passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Girl Who Rode Fire - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Girl Who Rode Fire

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Ceremonie miały być święte. Wielkie. Pełne honoru. Ta przypominała raczej publiczną egzekucję.

Arena była kamiennym koloseum wykutym w krawędzi góry, jakby jakiś pradawny bóg wygryzł z urwiska ogromny kawał—tak wielki, że mógłby połknąć całą wioskę, i tak cichy, że można było usłyszeć własną duszę szykującą się do ucieczki.

Mira stała ukryta w cieniu pod wschodnim łukiem, a jej serce waliło o żebra, jakby próbowało się wyrwać i uciec w góry bez niej.

Niepowiązani kadeci ustawili się na piasku w idealnych, duszno uporządkowanych rzędach. Każdy klęczał z głową pochyloną, jakby modlili się do bóstwa od publicznego poniżenia, czekając, aż młode wybiorą ich lub zniszczą ich marzenia na oczach połowy królestwa. Instruktorzy stali na obrzeżach jak strażnicy sądu, oczy ostre jak rozbite szkło.

Tłum zgromadzony na kamiennych trybunach powyżej nie był mniej okrutny—arystokratyczne rodziny ociekające dziedziczną arogancją, szlachta, która nigdy nie przepracowała ani dnia w życiu, absolwenci, którzy zapomnieli, jak smakuje porażka, i żołnierze wyglądający, jakby rozczarowanie jedli na śniadanie. Wszyscy przyszli, by patrzeć, jak magia decyduje, kto stanie się kimś, a kto będzie musiał wrócić do domu z podkulonym ogonem.

Tessan stała z przodu, lśniąca jak miecz świeżo wyjęty z kuźni i dwa razy groźniejsza. Jej zbroja była tak wypolerowana, że mogłaby oślepić kogoś w trzech królestwach. Włosy splecione w warkocz opadały na plecy, jakby właśnie wyszła z gobelinu przedstawiającego idealne księżniczki, a poruszała się z pewnością siebie sugerującą, że już wybrała przemówienie na zwycięstwo.

Jej usta wykrzywił ten subtelny uśmieszek, który nosiła jak drogą biżuterię, gdy uklękła przed błyszczącym, obsydianowym młodym, wyglądającym jak wyrzeźbiony z czystych koszmarów.

Stworzenie powąchało ją raz—delikatnym, niemal ciekawskim gestem—po czym odwróciło się i odeszło, jakby obraziła jego przodków.

Uśmiech zniknął natychmiast, krusząc się z jej twarzy jak stara farba.

Westchnienia przetoczyły się przez arenę niczym symfonia zbiorowego zażenowania. Palce Tessan drgnęły przy bokach, pewnie walcząc z pokusą, by coś udusić. Jeden z instruktorów odchrząknął z niezręcznością kogoś, kto właśnie obejrzał katastrofę kolejową w zwolnionym tempie.

„Następna.”

Wstała powoli, szczęki zaciśnięte tak mocno, że mogłaby kruszyć diamenty, i z demonstracyjną precyzją zaczęła strzepywać niewidzialny kurz z nakolanników. Mira niemal się uśmiechnęła. Niemal. Ale nerwy zbyt mocno ją pożerały od środka, by mogła się nacieszyć tą chwilą.

Po drugiej stronie ringu Bastian Roen stał z już powiązanymi jeźdźcami, jakby należał tam od zawsze, z ramionami skrzyżowanymi na piersi w sposób, który krzyczał: „Jestem lepszy od was wszystkich i oboje o tym wiemy.”

Nie miał na sobie zbroi. Był już jednym z elity, jego smok zapewnił mu ten złoty bilet do wyższości. Jego twarz była jak zawsze nieczytelna, zimna jak zimowy grób, ale spojrzenie śledziło wszystko z precyzją drapieżnika oceniającego potencjalną ofiarę. W tym Mirę. Zwłaszcza Mirę.

Po kolei wyczytywano nazwiska jakby były listą śmierci. Kadeci podchodzili z różnym stopniem pewności siebie i przerażenia. Niektórzy wracali, promieniejąc nowymi więziami i zapewne już planując paradę zwycięstwa. Większość wracała na swoje miejsca, jakby ktoś właśnie powiedział im, że ich życie to żart, a wszyscy inni znają puentę. Tłum bił brawo wybranym z uprzejmą grzecznością i szeptał okrutne oceny na temat niegodnych z bezwzględną swobodą kogoś, kto nigdy niczego nie ryzykował.

Gdy przedostatni kadet wrócił nieobrany i wyglądał, jakby chciał rozpłynąć się w piasku, Mira poczuła, że powietrze się zmieniło. Cisza zgęstniała tak, że można się było nią zakrztusić. Wszystkie oczy zwróciły się w stronę cienia, w którym stała, jak reflektory polujące na kolejną ofiarę. Nie musiała ich widzieć, by poczuć ciężar przygniatający jej ramiona.

„Kadetka Mira Solvain”, ogłosił rektor, a jego głos przeciął ciszę jak ostrze przez jedwab.

Najpierw się nie ruszyła. Nogi miała jak z kamienia, jakby ciało uznało, że to idealny moment na bunt przeciwko mózgowi.

Rektor powtórzył, z cierpliwością kogoś przyzwyczajonego do pracy z przerażonymi nastolatkami: „Solvain.”

Ktoś na trybunach mruknął z ledwo skrywaną satysfakcją: „Pewnie ucieknie.”

Drugi głos dodał, ociekający fałszywą troską: „Nie dziwię się. Kto by ją wybrał?”

Mira wyszła na środek.

Tłum rzucił się falą niczym wzburzona woda. Niektórzy szeptali za zasłoniętymi dłońmi, jakby dzielili się tajemnicami państwowymi. Inni śmiali się z tą swobodną okrutnością ludzi, którzy nigdy nie znaleźli się po drugiej stronie publicznego osądu. „No to cyrk się zaczyna.”

„Może smoki są głodne.”

„Pewnie przekupiła kogoś resztkami z kuchni.”

Jej pięści zacisnęły się tak mocno, że paznokcie odcisnęły się w jej dłoniach, ale nie przestawała iść. Jej buty dudniły po piasku równym, wyważonym krokiem, który brzmiał jak marsz żałobny. Dotarła na środek i odwróciła się do młodych smoków, z sercem próbującym wyrwać się z jej piersi.

Dziesiątki małych smoków kręciły się po arenie niczym żywe klejnoty—łuski we wszystkich wyobrażalnych kolorach, oczy jarzące się pradawną inteligencją, skrzydła drgające od ledwie pohamowanej energii. Żaden nie spojrzał w jej stronę. Żaden się nie poruszył. Nawet cień uznania.

Stała zupełnie nieruchomo, czując się jak posąg poświęcony publicznemu upokorzeniu.

Upłynęła chwila. Potem druga. Potem trzecia, która wydała się wiecznością skompresowaną w kilka sekund.

Jej żołądek runął przez podłogę i dalej spadał. Cisza bolała bardziej niż wszelkie obelgi, naciskała na skórę jak fizyczny ciężar. Czuła osąd emanujący z każdego miejsca, każdej twarzy, każdej pary oczu, które już ją przekreśliły.

Z tłumu nadeszły nieuniknione komentarze: „Widocznie smoki mają gust.”

„Powinna się ukłonić i odejść, póki jeszcze ma resztki godności.”

„Marnuje wszystkim czas tą żałosną pokazówką.”

A potem—drżenie.

Zaczęło się cicho, ledwie wyczuwalnie. Puls pod ziemią, jakby serce góry nagle przyspieszyło. Potem podmuch wiatru, który pojawił się znikąd. Potem żar, który nie miał nic wspólnego ze słońcem.

Ryk rozdarł powietrze—wysoki, ostry i pełen furii, która sprawiła, że każdy na arenie drgnął ze strachu.

Coś srebrnego przedarło się przez szeregi niczym płynny błyskawica. Rozmazany płomień, moc i ledwie powstrzymany gniew.

Młody smok—nie, ten młody smok.

Ten z klifów, ten, którego krew zmieszała się z jej w tamtej chwili desperackiego ratunku. Srebrnołuski, złotoooki, promieniujący żarem, który sprawiał, że powietrze drgało.

Tłum westchnął jednym głosem, dźwiękiem jakby powietrze zostało wyssane ze świata.

„To—?”

„Idzie prosto do niej—”

Liorith.

Imię pojawiło się w jej myślach, jakby zawsze tam było, czekając na tę chwilę.

Smoczyca ruszyła naprzód, płomienie wirowały na jej łuskach w cyklonie dzikiej magii, który sprawiał, że samo powietrze zdawało się stawać w ogniu. Instruktorzy ruszyli, by interweniować—i zamarli w miejscu, jakby uderzyli w niewidzialną ścianę.

Mira nie drgnęła. Nie cofnęła się. Nie zrobiła żadnej z rozsądnych rzeczy, które powinien zrobić człowiek, gdy ognisty stwór pędzi na niego z pełną prędkością.

Smok runął na nią jak srebrna kometa. Mira podniosła dłoń—nie ze strachu, nie w obronie, nie próbując się chronić.

Z ufności. Czystej, absolutnej, być może głupiej ufności.

„Proszę,” wyszeptała, słowa ledwie słyszalne nawet dla niej samej. „Proszę, nie przestawaj.”

Płomienie owinęły się wokół jej ramienia niczym jedwabne wstążki z ognia. Żar musnął jej skórę z czułością kochanka. Powinno ją to poparzyć. Powinno obnażyć kości z ciała. Nie zrobiło tego. Migotało, śpiewało i dawało poczucie powrotu do domu.

Więź wypaliła się—gorąca, starożytna i żywa, niczym błyskawica ze złotego płynu. Jej nadgarstek rozbłysnął światłem, które nie pochodziło z żadnego ziemskiego źródła. Znak z wcześniejszej chwili zapłonął, jakby czekał właśnie na ten moment, rozprzestrzeniając się po jej ramieniu niczym żyły płynnego metalu pod skórą.

Liorith okrążyła ją raz, rozpostarła skrzydła tak szeroko, że rzuciły cień na pół areny, i wydała niski, zadowolony pomruk, który brzmiał jak grzmiące mruczenie.

Wiatr zawył, jakby świat się kończył.

Magia wybuchła niczym wulkan ze światła gwiazd.

Światło wytrysnęło ze środka areny—białe, srebrne, złote, kolory bez nazw. Płonęło tak jasno, że oślepiło połowę pierwszego rzędu i wypaliło poświaty w oczach wszystkich.

Westchnienia zamieniły się w oszołomioną ciszę.

Mira stała wśród tego, dysząc, jakby przebiegła maraton, z dłonią wciąż wyciągniętą, sercem bijącym jak wojenny bęben, który nie chciał zwolnić. Znak wciąż pulsował na jej nadgarstku, związany i płonący, dowód wyryty w ogniu i magii, że naprawdę tu przynależy.

Na schodach powyżej Bastian zrobił krok w tył.

Jeden jedyny krok.

Po raz pierwszy ktokolwiek w akademii widział, jak jego perfekcyjna pewność siebie choćby na chwilę pęka.

Tessan, wciąż zastygła w lśniącej zbroi jak posąg udaremnionych ambicji, gwałtownie się odwróciła i opuściła arenę, a jej buty ryły głębokie bruzdy w piasku, gdy uciekała przed własnym upokorzeniem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Gdyby Akademia Caerborn wierzyła w miłosierdzie, to z pewnością nie okazała go podczas losowania par na próby.

Mira stała pod poszarpaną tablicą łupkową, na której nazwiska wypisano świecącym tuszem pulsującym złowrogą intencją. Obok jej imienia migało jeszcze jedno: Bastian Roen. Mrugnęła raz. Potem drugi. Nie, wciąż tam było, kpiąc z niej jak kosmiczny żart.

Za jej plecami ktoś zaśmiał się z okrutną satysfakcją, która budziła w Mirze ochotę na przemoc.

– Oby książę burz wiedział, jak dźwigać martwy ciężar.

Mira nie odwróciła się. Była zbyt zajęta fantazjowaniem o podpaleniu swojego nazwiska i obserwowaniu, jak płonie.

– To musi być pomyłka – głos Tessan przeciął powietrze niczym ostrze, gdy wbiegała po schodach do instruktorów, zbroja brzęczała przy każdym wściekłym kroku. – Łączycie go z nią? Chcecie go zabić?

Dyrektor uniósł doskonale wymodelowaną brew. – Pan Roen doskonale sobie poradzi, panno Vale.

– Ona go pogrąży! – głos Tessan stał się wyższy, desperacja wkradała się w ton. – Ledwo przeżyła jedną rundę walki w zeszłym tygodniu, nie przewracając się!

– Związała się – odparł inny instruktor z emocjonalnym zakresem grabarza. – To daje jej miejsce tutaj. Para pozostaje.

Tessan odwróciła się błyskawicznie do Bastiana, jej oczy płonęły wściekłością, która zwykle zapowiadała komuś przeorganizowanie twarzy. – Bastian, powiedz im, że to szaleństwo!

Nawet na nią nie spojrzał. Po prostu wzruszył ramionami z irytującą nonszalancją. – Może być.

Mira posłała mu spojrzenie, które mogłoby stopić stal. – To dosłownie najmilniejsze, co kiedykolwiek do mnie powiedziałeś.

W końcu zerknął w jej stronę, a kącik jego ust drgnął – ale to na pewno nie był uśmiech. Raczej tłumił chęć powiedzenia czegoś, za co by go wyrzucili.

– Spowolnisz mnie.

Zbliżyła się, tak blisko, że widziała srebrne drobinki w jego burzowoszarych oczach. – To zgiń szybciej.

Cisza, która zapadła, była tak gęsta, że można ją było kroić mieczem i podać na obiad.

– Urocze – mruknął, lecz w jego głosie pobrzmiewało coś na kształt rozbawienia.

– Ty zacząłeś.

– Tak?

– Spojrzałeś w moim kierunku. To już wystarczyło.

Mira nie wiedziała, co myśleli instruktorzy. Może wierzyli, że rzucenie jej na Bastiana Roena złamie któregoś z nich. Szkoda tylko, że była już popękana w miejscach, których nie widzieli. A on?

Nawet nie zauważył.

Nie odezwał się słowem od ogłoszenia pary. Nie spojrzał na nią. Nie tak naprawdę. Ale Mira dostrzegła drgnięcie jego brwi, sposób, w jaki jego usta minimalnie się zacisnęły, gdy wypowiedziano jej imię.

Mira wpatrzyła się w cienie i pomyślała: Świetnie. Teraz umrę zignorowana w grobowcu pełnym smoczych kości.

Ich zadanie wydawało się zwodniczo proste: przetrwać trzy dni, zebrać trzy żetony ze smoczym znakiem i wrócić z wszystkimi kończynami. Żadnej magii poza smokami. Żadnej komunikacji poza więzią. Żadnego płakania, gdy wszystko nieuchronnie pójdzie do diabła.

Liorith zawarczała, gdy tylko Bastian wkroczył w jej przestrzeń osobistą, srebrne łuski rozżarzyły się jak płynny metal.

– Ona często tak robi? – zapytał Bastian bez cienia skrępowania.

– Ona – poprawiła Mira lodowato.

– Dobrze. Czy ona warczy na wszystkich, czy tylko na mnie?

– Tylko na zarozumiałych dupków.

Spojrzał na smoka z czymś, co mogło być szacunkiem. – Sprawiedliwie.

Mira skrzyżowała ramiona. – Ma doskonały gust.

– W przeciwieństwie do swojej jeźdźczyni.

– Pierdol się.

Wejście za nimi rozwarło się sykiem – ziejąca paszcza kości i cienia, wyglądająca jak droga prosto do poczekalni piekła.

Mira weszła pierwsza, bo wolała się zgubić, niż iść za jego nieznośnie idealnym przewodem.

Labirynt pochłonął ich jak nic nieznaczące przekąski o północy.

Pierwsze godziny to były tylko ostre zakręty, wąskie korytarze wykute jakby w pradawnych żebrach i upiorna cisza, przez którą każdy krok brzmiał jak grzmot. Ich buty odbijały się echem od kościanych ścian, które zdawały się pulsować własnym złowrogim tętnem. Liorith prowadziła, jej ogon trzepotał z irytacji za każdym razem, gdy Bastian za bardzo zbliżał się do jej prywatnej bańki.

„Czy ona kiedykolwiek idzie prosto?” – mruknął po piątym zbędnym zakręcie.

„Mapuje teren. Czego twoja burzowata jaszczurka najwyraźniej nigdy cię nie nauczyła.”

„Vharok nie musi mapować. Zapamiętuje wszystko za pierwszym razem.”

„Och, fantastycznie. Smok dokładnie taki jak jego jeździec – sam instynkt, żadnej cierpliwości, pewnie uważa, że jest zbyt dobry na podstawową strategię.”

„Przynajmniej nie dostaje napadów złości co pięć minut.”

„To nie napad, to się nazywa mieć standardy.”

Wspięli się na krawędź postrzępionych kręgów, które wyglądały tak, jakby należały do czegoś, co umarło w strasznych męczarniach. Bastian ruszył pierwszy, płynny i pewny siebie, jakby urodził się, wspinając po pradawnych kościach. Mira szła ostrożniej, sprawdzając każdy uchwyt, aż jej but poślizgnął się na luźnym wapieniu i niemal runęła w ciemność poniżej.

Silna, pewna dłoń chwyciła ją za łokieć.

Szarpnęła rękę, jakby ją oparzył. „Poradzę sobie.”

„Widzę to,” powiedział, suchym jak pustynia tonem.

„Nie prosiłam cię o pomoc.”

„Oczywiście. Radziłaś sobie z tym upadkiem z niezwykłą gracją.”

„Zamknij się.”

„Spróbuj.”

Nie rozmawiali przez godzinę po tym, ale cisza była inna. Mniej wroga. Bardziej jak dwóch drapieżników, którzy zgodzili się na tymczasowe zawieszenie broni.

Kiedy w końcu zatrzymali się, by odpocząć, Mira uklękła przy ścianie pokrytej śladami pazurów, które wyglądały na tak świeże, że mogłyby krwawić. „Coś jest blisko. Coś wielkiego.”

„Jesteś tego pewna?”

Rzuciła mu spojrzenie, które mogłoby zabić słabszego mężczyznę. „Nie kwestionuj smoczej dziewczyny, piękniutki.”

Przeskanował cienie z koncentracją polującego kota. „To twoje imię będzie na liście zmarłych, jeśli zostaniemy pożarci.”

„Szczęśliwa ja, kurwa.”

Do zmroku niebo ponad pęknięciami w suficie stało się czarne jak rozlana farba. Labirynt zrobił się zimniejszy, a kości jakby wysysały ciepło z powietrza. Liorith wypuścił parę, która w lodowatym powietrzu wyglądała jak smoczy oddech. Pierwszy żeton tkwił w klatce piersiowej półzawalonego szkieletu, który musiał być imponujący za życia.

Mira ruszyła, by go zabrać, ale niski pomruk zatrzymał ją w miejscu.

Coś poruszyło się za ścianą. Coś, co brzmiało jak śmierć ciągnąca nogami.

Ostrze Bastiana pojawiło się w jego dłoni jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. „Jeszcze go nie dotykaj.”

„Co to jest?”

„Kościobestia. Pilnują żetonów.”

„Naturalnie. Jakby to nie było już wystarczająco trudne.”

„Lewa strona?”

Kiwnął głową, szczęka napięta od koncentracji.

Bestia zaatakowała jak błyskawica zrobiona z pazurów i furii – rozmaz gnijących mięśni i wściekłości, która tliła się w ciemności nie wiadomo jak długo. Mira uskoczyła, czując jak powiew pazurów rozwiewa jej włosy. Bastian zablokował pierwsze uderzenie ostrzem – posypały się iskry – ale drugie rozdarło jego bok, tnąc materiał i ciało jak papier.

Krew opryskała kościane ściany. Syknął przez zaciśnięte zęby.

„Odciągnij ją!” – krzyknęła Mira, szeroko okrążając martwy punkt bestii.

Bastian zatoczył się do tyłu, tnąc ostrzem w desperackim łuku. „Staram się, kurwa!”

„Lejesz się krwią wszędzie!”

„Naprawdę pomocna uwaga, dzięki!”

„Tylko nie umieraj mi tu, książę burz!”

„Nie miałem tego w planach!”

Mira wyskoczyła na wystający bark i wbiła miecz w szyję bestii z całą siłą. Liorith zaryczał za jej plecami, płomienie liżąc powietrze. Bestia zawyła – dźwięk jak rozdzierany metal – po czym runęła w stertę kości i gnijącego mięsa.

Zapadła cisza jak opadająca kurtyna.

Bastian oparł się o ścianę, ciężko dysząc. Jego koszula była przesiąknięta krwią, przyklejona do piersi jak druga skóra.

„W porządku?” – zapytała Mira, bez tchu i pokryta rzeczami, których wolała nie rozpoznawać.

„Wybornie,” wycedził przez zaciśnięte tak mocno zęby, że mogły pęknąć.

Odebrała żeton – ciepły i pulsujący pradawną magią – po czym uniosła go jak trofeum. „Jeden z głowy, dwa zostały.”

Spojrzał na nią wtedy, naprawdę spojrzał, z marszczącymi się brwiami, jakby widział coś niespodziewanego.

„Co?”

„Nie zawahałaś się,” powiedział powoli, jakby te słowa go zdziwiły.

Rzuciła okiem na powaloną bestię, już zaczynającą szybciej się rozkładać po śmierci. „Powinnam?”

„Nie,” powiedział jeszcze wolniej. „Po prostu… twój smok nienawidzi mnie chyba prawie tak bardzo, jak ty.”

W oczach Miry zamigotało coś niebezpiecznego.

„I nie ma w tym błędu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Noc uderzyła w Kościany Labirynt niczym młot kowalski prosto w twarz. Wiatr wył między pustymi kręgosłupami i pustymi oczodołami, każdy podmuch brzmiał jak coś żywego, coś głodnego, coś, co czekało w ciemności, aż świeże mięso zabłąka się na jego terytorium.

Mira przesuwała buty po wąskiej skalnej półce, walcząc o utrzymanie równowagi na kamieniu, który zdawał się zaprojektowany, by zabijać nieostrożnych. Nie pytała nawet, czy Bastian nadąża—krew nieustannie przesiąkająca przez jego koszulę niczym szkarłatny sztandar mówiła jej wszystko, co powinna wiedzieć o jego obecnym stanie.

Zgubili ścieżkę już godzinę temu, jeśli w ogóle kiedykolwiek istniała prawdziwa ścieżka. Liorith szła na przedzie, jej ogon drgał z drapieżną czujnością, a oczy świeciły niczym bliźniacze gwiazdy w duszącej ciemności. Mira podążała za swoją smokiem bez wahania—ufała instynktom Liorith bardziej niż poczuciu kierunku Bastiana, a już na pewno bardziej niż jego dumie, która nie chciała przyznać, że są kompletnie w dupie.

Przed nimi Liorith zatrzymała się i prychnęła na szczelinę w ścianie klifu, para unosiła się z jej nozdrzy niczym sygnały dymne. Mira zmrużyła oczy w mroku, próbując dojrzeć, co jej smok znalazł.

— Schronienie — oznajmiła, już kierując się w stronę otworu.

— Ledwie — mruknął Bastian z tyłu, jego głos napięty od bólu i wyczerpania.

— Wolałbyś królewski namiot z jedwabnymi zasłonami i gorącym winem podanym do łóżka?

— Wolałbym nie krwawić przez pieprzone żebra.

— To przestań narzekać i siadaj na tyłku, zanim zemdlejesz.

Schowali się pod postrzępionym nawisem, przeciskając się do przestrzeni, która była tak przyjazna jak trumna, ale przynajmniej dawała ochronę przed wiatrem. Mira rzuciła torbę z łoskotem i wywołała mały płomyk z ogniowego mchu na skale, złote światło natychmiast rozjaśniło twarz Bastiana—bladą jak śmierć i napiętą od takiego bólu, który potrafi doprowadzić dorosłych mężczyzn do łez.

Usiadł na ziemi bez ceremonii, dociskając dłoń do boku, jakby samą siłą woli próbował utrzymać życie w środku. Zęby zacisnęły mu się, gdy odchylił materiał, odsłaniając ranę, jakby coś z wyjątkowo ostrymi pazurami próbowało przemeblować mu tors.

— Zemdlejesz, jeśli nie przestaniesz krwawić — powiedziała Mira, grzebiąc w plecaku z wprawą kogoś, kto robił to już nieraz.

— Bywało gorzej.

— Gratuluję imponującej historii obrażeń. Chcesz medal czy prawdziwą pomoc medyczną?

Nie odpowiedział, po prostu patrzył na nią tym przenikliwym, nieczytelnym spojrzeniem, gdy wyciągała małą puszkę. Światło mchu zatańczyło na jej oznakowanym nadgarstku, kiedy podważyła wieczko, odsłaniając złotą maść pachnącą uzdrowieniem i domem.

Jego oczy rozszerzyły się lekko. — Przyniosłaś balsam uzdrowiciela na próbę przetrwania?

— Nie przyniosłam — odparła, zanurzając palce w maści. — Sama ją zrobiłam.

Brew Bastiana powędrowała w górę. — Nie wolno używać zewnętrznych narzędzi.

— Nie wolno też być protekcjonalnym dupkiem, a jednak oto jesteśmy, łamiąc zasady.

Sięgnęła do niego, i ku jego zasłudze, nie odsunął się. Po prostu patrzył, cicho i intensywnie, kiedy przyłożyła maść do rany. Jego oddech zadrżał raz — ostry, mimowolny — potem wyrównał się w coś bardziej kontrolowanego.

— Nie jesteś jedynym, kto zna ból — powiedziała cicho, jej głos stracił swoją ostrość.

Jego brwi ściągnęły się. — To ma być co? Konkurs na cierpienie?

— To przetrwanie. I ciągle zachowujesz się, jakby moje miejsce tutaj nie było zasłużone, jakbym była jakimś przypadkiem charytatywnym, który nie pasuje.

— Nie trenowałaś jak my. Nie wiesz, jak to jest—

— Nie wychowałam się jak ty — przerwała gorąco. — Nie miałam prywatnych nauczycieli, indywidualnych lekcji i smoków wręczonych na srebrnej tacy.

Cisza, która zapadła, była gęsta jak mgła. Tylko wiatr świszczący przez kości i miarowy oddech smoków powstrzymywały tę przestrzeń przed eksplozją wszystkich niewypowiedzianych słów.

W końcu Bastian przemówił, ciszej niż kiedykolwiek wcześniej. — Nigdy tego nie chciałem.

Mira zerknęła na niego, studiując jego profil w migotliwym świetle. — Być przydzielonym do mnie?

— Być bronią. — Słowa wyszły płaskie, puste. — By od dzieciństwa ktoś wybierał za mnie wszystko.

Jej gardło niespodziewanie się ścisnęło. Spojrzała na puszkę, rozcierając resztkę maści między dłońmi. — Tak — mruknęła. — Cóż. Ja nigdy nie chciałam tu być w ogóle.

Nie odpowiedział, nie oferował pustych pocieszeń ani zapewnień.

Mira oparła się o ścianę, zamknęła oczy i pozwoliła, by zmęczenie zalało ją jak fala. Ciało bolało ją w miejscach, o których już zapomniała. Buty były przemoczone rzeczami, których nie chciała identyfikować. Ciepło maści było jedynym, co chroniło jej palce przed kompletnym zdrętwieniem.

— Znienawidziłam to miejsce od pierwszego spojrzenia — dodała po dłuższej chwili, słowa wydostały się z niej, zanim zdołała je powstrzymać. — Każdy kamień, każda zasada, każdy człowiek patrzący na mnie jak na intruza, który wślizgnął się tylnymi drzwiami.

— Bo nim jesteś.

Oczy Miry natychmiast się otworzyły. Odwróciła się do niego, gotowa wybuchnąć.

Bastian wytrzymał jej spojrzenie, nawet nie drgnął. — Ale jesteś też silniejsza niż którykolwiek z nas.

Zamrugała, całkowicie wytrącona z równowagi. — Czy ty właśnie... czy to miało być komplement?

— Jestem zmęczony i krwawię. Nie przyzwyczajaj się.

Śmiech wyrwał jej się, zanim zdążyła go powstrzymać—chropawy, nieoczekiwany, ale jakoś lżejszy niż cokolwiek, co wypowiedziała tego dnia.

Spojrzała na Liorith, zwiniętą przy wejściu niczym srebrny strażnik. Ogon jej smoka zadrgał raz, po czym znieruchomiał. Mira przesunęła się, mocniej owijając pelerynę wokół ramion. Jej ramię musnęło Bastiana. On nie odsunął się.

Siedzieli tak długo, plecami do zimnego kamienia, światło ognia migotało między nimi jak umierające serce. Żadne się nie odezwało. Przez dłuższą chwilę.

Powieki Miry stawały się coraz cięższe z każdą chwilą. Ciepło jaskini otulało ją łagodnie, niemal opiekuńczo. Liorith wypuściła z siebie niski, dudniący oddech, który brzmiał niemal jak mruczenie. Gdzieś daleko w ciemności kościany bestia zawyła ze złości w noc—ale teraz była już daleko, stanowiła problem kogoś innego.

Mira przestała słuchać po tym. Słowa rozmyły się w cichym szmerze oddechu obok niej—powolnym, równym rytmie, który oznaczał, że wciąż żyją, razem. Pozwoliła sobie dopasować do tego rytmu, zakotwiczając się w wspólnej ciszy.

Kiedy świt przefiltrował się do środka, blady i chłodny, Bastian się poruszył. Głowa Miry spoczywała na jego piersi, jego serce biło spokojnie pod jej uchem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Girl Who Rode Fire

The Girl Who Rode Fire

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa