passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don's Unwanted Bride - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Don's Unwanted Bride

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 3

Perspektywa Alyssy

Sześć Miesięcy Później

Zajęło mi to sześć miesięcy, by znaleźć odwagę.

Sześć długich miesięcy życia pod nowym imieniem, oddychając powietrzem, które nie wydawało się być przesycone kontrolą, i udawania kogoś, kim nie byłam. Ale dzisiaj w końcu wybrałam numer Estiny.

Moje palce drżały, gdy trzymałam stary telefon obrotowy w kuchni małego domu, który nazywałam swoim azylem.

Należał on do matki Estiny. Przez sześć miesięcy wierzyła, że jestem sierotą, którą znalazła przypadkiem, wykształconą młodą kobietą, która miała pecha.

Estina stworzyła doskonałą przykrywkę. Byłam jej cichym przesłaniem do kobiety, z którą nie rozmawiała od lat.

Kiedy Estina odebrała telefon, jej głos przeniknął do moich uszu jak promień słońca przez zamknięte okno.

"Halo?" brzmiała niepewnie.

Przełknęłam ciężko i wyszeptałam: "Esti... to ja."

Zapanowała cisza. Potem rozległo się westchnienie.

"Alyssa? O mój Boże! Alyssa?!" Jej głos pękł, a potem zaczęła płakać. "Myślałam, że nie żyjesz! Myślałam, że coś ci się stało... W—wyobrażałam sobie najgorsze."

"Wszystko w porządku," powiedziałam łagodnie, a gardło ścisnęło mi się z emocji. "Byłam w porządku. Dzięki tobie."

"Gdzie jesteś? Proszę, wróć do domu. Wróć do domu, Alyssa," płakała. "Proszę. Ojciec był—"

"Nie mogę," przerwałam jej. "Jeszcze nie."

"Ale dlaczego? Nie rozumiesz, co twoje zniknięcie zrobiło wszystkim—co zrobiło twojemu ojcu."

Zmarszczyłam brwi. "Co się z nim stało?"

"On jest... inny," odpowiedziała ostrożnie. "To nie ten sam człowiek. Twoja ucieczka go złamała, Alyssa. Odbiło się to na jego pozycji."

Zamknęłam oczy, gdy poczucie winy uderzyło we mnie.

Oczywiście, że tak. W mafijnym świecie wizerunek to wszystko. Lojalność to waluta. A ja, jego jedyna córka, uciekając przed małżeńskim sojuszem z Księciem Mafii, sprawiłam, że wyglądał na słabego.

"Książę Mafii," kontynuowała Estina, jej głos był delikatny i niepewny, "zerwał więzi z twoim ojcem. Publicznie. To było upokarzające."

Poczułam, jak łza spływa mi po policzku. Moja klatka piersiowa się ścisnęła.

"Nigdy nie chciałam, żeby tak było," wyszeptałam. "Ale nie mogłam tego zrobić. Wiesz, że nie mogłam."

"Wiem," odpowiedziała miękko. "Nigdy cię nie obwiniałam. Ani przez chwilę."

"Jak się masz?" zapytałam, desperacko chcąc zmienić temat. "Tęsknię za tobą. Myślę o tobie cały czas."

"Też za tobą tęsknię. Codziennie. Ale to o ciebie martwiłam się bardziej. Ja... nawet nie byłam pewna, czy udało ci się tego dnia. Po prostu zniknęłaś."

"Twój plan się powiódł," powiedziałam. "Użyłam imienia, które mi dałaś. Twoja matka mnie przyjęła. Była taka dobra."

"Wciąż z nią jesteś?" Głos Estiny nagle ożywiony. "Jak się ma? Nie rozmawiałam z nią od tak dawna."

Zawahałam się.

"Ona jest... w porządku," powiedziałam ostrożnie.

"Czy wie, kim jesteś?"

"Nie. Tylko imię, które mi dałaś. Myśli, że jestem sierotą szukającą pracy i schronienia. I tym właśnie byłam."

Zapanowała długa cisza.

"Czy kiedykolwiek o mnie mówiła?" zapytała Estina, jej głos był ledwie słyszalny.

"Nie bardzo," odpowiedziałam. "Mówi o swoich żalach, jednakże. Wiele z nich. Ale nigdy bezpośrednio o tobie."

Estina westchnęła. "Może dlatego chciałam, żebyś tam była... abym mogła wiedzieć, jak się ma, nawet jeśli nie mogłam zmusić się do spotkania z nią."

"Dlaczego przestałaś z nią rozmawiać, Esti?" w końcu zapytałam. "Nigdy mi tak naprawdę nie powiedziałaś."

Zapanowała cisza na chwilę.

"Ona mnie sprzedała," w końcu powiedziała Estina, a moje serce zamarło. "Sprzedała mnie twojemu ojcu."

Usiadłam powoli na krześle, oszołomiona.

"Nie rozumiem."

"Miałam tylko piętnaście lat. Twój ojciec potrzebował lojalnej pokojówki dla ciebie. Moja matka potrzebowała pieniędzy. Przekazała mnie jakbym była przedmiotem, Alyssa. Ja... nigdy jej nie wybaczyłam."

"Estina... nie miałam pojęcia."

"Nikt nie ma," odpowiedziała, jej głos był pełen bólu. "Trzymałam to w sobie przez lata. Służyłam ci jakbyś była moją rodziną, ponieważ, w pewnym sensie, byłaś jedyną rodziną, jaką mi pozostała."

W moich oczach pojawiły się łzy. "Esti... nie wiem, co powiedzieć."

"Nie musisz nic mówić. Po prostu bądź dla niej dobra, dobrze? Bez względu na to, co mi zrobiła, wciąż jest moją matką. I głęboko w środku, wciąż mi na niej zależy."

"Obiecuję."

Za mną rozległ się delikatny skrzyp. Moje ciało zesztywniało.

Drzwi kuchenne powoli się otworzyły, a starsza kobieta weszła do środka, jej szare oczy zmrużyły się, gdy skupiła wzrok na telefonie w mojej ręce.

"Czy to nie... głos Esti?" zapytała, jej oczy rozszerzyły się.

Mój oddech się zatrzymał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

Z punktu widzenia Haydena

Donovan wepchnął Sarę i Eddiego do pokoju, ich nadgarstki były związane, głowy pochylone. Siedziałem na skraju mojego eleganckiego skórzanego kanapy, jedna noga skrzyżowana na drugiej, a palce rytmicznie uderzały o podłokietnik. Powietrze było ciężkie od napięcia, tak gęste, że można by je kroić nożem.

Wpatrywałem się w nich, wyraz mojej twarzy był nieodczytywalny, ale wewnątrz mnie szalała burza.

Sara, moja osobista pokojówka, ta, której ufałem, aby przynosiła mi jedzenie, która miała pełny dostęp do każdego zakątka mojego domu, zdradziła mnie.

A Eddie? Wąż z rodziny rywali. Jego zdrada nie bolała tak bardzo. Niczego innego się po nim nie spodziewałem. Ale Sara...

"Nie chciałam cię zdradzić," wyrzuciła z siebie Sara, zanim zdążyłem powiedzieć słowo. Jej głos drżał, łzy już napływały do jej oczu. "Ja—ja go kocham, szefie. To wszystko. Nie chciałam cię skrzywdzić. Przysięgam."

Przechyliłem głowę, rozbawiony jej śmiałością.

"Miłość," powtórzyłem, tocząc to słowo po języku jak truciznę. "Myślisz, że miłość usprawiedliwia zdradę?"

Eddie milczał. Jego milczenie było głośniejsze niż jej błagania. Przyjrzałem mu się. Zimny. Wyrachowany. Znałem jego typ. Nie kochał Sary. Wykorzystywał ją, tak jak jego rodzina wykorzystywała każdego, kto był na tyle słaby, by dać się uwieść ich urokowi.

Pochyliłem się do przodu.

"Pieprzyłaś się z nim w ogrodzie zeszłej nocy," powiedziałem, głosem spokojnym, niemal znudzonym.

Sara zachłysnęła się i chwyciła za rąbek koszuli. "Obserwowałeś?"

"W każdym kącie tej posiadłości są kamery," odpowiedziałem, teraz z zimnym wzrokiem. "Myślałaś, że jesteś sprytna, skradając się za drzewami. Ale każdy szept, każdy jęk, każde miękkie kłamstwo, które szepnęłaś mu do ucha, widziałem wszystko."

Sara opadła na kolana. "Proszę, panie. Nigdy więcej go nie zobaczę. Przysięgam! Błagał mnie, żebym mu coś powiedziała o tobie, ale nigdy tego nie zrobiłam. Obiecuję!"

To nie było kłamstwo. Wiedziałem, że jeszcze niczego nie wyjawiła. Ale to nie miało znaczenia.

Donovan stał z boku, z założonymi rękami, z twarzą twardą jak kamień. Ostrzegał mnie o niej tygodnie temu, ale zignorowałem to. Błąd, którego nie popełnię ponownie.

Wstałem powoli, podszedłem do Eddiego i stanąłem o włos od niego.

"Wiesz, co nienawidzę bardziej niż zdradę, Eddie?" zapytałem.

Nie odpowiedział.

"Milczenia," warknąłem.

Donovan wykonał krok do przodu, gotowy do działania, ale uniosłem rękę. Nie skończyłem.

Pochyliłem się blisko twarzy Eddiego. "Myślałeś, że możesz wkręcić się do mojego domu przez nią. Myślałeś, że możesz mnie rozpracować. Ale zapomniałeś o jednej rzeczy."

Warga Eddiego lekko się uniosła.

"Widzę wszystko," wyszeptałem. "Zawsze."

Machnięciem ręki skinąłem na Donovana. "Zabierz go do pokoju tortur."

Sara krzyknęła. "Nie! Proszę! Nie krzywdź go! Nie krzywdź go!"

Rzuciła się do przodu, próbując uczepić się Eddiego, ale Donovan odepchnął ją z powrotem. Upadła z głośnym hukiem na podłogę i podniosła się na nogi, wciąż płacząc.

"Donovan!" warknąłem.

Zamarł.

"Nie kładź rąk na kobiecie ponownie," powiedziałem zimno. "To nie jest nasz sposób działania tutaj."

Donovan skłonił głowę. "Przepraszam, Szefie."

Zwróciłem się do Steph, mojej jedynej żołnierki. Stała za mną z rękoma za plecami, spokojna i opanowana.

"Zabierz Sarę do celi numer 12," powiedziałem. "Nie dotykaj jej. Po prostu ją zamknij."

Steph skinęła raz, a potem ruszyła do przodu. Sara próbowała znowu do mnie podbiec, ale Steph złapała ją za ramię.

"Przepraszam!" krzyknęła Sara. "Proszę, nie krzywdź go! Zrobię wszystko! Tylko—tylko go puść!"

Nie drgnąłem. Nie powiedziałem nic. Po prostu obserwowałem, jak Steph prowadzi ją na zewnątrz, a jej krzyki odbijają się echem w korytarzu.

Gdy zniknęły, wypuściłem oddech i odwróciłem się do Donovana.

"Zrób to powoli," powiedziałem.

Uśmiechnął się i wyciągnął Eddiego bez słowa.

Stałem sam w ciszy przez dłuższą chwilę. Ogień w kominku trzaskał cicho. Moje palce drżały z wściekłości, nie tylko na zdradę, ale na siebie samego, za to, że opuściłem gardę.

Steph wróciła, oczy patrzyły w dół, ręce za plecami.

"Sara jest zabezpieczona," powiedziała.

Skinąłem lekko głową i zacząłem iść w stronę korytarza prowadzącego do dolnych poziomów domu. Steph poszła za mną.

W połowie drogi zatrzymałem się.

Nie odwracając się, powiedziałem, "Potrzebuję nowej pokojówki. Ogłoś wakat i natychmiast umów się na rozmowę."

"Tak, szefie," odpowiedziała Steph, jej głos był ostry.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Perspektywa Alyssy

Pokręciłam głową, próbując zbagatelizować wagę chwili, ale jej instynkt był ostry jak brzytwa. Zanim zdążyłam zareagować, rzuciła się do przodu i wyrwała mi telefon z ręki.

„Czekaj, nie—” krzyknęłam, ale było za późno. Estina już rozłączyła rozmowę.

Jej matka wpatrywała się w telefon z niedowierzaniem. Ręce jej drżały, gdy opuszczała go powoli. „To była Estina,” wyszeptała. „To była moja Estina... Poznałabym ten głos wszędzie.”

A potem zaczęła szlochać.

Rozdzierające krzyki wstrząsały jej kruchymi ramionami. Jej żal przerywał ciszę, odbijając się echem w salonie niczym duch, który wreszcie odnalazł swój głos.

Stałam zamrożona, bezradna, patrząc, jak się przed mną rozpada. Piersi ścisnęło mi poczucie winy.

„Muszę wiedzieć,” powiedziała między szlochami, jej oczy szkliły się od niewylanych łez. „Kim jesteś? Dlaczego do niej dzwoniłaś? Co wiesz o mojej córce?”

Przełknęłam z trudem, serce waliło mi w piersi. Powiedzenie jej prawdy zniszczyłoby wszystko. Ale dalsze kłamstwo tylko pogłębiłoby już otwierającą się przepaść.

„Ja… Znam Estinę,” powiedziałam cicho.

Przez chwilę przestała płakać i spojrzała na mnie. Jej wyraz twarzy był mieszanką zmieszania, strachu i rosnącej podejrzliwości.

„Znasz ją? Skąd?”

„Dała mi twój adres. Poprosiła, żebym tu przyszła,” przyznałam.

Jej ciało zesztywniało, a w powietrzu zapanowała cisza jak przed nadchodzącą burzą. Potem jej oczy zwęziły się.

„Kim jesteś?” zapytała ponownie, tym razem bardziej stanowczo.

Otworzyłam usta, ale nic nie powiedziałam. Jak mogłam jej powiedzieć, kim naprawdę jestem? Że jestem córką Nicholasa Martiniego? Że jej córka wysłała córkę Króla Mafii, by zamieszkała w jej domu, przebrana za sierotę? Nie mogłam.

„Kim jesteś?!” powtórzyła, głos podniósł się.

Cofnęłam się nieco, dłonie uniesione w obronie. „Proszę, nie mogę ci powiedzieć. Nie teraz.”

Jej twarz stwardniała. „Jeśli mi nie powiesz w tej chwili, dzwonię na policję. Powiem im, że ukrywasz moją córkę. Nie obchodzi mnie, kim jesteś!”

Panika wzbierała w mojej piersi. Jeśli policja się zaangażuje, wszystko się skończy. Moja tożsamość zostanie ujawniona. Mój ojciec mnie odnajdzie. Hayden może mnie znaleźć. I zostanę wciągnięta z powrotem w tamto życie.

Szybko wybrałam numer Estiny, ręce mi się trzęsły.

„Odbierz, odbierz,” szeptałam jak modlitwę.

Linia dzwoniła dwa, trzy razy.

„Estina,” westchnęłam, gdy w końcu odebrała.

„Alyssa? Co się dzieje?” zapytała, głos napięty.

„Twoja mama… chce zadzwonić na policję. Myśli, że cię ukrywam.”

Zapadła cisza.

„Estina, musisz to naprawić,” błagałam. „Nie mogę teraz zdemaskować mojej przykrywki.”

Westchnęła ciężko. „Daj mnie na głośnik.”

Zrobiłam, co kazała, i trzymałam telefon w stronę kobiety.

„Mamo,” powiedziała Estina miękko.

Kobieta zamarła, jej łzy natychmiast wyschły, jakby ktoś przełączył przełącznik.

„Esti? Kochanie, to ty?”

„Tak, mamo. To ja.”

Nowa fala szlochów opanowała ją. „Och, moje dziecko. Moja słodka dziewczynka. Tak mi przykro… Nie wiedziałam, gdzie cię szukać. Myślałam, że nie żyjesz.”

„Żyję. I mam się dobrze. Ale mamo, posłuchaj mnie. Alyssa… potrzebowała miejsca do zamieszkania. Wysłałam ją do ciebie. Wiedziałam, że jej pomożesz.”

Kobieta zatrzymała się. „Dlaczego sama nie przyszłaś? Dlaczego wysłałaś kogoś innego?”

Estina zamilkła na długą chwilę. „Bo nie mogłam cię znosić. Nie po tym, co zrobiłaś. Nie po tym, jak mnie sprzedałaś.”

Słowa uderzyły w pokój jak grom. Jej matka odskoczyła, jakby ktoś ją spoliczkował.

„Esti… Nie miałam wyboru…”

„Zawsze miałaś wybór,” powiedziała Estina, głos drżący.

Czułam się jak intruz, stojąc między dekadami bólu i tajemnic.

Potem kobieta przesunęła wzrok, zablokowując mój.

„Kim jest ona?” zapytała.

„Jest córką Nicholasa Martiniego,” powiedziała Estina.

Kobieta wydała z siebie zduszony oddech, cofając się tak nagle, że prawie upadła. „Nicholas Martini? Nie… nie, nie, nie. Wysłałaś do mnie córkę Króla Mafii?!”

„Potrzebowała pomocy,” powiedziała Estina po prostu.

„Wiesz, co mi zrobi, jeśli się dowie? Ukrywałam jego córkę. Zabije mnie!”

Podeszłam do przodu. „Proszę. On nie wie. Nikt nie wie. Dlatego pozostawałam w ukryciu.”

„Dlaczego w ogóle się przed nim ukrywasz?” zapytała, patrząc na mnie i telefon.

Otworzyłam usta, ale Estina przerwała. „To długa historia, mamo. Jedna, której nie jest jeszcze gotowa opowiedzieć.”

Kobieta zdawała się spiralić. Przesunęła drżącą ręką po włosach. „Nie mogę tego zrobić. Nie mogę cię tu trzymać. Zginę, jeśli się dowie. Rozumiesz to?”

„Nie wiesz nawet, czy on jej szuka,” Estina argumentowała.

„Myślisz, że człowiek taki jak Nicholas Martini nie szuka swojej zaginionej córki?”

Była teraz histeryczna, chodziła tam i z powrotem. Potem bez słowa zakończyła rozmowę i rzuciła telefon na kanapę.

„Czekaj—” powiedziałam, idąc ku niej.

Ale już szturmowała mój pokój. Słyszałam otwieranie szuflad, skrobanie wieszaków, zamek mojej walizki.

„Co robisz?” zapytałam, idąc za nią.

„Musisz odejść,” powiedziała, nie patrząc na mnie. „Teraz.”

„Proszę. Daj mi jeszcze jedną noc.”

„Nie.”

Wepchnęła ubrania do torby, zamknęła ją z ostatecznością i wręczyła mi ją w ramiona.

„Wynocha,” powiedziała.

I tak po prostu, znów znalazłam się na ulicach. Moja tożsamość ujawniona komuś nowemu. Moje bezpieczne miejsce zniknęło. A strach przed tym, co nadejdzie, wisiał nade mną jak ciemna chmura.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don's Unwanted Bride

The Don's Unwanted Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa