passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Don's Unwanted Bride - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

The Don's Unwanted Bride

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 4

Z punktu widzenia Haydena

Donovan wepchnął Sarę i Eddiego do pokoju, ich nadgarstki były związane, głowy pochylone. Siedziałem na skraju mojego eleganckiego skórzanego kanapy, jedna noga skrzyżowana na drugiej, a palce rytmicznie uderzały o podłokietnik. Powietrze było ciężkie od napięcia, tak gęste, że można by je kroić nożem.

Wpatrywałem się w nich, wyraz mojej twarzy był nieodczytywalny, ale wewnątrz mnie szalała burza.

Sara, moja osobista pokojówka, ta, której ufałem, aby przynosiła mi jedzenie, która miała pełny dostęp do każdego zakątka mojego domu, zdradziła mnie.

A Eddie? Wąż z rodziny rywali. Jego zdrada nie bolała tak bardzo. Niczego innego się po nim nie spodziewałem. Ale Sara...

"Nie chciałam cię zdradzić," wyrzuciła z siebie Sara, zanim zdążyłem powiedzieć słowo. Jej głos drżał, łzy już napływały do jej oczu. "Ja—ja go kocham, szefie. To wszystko. Nie chciałam cię skrzywdzić. Przysięgam."

Przechyliłem głowę, rozbawiony jej śmiałością.

"Miłość," powtórzyłem, tocząc to słowo po języku jak truciznę. "Myślisz, że miłość usprawiedliwia zdradę?"

Eddie milczał. Jego milczenie było głośniejsze niż jej błagania. Przyjrzałem mu się. Zimny. Wyrachowany. Znałem jego typ. Nie kochał Sary. Wykorzystywał ją, tak jak jego rodzina wykorzystywała każdego, kto był na tyle słaby, by dać się uwieść ich urokowi.

Pochyliłem się do przodu.

"Pieprzyłaś się z nim w ogrodzie zeszłej nocy," powiedziałem, głosem spokojnym, niemal znudzonym.

Sara zachłysnęła się i chwyciła za rąbek koszuli. "Obserwowałeś?"

"W każdym kącie tej posiadłości są kamery," odpowiedziałem, teraz z zimnym wzrokiem. "Myślałaś, że jesteś sprytna, skradając się za drzewami. Ale każdy szept, każdy jęk, każde miękkie kłamstwo, które szepnęłaś mu do ucha, widziałem wszystko."

Sara opadła na kolana. "Proszę, panie. Nigdy więcej go nie zobaczę. Przysięgam! Błagał mnie, żebym mu coś powiedziała o tobie, ale nigdy tego nie zrobiłam. Obiecuję!"

To nie było kłamstwo. Wiedziałem, że jeszcze niczego nie wyjawiła. Ale to nie miało znaczenia.

Donovan stał z boku, z założonymi rękami, z twarzą twardą jak kamień. Ostrzegał mnie o niej tygodnie temu, ale zignorowałem to. Błąd, którego nie popełnię ponownie.

Wstałem powoli, podszedłem do Eddiego i stanąłem o włos od niego.

"Wiesz, co nienawidzę bardziej niż zdradę, Eddie?" zapytałem.

Nie odpowiedział.

"Milczenia," warknąłem.

Donovan wykonał krok do przodu, gotowy do działania, ale uniosłem rękę. Nie skończyłem.

Pochyliłem się blisko twarzy Eddiego. "Myślałeś, że możesz wkręcić się do mojego domu przez nią. Myślałeś, że możesz mnie rozpracować. Ale zapomniałeś o jednej rzeczy."

Warga Eddiego lekko się uniosła.

"Widzę wszystko," wyszeptałem. "Zawsze."

Machnięciem ręki skinąłem na Donovana. "Zabierz go do pokoju tortur."

Sara krzyknęła. "Nie! Proszę! Nie krzywdź go! Nie krzywdź go!"

Rzuciła się do przodu, próbując uczepić się Eddiego, ale Donovan odepchnął ją z powrotem. Upadła z głośnym hukiem na podłogę i podniosła się na nogi, wciąż płacząc.

"Donovan!" warknąłem.

Zamarł.

"Nie kładź rąk na kobiecie ponownie," powiedziałem zimno. "To nie jest nasz sposób działania tutaj."

Donovan skłonił głowę. "Przepraszam, Szefie."

Zwróciłem się do Steph, mojej jedynej żołnierki. Stała za mną z rękoma za plecami, spokojna i opanowana.

"Zabierz Sarę do celi numer 12," powiedziałem. "Nie dotykaj jej. Po prostu ją zamknij."

Steph skinęła raz, a potem ruszyła do przodu. Sara próbowała znowu do mnie podbiec, ale Steph złapała ją za ramię.

"Przepraszam!" krzyknęła Sara. "Proszę, nie krzywdź go! Zrobię wszystko! Tylko—tylko go puść!"

Nie drgnąłem. Nie powiedziałem nic. Po prostu obserwowałem, jak Steph prowadzi ją na zewnątrz, a jej krzyki odbijają się echem w korytarzu.

Gdy zniknęły, wypuściłem oddech i odwróciłem się do Donovana.

"Zrób to powoli," powiedziałem.

Uśmiechnął się i wyciągnął Eddiego bez słowa.

Stałem sam w ciszy przez dłuższą chwilę. Ogień w kominku trzaskał cicho. Moje palce drżały z wściekłości, nie tylko na zdradę, ale na siebie samego, za to, że opuściłem gardę.

Steph wróciła, oczy patrzyły w dół, ręce za plecami.

"Sara jest zabezpieczona," powiedziała.

Skinąłem lekko głową i zacząłem iść w stronę korytarza prowadzącego do dolnych poziomów domu. Steph poszła za mną.

W połowie drogi zatrzymałem się.

Nie odwracając się, powiedziałem, "Potrzebuję nowej pokojówki. Ogłoś wakat i natychmiast umów się na rozmowę."

"Tak, szefie," odpowiedziała Steph, jej głos był ostry.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Perspektywa Alyssy

Pokręciłam głową, próbując zbagatelizować wagę chwili, ale jej instynkt był ostry jak brzytwa. Zanim zdążyłam zareagować, rzuciła się do przodu i wyrwała mi telefon z ręki.

„Czekaj, nie—” krzyknęłam, ale było za późno. Estina już rozłączyła rozmowę.

Jej matka wpatrywała się w telefon z niedowierzaniem. Ręce jej drżały, gdy opuszczała go powoli. „To była Estina,” wyszeptała. „To była moja Estina... Poznałabym ten głos wszędzie.”

A potem zaczęła szlochać.

Rozdzierające krzyki wstrząsały jej kruchymi ramionami. Jej żal przerywał ciszę, odbijając się echem w salonie niczym duch, który wreszcie odnalazł swój głos.

Stałam zamrożona, bezradna, patrząc, jak się przed mną rozpada. Piersi ścisnęło mi poczucie winy.

„Muszę wiedzieć,” powiedziała między szlochami, jej oczy szkliły się od niewylanych łez. „Kim jesteś? Dlaczego do niej dzwoniłaś? Co wiesz o mojej córce?”

Przełknęłam z trudem, serce waliło mi w piersi. Powiedzenie jej prawdy zniszczyłoby wszystko. Ale dalsze kłamstwo tylko pogłębiłoby już otwierającą się przepaść.

„Ja… Znam Estinę,” powiedziałam cicho.

Przez chwilę przestała płakać i spojrzała na mnie. Jej wyraz twarzy był mieszanką zmieszania, strachu i rosnącej podejrzliwości.

„Znasz ją? Skąd?”

„Dała mi twój adres. Poprosiła, żebym tu przyszła,” przyznałam.

Jej ciało zesztywniało, a w powietrzu zapanowała cisza jak przed nadchodzącą burzą. Potem jej oczy zwęziły się.

„Kim jesteś?” zapytała ponownie, tym razem bardziej stanowczo.

Otworzyłam usta, ale nic nie powiedziałam. Jak mogłam jej powiedzieć, kim naprawdę jestem? Że jestem córką Nicholasa Martiniego? Że jej córka wysłała córkę Króla Mafii, by zamieszkała w jej domu, przebrana za sierotę? Nie mogłam.

„Kim jesteś?!” powtórzyła, głos podniósł się.

Cofnęłam się nieco, dłonie uniesione w obronie. „Proszę, nie mogę ci powiedzieć. Nie teraz.”

Jej twarz stwardniała. „Jeśli mi nie powiesz w tej chwili, dzwonię na policję. Powiem im, że ukrywasz moją córkę. Nie obchodzi mnie, kim jesteś!”

Panika wzbierała w mojej piersi. Jeśli policja się zaangażuje, wszystko się skończy. Moja tożsamość zostanie ujawniona. Mój ojciec mnie odnajdzie. Hayden może mnie znaleźć. I zostanę wciągnięta z powrotem w tamto życie.

Szybko wybrałam numer Estiny, ręce mi się trzęsły.

„Odbierz, odbierz,” szeptałam jak modlitwę.

Linia dzwoniła dwa, trzy razy.

„Estina,” westchnęłam, gdy w końcu odebrała.

„Alyssa? Co się dzieje?” zapytała, głos napięty.

„Twoja mama… chce zadzwonić na policję. Myśli, że cię ukrywam.”

Zapadła cisza.

„Estina, musisz to naprawić,” błagałam. „Nie mogę teraz zdemaskować mojej przykrywki.”

Westchnęła ciężko. „Daj mnie na głośnik.”

Zrobiłam, co kazała, i trzymałam telefon w stronę kobiety.

„Mamo,” powiedziała Estina miękko.

Kobieta zamarła, jej łzy natychmiast wyschły, jakby ktoś przełączył przełącznik.

„Esti? Kochanie, to ty?”

„Tak, mamo. To ja.”

Nowa fala szlochów opanowała ją. „Och, moje dziecko. Moja słodka dziewczynka. Tak mi przykro… Nie wiedziałam, gdzie cię szukać. Myślałam, że nie żyjesz.”

„Żyję. I mam się dobrze. Ale mamo, posłuchaj mnie. Alyssa… potrzebowała miejsca do zamieszkania. Wysłałam ją do ciebie. Wiedziałam, że jej pomożesz.”

Kobieta zatrzymała się. „Dlaczego sama nie przyszłaś? Dlaczego wysłałaś kogoś innego?”

Estina zamilkła na długą chwilę. „Bo nie mogłam cię znosić. Nie po tym, co zrobiłaś. Nie po tym, jak mnie sprzedałaś.”

Słowa uderzyły w pokój jak grom. Jej matka odskoczyła, jakby ktoś ją spoliczkował.

„Esti… Nie miałam wyboru…”

„Zawsze miałaś wybór,” powiedziała Estina, głos drżący.

Czułam się jak intruz, stojąc między dekadami bólu i tajemnic.

Potem kobieta przesunęła wzrok, zablokowując mój.

„Kim jest ona?” zapytała.

„Jest córką Nicholasa Martiniego,” powiedziała Estina.

Kobieta wydała z siebie zduszony oddech, cofając się tak nagle, że prawie upadła. „Nicholas Martini? Nie… nie, nie, nie. Wysłałaś do mnie córkę Króla Mafii?!”

„Potrzebowała pomocy,” powiedziała Estina po prostu.

„Wiesz, co mi zrobi, jeśli się dowie? Ukrywałam jego córkę. Zabije mnie!”

Podeszłam do przodu. „Proszę. On nie wie. Nikt nie wie. Dlatego pozostawałam w ukryciu.”

„Dlaczego w ogóle się przed nim ukrywasz?” zapytała, patrząc na mnie i telefon.

Otworzyłam usta, ale Estina przerwała. „To długa historia, mamo. Jedna, której nie jest jeszcze gotowa opowiedzieć.”

Kobieta zdawała się spiralić. Przesunęła drżącą ręką po włosach. „Nie mogę tego zrobić. Nie mogę cię tu trzymać. Zginę, jeśli się dowie. Rozumiesz to?”

„Nie wiesz nawet, czy on jej szuka,” Estina argumentowała.

„Myślisz, że człowiek taki jak Nicholas Martini nie szuka swojej zaginionej córki?”

Była teraz histeryczna, chodziła tam i z powrotem. Potem bez słowa zakończyła rozmowę i rzuciła telefon na kanapę.

„Czekaj—” powiedziałam, idąc ku niej.

Ale już szturmowała mój pokój. Słyszałam otwieranie szuflad, skrobanie wieszaków, zamek mojej walizki.

„Co robisz?” zapytałam, idąc za nią.

„Musisz odejść,” powiedziała, nie patrząc na mnie. „Teraz.”

„Proszę. Daj mi jeszcze jedną noc.”

„Nie.”

Wepchnęła ubrania do torby, zamknęła ją z ostatecznością i wręczyła mi ją w ramiona.

„Wynocha,” powiedziała.

I tak po prostu, znów znalazłam się na ulicach. Moja tożsamość ujawniona komuś nowemu. Moje bezpieczne miejsce zniknęło. A strach przed tym, co nadejdzie, wisiał nade mną jak ciemna chmura.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Punkt widzenia Alyssy

Wiatr smagał mi twarz, gdy szłam chodnikiem, ciągnąc za sobą walizkę niczym pokonany żołnierz wycofujący się z wojny.

Moje palce były zdrętwiałe, nie z zimna, ale z zaciskania telefonu mocno przy uchu, mając nadzieję, błagając, by Estina odebrała. Ale nie zrobiła tego. Ani razu. Nie po wszystkim.

Ulice Los Angeles tętniły życiem, wszyscy się spieszyli, głowy pochylone, życie w ruchu.

Tymczasem moje utknęło w zawieszeniu. Byłam sama, a z każdym krokiem, jaki stawiałam, ciężar rzeczywistości coraz głębiej osiadał w mojej piersi. Nie miałam dokąd pójść. Bez pieniędzy. Bez rodziny. Bez przyjaciół, którzy znali mnie naprawdę.

Przechodziłam obok budynku za budynkiem, aż prosty znak przykuł mój wzrok.

"Poszukiwana sprzątaczka - Aplikuj w środku"

Był przyklejony do zewnętrznej bramy rezydencji. Nie był ani elegancki, ani rzucający się w oczy.

Po prostu zwykła notatka napisana czarnym atramentem, lekko trzepocząca na wietrze. Czułam, że to jak lina ratunkowa rzucona w moją stronę. Patrzyłam na nią przez dłuższą chwilę, kwestionując wszystko. Ale rozpacz nie daje miejsca na dumę. Otworzyłam bramę i weszłam.

Przeszłam ledwie kilka kroków, kiedy za mną rozległ się głos.

"Zatrzymaj się tam!"

Zamarłam.

Dwóch potężnych mężczyzn w czarnych kombinezonach ruszyło w moją stronę. Jeden miał przy pasku krótkofalówkę, drugi bliznę biegnącą wzdłuż policzka. Ich oczy sunęły po mnie, oceniając każdy cal.

"Czego tu chcesz?" zapytał Scarface.

Wyprostowałam plecy. "Ja… widziałam ogłoszenie o wolnym miejscu. Na sprzątaczkę. Ja… chcę aplikować."

Wymienili spojrzenia, a potem jeden z nich się skrzywił.

"To miejsce nie jest dla takich jak ty. Spadaj."

Jego słowa uderzyły mnie mocniej, niż się spodziewałam. Stałam tam, przełykając gulę w gardle. Gdyby tylko wiedzieli. Gdyby tylko wiedzieli, kim naprawdę jestem. Ale może lepiej, że nie wiedzieli.

Byłam księżniczką mafii, córką Nicholasa Martini, imienia, które wywoływało dreszcze. Ale teraz byłam nikim. Tylko dziewczyną w podartych dżinsach, niosącą dwie walizki pełne sekretów.

"Proszę," szepnęłam, głos drżący. "Potrzebuję tej pracy. Potrafię sprzątać, gotować, serwować. Będę niewidzialna. Dajcie mi szansę."

Scarface zrobił krok naprzód. "Powiedzieliśmy, żebyś spadała."

Nie ruszyłam się. Nie mogłam.

"Chcesz, żebyśmy wyciągnęli cię stąd siłą?"

W tym momencie przez kompleks rozległ się głośny pisk opon. Bramy zaskrzypiały, a trzy eleganckie czarne Range Rovery wjechały niczym cicha groźba. Poruszały się w formacji, a nawet strażnicy zesztywnieli.

Samochód po środku zatrzymał się bezpośrednio przed nami. Tylna szyba powoli zjechała w dół, a para zimnych, przenikliwych oczu spotkała się z moimi.

Jego spojrzenie przygwoździło mnie do ziemi. Kruczoczarne włosy. Szczęka wyrzeźbiona w stali. Skóra muśnięta słońcem, ale przyćmiona niebezpieczeństwem. A te oczy, lodowate, kalkulujące, nieprzeniknione.

Wysiadł z samochodu z elegancją króla i siłą potwora.

"Kim ona jest?" zapytał, jego głos głęboki, autorytatywny.

"Mówi, że chce się zgłosić na sprzątaczkę, sir. Ale wygląda… podejrzanie," odpowiedział jeden ze strażników.

Obrócił się w moją stronę, ręce w kieszeniach. Jego spojrzenie wierciło się w mojej duszy.

"Ty. Jak masz na imię?"

Zawahałam się. "A-Andrea."

Przekrzywił lekko głowę. "Dlaczego wyglądasz tak cholernie znajomo?"

Moje serce zamarło.

Zrobił krok bliżej, mrużąc oczy. "Czy już się wcześniej spotkaliśmy?"

Pokręciłam szybko głową. "Nie, proszę pana. Nigdy."

Ten człowiek wyglądał na niebezpiecznego. Lepiej byłoby odejść. Jeśli tego nie zrobiłam, mógłby odkryć moją tożsamość.

Chciałam się ruszyć, uciec i nigdy nie wracać, ale jego spojrzenie wciąż było utkwione w moim, intensywnie, gdy mnie badał, nie mogłam się ruszyć. Inni strażnicy obserwowali w milczeniu, a ja też, czekając na jego werdykt.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Don's Unwanted Bride

The Don's Unwanted Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa