passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Devil's Kiss - Rozdział #5 - autor itsvlada

The Devil's Kiss

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Sophie Evans

Ledwo złapałam oddechu, moje piersi szybko się unosiły i opadały po właśnie przebytym sprincie. Palce zaciskały tkaninę jego drogiego garnituru, rozpaczliwe, drżące. Ale gdy tylko Liam Devereux odwrócił się, by stanąć przede mną, prawie puściłam.

Jego oczy.

Te same przenikliwe, niebieskie oczy, w które wcześniej gapiłam się godzinami. Ale teraz były zimniejsze, bardziej ostre, jak sople lodu czekające, by przenieść się przez moją skórę. Nie patrzył na mnie tylko; patrzył przez mnie.

Rozpoznanie na krótko zabłysło w nich. A potem nic.

Jego spojrzenie stawało się twarde, wyraz twarzy nieczytelny.

„Czego do diabła chcesz?” Jego głos był głęboki, autorytatywny, głos mężczyzny, którego kiedyś znałam, ale teraz ledwo rozpoznawałam.

Przełknęłam ciężko, gardło nagle wyschło. Słowa, które wielokrotnie przećwiczyłam, zniknęły z mojego umysłu.

Za mną ktoś chwycił mnie za ramię.

„Proszę pani, musi pani teraz odejść!” – powiedział pilnie głos mężczyzny. Odwróciłam się, by zobaczyć szofera Liama, jego nerwowe spojrzenie przeskakiwało między nami a rosnącym tłumem reporterów pędzących w naszą stronę. „Prasa zaraz rozpieści się na ten temat. Nie chce pani być w centrum tego.”

Zawracałam głowę.

Spodziewałam się wrogości od Liama, ale to? To było inne. To nie była tylko obojętność. To była nienawiść.

Dlaczego mnie nienawidzi?

Czy nie powinno być odwrotnie? Czy to ja nie powinnam na niego ładować się, jakby właśnie wyrwał mi serce? Bo to on wyrwał mi. To on mnie zdradził.

A jednak, tutaj byłam. Wyglądałam na desperatkę. Wyglądałam jak głupia.

Ścisnęłam szczękę, mój uchwyt na garniturze zacisnął się na ułamek sekundy, zanim w końcu puściłam.

Może nie powinnam była przyjeżdżać. Może Benita się myliła.

„Powiedz mi, czego chcesz” – zażądał Liam, jego głos przeciął moje myśli.

Zawahałam się, wpatrując się w niego. Nadal był niesamowicie przystojny – ostry zarys szczęki, starannie ułożone ciemne włosy, szerokie ramiona w tym perfekcyjnie dopasowanym garniturze. Wyglądał, jakby należał do świata tak odmiennego od mojego.

Świata miliarderów. Świata władzy. Nie należałam tutaj. Już nie.

„Ja—” Mój głos zacisnął się w gardle.

To było trudniejsze, niż myślałam.

Liam nie utrzymywał kontaktu. Nie ze mną. Nie z moim bratem, Lucasem, który kiedyś był jego najlepszym przyjacielem. Gdyby wciąż się kontaktowali, wiedziałby, dlaczego tu jestem. Wiedziałby, że Lucas leży w szpitalnym łóżku, walcząc o życie.

Głęoko wdecham. Jeśli mnie zapomniał, to dobrze. Ale czy naprawdę zapomniał też o Lucasie?

Chciałam być silna. Chciałam utrzymać się. Ale ciężar wszystkiego, rachunki szpitalne Luca, moje malejące oszczędności, strach przed utratą mojej jedynej rodziny sprawiły, że moje ramiona się opadały.

Nie powinnam była przyjeżdżać do niego.

Powinnam była zadzwonić do moich przyjaciół w Londynie i poprosić o pomoc. Ale pięćset tysięcy dolarów to za dużo pieniędzy. Nikt z moich znajomych nie miał takiej kasy do rozdania.

Właśnie ukończyłyśmy studia. Wszyscy starali się ułożyć sobie życie. Ledwo miałam zgromadzone sto tysięcy dolarów na moją księgarnię. Nadal brakowało mi dziewięćset tysięcy.

Odebrałam krok, palce zacisnęły się w pięści.

Może powinnam iść do mieszkania Lucasa. Może miał oszczędności. Może była jakaś rzecz, cokolwiek, co mogłabym sprzedać.

Odwróciłam się, gdy reporterzy nas zauważyli.

„Kim ona jest?” – krzyknął jeden z nich.

„Czy to jego była dziewczyna?” – zawyśli kolejny.

Błyski aparatów oślepiały mnie. Panika zalała mnie. Próbowałam zasłonić twarz, ale było za późno. Aparat już zrobił zdjęcie. Zanim mogłam zareagować, ktoś chwytając mnie brutalnie.

Zadławiałam się, moje ciało odpędziło się w tył. Serce podskoczyło w gardle, gdy potykałam się, moje obcasy skrobały chodnik. A potem wszystko zamgliło się.

Dźwięk ryczącego silnika. Krzyki prasy.

Zagłuszył mi yelp, kiedy zostałam wciągnięta do samochodu, moje ciało uderzyło w coś twardego, ciepłego.

Błysnęłam szybko, próbując zrozumieć, co się właśnie stało.

Byłam w samochodzie. Szykownym, czarnym Mercedesie Benz. Kierowca już manewrował nami przez chaotyczną scenę na zewnątrz.

Ostro skręciłam, by zobaczyć Liama tuż obok mnie w samochodzie. Siedział obok mnie, szczęka zacisknięta, oczy płonęły z gniewu.

Spoglądał na mnie jak na problem, który musi rozwiązać. Jakby była niedogodnością.

Przełknęłam, trzymając skórzaną kanapę pod sobą.

Potem jego głos przeciął ciężką ciszę.

„Czego do diabła tu robisz?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Liam Devereux

"Kot ci język połknął?" zapytałem ostro, obserwując, jak Sophie Evans siedziała naprzeciwko mnie w samochodzie, gapiąc się, jakby właśnie zobaczyła ducha.

Nie miała prawa tak na mnie patrzeć.

Znałem Sophie. Mieliśmy swoją historię. A jeśli jest coś, czego nienawidziłem, to przeszłość, która zaskakuje mnie, kiedy najmniej się tego spodziewam.

Wciągnięcie jej do samochodu było instynktowną decyzją, z której nie byłem szczególnie dumny. Gdyby prasa zdołała zrobić jej wyraźne zdjęcie, nagłówki byłyby gotowe do rana. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałem, było to, by dziennikarze zaczęli grzebać w mojej przeszłości, próbując połączyć fakty.

A Sophie?

Ona i jej brat, Lucas, byli jedynymi żyjącymi osobami, które znały prawdę o tym, co wydarzyło się lata temu.

Teraz była tutaj, wyglądając, jakby nie miała dokąd pójść.

Studiowałem ją w milczeniu, gdy samochód pędził drogą.

Była inna. Silniejsza, śmielsza. Ale jej oczy wciąż miały tę samą wrażliwość, tę samą, którą widziałem lata temu, kiedy odwróciła się ode mnie.

Nie powiedziała ani słowa. Jej usta lekko się rozchyliły, jakby chciała coś powiedzieć, ale nic nie wyszło. To było w porządku. I tak nie miałem ochoty na rozmowę.

Wiedziałem, że przeprowadziła się do Londynu. Zapytałem ją ponownie, czego chce, i zaczęła się jąkać.

Wtedy dotarliśmy do punktu na drodze i poprosiłem Jamesa, żeby się zatrzymał. Kiedy to zrobił, otworzyłem drzwi i poprosiłem ją, żeby wysiadła.

"Wynoś się!"

Niedowierzanie przemknęło przez jej twarz, ale powiedziałem jej ponownie, żeby wyszła. Nie ruszyła się. Nie wyglądała, jakby miała to zrobić.

Złapałem czapkę z daszkiem, założyłem ją, a także okulary przeciwsłoneczne, żeby ukryć oczy, zanim wysiadłem z samochodu, a potem zajrzałem do środka i poprosiłem ją, żeby wysiadła.

W końcu wysiadła, a ja przyglądałem się jej kątem oka. W jej oczach nie było już tej niewinności, tej, którą kiedyś starałem się chronić. Zamiast tego było coś innego. Coś zamkniętego.

Londyn musiał ją zahartować.

"Więc? Zamierzasz mi powiedzieć, czego chcesz, czy będziemy tu czekać wiecznie?"

Zaczerpnęła ostrego oddechu.

Uśmiechnąłem się z drwiną. "Nie? Nic? Mam cię zostawić na środku drogi?"

To wywołało reakcję. Jej głowa gwałtownie zwróciła się w moją stronę, oczy płonęły. Poprosiłem ją, żeby odeszła, próbując wrócić do samochodu, gdy zablokowała mi drogę.

Prychnęła. "To prawda, że jesteś wcielonym diabłem."

Zmrużyłem oczy. "Przepraszam?"

Przyglądałem się jej przez chwilę, biorąc pod uwagę ogień w jej oczach, sposób, w jaki zaciskała pięści po bokach, sposób, w jaki stała na swoim miejscu, mimo że wiedziała, kim się stałem.

"T-To pomyłka." Odwróciła się, żeby odejść, a jej długie, ciemne włosy podskakiwały przy każdym kroku.

Ruszyłem szybko. Chwyciłem jej ramię, obróciłem ją, przyciskając jej plecy do swojej klatki piersiowej. Wydała z siebie cichy jęk, jej ciało było sztywne przy moim.

"Czego potrzebujesz?" szepnąłem do jej ucha.

Wypuściła powietrze drżąco. "Pieniędzy."

Uniosłem brew, puszczając ją na tyle, żeby spojrzeć na jej twarz.

Pieniądze? Po tylu latach, to było pierwsze, o co mnie poprosiła?

Prześliznąłem wzrokiem po niej. Wyglądała na zmęczoną, zdesperowaną. Ale nie miałem zamiaru niczego jej podarować na srebrnej tacy. Na moich ustach zagościł powolny uśmiech.

"Zróbmy wymianę, handel wymienny."

Jej brwi zmarszczyły się, zdezorientowana. "Co?"

Pochyliłem się nieco, obniżając głos do szeptu, na tyle, żeby ją napiąć. "Chcesz pieniędzy?" Moje palce przesunęły się w dół jej nadgarstka, powolnym, przemyślanym ruchem. "Więc chcę czegoś w zamian."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Sophie Evans

Liam Devereux okazał się kompletnym dupkiem. W momencie, gdy jego wzrok przesunął się po moim ciele, dokładnie wiedziałam, co zamierza zasugerować. Arogancki uśmieszek, blask w jego oczach, widziałam już wcześniej ten wyraz twarzy.

Nawet nie dałam mu dojść do słowa.

Bez zastanowienia kopnęłam go mocno prosto w goleń.

"Idź do diabła, Liam," warknęłam, zanim odeszłam.

Nie obejrzałam się za siebie, kiedy zatrzymałam taksówkę, moje serce biło z frustracji i wstydu. W momencie, gdy usiadłam na tylnym siedzeniu, zacisnęłam pięści na kolanach, próbując powstrzymać łzy.

Co, do diabła, myślałam?

Pójście do niego jak do kogoś, oczekując, że pomoże, tylko dlatego, że łączyła nas przeszłość, było głupie.

Lucas leżał nieprzytomny w szpitalnym łóżku, a ja tutaj się poniżałam przed jedynym mężczyzną, którego przysięgłam, że nigdy o nic nie poproszę.

***

Podróż do mieszkania Lucasa wydawała się dłuższa, niż powinna. Każda sekunda, mój umysł odtwarzał ten moment, spojrzenie w oczach Liama, sposób, w jaki się uśmiechał, jakby miał kontrolę, jakbym była kolejną zdesperowaną kobietą gotową zrobić wszystko dla pieniędzy.

Ta myśl mnie obrzydzała.

Gdy taksówka zatrzymała się przed mieszkaniem Lucasa, moje ręce trzęsły się z wściekłości i rozpaczy. Zapłaciłam kierowcy, ledwo słuchając, jak mamrocze coś o ostrożności, i wysiadłam.

Gdy tylko weszłam do środka, uderzył mnie znajomy zapach starego drewna i proszku do prania.

Miejsce było małe, ale schludne, dokładnie takie, jakie pamiętałam. Lucas nigdy nie był typem osoby, która pozwala na bałagan. Nawet kiedy byliśmy dziećmi, zawsze był odpowiedzialny, planista, oszczędzający, ten, który dbał, byśmy mieli jedzenie na stole.

A teraz to on potrzebował ratunku.

Poruszałam się szybko, szukając w jego szufladach, szafkach, wszędzie, gdzie mógł schować jakieś awaryjne pieniądze. Musiało być coś. Jakieś oszczędności. Ważne dokumenty. Cokolwiek, co mogłoby pomóc. Ale wszystko, co znalazłam, to niezapłacone rachunki, ostateczne wezwania do zapłaty i czerwone pieczątki z ostrzeżeniami.

Moje ręce drżały, gdy przerzucałam je. Czynsz zalega. Prąd grozi odłączeniem. Łzy zamazywały mi widzenie, gdy osunęłam się na kanapę, moja ostatnia nadzieja wymykała się z rąk. To nie mogło się dziać.

Mój telefon zadzwonił, przerywając moje opadanie w dół spirali. To była Benita.

Szybko wytarłam oczy i odebrałam. "Halo?"

"Sophie," głos Benity był delikatny. "Jak poszło?"

Przełknęłam ślinę z trudem. "Liam to dupek."

Krótka cisza. Potem ciche westchnienie. "Przykro mi."

Pocierałam skronie, czując początki bólu głowy. "Benita, czy wiesz coś o tych niezapłaconych rachunkach? Albo czy Lucas miał gdzieś jakieś oszczędności?"

Wahanie po drugiej stronie. Pauza, która trwała o sekundę za długo.

Potem Benita powiedziała coś, co sprawiło, że żołądek mi się ścisnął. "Sophie... Lucas wziął pożyczkę. Potajemnie."

Mój uchwyt na telefonie się zacieśnił. "Co?"

"Nigdy mi za dużo nie mówił, ale wiem, że zmagał się finansowo," przyznała. "Mówił, że to dla przyjaciela, ale nigdy nie powiedział mi, dla kogo."

Przenikliwy chłód przeszył mnie na wskroś.

Pożyczka?

Lucas nigdy nie podejmował takich ryzyk. Zawsze był tak ostrożny, tak odpowiedzialny finansowo. Jeśli doszedł do punktu, w którym wziął tajną pożyczkę, to musiało być gorzej, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.

Jak długo tonął w tym bałaganie? Czy próbował mi powiedzieć? Czy byłam zbyt uparta, zbyt zajęta własnymi problemami, by zauważyć?

Zacisnęłam oczy, poczucie winy osiadło jak ciężar na mojej piersi.

"Muszę iść," mruknęłam, kończąc rozmowę, zanim Benita mogła powiedzieć coś więcej.

Mieszkanie nagle wydawało się duszne. Nie mogłam tu dłużej siedzieć. Chwyciłam płaszcz i wybiegłam, mój umysł wirował od wszystkiego, czego właśnie się dowiedziałam.

Na zewnątrz zimne powietrze uderzyło mnie, ale ledwo je czułam. Odwróciłam się, by spojrzeć na budynek mieszkalny, uświadamiając sobie to wszystko na nowo. Nie mieliśmy nikogo, kto mógłby nam pomóc. Żadnej rodziny. Żadnych przyjaciół w Nowym Jorku. Byliśmy zupełnie sami.

Złamany szloch wyrwał się z moich ust, gdy objęłam się ramionami.

Łzy popłynęły, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Stałam tam, na środku chodnika, płacząc jak głupiec.

Walczyłam tak ciężko, by pozostać silna, by udawać, że mam wszystko pod kontrolą. Ale prawda była taka, że nie miałam.

Nie miałam nic. Nie było już planów. Żadnych rozwiązań.

Nie wiem, jak długo tam stałam, zagubiona w swojej rozpaczy, aż poczułam, że ktoś dotknął mojego ramienia.

Drgnęłam, szybko wycierając twarz, zanim się odwróciłam.

I tam był. Liam Devereux. Stał dokładnie przede mną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Devil's Kiss

The Devil's Kiss

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa