Mira nie zdążyła nawet przejść przez główny hol, zanim mundur postanowił wszcząć przeciwko niej otwarty bunt. Czarny materiał napinał się na jej piersi, jakby żywił do niej osobistą urazę, rękawy odcinały dopływ krwi do opuszków palców, a spodnie wyglądały, jakby zaprojektował je ktoś, kto nigdy nie widział ludzkich nóg.
Po raz piąty szarpnęła tunikę w dół, materiał skrzypiał przy każdym ruchu, a ona mruknęła pod nosem: „Może powinnam była zostać przynętą na smoki.”
Pierwszy dzień zaczął się od czegoś, co hojnie nazwano „biegiem”. Nie był to delikatny trucht, by wprowadzić nowych rekrutów w życie akademii, ani nawet cywilizowana rozgrzewka. Nie, to był pełnokontaktowy sprint wzdłuż klifów, jakby zaprojektowany przez sadystów, którzy nie zdali szkoły tortur.
Pod górę w obie strony, oczywiście, bo wszechświat miał chore poczucie humoru. Gdy inni kadeci mijali ją w idealnym rytmie—jakby urodzili się biegając po klifach—Mira sapała za nimi niczym umierający silnik błagający o litość.
„Nadążaj, wiejska dziewczyno!”—krzyknął ktoś przez ramię, nawet się nie zająkując.
„Spróbuj użyć tych ud do czegoś innego, niż wspinania się po półkach spiżarni!”
Mira zacisnęła zęby tak mocno, że poczuła smak miedzi. Każdy krok wywoływał wstrząsy w kolanach, każdy oddech ranił gardło, jakby wdychała odłamki szkła. Nie zatrzymała się. Nie zamierzała się zatrzymać. Ale bogowie, chciała rzucić się z najbliższego klifu, byle tylko to się skończyło.
Do czasu, gdy przyszła pora na ćwiczenia bojowe, jej zbyt ciasna koszula była już przesiąknięta potem, jakby zanurzono ją w piecu, a Mira modliła się do wszelkich możliwych bóstw, by nikt nie zauważył, jak pożyczone buty powoli mordują jej stopy. Tu wszystko było pożyczone—ubrania, broń, przestrzeń, którą zajmowała. Nawet jej prawo do bycia w tym miejscu wydawało się czymś, co ukradła.
Tessan Vale, oczywiście, widziała wszystko.
„O nie”, powiedziała Tessan z tą słodyczą, która zwykle poprzedzała morderstwo, wchodząc do kręgu obok niej jakby zaszczycała wieśniaków swoją obecnością, „pozwalają ci już trzymać broń?”
Mira przewróciła oczami tak mocno, że niemal zobaczyła własny mózg. „Uważaj. Jeśli źle machnę, mogę uszkodzić ci lakier.”
Tessan przechyliła głowę z drapieżnym zainteresowaniem. „Myślisz, że jesteś zabawna.”
„Nie. Myślę, że łatwo cię przewrócić.”
Chichoty rozlały się wśród obserwujących kadetów jak pożar w wyschniętej trawie.
Instruktor warknął: „Zaczynajcie!”
Mira ledwo zdążyła unieść ostrze, zanim Tessan podcięła jej nogę z nonszalancją kogoś, kto odgania muchę. Upadła ciężko, a całe powietrze uleciało z jej płuc w żałosnym sapanie. Śmiech wokół kręgu był natychmiastowy i okrutny.
Tessan pochyliła się, jej perfekcyjna twarz przybrała maskę fałszywej troski. „Ups. Musiałaś się poślizgnąć na tym tłuszczu.”
Mira wypluła kurz i podniosła się gwałtownie, ramię rozdzierał ból. Jej duma bolała bardziej niż jakakolwiek fizyczna rana—pulsujący, głęboki ból, który sprawiał, że jej klatka piersiowa była pusta.
„Jeszcze raz”, rozkazał instruktor, jakby domagał się kolejnej rundy rozrywki.
Krążyły wokół siebie jak drapieżniki, choć tu wyraźnie jedna była ofiarą. Mira przygotowała się na kolejny cios, tylko po to, by znów złapać stopę Tessan—tym razem tuż za kolanem, perfekcyjne podcięcie, które powaliło ją na ziemię jak ścięte drzewo.
Ktoś zagwizdał z uznaniem. „I spiżarnia leży!”
Tym razem Mira podniosła się wolniej, całe jej ciało czuło się, jakby przejechał po nim smok. Palce zaciskały się na rękojeści miecza tak mocno, że kostki zbielały do kości. Broń drżała w jej dłoni, ale wzrok pozostał nieugięty—jedyna rzecz, która w niej nie chciała się złamać.
Z kąta ringu Bastian Roen obserwował ją z obojętnym zainteresowaniem kogoś, kto ogląda owady pod szkłem. Skrzyżował ramiona na piersi, a jego wyraz twarzy był wykuty z marmuru i równie ciepły.
Instruktor zerknął w jego stronę, wyraźnie szukając fachowej oceny. „Roen, trenowałeś z gorszymi. Co powiesz?”
Bastian nie zawahał się, nawet nie mrugnął. „Smoki nie wiążą się ze słabeuszami.”
Te słowa uderzyły mocniej niż perfekcyjnie wymierzone kopnięcia Tessan. Mira drgnęła, zanim zdążyła się powstrzymać—tym razem nie z powodu bólu fizycznego, ale dlatego, że tak beztrosko przekreślił jej istnienie, jakby była mniej niż niczym. Jakby nawet nie była warta tej energii, którą można by poświęcić na nienawiść.
Mira nie odpowiedziała. Nie odcięła się błyskotliwą ripostą. Po prostu zebrała resztki swojej poszarpanej dumy i odeszła.
***
Tej nocy, gdy inni jedli ciepłe posiłki albo wylegiwali się w wspólnych pokojach z prawdziwym ogrzewaniem, Mira ładowała smoczy gnój. Stajnie cuchnęły dymem, siarką i rzeczami, których nie chciała nawet rozpoznawać. Nie narzekała—narzekanie było luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić. Szorowała boksy, aż ramiona paliły ją żywym ogniem, aż ciało zapomniało, że powinno być zmęczone, aż umysł przestał na nowo odtwarzać każdą drwinę, każdy siniak, każdą chwilę publicznego upokorzenia.
Za drewnianymi ścianami, głosy niosły się nocnym powietrzem jak trucizna.
„Widziałeś jej minę, gdy Tessan ją przewróciła?”
„Nie ma w ogóle równowagi. Może powinni ją po prostu przywiązać do smoka i liczyć, że fizyka zadziała na jej korzyść.”
„Nadal uważam, że jest tu po to, by prawdziwi kandydaci wyglądali przez nią lepiej.”
„Może ktoś chce wzmocnionego siodła?”
Śmiech podążał za tym jak stado hien.
Mira opadła na belę siana, która pachniała rozczarowaniem i smoczym moczem. Plecy bolały ją niemiłosiernie, dłonie miała pokryte pęcherzami na pęcherzach, a w piersi czuła pustkę, jakby ktoś wydrążył ją łyżką. Nigdy w życiu nie chciała uciec od czegoś tak bardzo. Nigdy aż do teraz. Nigdy, dopóki nie zrozumiała, że może, po prostu może, jest dokładnie tak żałosna, jak wszyscy myślą.
Została tam, aż księżyc wzbił się wysoko i srebrzyście, aż śmiechy ucichły, a akademia pogrążyła się w czymś, co tutaj uchodziło za spokój. Cisza w stajniach była lepszym towarzystwem niż złote dzieci grzejące się przy ogniskach, do których nigdy nie była zaproszona.
Kiedy w końcu dowlokła się do swojej kwatery, stopy pulsowały jej własnym rytmem, a koszula kleiła się do skóry jak druga, niechciana skóra. Wpatrywała się w kamienny sufit, zbyt zmęczona, by płakać, zbyt wściekła, by zasnąć, zbyt pusta, by czuć cokolwiek. Słowa odbijały się echem w ciemności nad nią:
Smoki nie wiążą się ze słabością.
Tego popołudnia, gdy próbowała złapać oddech po kolejnej beznadziejnej rundzie ćwiczeń, która poszła dokładnie tak, jak się spodziewała, ktoś zawołał jej imię.
Przed nią stał kadet-posłaniec, trzymając zapieczętowany zwój tak, jakby zawierał jej wybawienie albo wyrok śmierci.
„Dla ciebie.”
Mira mrugnęła, pewna, że to jakiś żart. „To jakiś dowcip?”
Pokręcił głową, poważny. „Nie. Zostałaś wezwana.”
Wpatrywała się w zapieczętowany pergamin w dłoni. Palce, wilgotne od potu, nieporadnie rozrywały pieczęć, aż w końcu ją otworzyła. Chrupiący papier zaszeleścił, gdy go rozwinęła. Przeczytała krótkie linijki raz—drugi. Słowa się nie zmieniły.
Miała stawić się na Ceremonii Wiązania.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ceremonie miały być święte. Wielkie. Pełne honoru. Ta przypominała raczej publiczną egzekucję.
Arena była kamiennym koloseum wykutym w krawędzi góry, jakby jakiś pradawny bóg wygryzł z urwiska ogromny kawał—tak wielki, że mógłby połknąć całą wioskę, i tak cichy, że można było usłyszeć własną duszę szykującą się do ucieczki.
Mira stała ukryta w cieniu pod wschodnim łukiem, a jej serce waliło o żebra, jakby próbowało się wyrwać i uciec w góry bez niej.
Niepowiązani kadeci ustawili się na piasku w idealnych, duszno uporządkowanych rzędach. Każdy klęczał z głową pochyloną, jakby modlili się do bóstwa od publicznego poniżenia, czekając, aż młode wybiorą ich lub zniszczą ich marzenia na oczach połowy królestwa. Instruktorzy stali na obrzeżach jak strażnicy sądu, oczy ostre jak rozbite szkło.
Tłum zgromadzony na kamiennych trybunach powyżej nie był mniej okrutny—arystokratyczne rodziny ociekające dziedziczną arogancją, szlachta, która nigdy nie przepracowała ani dnia w życiu, absolwenci, którzy zapomnieli, jak smakuje porażka, i żołnierze wyglądający, jakby rozczarowanie jedli na śniadanie. Wszyscy przyszli, by patrzeć, jak magia decyduje, kto stanie się kimś, a kto będzie musiał wrócić do domu z podkulonym ogonem.
Tessan stała z przodu, lśniąca jak miecz świeżo wyjęty z kuźni i dwa razy groźniejsza. Jej zbroja była tak wypolerowana, że mogłaby oślepić kogoś w trzech królestwach. Włosy splecione w warkocz opadały na plecy, jakby właśnie wyszła z gobelinu przedstawiającego idealne księżniczki, a poruszała się z pewnością siebie sugerującą, że już wybrała przemówienie na zwycięstwo.
Jej usta wykrzywił ten subtelny uśmieszek, który nosiła jak drogą biżuterię, gdy uklękła przed błyszczącym, obsydianowym młodym, wyglądającym jak wyrzeźbiony z czystych koszmarów.
Stworzenie powąchało ją raz—delikatnym, niemal ciekawskim gestem—po czym odwróciło się i odeszło, jakby obraziła jego przodków.
Uśmiech zniknął natychmiast, krusząc się z jej twarzy jak stara farba.
Westchnienia przetoczyły się przez arenę niczym symfonia zbiorowego zażenowania. Palce Tessan drgnęły przy bokach, pewnie walcząc z pokusą, by coś udusić. Jeden z instruktorów odchrząknął z niezręcznością kogoś, kto właśnie obejrzał katastrofę kolejową w zwolnionym tempie.
„Następna.”
Wstała powoli, szczęki zaciśnięte tak mocno, że mogłaby kruszyć diamenty, i z demonstracyjną precyzją zaczęła strzepywać niewidzialny kurz z nakolanników. Mira niemal się uśmiechnęła. Niemal. Ale nerwy zbyt mocno ją pożerały od środka, by mogła się nacieszyć tą chwilą.
Po drugiej stronie ringu Bastian Roen stał z już powiązanymi jeźdźcami, jakby należał tam od zawsze, z ramionami skrzyżowanymi na piersi w sposób, który krzyczał: „Jestem lepszy od was wszystkich i oboje o tym wiemy.”
Nie miał na sobie zbroi. Był już jednym z elity, jego smok zapewnił mu ten złoty bilet do wyższości. Jego twarz była jak zawsze nieczytelna, zimna jak zimowy grób, ale spojrzenie śledziło wszystko z precyzją drapieżnika oceniającego potencjalną ofiarę. W tym Mirę. Zwłaszcza Mirę.
Po kolei wyczytywano nazwiska jakby były listą śmierci. Kadeci podchodzili z różnym stopniem pewności siebie i przerażenia. Niektórzy wracali, promieniejąc nowymi więziami i zapewne już planując paradę zwycięstwa. Większość wracała na swoje miejsca, jakby ktoś właśnie powiedział im, że ich życie to żart, a wszyscy inni znają puentę. Tłum bił brawo wybranym z uprzejmą grzecznością i szeptał okrutne oceny na temat niegodnych z bezwzględną swobodą kogoś, kto nigdy niczego nie ryzykował.
Gdy przedostatni kadet wrócił nieobrany i wyglądał, jakby chciał rozpłynąć się w piasku, Mira poczuła, że powietrze się zmieniło. Cisza zgęstniała tak, że można się było nią zakrztusić. Wszystkie oczy zwróciły się w stronę cienia, w którym stała, jak reflektory polujące na kolejną ofiarę. Nie musiała ich widzieć, by poczuć ciężar przygniatający jej ramiona.
„Kadetka Mira Solvain”, ogłosił rektor, a jego głos przeciął ciszę jak ostrze przez jedwab.
Najpierw się nie ruszyła. Nogi miała jak z kamienia, jakby ciało uznało, że to idealny moment na bunt przeciwko mózgowi.
Rektor powtórzył, z cierpliwością kogoś przyzwyczajonego do pracy z przerażonymi nastolatkami: „Solvain.”
Ktoś na trybunach mruknął z ledwo skrywaną satysfakcją: „Pewnie ucieknie.”
Drugi głos dodał, ociekający fałszywą troską: „Nie dziwię się. Kto by ją wybrał?”
Mira wyszła na środek.
Tłum rzucił się falą niczym wzburzona woda. Niektórzy szeptali za zasłoniętymi dłońmi, jakby dzielili się tajemnicami państwowymi. Inni śmiali się z tą swobodną okrutnością ludzi, którzy nigdy nie znaleźli się po drugiej stronie publicznego osądu. „No to cyrk się zaczyna.”
„Może smoki są głodne.”
„Pewnie przekupiła kogoś resztkami z kuchni.”
Jej pięści zacisnęły się tak mocno, że paznokcie odcisnęły się w jej dłoniach, ale nie przestawała iść. Jej buty dudniły po piasku równym, wyważonym krokiem, który brzmiał jak marsz żałobny. Dotarła na środek i odwróciła się do młodych smoków, z sercem próbującym wyrwać się z jej piersi.
Dziesiątki małych smoków kręciły się po arenie niczym żywe klejnoty—łuski we wszystkich wyobrażalnych kolorach, oczy jarzące się pradawną inteligencją, skrzydła drgające od ledwie pohamowanej energii. Żaden nie spojrzał w jej stronę. Żaden się nie poruszył. Nawet cień uznania.
Stała zupełnie nieruchomo, czując się jak posąg poświęcony publicznemu upokorzeniu.
Upłynęła chwila. Potem druga. Potem trzecia, która wydała się wiecznością skompresowaną w kilka sekund.
Jej żołądek runął przez podłogę i dalej spadał. Cisza bolała bardziej niż wszelkie obelgi, naciskała na skórę jak fizyczny ciężar. Czuła osąd emanujący z każdego miejsca, każdej twarzy, każdej pary oczu, które już ją przekreśliły.
Z tłumu nadeszły nieuniknione komentarze: „Widocznie smoki mają gust.”
„Powinna się ukłonić i odejść, póki jeszcze ma resztki godności.”
„Marnuje wszystkim czas tą żałosną pokazówką.”
A potem—drżenie.
Zaczęło się cicho, ledwie wyczuwalnie. Puls pod ziemią, jakby serce góry nagle przyspieszyło. Potem podmuch wiatru, który pojawił się znikąd. Potem żar, który nie miał nic wspólnego ze słońcem.
Ryk rozdarł powietrze—wysoki, ostry i pełen furii, która sprawiła, że każdy na arenie drgnął ze strachu.
Coś srebrnego przedarło się przez szeregi niczym płynny błyskawica. Rozmazany płomień, moc i ledwie powstrzymany gniew.
Młody smok—nie, ten młody smok.
Ten z klifów, ten, którego krew zmieszała się z jej w tamtej chwili desperackiego ratunku. Srebrnołuski, złotoooki, promieniujący żarem, który sprawiał, że powietrze drgało.
Tłum westchnął jednym głosem, dźwiękiem jakby powietrze zostało wyssane ze świata.
„To—?”
„Idzie prosto do niej—”
Liorith.
Imię pojawiło się w jej myślach, jakby zawsze tam było, czekając na tę chwilę.
Smoczyca ruszyła naprzód, płomienie wirowały na jej łuskach w cyklonie dzikiej magii, który sprawiał, że samo powietrze zdawało się stawać w ogniu. Instruktorzy ruszyli, by interweniować—i zamarli w miejscu, jakby uderzyli w niewidzialną ścianę.
Mira nie drgnęła. Nie cofnęła się. Nie zrobiła żadnej z rozsądnych rzeczy, które powinien zrobić człowiek, gdy ognisty stwór pędzi na niego z pełną prędkością.
Smok runął na nią jak srebrna kometa. Mira podniosła dłoń—nie ze strachu, nie w obronie, nie próbując się chronić.
Z ufności. Czystej, absolutnej, być może głupiej ufności.
„Proszę,” wyszeptała, słowa ledwie słyszalne nawet dla niej samej. „Proszę, nie przestawaj.”
Płomienie owinęły się wokół jej ramienia niczym jedwabne wstążki z ognia. Żar musnął jej skórę z czułością kochanka. Powinno ją to poparzyć. Powinno obnażyć kości z ciała. Nie zrobiło tego. Migotało, śpiewało i dawało poczucie powrotu do domu.
Więź wypaliła się—gorąca, starożytna i żywa, niczym błyskawica ze złotego płynu. Jej nadgarstek rozbłysnął światłem, które nie pochodziło z żadnego ziemskiego źródła. Znak z wcześniejszej chwili zapłonął, jakby czekał właśnie na ten moment, rozprzestrzeniając się po jej ramieniu niczym żyły płynnego metalu pod skórą.
Liorith okrążyła ją raz, rozpostarła skrzydła tak szeroko, że rzuciły cień na pół areny, i wydała niski, zadowolony pomruk, który brzmiał jak grzmiące mruczenie.
Wiatr zawył, jakby świat się kończył.
Magia wybuchła niczym wulkan ze światła gwiazd.
Światło wytrysnęło ze środka areny—białe, srebrne, złote, kolory bez nazw. Płonęło tak jasno, że oślepiło połowę pierwszego rzędu i wypaliło poświaty w oczach wszystkich.
Westchnienia zamieniły się w oszołomioną ciszę.
Mira stała wśród tego, dysząc, jakby przebiegła maraton, z dłonią wciąż wyciągniętą, sercem bijącym jak wojenny bęben, który nie chciał zwolnić. Znak wciąż pulsował na jej nadgarstku, związany i płonący, dowód wyryty w ogniu i magii, że naprawdę tu przynależy.
Na schodach powyżej Bastian zrobił krok w tył.
Jeden jedyny krok.
Po raz pierwszy ktokolwiek w akademii widział, jak jego perfekcyjna pewność siebie choćby na chwilę pęka.
Tessan, wciąż zastygła w lśniącej zbroi jak posąg udaremnionych ambicji, gwałtownie się odwróciła i opuściła arenę, a jej buty ryły głębokie bruzdy w piasku, gdy uciekała przed własnym upokorzeniem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gdyby Akademia Caerborn wierzyła w miłosierdzie, to z pewnością nie okazała go podczas losowania par na próby.
Mira stała pod poszarpaną tablicą łupkową, na której nazwiska wypisano świecącym tuszem pulsującym złowrogą intencją. Obok jej imienia migało jeszcze jedno: Bastian Roen. Mrugnęła raz. Potem drugi. Nie, wciąż tam było, kpiąc z niej jak kosmiczny żart.
Za jej plecami ktoś zaśmiał się z okrutną satysfakcją, która budziła w Mirze ochotę na przemoc.
– Oby książę burz wiedział, jak dźwigać martwy ciężar.
Mira nie odwróciła się. Była zbyt zajęta fantazjowaniem o podpaleniu swojego nazwiska i obserwowaniu, jak płonie.
– To musi być pomyłka – głos Tessan przeciął powietrze niczym ostrze, gdy wbiegała po schodach do instruktorów, zbroja brzęczała przy każdym wściekłym kroku. – Łączycie go z nią? Chcecie go zabić?
Dyrektor uniósł doskonale wymodelowaną brew. – Pan Roen doskonale sobie poradzi, panno Vale.
– Ona go pogrąży! – głos Tessan stał się wyższy, desperacja wkradała się w ton. – Ledwo przeżyła jedną rundę walki w zeszłym tygodniu, nie przewracając się!
– Związała się – odparł inny instruktor z emocjonalnym zakresem grabarza. – To daje jej miejsce tutaj. Para pozostaje.
Tessan odwróciła się błyskawicznie do Bastiana, jej oczy płonęły wściekłością, która zwykle zapowiadała komuś przeorganizowanie twarzy. – Bastian, powiedz im, że to szaleństwo!
Nawet na nią nie spojrzał. Po prostu wzruszył ramionami z irytującą nonszalancją. – Może być.
Mira posłała mu spojrzenie, które mogłoby stopić stal. – To dosłownie najmilniejsze, co kiedykolwiek do mnie powiedziałeś.
W końcu zerknął w jej stronę, a kącik jego ust drgnął – ale to na pewno nie był uśmiech. Raczej tłumił chęć powiedzenia czegoś, za co by go wyrzucili.
– Spowolnisz mnie.
Zbliżyła się, tak blisko, że widziała srebrne drobinki w jego burzowoszarych oczach. – To zgiń szybciej.
Cisza, która zapadła, była tak gęsta, że można ją było kroić mieczem i podać na obiad.
– Urocze – mruknął, lecz w jego głosie pobrzmiewało coś na kształt rozbawienia.
– Ty zacząłeś.
– Tak?
– Spojrzałeś w moim kierunku. To już wystarczyło.
Mira nie wiedziała, co myśleli instruktorzy. Może wierzyli, że rzucenie jej na Bastiana Roena złamie któregoś z nich. Szkoda tylko, że była już popękana w miejscach, których nie widzieli. A on?
Nawet nie zauważył.
Nie odezwał się słowem od ogłoszenia pary. Nie spojrzał na nią. Nie tak naprawdę. Ale Mira dostrzegła drgnięcie jego brwi, sposób, w jaki jego usta minimalnie się zacisnęły, gdy wypowiedziano jej imię.
Mira wpatrzyła się w cienie i pomyślała: Świetnie. Teraz umrę zignorowana w grobowcu pełnym smoczych kości.
Ich zadanie wydawało się zwodniczo proste: przetrwać trzy dni, zebrać trzy żetony ze smoczym znakiem i wrócić z wszystkimi kończynami. Żadnej magii poza smokami. Żadnej komunikacji poza więzią. Żadnego płakania, gdy wszystko nieuchronnie pójdzie do diabła.
Liorith zawarczała, gdy tylko Bastian wkroczył w jej przestrzeń osobistą, srebrne łuski rozżarzyły się jak płynny metal.
– Ona często tak robi? – zapytał Bastian bez cienia skrępowania.
– Ona – poprawiła Mira lodowato.
– Dobrze. Czy ona warczy na wszystkich, czy tylko na mnie?
– Tylko na zarozumiałych dupków.
Spojrzał na smoka z czymś, co mogło być szacunkiem. – Sprawiedliwie.
Mira skrzyżowała ramiona. – Ma doskonały gust.
– W przeciwieństwie do swojej jeźdźczyni.
– Pierdol się.
Wejście za nimi rozwarło się sykiem – ziejąca paszcza kości i cienia, wyglądająca jak droga prosto do poczekalni piekła.
Mira weszła pierwsza, bo wolała się zgubić, niż iść za jego nieznośnie idealnym przewodem.
Labirynt pochłonął ich jak nic nieznaczące przekąski o północy.
Pierwsze godziny to były tylko ostre zakręty, wąskie korytarze wykute jakby w pradawnych żebrach i upiorna cisza, przez którą każdy krok brzmiał jak grzmot. Ich buty odbijały się echem od kościanych ścian, które zdawały się pulsować własnym złowrogim tętnem. Liorith prowadziła, jej ogon trzepotał z irytacji za każdym razem, gdy Bastian za bardzo zbliżał się do jej prywatnej bańki.
„Czy ona kiedykolwiek idzie prosto?” – mruknął po piątym zbędnym zakręcie.
„Mapuje teren. Czego twoja burzowata jaszczurka najwyraźniej nigdy cię nie nauczyła.”
„Vharok nie musi mapować. Zapamiętuje wszystko za pierwszym razem.”
„Och, fantastycznie. Smok dokładnie taki jak jego jeździec – sam instynkt, żadnej cierpliwości, pewnie uważa, że jest zbyt dobry na podstawową strategię.”
„Przynajmniej nie dostaje napadów złości co pięć minut.”
„To nie napad, to się nazywa mieć standardy.”
Wspięli się na krawędź postrzępionych kręgów, które wyglądały tak, jakby należały do czegoś, co umarło w strasznych męczarniach. Bastian ruszył pierwszy, płynny i pewny siebie, jakby urodził się, wspinając po pradawnych kościach. Mira szła ostrożniej, sprawdzając każdy uchwyt, aż jej but poślizgnął się na luźnym wapieniu i niemal runęła w ciemność poniżej.
Silna, pewna dłoń chwyciła ją za łokieć.
Szarpnęła rękę, jakby ją oparzył. „Poradzę sobie.”
„Widzę to,” powiedział, suchym jak pustynia tonem.
„Nie prosiłam cię o pomoc.”
„Oczywiście. Radziłaś sobie z tym upadkiem z niezwykłą gracją.”
„Zamknij się.”
„Spróbuj.”
Nie rozmawiali przez godzinę po tym, ale cisza była inna. Mniej wroga. Bardziej jak dwóch drapieżników, którzy zgodzili się na tymczasowe zawieszenie broni.
Kiedy w końcu zatrzymali się, by odpocząć, Mira uklękła przy ścianie pokrytej śladami pazurów, które wyglądały na tak świeże, że mogłyby krwawić. „Coś jest blisko. Coś wielkiego.”
„Jesteś tego pewna?”
Rzuciła mu spojrzenie, które mogłoby zabić słabszego mężczyznę. „Nie kwestionuj smoczej dziewczyny, piękniutki.”
Przeskanował cienie z koncentracją polującego kota. „To twoje imię będzie na liście zmarłych, jeśli zostaniemy pożarci.”
„Szczęśliwa ja, kurwa.”
Do zmroku niebo ponad pęknięciami w suficie stało się czarne jak rozlana farba. Labirynt zrobił się zimniejszy, a kości jakby wysysały ciepło z powietrza. Liorith wypuścił parę, która w lodowatym powietrzu wyglądała jak smoczy oddech. Pierwszy żeton tkwił w klatce piersiowej półzawalonego szkieletu, który musiał być imponujący za życia.
Mira ruszyła, by go zabrać, ale niski pomruk zatrzymał ją w miejscu.
Coś poruszyło się za ścianą. Coś, co brzmiało jak śmierć ciągnąca nogami.
Ostrze Bastiana pojawiło się w jego dłoni jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. „Jeszcze go nie dotykaj.”
„Co to jest?”
„Kościobestia. Pilnują żetonów.”
„Naturalnie. Jakby to nie było już wystarczająco trudne.”
„Lewa strona?”
Kiwnął głową, szczęka napięta od koncentracji.
Bestia zaatakowała jak błyskawica zrobiona z pazurów i furii – rozmaz gnijących mięśni i wściekłości, która tliła się w ciemności nie wiadomo jak długo. Mira uskoczyła, czując jak powiew pazurów rozwiewa jej włosy. Bastian zablokował pierwsze uderzenie ostrzem – posypały się iskry – ale drugie rozdarło jego bok, tnąc materiał i ciało jak papier.
Krew opryskała kościane ściany. Syknął przez zaciśnięte zęby.
„Odciągnij ją!” – krzyknęła Mira, szeroko okrążając martwy punkt bestii.
Bastian zatoczył się do tyłu, tnąc ostrzem w desperackim łuku. „Staram się, kurwa!”
„Lejesz się krwią wszędzie!”
„Naprawdę pomocna uwaga, dzięki!”
„Tylko nie umieraj mi tu, książę burz!”
„Nie miałem tego w planach!”
Mira wyskoczyła na wystający bark i wbiła miecz w szyję bestii z całą siłą. Liorith zaryczał za jej plecami, płomienie liżąc powietrze. Bestia zawyła – dźwięk jak rozdzierany metal – po czym runęła w stertę kości i gnijącego mięsa.
Zapadła cisza jak opadająca kurtyna.
Bastian oparł się o ścianę, ciężko dysząc. Jego koszula była przesiąknięta krwią, przyklejona do piersi jak druga skóra.
„W porządku?” – zapytała Mira, bez tchu i pokryta rzeczami, których wolała nie rozpoznawać.
„Wybornie,” wycedził przez zaciśnięte tak mocno zęby, że mogły pęknąć.
Odebrała żeton – ciepły i pulsujący pradawną magią – po czym uniosła go jak trofeum. „Jeden z głowy, dwa zostały.”
Spojrzał na nią wtedy, naprawdę spojrzał, z marszczącymi się brwiami, jakby widział coś niespodziewanego.
„Co?”
„Nie zawahałaś się,” powiedział powoli, jakby te słowa go zdziwiły.
Rzuciła okiem na powaloną bestię, już zaczynającą szybciej się rozkładać po śmierci. „Powinnam?”
„Nie,” powiedział jeszcze wolniej. „Po prostu… twój smok nienawidzi mnie chyba prawie tak bardzo, jak ty.”
W oczach Miry zamigotało coś niebezpiecznego.
„I nie ma w tym błędu.”
Przesuń w górę, aby kontynuować