. Ale postanowiłam milczeć i na szczęście zostawił mnie samą i już nie wrócił. Gdy go nie było, zaczęłam przygotowywać śniadanie. Lucas mógłby iść do diabła, a ja miałabym to gdzieś!
Wczoraj wieczorem byłam w szoku, gdy zapytał, czy jest adoptowany. Na chwilę zaniemówiłam, ale wymyśliłam lepsze wytłumaczenie, żeby zrozumiał sytuację nawet w swoim wieku. Po naszej szczerej rozmowie dobrowolnie poszedł ze mną do jadalni i razem zjedliśmy posiłek.
"Mamo, twoje jedzenie jest najlepsze! Zwłaszcza smażony kurczak," pochwalił moje gotowanie, zanim wziął duży kęs.
Zaśmiałam się i wytarłam mu kącik ust. "Jedz wolniej, młody człowieku. Nie chcesz się zakrztusić, prawda?"
"Okej, mamo."
Po tym, jak zjedliśmy przygotowane przeze mnie jedzenie, wyjęłam nasze ulubione ciasto. On uwielbiał słodycze, ale ponieważ nie chciałam psuć mu zębów, postanowiłam nauczyć się piec, by mieć lepszą kontrolę nad ilością cukru. Piekłam mu babeczki w różnych smakach, ale oboje najbardziej lubiliśmy red velvet.
Nagle zadzwonił mój telefon i pojawiła się prośba o wideorozmowę od Nicholasa Rutherforda. Przez chwilę miałam wątpliwości, czy odebrać. Minęło sporo czasu, odkąd ostatnio rozmawialiśmy, ale był moim przyjacielem.
"Cześć, Nick!"
Uśmiechnął się przystojnie. Nic dziwnego, że jeszcze za czasów studenckich na Emerald University był tematem rozmów wszystkich studentek.
"Cześć, moja piękna najlepsza przyjaciółko," przywitał się swoim charakterystycznym, figlarnym uśmiechem.
Od razu spojrzałam w jego niebieskie oczy, które odziedziczył po brytyjskim ojcu. Nagle zrobiło mi się nieswojo, patrząc na niego. Czy to przez sugestię Antoinette, żeby się z nim umówić?
"Jak się masz?" zapytałam, subtelnie zmieniając temat.
Udawał, że jest zraniony. Z tego, co wiem, był teraz w innym kraju na premierze swojej nowej marki odzieżowej. Żałowałam, że nie możemy pogadać jak dawniej, ale gdy zerknęłam na Enrique, wydawał się rozczarowany.
"Kto to, mamo?" zapytał.
"Wujek Nick," odpowiedziałam, ale zanim zdążyłam wyjaśnić więcej, Enrique bezceremonialnie zabrał mi telefon.
"Cześć, wujku Nick!"
Wiem, że Lucas zabronił mi rozmawiać z kimkolwiek, ale Nick był wyjątkiem. Przyjaźniliśmy się od dawna. Poza tym, nie miałam do Nicka żadnych romantycznych uczuć.
"Hej, kolego. Jak tam nauka?" Nick był cały w uśmiechach.
W rzeczywistości to Nick był dla mnie bardziej ojcem niż Lucas. Pamiętam dzień, w którym miałam zacząć rodzić. Wierciłam się z bólu, odeszły mi wody. Próbowałam dodzwonić się do Lucasa, ale nigdzie nie mogłam go znaleźć. Był na randce ze swoją dziewczyną, bo to były jej urodziny.
Wtedy nie miałam innego wyjścia, jak zadzwonić do Nicka, a on ani przez chwilę się nie wahał — zabrał mnie do szpitala. On i Antoinette byli ze mną przez kilka godzin po porodzie. Nie chcę myśleć o przeszłości. Ciężar na piersi był zbyt wielki. Wylałam zbyt wiele łez przez Lucasa Blackwooda.
Podczas rozmowy Nicka z moim synem nie mogłam przestać się zastanawiać, co by było, gdybym była z Nickiem, a nie z Lucasem. Czy byłabym szczęśliwa? Czy Enrique byłby szczęśliwy?
Po ich rozmowie Enrique zakończył połączenie, nie oddając mi telefonu. Połączenie było już rozłączone, gdy mi je wręczył. Potem przeprosił mnie, żeby móc dalej oglądać swój program telewizyjny. Miałam właśnie iść umyć talerze, gdy Nick znów zadzwonił. Przez chwilę kusiło mnie, żeby zignorować to połączenie, ale nie mogłam.
— Co tam, Nick? Znów dzwonisz — powiedziałam.
— Wiesz, że Giselle jest jedną z moich modelek odzieżowych, prawda? Twój mąż też tu jest i ją wspiera — powiedział mi, ale wolałabym, żeby mnie o tym nie informował.
Poczułam nowy ciężar na piersi, który zabolał... Myślałam, że już nie boli, bo się przyzwyczaiłam.
— W porządku... mówił mi o tym — skłamałam, żeby zachować twarz, ale Nick nagle wpadł w furię i podniósł głos.
— Nie, to nie jest w porządku, Zara! Zwariowałaś? Właśnie ci powiedziałem, że twój mąż cię zdradza, a ty mówisz, że to w porządku. Co z tobą nie tak?
Gdy Nick podniósł na mnie głos, łzy, które już od jakiegoś czasu cisnęły mi się do oczu, popłynęły po policzkach. Nick patrzył na mnie podczas rozmowy wideo zdezorientowany i pełen współczucia.
— Hej, Zara. Posłuchaj mnie, koleżanko. Nie płacz przez tego idiotę! Hej, przestań płakać — prosił mnie.
— J-ja nic... To przez ciebie — powiedziałam Nickowi.
— Dlaczego płaczesz przez tego drania? Rozwiedź się z nim — zasugerował.
— Chyba tak zrobię — odpowiedziałam, a potem skłamałam, że Enrique do mnie dzwoni.
Połączenie się zakończyło. Teoretycznie miałam wtedy gapić się w pustkę, wyobrażając sobie Lucasa z Giselle, jak są dla siebie czuli albo nawet całują się publicznie.
Jednak tym razem zareagowałam inaczej. Wzięłam talerze i zaniosłam je do zlewu. W zeszłym tygodniu miałam pomoc domową, ale tylko Bóg wie, co Lucas jej zrobił, bo nagle przestała przychodzić do pracy. Zawsze tak było. Nigdy nie sprzeciwiał się zatrudnianiu pomocy, ale potem zachęcał ją, by poszła na nieusprawiedliwioną nieobecność.
Po wytarciu talerzy na białej ściereczce dołączyłam do Enrique w salonie. Razem oglądaliśmy kreskówki, a gdy przyszła pora na przekąski, wstałam, by podać coś do picia.
Zawsze gdy Lucasa nie było w domu, mogłam pozwolić sobie na lenistwo. Nikt mi nie mówił, co mam robić. Wiedziałam, że to, co robi Lucas, miało wpływ emocjonalny i psychologiczny na mnie i mojego syna, a mimo to bałam się odejść na zawsze.
Na każde ważne wydarzenie w życiu Enrique, Lucas nigdy nie fatygował się, żeby się pojawić. Mój syn nigdy nie doświadczył spędzania czasu z tatą podczas urodzin lub innych wyjątkowych okazji.
Tak samo jak ja, wyglądało na to, że Enrique nie zazna ojcowskiej miłości, i to było rozdzierające. Jednak nie mogłam zrzucić winy za naszą dysfunkcyjną rodzinę tylko na Lucasa. To była wyłącznie moja wina.
To mnie należy winić i Enrique powinien mnie nienawidzić jeszcze bardziej. Boże, wszystko mnie przerastało. Czy to naprawdę moja wina? Czy od początku wszystko było moją winą?
Później tego wieczoru, po odebraniu Enrique ze szkoły i wspólnej kolacji, wiedziałam, że nadszedł czas na poważną rozmowę z nim. Poczekałam, aż oboje rozsiądziemy się na kanapie, a potem delikatnie wzięłam go za ręce.
— Enrique, muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym — zaczęłam, próbując znaleźć odpowiednie słowa.
Spojrzał na mnie tymi niewinnymi oczami i poczułam, jak ogarnia mnie fala wyrzutów sumienia. Mój kochany chłopiec nie zasłużył na to, by przez to przechodzić.
— O co chodzi, mamo? — zapytał, wyczuwając powagę w moim głosie.
— Chcę z tobą porozmawiać o tacie i o mnie. Wiesz, że ostatnio nie byliśmy zbyt szczęśliwi, prawda? — powiedziałam delikatnie.
Skinął głową, jego wyraz twarzy był poważny, więc kontynuowałam: — Czasami dorośli się nie zgadzają i przez to są smutni. A kiedy dorośli są smutni, to może wpływać na ich relacje z innymi, nawet z tymi, których najbardziej kochają.
— Czy wy i tata jesteście smutni przeze mnie? — zapytał łamiącym się głosem, a serce pękało mi, gdy widziałam, jak obwinia siebie.
— Nie, kochanie, to wcale nie twoja wina. Jesteś światłem mojego życia i kocham cię bardziej niż cokolwiek innego na świecie. Problemy mamy i taty nie mają z tobą nic wspólnego — uspokoiłam go, ocierając łzę z jego policzka.
— To czemu już nie uśmiechacie się tak jak kiedyś? — zapytał niewinnie.
Wzięłam głęboki oddech, próbując znaleźć odpowiednie słowa, by mu to wytłumaczyć w sposób, który zrozumie.
— To trochę tak, jak wtedy, gdy uwielbiałeś się bawić jakąś zabawką, ale jak dorastasz, znajdujesz inne rzeczy, które lubisz. To nie znaczy, że nie kochałeś tej zabawki, po prostu rzeczy się zmieniają — powiedziałam delikatnie.
— Ale ja chcę, żeby było jak dawniej — powiedział, a jego dolna warga zaczęła drżeć.
Przytuliłam go mocno, próbując go pocieszyć: — Wiem, kochanie. Też bym chciała, żeby było jak dawniej. Ale czasem życie nie układa się tak, jakbyśmy chcieli. I to w porządku, że jest ci przez to smutno.
Pozostał w moich objęciach i przez chwilę siedzieliśmy w ciszy, jego małe rączki oplatały mnie mocno.
— Mamo, czy ty też mnie zostawisz? — zapytał niepewnie.
Moje serce rozpadło się na milion kawałków, gdy usłyszałam te słowa. Nigdy nie chciałam, żeby czuł się porzucony, a sama myśl o tym bolała mnie do głębi.
— Nie, kochanie, nigdy cię nie zostawię. Zawsze będę przy tobie, cokolwiek się stanie — powiedziałam, starając się brzmieć jak najbardziej uspokajająco.
— Ale jeśli wy z tatą już się nie kochacie, to czemu nadal jesteście razem? — zapytał, a ja wiedziałam, że jest zbyt młody, by zrozumieć zawiłości relacji.
— To nie dlatego, że cię nie kochamy, tylko chcemy, żebyś miał stabilne i szczęśliwe życie. Ale jeśli mama i tata nie są razem szczęśliwi, to nie jest sprawiedliwe wobec nikogo, zwłaszcza wobec ciebie — wyjaśniłam.
Wyglądało na to, że przyswaja moje słowa, a po chwili odezwał się ponownie:
— Więc co zamierzasz zrobić, mamo?
Westchnęłam, wiedząc, że to moment, w którym muszę być z nim szczera.
— Myślę, że nadszedł czas, żeby mama i tata zamieszkali osobno, kochanie. Bardzo cię kochamy i zawsze będziemy twoimi rodzicami, ale musimy znaleźć sposób, żeby być szczęśliwymi — powiedziałam łagodnie.
Oczy Enrique ponownie wypełniły się łzami i wtulił twarz w moje ramię, łkając cicho. Przytuliłam go mocno, szepcząc pocieszające słowa i próbując ukoić jego ból.
— Nie chcę, żebyś odchodziła — wykrztusił między szlochami.
— Wiem, kochanie, i ja też nie chcę cię zostawiać. Ale czasami dorośli muszą podejmować trudne decyzje, które są najlepsze. Przetrwamy to razem, dobrze? Ty i ja, zawsze będziemy drużyną — powiedziałam, mając nadzieję, że poczuje choć trochę ukojenia.
Gdy noc ciągnęła się dalej, trzymałam syna blisko siebie, obiecując mu, że cokolwiek się wydarzy, zawsze przy nim będę. Oboje płakaliśmy tej nocy, ale w swoich ramionach odnaleźliśmy odrobinę ukojenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować