passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don's Unwanted Bride - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Don's Unwanted Bride

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 1

Perspektywa Haydena

Gdyby ktoś powiedział mi dwa lata temu, że dzisiaj stanę przy ołtarzu, ubrany w zbyt drogi smoking, gotów poślubić kobietę, której nigdy nie spotkałem, postrzeliłbym go w nogę za opowiadanie tak niedorzecznego dowcipu.

A jednak tam byłem. Hayden Cole. Książę mafii. Zimnokrwisty, kalkulujący, budzący strach w każdym zakątku podziemia, a dzisiaj – pan młody.

Ślub roku, cholera.

Samochód powoli zatrzymał się przed katedrą. Elegancki i czarny, customowy kuloodporny Maybach odbijał poranne słońce jak groźbę. Moi ochroniarze, uzbrojeni po zęby i ubrani w garnitury, otworzyli drzwi, zanim zdążyłem mrugnąć.

Wyszedłem i wziąłem głęboki oddech, a świeże powietrze ledwo zdołało uspokoić brzęczenie w mojej głowie.

Nie nerwy. Nigdy nerwy.

Oczekiwanie.

Poprawiając spinki do mankietów, zerknąłem za siebie. Szereg czarnych pojazdów ciągnął się wzdłuż ulicy, każdy z nich przewoził kluczowych graczy w imperium, które przez lata pomagałem budować. Sojusznicy. Żołnierze. Przywódcy syndykatów. Każdy z nich się pojawił. Nie tylko by mnie uhonorować, ale by zobaczyć, jak niemożliwe się dzieje: Hayden Cole biorący ślub.

Kącik moich ust uniósł się w uśmiechu. „Naprawdę myślą, że to coś zmienia”, mruknąłem do siebie.

Odwróciłem się i wszedłem po schodach katedry. Ciężkie drewniane drzwi skrzypnęły, odsłaniając wnętrze tak ekstrawaganckie, że wyglądało jak coś z królewskiego wesela, do cholery.

Wszystko obramowane złotem. Ogromne żyrandole. Czerwony dywan wyłożony białymi liliami. Nicolai naprawdę się postarał.

Mówiąc o diable...

„Hayden”, Nicolai Martini, król mafii, przywitał mnie na wejściu, pokazując wymuszony, napięty uśmiech. Człowiek wyglądał, jakby nie spał od dni.

„Nicolai.” Uściskałem jego wyciągniętą rękę, ściskając ją trochę mocniej niż to konieczne.

„Dobrze się prezentujesz”, powiedział, próbując brzmieć swobodnie, choć jego głos się załamał.

„A ty wyglądasz, jakbyś zaraz miał się posikać. Czy wszystko w porządku?” zapytałem beznamiętnie.

Nerwowo się zaśmiał i poklepał mnie po ramieniu. „To wielki dzień. Moja córka jest trochę... przytłoczona.”

„Wiedziała, na co się pisze.”

„Wiedziała”, odpowiedział szybko. „Wiedziała. Ufaj, że się nią zajmiesz.”

Nic nie powiedziałem.

Zamiast tego przeszedłem obok niego, prosto wzdłuż nawy. Cisza, która zapadła w katedrze, była niemal ogłuszająca. Oczy śledziły mnie jak pociski termiczne. Niektóre z podziwem. Niektóre z ciekawością. Kilka z lękiem.

Dobrze.

Ksiądz stał przy ołtarzu. Donovan, mój zaufany człowiek, skinął mi głową ze swojej pozycji przy przedniej ławce. Zająłem swoje miejsce i przeskanowałem ogromną katedrę. Wszystko było idealne.

Z wyjątkiem faktu, że nie było panny młodej.

Sprawdziłem zegarek. Potem znowu. I znowu.

Pięć minut.

Dziesięć.

Piętnaście.

Muzyka się powtarzała. Napięcie gęstniało. Czułem niepokój przenikający tłum. Pochyliłem się w stronę Donovana.

„Spóźnia się.”

„Przyjdzie”, powiedział, choć jego oczy już przeczesywały tył kościoła.

Wtedy pojawiła się służąca, młoda, blada, pośpiesznie zbiegła wzdłuż nawy i wyszeptała coś na ucho Nicolaiowi. Jego twarz zbielała. Jego oczy zwróciły się na mnie.

Powoli się wyprostowałem.

„Donovan”, powiedziałem, nie odwracając się. „Idź. Teraz.”

Donovan już ruszał w stronę Nicolaia na mój rozkaz.

Utrzymywałem kontakt wzrokowy z Nicolaem. Jego ręce niemal drżały, próbując zachować spokój, ale pot spływający po jego skroni zdradzał go.

Chwilę później Donovan wrócił, szczęki miał zaciśnięte.

„Zniknęła”, powiedział cicho. „Panna młoda uciekła.”

Zniknęła?

Mrugnąłem raz.

Potem uderzyło mnie gorąco. Powolny, duszący ogień wspinający się od klatki piersiowej do czaszki.

Odwróciłem się do Donovana. „Gdzie, do cholery, była ochrona?”

„Myśleli, że jest w przebieralni”, odparł. „Jej suknia wciąż tam jest. Wyszła w innych ubraniach.”

„Cholera!”

Wypuściłem powolny, miarowy oddech i zszedłem z ołtarza, ignorując gości, którzy już szeptali z zapałem. Moje kroki odbijały się echem, gdy szedłem w stronę wyjścia, a Donovan podążał za mną.

Przeciągnąłem ręką przez włosy. Cały podziemny świat patrzył dziś. Każda rywalizująca rodzina, każdy przywódca syndykatu, każdy wróg szukający rysy w zbroi. A teraz, mieli jedną.

Zostałem upokorzony.

Odwróciłem się i chwyciłem za poręcz, próbując uspokoić burzę narastającą w mojej piersi. Byłem spokojny, cierpliwy, nawet ugodowy. Wszystko dla tej umowy. Dla tego sojuszu. A teraz, panna młoda, moja panna młoda, zrobiła ze mnie głupca.

Moje pięści zacisnęły się. Moja duma płonęła.

Będzie tego żałować.

Mogła mnie poślubić, żyć jak królowa, być nietykalna. Zamiast tego wybrała ucieczkę?

Dobrze. Niech ucieka. Niech próbuje zniknąć. Ale ją znajdę, niezależnie od tego, ile to potrwa. A kiedy ją znajdę, nie będzie ucieczki.

Mój głos był niski i ostateczny. „Znajdź ją.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PRZYPOMNIENIE - Tydzień temu

Punkt widzenia Alyssy

Kiedyś wierzyłam, że dom oznacza bezpieczeństwo. Że to miejsce pełne ciepła, śmiechu, miłości. Ale odkąd moja matka zmarła, te iluzje rozpadły się jak szkło pod stalowym butem.

Posiadłość mojego ojca była ogromna, luksusowa i zimna jak krypta. Podczas gdy świat widział przepych, ja widziałam klatkę. Nie wolno mi było wychodzić. Nie miałam pozwolenia na odwiedziny. I choć mieszkałam w osobnym skrzydle, zbudowanym specjalnie po to, bym była „komfortowa”, czułam się bardziej jak w dobrze udekorowanym więzieniu. Nie wychodziłam na zewnątrz od lat. Nie od jej śmierci.

Dziesięć lat.

Dziesięć lat ciszy.

Dziesięć lat udawania, że może tak naprawdę jej nie ma. Że pewnego dnia wróci.

Że istnieje jakiś powód, dla którego nigdy nie było pogrzebu, trumny, zakończenia. Trzymałam się tej fantazji jak dziecko ściskające zepsutą zabawkę. Musiałam wierzyć, że wciąż gdzieś tam jest. Bo alternatywa była zbyt bolesna.

Aż do zeszłego tygodnia.

Aż do jego przybycia.

Leżałam na łóżku, z nosem w jednej z powieści romantycznych, które czytałam co najmniej trzy razy.

Czytanie było moją jedyną ucieczką. Te strony były moim światem. Były pełne ludzi, którzy kochali głęboko, którzy walczyli o siebie nawzajem, którzy znajdowali magię w chaosie.

Wtedy to usłyszałam. Jego kroki. Mocne. Odmierzone. Ciężkie od autorytetu.

Nikt tak nie chodził, tylko on.

Natychmiast usiadłam, serce waliło w piersi. Drzwi do mojej sypialni zaskrzypiały i tam był.

Mój ojciec.

Wysoki, surowy i odległy. Ubrany w nieskazitelnie czysty garnitur, jakby zaraz miał zawrzeć jakiś miliardowy interes. Nie postawił stopy w moich kwaterach od miesięcy. Nie mogłam nawet sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz widziałam jego twarz z bliska.

Powoli wstałam. "Ojcze?"

Nie odpowiedział od razu. Po prostu wszedł do środka, oglądając pokój z obojętnością, jakby oceniał nieruchomość. Nie sanktuarium swojej córki.

W końcu przemówił. "W ten weekend wychodzisz za mąż."

Zamarłam. "Co?"

Jego słowa wybiły mi powietrze z płuc. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Ale jego twarz była nieczytelna, poważna.

"Poślubisz Dona Włoskiego Syndykatu. Kontrakt jest podpisany. Przygotuj się."

"Co?!" Mój głos pękł z niedowierzania i złości. Zrobiłam krok do przodu. "Nie możesz być poważny!"

Odwrócił się, już zmierzając w kierunku drzwi, jakby rozmowa była zakończona.

"Czekaj!" Podbiegłam przed niego. "Nie możesz po prostu rzucić takiej bomby i odejść. O czym ty mówisz? Małżeństwo? Z kimś, kogo nawet nie znam?"

Uniósł brew. "Nie musisz go znać."

"Więc sprzedajesz mnie? O to w tym chodzi?"

Westchnął, dźwięk był ostry jak ostrze przecinające powietrze. "To nie chodzi o ciebie. Chodzi o dziedzictwo. Władzę. Kontrolę. I co najważniejsze, twoją ochronę."

"A co z miłością? Czy to nic dla ciebie nie znaczy?"

Jego oczy stwardniały. "Miłość jest dla słabych."

Moje oddechy utknęły w gardle.

"Czy dlatego ożeniłeś się z mamą? Czy kiedykolwiek była między wami miłość? Czy może ona też była tylko pionkiem?"

Coś mignęło w jego oczach. Żal? Ból? Zniknęło równie szybko.

"Twoja matka była... inna. Ale to nie o nią chodzi. Chodzi o to, byś stanęła i zrobiła to, do czego zostałaś wychowana. Prowadziła."

Pokręciłam głową, głos podnosił się. "Nie. To chodzi o kontrolę. O użycie mnie jako dźwigni do kupowania sojuszy."

Pochylił się, oczy zimne jak lód. "Żyłaś miękkim życiem. Czytałaś książki. Marzyłaś o rzeczach, które nie istnieją. Czas dorosnąć."

"Myliłeś się," odparłam ostro. "Wierzę w miłość. Wierzę w to, że wychodzę za kogoś, bo tego chcę, nie dlatego, że jestem do tego zmuszona. Wierzę w budowanie czegoś prawdziwego, a nie w jakąś bezduszną transakcję."

Wyprostował się, poprawiając garnitur, jakby moje słowa nic nie znaczyły.

"Wierz w cokolwiek chcesz. Ale wyjdziesz za niego za mąż. Data jest ustalona. Masz pięć dni."

"Dlaczego on? Dlaczego teraz?"

"Ponieważ Don zgodził się zabezpieczyć nasze interesy we Włoszech w zamian za małżeństwo. Chce panny młodej. Potrzebujemy jego ochrony. Kiedy mnie zabraknie, będzie tym, który cię ochroni."

Uniosłam brew.

"Nie potrzebuję żadnej ochrony. Jestem twoją córką."

Jego milczenie sprawiło, że zacisnęłam dłonie w pięści. Chciałam krzyczeć. Rzucić czymś. Sprawić, by mnie zobaczył. Naprawdę zobaczył.

Ale wiedziałam, że to bezcelowe.

Odwrócił się, żeby odejść.

"Nawet nie obchodzi cię, czego chcę," wyszeptałam.

Zatrzymał się przy drzwiach, ale nie odwrócił się.

"Chcieć to luksusy. Byłaś wychowywana do odpowiedzialności."

"Nie," powiedziałam, mój głos pękając. "Byłam wychowywana w izolacji. W ciszy. W bólu. Byłam wychowywana w cieniu matki, której nigdy nie mogłam opłakać."

Mimo to, nie spojrzał wstecz.

"Powinnaś być wdzięczna. Wyjdziesz za mąż do władzy."

"Za nieznajomego."

"Za lidera."

Patrzyłam na jego plecy, czując, jak gniew wrze pod moją skórą. "Pewnego dnia," wyszeptałam, "pożałujesz tego."

Wyszedł, a drzwi zamknęły się za nim jak ostatni gwóźdź do trumny. I stałam tam, patrząc na drzwi, moje serce pękało i płonęło jednocześnie. Padłam na kolana i gdy cisza wróciła, wybuchłam płaczem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Perspektywa Alyssy

Sześć Miesięcy Później

Zajęło mi to sześć miesięcy, by znaleźć odwagę.

Sześć długich miesięcy życia pod nowym imieniem, oddychając powietrzem, które nie wydawało się być przesycone kontrolą, i udawania kogoś, kim nie byłam. Ale dzisiaj w końcu wybrałam numer Estiny.

Moje palce drżały, gdy trzymałam stary telefon obrotowy w kuchni małego domu, który nazywałam swoim azylem.

Należał on do matki Estiny. Przez sześć miesięcy wierzyła, że jestem sierotą, którą znalazła przypadkiem, wykształconą młodą kobietą, która miała pecha.

Estina stworzyła doskonałą przykrywkę. Byłam jej cichym przesłaniem do kobiety, z którą nie rozmawiała od lat.

Kiedy Estina odebrała telefon, jej głos przeniknął do moich uszu jak promień słońca przez zamknięte okno.

"Halo?" brzmiała niepewnie.

Przełknęłam ciężko i wyszeptałam: "Esti... to ja."

Zapanowała cisza. Potem rozległo się westchnienie.

"Alyssa? O mój Boże! Alyssa?!" Jej głos pękł, a potem zaczęła płakać. "Myślałam, że nie żyjesz! Myślałam, że coś ci się stało... W—wyobrażałam sobie najgorsze."

"Wszystko w porządku," powiedziałam łagodnie, a gardło ścisnęło mi się z emocji. "Byłam w porządku. Dzięki tobie."

"Gdzie jesteś? Proszę, wróć do domu. Wróć do domu, Alyssa," płakała. "Proszę. Ojciec był—"

"Nie mogę," przerwałam jej. "Jeszcze nie."

"Ale dlaczego? Nie rozumiesz, co twoje zniknięcie zrobiło wszystkim—co zrobiło twojemu ojcu."

Zmarszczyłam brwi. "Co się z nim stało?"

"On jest... inny," odpowiedziała ostrożnie. "To nie ten sam człowiek. Twoja ucieczka go złamała, Alyssa. Odbiło się to na jego pozycji."

Zamknęłam oczy, gdy poczucie winy uderzyło we mnie.

Oczywiście, że tak. W mafijnym świecie wizerunek to wszystko. Lojalność to waluta. A ja, jego jedyna córka, uciekając przed małżeńskim sojuszem z Księciem Mafii, sprawiłam, że wyglądał na słabego.

"Książę Mafii," kontynuowała Estina, jej głos był delikatny i niepewny, "zerwał więzi z twoim ojcem. Publicznie. To było upokarzające."

Poczułam, jak łza spływa mi po policzku. Moja klatka piersiowa się ścisnęła.

"Nigdy nie chciałam, żeby tak było," wyszeptałam. "Ale nie mogłam tego zrobić. Wiesz, że nie mogłam."

"Wiem," odpowiedziała miękko. "Nigdy cię nie obwiniałam. Ani przez chwilę."

"Jak się masz?" zapytałam, desperacko chcąc zmienić temat. "Tęsknię za tobą. Myślę o tobie cały czas."

"Też za tobą tęsknię. Codziennie. Ale to o ciebie martwiłam się bardziej. Ja... nawet nie byłam pewna, czy udało ci się tego dnia. Po prostu zniknęłaś."

"Twój plan się powiódł," powiedziałam. "Użyłam imienia, które mi dałaś. Twoja matka mnie przyjęła. Była taka dobra."

"Wciąż z nią jesteś?" Głos Estiny nagle ożywiony. "Jak się ma? Nie rozmawiałam z nią od tak dawna."

Zawahałam się.

"Ona jest... w porządku," powiedziałam ostrożnie.

"Czy wie, kim jesteś?"

"Nie. Tylko imię, które mi dałaś. Myśli, że jestem sierotą szukającą pracy i schronienia. I tym właśnie byłam."

Zapanowała długa cisza.

"Czy kiedykolwiek o mnie mówiła?" zapytała Estina, jej głos był ledwie słyszalny.

"Nie bardzo," odpowiedziałam. "Mówi o swoich żalach, jednakże. Wiele z nich. Ale nigdy bezpośrednio o tobie."

Estina westchnęła. "Może dlatego chciałam, żebyś tam była... abym mogła wiedzieć, jak się ma, nawet jeśli nie mogłam zmusić się do spotkania z nią."

"Dlaczego przestałaś z nią rozmawiać, Esti?" w końcu zapytałam. "Nigdy mi tak naprawdę nie powiedziałaś."

Zapanowała cisza na chwilę.

"Ona mnie sprzedała," w końcu powiedziała Estina, a moje serce zamarło. "Sprzedała mnie twojemu ojcu."

Usiadłam powoli na krześle, oszołomiona.

"Nie rozumiem."

"Miałam tylko piętnaście lat. Twój ojciec potrzebował lojalnej pokojówki dla ciebie. Moja matka potrzebowała pieniędzy. Przekazała mnie jakbym była przedmiotem, Alyssa. Ja... nigdy jej nie wybaczyłam."

"Estina... nie miałam pojęcia."

"Nikt nie ma," odpowiedziała, jej głos był pełen bólu. "Trzymałam to w sobie przez lata. Służyłam ci jakbyś była moją rodziną, ponieważ, w pewnym sensie, byłaś jedyną rodziną, jaką mi pozostała."

W moich oczach pojawiły się łzy. "Esti... nie wiem, co powiedzieć."

"Nie musisz nic mówić. Po prostu bądź dla niej dobra, dobrze? Bez względu na to, co mi zrobiła, wciąż jest moją matką. I głęboko w środku, wciąż mi na niej zależy."

"Obiecuję."

Za mną rozległ się delikatny skrzyp. Moje ciało zesztywniało.

Drzwi kuchenne powoli się otworzyły, a starsza kobieta weszła do środka, jej szare oczy zmrużyły się, gdy skupiła wzrok na telefonie w mojej ręce.

"Czy to nie... głos Esti?" zapytała, jej oczy rozszerzyły się.

Mój oddech się zatrzymał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don's Unwanted Bride

The Don's Unwanted Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa