PRZYPOMNIENIE - Tydzień temu
Punkt widzenia Alyssy
Kiedyś wierzyłam, że dom oznacza bezpieczeństwo. Że to miejsce pełne ciepła, śmiechu, miłości. Ale odkąd moja matka zmarła, te iluzje rozpadły się jak szkło pod stalowym butem.
Posiadłość mojego ojca była ogromna, luksusowa i zimna jak krypta. Podczas gdy świat widział przepych, ja widziałam klatkę. Nie wolno mi było wychodzić. Nie miałam pozwolenia na odwiedziny. I choć mieszkałam w osobnym skrzydle, zbudowanym specjalnie po to, bym była „komfortowa”, czułam się bardziej jak w dobrze udekorowanym więzieniu. Nie wychodziłam na zewnątrz od lat. Nie od jej śmierci.
Dziesięć lat.
Dziesięć lat ciszy.
Dziesięć lat udawania, że może tak naprawdę jej nie ma. Że pewnego dnia wróci.
Że istnieje jakiś powód, dla którego nigdy nie było pogrzebu, trumny, zakończenia. Trzymałam się tej fantazji jak dziecko ściskające zepsutą zabawkę. Musiałam wierzyć, że wciąż gdzieś tam jest. Bo alternatywa była zbyt bolesna.
Aż do zeszłego tygodnia.
Aż do jego przybycia.
Leżałam na łóżku, z nosem w jednej z powieści romantycznych, które czytałam co najmniej trzy razy.
Czytanie było moją jedyną ucieczką. Te strony były moim światem. Były pełne ludzi, którzy kochali głęboko, którzy walczyli o siebie nawzajem, którzy znajdowali magię w chaosie.
Wtedy to usłyszałam. Jego kroki. Mocne. Odmierzone. Ciężkie od autorytetu.
Nikt tak nie chodził, tylko on.
Natychmiast usiadłam, serce waliło w piersi. Drzwi do mojej sypialni zaskrzypiały i tam był.
Mój ojciec.
Wysoki, surowy i odległy. Ubrany w nieskazitelnie czysty garnitur, jakby zaraz miał zawrzeć jakiś miliardowy interes. Nie postawił stopy w moich kwaterach od miesięcy. Nie mogłam nawet sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz widziałam jego twarz z bliska.
Powoli wstałam. "Ojcze?"
Nie odpowiedział od razu. Po prostu wszedł do środka, oglądając pokój z obojętnością, jakby oceniał nieruchomość. Nie sanktuarium swojej córki.
W końcu przemówił. "W ten weekend wychodzisz za mąż."
Zamarłam. "Co?"
Jego słowa wybiły mi powietrze z płuc. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Ale jego twarz była nieczytelna, poważna.
"Poślubisz Dona Włoskiego Syndykatu. Kontrakt jest podpisany. Przygotuj się."
"Co?!" Mój głos pękł z niedowierzania i złości. Zrobiłam krok do przodu. "Nie możesz być poważny!"
Odwrócił się, już zmierzając w kierunku drzwi, jakby rozmowa była zakończona.
"Czekaj!" Podbiegłam przed niego. "Nie możesz po prostu rzucić takiej bomby i odejść. O czym ty mówisz? Małżeństwo? Z kimś, kogo nawet nie znam?"
Uniósł brew. "Nie musisz go znać."
"Więc sprzedajesz mnie? O to w tym chodzi?"
Westchnął, dźwięk był ostry jak ostrze przecinające powietrze. "To nie chodzi o ciebie. Chodzi o dziedzictwo. Władzę. Kontrolę. I co najważniejsze, twoją ochronę."
"A co z miłością? Czy to nic dla ciebie nie znaczy?"
Jego oczy stwardniały. "Miłość jest dla słabych."
Moje oddechy utknęły w gardle.
"Czy dlatego ożeniłeś się z mamą? Czy kiedykolwiek była między wami miłość? Czy może ona też była tylko pionkiem?"
Coś mignęło w jego oczach. Żal? Ból? Zniknęło równie szybko.
"Twoja matka była... inna. Ale to nie o nią chodzi. Chodzi o to, byś stanęła i zrobiła to, do czego zostałaś wychowana. Prowadziła."
Pokręciłam głową, głos podnosił się. "Nie. To chodzi o kontrolę. O użycie mnie jako dźwigni do kupowania sojuszy."
Pochylił się, oczy zimne jak lód. "Żyłaś miękkim życiem. Czytałaś książki. Marzyłaś o rzeczach, które nie istnieją. Czas dorosnąć."
"Myliłeś się," odparłam ostro. "Wierzę w miłość. Wierzę w to, że wychodzę za kogoś, bo tego chcę, nie dlatego, że jestem do tego zmuszona. Wierzę w budowanie czegoś prawdziwego, a nie w jakąś bezduszną transakcję."
Wyprostował się, poprawiając garnitur, jakby moje słowa nic nie znaczyły.
"Wierz w cokolwiek chcesz. Ale wyjdziesz za niego za mąż. Data jest ustalona. Masz pięć dni."
"Dlaczego on? Dlaczego teraz?"
"Ponieważ Don zgodził się zabezpieczyć nasze interesy we Włoszech w zamian za małżeństwo. Chce panny młodej. Potrzebujemy jego ochrony. Kiedy mnie zabraknie, będzie tym, który cię ochroni."
Uniosłam brew.
"Nie potrzebuję żadnej ochrony. Jestem twoją córką."
Jego milczenie sprawiło, że zacisnęłam dłonie w pięści. Chciałam krzyczeć. Rzucić czymś. Sprawić, by mnie zobaczył. Naprawdę zobaczył.
Ale wiedziałam, że to bezcelowe.
Odwrócił się, żeby odejść.
"Nawet nie obchodzi cię, czego chcę," wyszeptałam.
Zatrzymał się przy drzwiach, ale nie odwrócił się.
"Chcieć to luksusy. Byłaś wychowywana do odpowiedzialności."
"Nie," powiedziałam, mój głos pękając. "Byłam wychowywana w izolacji. W ciszy. W bólu. Byłam wychowywana w cieniu matki, której nigdy nie mogłam opłakać."
Mimo to, nie spojrzał wstecz.
"Powinnaś być wdzięczna. Wyjdziesz za mąż do władzy."
"Za nieznajomego."
"Za lidera."
Patrzyłam na jego plecy, czując, jak gniew wrze pod moją skórą. "Pewnego dnia," wyszeptałam, "pożałujesz tego."
Wyszedł, a drzwi zamknęły się za nim jak ostatni gwóźdź do trumny. I stałam tam, patrząc na drzwi, moje serce pękało i płonęło jednocześnie. Padłam na kolana i gdy cisza wróciła, wybuchłam płaczem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Alyssy
Sześć Miesięcy Później
Zajęło mi to sześć miesięcy, by znaleźć odwagę.
Sześć długich miesięcy życia pod nowym imieniem, oddychając powietrzem, które nie wydawało się być przesycone kontrolą, i udawania kogoś, kim nie byłam. Ale dzisiaj w końcu wybrałam numer Estiny.
Moje palce drżały, gdy trzymałam stary telefon obrotowy w kuchni małego domu, który nazywałam swoim azylem.
Należał on do matki Estiny. Przez sześć miesięcy wierzyła, że jestem sierotą, którą znalazła przypadkiem, wykształconą młodą kobietą, która miała pecha.
Estina stworzyła doskonałą przykrywkę. Byłam jej cichym przesłaniem do kobiety, z którą nie rozmawiała od lat.
Kiedy Estina odebrała telefon, jej głos przeniknął do moich uszu jak promień słońca przez zamknięte okno.
"Halo?" brzmiała niepewnie.
Przełknęłam ciężko i wyszeptałam: "Esti... to ja."
Zapanowała cisza. Potem rozległo się westchnienie.
"Alyssa? O mój Boże! Alyssa?!" Jej głos pękł, a potem zaczęła płakać. "Myślałam, że nie żyjesz! Myślałam, że coś ci się stało... W—wyobrażałam sobie najgorsze."
"Wszystko w porządku," powiedziałam łagodnie, a gardło ścisnęło mi się z emocji. "Byłam w porządku. Dzięki tobie."
"Gdzie jesteś? Proszę, wróć do domu. Wróć do domu, Alyssa," płakała. "Proszę. Ojciec był—"
"Nie mogę," przerwałam jej. "Jeszcze nie."
"Ale dlaczego? Nie rozumiesz, co twoje zniknięcie zrobiło wszystkim—co zrobiło twojemu ojcu."
Zmarszczyłam brwi. "Co się z nim stało?"
"On jest... inny," odpowiedziała ostrożnie. "To nie ten sam człowiek. Twoja ucieczka go złamała, Alyssa. Odbiło się to na jego pozycji."
Zamknęłam oczy, gdy poczucie winy uderzyło we mnie.
Oczywiście, że tak. W mafijnym świecie wizerunek to wszystko. Lojalność to waluta. A ja, jego jedyna córka, uciekając przed małżeńskim sojuszem z Księciem Mafii, sprawiłam, że wyglądał na słabego.
"Książę Mafii," kontynuowała Estina, jej głos był delikatny i niepewny, "zerwał więzi z twoim ojcem. Publicznie. To było upokarzające."
Poczułam, jak łza spływa mi po policzku. Moja klatka piersiowa się ścisnęła.
"Nigdy nie chciałam, żeby tak było," wyszeptałam. "Ale nie mogłam tego zrobić. Wiesz, że nie mogłam."
"Wiem," odpowiedziała miękko. "Nigdy cię nie obwiniałam. Ani przez chwilę."
"Jak się masz?" zapytałam, desperacko chcąc zmienić temat. "Tęsknię za tobą. Myślę o tobie cały czas."
"Też za tobą tęsknię. Codziennie. Ale to o ciebie martwiłam się bardziej. Ja... nawet nie byłam pewna, czy udało ci się tego dnia. Po prostu zniknęłaś."
"Twój plan się powiódł," powiedziałam. "Użyłam imienia, które mi dałaś. Twoja matka mnie przyjęła. Była taka dobra."
"Wciąż z nią jesteś?" Głos Estiny nagle ożywiony. "Jak się ma? Nie rozmawiałam z nią od tak dawna."
Zawahałam się.
"Ona jest... w porządku," powiedziałam ostrożnie.
"Czy wie, kim jesteś?"
"Nie. Tylko imię, które mi dałaś. Myśli, że jestem sierotą szukającą pracy i schronienia. I tym właśnie byłam."
Zapanowała długa cisza.
"Czy kiedykolwiek o mnie mówiła?" zapytała Estina, jej głos był ledwie słyszalny.
"Nie bardzo," odpowiedziałam. "Mówi o swoich żalach, jednakże. Wiele z nich. Ale nigdy bezpośrednio o tobie."
Estina westchnęła. "Może dlatego chciałam, żebyś tam była... abym mogła wiedzieć, jak się ma, nawet jeśli nie mogłam zmusić się do spotkania z nią."
"Dlaczego przestałaś z nią rozmawiać, Esti?" w końcu zapytałam. "Nigdy mi tak naprawdę nie powiedziałaś."
Zapanowała cisza na chwilę.
"Ona mnie sprzedała," w końcu powiedziała Estina, a moje serce zamarło. "Sprzedała mnie twojemu ojcu."
Usiadłam powoli na krześle, oszołomiona.
"Nie rozumiem."
"Miałam tylko piętnaście lat. Twój ojciec potrzebował lojalnej pokojówki dla ciebie. Moja matka potrzebowała pieniędzy. Przekazała mnie jakbym była przedmiotem, Alyssa. Ja... nigdy jej nie wybaczyłam."
"Estina... nie miałam pojęcia."
"Nikt nie ma," odpowiedziała, jej głos był pełen bólu. "Trzymałam to w sobie przez lata. Służyłam ci jakbyś była moją rodziną, ponieważ, w pewnym sensie, byłaś jedyną rodziną, jaką mi pozostała."
W moich oczach pojawiły się łzy. "Esti... nie wiem, co powiedzieć."
"Nie musisz nic mówić. Po prostu bądź dla niej dobra, dobrze? Bez względu na to, co mi zrobiła, wciąż jest moją matką. I głęboko w środku, wciąż mi na niej zależy."
"Obiecuję."
Za mną rozległ się delikatny skrzyp. Moje ciało zesztywniało.
Drzwi kuchenne powoli się otworzyły, a starsza kobieta weszła do środka, jej szare oczy zmrużyły się, gdy skupiła wzrok na telefonie w mojej ręce.
"Czy to nie... głos Esti?" zapytała, jej oczy rozszerzyły się.
Mój oddech się zatrzymał.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z punktu widzenia Haydena
Donovan wepchnął Sarę i Eddiego do pokoju, ich nadgarstki były związane, głowy pochylone. Siedziałem na skraju mojego eleganckiego skórzanego kanapy, jedna noga skrzyżowana na drugiej, a palce rytmicznie uderzały o podłokietnik. Powietrze było ciężkie od napięcia, tak gęste, że można by je kroić nożem.
Wpatrywałem się w nich, wyraz mojej twarzy był nieodczytywalny, ale wewnątrz mnie szalała burza.
Sara, moja osobista pokojówka, ta, której ufałem, aby przynosiła mi jedzenie, która miała pełny dostęp do każdego zakątka mojego domu, zdradziła mnie.
A Eddie? Wąż z rodziny rywali. Jego zdrada nie bolała tak bardzo. Niczego innego się po nim nie spodziewałem. Ale Sara...
"Nie chciałam cię zdradzić," wyrzuciła z siebie Sara, zanim zdążyłem powiedzieć słowo. Jej głos drżał, łzy już napływały do jej oczu. "Ja—ja go kocham, szefie. To wszystko. Nie chciałam cię skrzywdzić. Przysięgam."
Przechyliłem głowę, rozbawiony jej śmiałością.
"Miłość," powtórzyłem, tocząc to słowo po języku jak truciznę. "Myślisz, że miłość usprawiedliwia zdradę?"
Eddie milczał. Jego milczenie było głośniejsze niż jej błagania. Przyjrzałem mu się. Zimny. Wyrachowany. Znałem jego typ. Nie kochał Sary. Wykorzystywał ją, tak jak jego rodzina wykorzystywała każdego, kto był na tyle słaby, by dać się uwieść ich urokowi.
Pochyliłem się do przodu.
"Pieprzyłaś się z nim w ogrodzie zeszłej nocy," powiedziałem, głosem spokojnym, niemal znudzonym.
Sara zachłysnęła się i chwyciła za rąbek koszuli. "Obserwowałeś?"
"W każdym kącie tej posiadłości są kamery," odpowiedziałem, teraz z zimnym wzrokiem. "Myślałaś, że jesteś sprytna, skradając się za drzewami. Ale każdy szept, każdy jęk, każde miękkie kłamstwo, które szepnęłaś mu do ucha, widziałem wszystko."
Sara opadła na kolana. "Proszę, panie. Nigdy więcej go nie zobaczę. Przysięgam! Błagał mnie, żebym mu coś powiedziała o tobie, ale nigdy tego nie zrobiłam. Obiecuję!"
To nie było kłamstwo. Wiedziałem, że jeszcze niczego nie wyjawiła. Ale to nie miało znaczenia.
Donovan stał z boku, z założonymi rękami, z twarzą twardą jak kamień. Ostrzegał mnie o niej tygodnie temu, ale zignorowałem to. Błąd, którego nie popełnię ponownie.
Wstałem powoli, podszedłem do Eddiego i stanąłem o włos od niego.
"Wiesz, co nienawidzę bardziej niż zdradę, Eddie?" zapytałem.
Nie odpowiedział.
"Milczenia," warknąłem.
Donovan wykonał krok do przodu, gotowy do działania, ale uniosłem rękę. Nie skończyłem.
Pochyliłem się blisko twarzy Eddiego. "Myślałeś, że możesz wkręcić się do mojego domu przez nią. Myślałeś, że możesz mnie rozpracować. Ale zapomniałeś o jednej rzeczy."
Warga Eddiego lekko się uniosła.
"Widzę wszystko," wyszeptałem. "Zawsze."
Machnięciem ręki skinąłem na Donovana. "Zabierz go do pokoju tortur."
Sara krzyknęła. "Nie! Proszę! Nie krzywdź go! Nie krzywdź go!"
Rzuciła się do przodu, próbując uczepić się Eddiego, ale Donovan odepchnął ją z powrotem. Upadła z głośnym hukiem na podłogę i podniosła się na nogi, wciąż płacząc.
"Donovan!" warknąłem.
Zamarł.
"Nie kładź rąk na kobiecie ponownie," powiedziałem zimno. "To nie jest nasz sposób działania tutaj."
Donovan skłonił głowę. "Przepraszam, Szefie."
Zwróciłem się do Steph, mojej jedynej żołnierki. Stała za mną z rękoma za plecami, spokojna i opanowana.
"Zabierz Sarę do celi numer 12," powiedziałem. "Nie dotykaj jej. Po prostu ją zamknij."
Steph skinęła raz, a potem ruszyła do przodu. Sara próbowała znowu do mnie podbiec, ale Steph złapała ją za ramię.
"Przepraszam!" krzyknęła Sara. "Proszę, nie krzywdź go! Zrobię wszystko! Tylko—tylko go puść!"
Nie drgnąłem. Nie powiedziałem nic. Po prostu obserwowałem, jak Steph prowadzi ją na zewnątrz, a jej krzyki odbijają się echem w korytarzu.
Gdy zniknęły, wypuściłem oddech i odwróciłem się do Donovana.
"Zrób to powoli," powiedziałem.
Uśmiechnął się i wyciągnął Eddiego bez słowa.
Stałem sam w ciszy przez dłuższą chwilę. Ogień w kominku trzaskał cicho. Moje palce drżały z wściekłości, nie tylko na zdradę, ale na siebie samego, za to, że opuściłem gardę.
Steph wróciła, oczy patrzyły w dół, ręce za plecami.
"Sara jest zabezpieczona," powiedziała.
Skinąłem lekko głową i zacząłem iść w stronę korytarza prowadzącego do dolnych poziomów domu. Steph poszła za mną.
W połowie drogi zatrzymałem się.
Nie odwracając się, powiedziałem, "Potrzebuję nowej pokojówki. Ogłoś wakat i natychmiast umów się na rozmowę."
"Tak, szefie," odpowiedziała Steph, jej głos był ostry.
Przesuń w górę, aby kontynuować