passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The God’s Favorite - Rozdział #4 - autor itsvlada

The God’s Favorite

/

Rozdział 4

Rozdział 3

W momencie, gdy moje jasne włosy wysypują się spod peruki, stając się obiektem kpin lub czegoś gorszego, oczy kupców zmieniają się z okrutnej uciechy na coś znacznie groźniejszego. Dziki głód ludzi, którzy znaleźli usprawiedliwienie dla swojej przemocy.

„Na płonące lędźwie Seta…” — największy z nich sapie.

Jego dłonie nagle są wszędzie — szarpią moją suknię, aż len pęka, odsłaniając ramię, obojczyk, krągłość piersi.

„Patrzcie na tę złotą sukę! Pokażemy ci, co egipscy mężczyźni robią cudzoziemskim dziwkom, które zapominają o swoim miejscu…”

Przerażenie paraliżuje mnie bardziej niż jakiekolwiek zaklęcie wiążące. Moje ciało wydaje się już nie należeć do duszy, staje się naczyniem gwałconym, podczas gdy moje ka unosi się gdzieś obok, patrząc z góry.

Ściana za mną drapie mi plecy do żywego, gdy napierają bliżej. Ich oddech gorący i cuchnący, śmiech przypomina szakale nad padliną.

Nie mogę oddychać. Nie mogę krzyczeć. Nie mogę—

„Puść ją. Natychmiast.”

Głos tnie przez chaos. Spokojny, opanowany, obiecujący śmierć z nonszalancką pewnością. Ale kupiec, który mnie trzyma, śmieje się, nawet nie odwracając.

„Poczekaj na swoją kolej, podróżniku. Wystarczy tej greckiej dziwki dla—”

Dźwięk łamanej kości przerywa mu — ostry, mokry, ostateczny. Krzyk rozdziera gardło kupca, gdy nieznajomy łapie go za nadgarstek, skręcając, aż kości pękają jak suche trzciny.

Mężczyzna osuwa się, obejmując zmasakrowaną dłoń, płacząc jak dziecko.

Drugi kupiec obraca się w stronę nowego zagrożenia, ale nieznajomy porusza się jak woda. Jego pięść trafia w szczękę mężczyzny, a zęby rozsypują się po bruku alejki.

Trzeci kupiec cofa się w panice, oczy szerokie ze strachu. Rzuca tylko jedno spojrzenie na twarz przybysza i ucieka bez słowa.

Wciąż przyciskam się do ściany, łapiąc oddech, szarpiąc rozerwaną suknię drżącymi palcami. Nieznajomy wchodzi w krąg światła pochodni, a mój oddech zatrzymuje się z całkiem innego powodu.

Jest wyższy niż którykolwiek Egipcjanin, jakiego znałam, z cerą jak wypolerowany brąz, świadczącą o szlachetnym rodzie. Jego twarz jest wyrzeźbiona pięknem — ostre kości policzkowe, usta stworzone zarówno do okrucieństwa, jak i uwielbienia, ciemne włosy opadające na czoło.

Ale to jego oczy mnie więzią: bursztynowe jak miód w słońcu. Jak żywica, która więzi owady na wieczność, a jednak migocząca cieniami.

Moje ciało rozpoznaje go, zanim mój umysł jest w stanie pojąć gdzie lub jak.

Czuję to jak szarpnięcie w piersi, jak haczyk za żebrami, ciągnący mnie ku niemu.

„Krwawisz,” zauważa.

Jego ton zmienia się ze śmiertelnego na jedynie poirytowany. Jakby mój atak był dla niego osobistą niedogodnością, podczas gdy jego wzrok przesuwa się po mnie z klinicznym chłodem.

„Wszystko w porządku,” kłamię, choć mój głos drży jak sistrum w niepewnych dłoniach. „Ale… dziękuję.”

Pochyla się, by podnieść moją upadłą perukę, leżącą jak martwa rzecz w kurzu. Potrząsa nią z tą samą swobodną skutecznością, z jaką zniszczył trzech mężczyzn.

Wyciągam ręce po perukę, otwierając usta, by wyrazić kolejną wdzięczność, ale słowa mojego wybawcy trafiają prosto w moją dumę.

„Przechadzasz się samotnie przez tłum festiwalowy jak gazela igrająca wśród lwów.” Jego twarz wyraża irytację. „Jesteś szczególnie głupia, czy może po prostu pragniesz śmierci?”

Obelga budzi we mnie gniew i wcześniejsza wdzięczność wyparowuje natychmiast.

„Nie byłam sama,” mówię, zyskując siłę w głosie, gdy wyrywam mu perukę z rąk. „Mój narzeczony był—”

„Twój narzeczony zostawił cię, by cię napadli?” Jego brew unosi się z pogardliwą precyzją. „Naprawdę opiekuńczy.”

Sarkazm boli, bo to prawda. Bo dłoń Khentiego tak łatwo wyślizgnęła się z mojej. Bo nawet nie obejrzał się za siebie.

„Tłum nas rozdzielił,” upieram się, zaciskając rozdartą suknię na piersi. „To się zdarza…”

„Nie kobietom, które są należycie chronione.” Jego oczy ciemnieją, bursztyn głębieje do barwy przypominającej krew. „Nie kobietom, które znaczą coś dla mężczyzn, którzy je sobie roszczą.”

„Nie każda z nas ma strażników,” odbijam ostro, zaskakując samą siebie zuchwałością. „Niektóre z nas muszą przetrwać same.”

Coś miga w jego spojrzeniu — zaskoczenie, na pewno, ale może też coś jeszcze.

Akceptacja? Zainteresowanie? Za szybko, by odczytać.

„I przetrwasz, ofiarując się jak ofiara tym potworom, które czają się w cieniu?”

„Przeżywam, będąc niewidzialna. Zwykle.” Próbuję poprawić perukę jedną ręką, drugą ściskając suknię. „Dziś… był wyjątek.”

„Zdecydowanie.” Przez długą chwilę przygląda się moim nieudanym próbom, po czym wzdycha z irytacją. „Odwróć się.”

Gdy się waham, dodaje z ostrą niecierpliwością: „Chyba że wolisz wracać do domu z odkrytymi włosami? Z pewnością znajdzie się więcej kupców, którym przypadnie to do gustu.”

Niechętnie się odwracam, nie mając wyboru. Pozwalam temu niebezpiecznemu mężczyźnie poprawić perukę. Jego palce poruszają się z zaskakującą delikatnością, zbierając moją złotą hańbę i chowając ją pasmo po paśmie.

Jego dotyk jest kliniczny, stanowczy — aż nagle przestaje taki być.

Jego dłonie zamierają, a powietrze między nami zastyga. „Co to takiego?”

Zanim zdążę zapytać, o co chodzi, jego palec muska mój obojczyk, gdzie sukienka się rozdarła. Moje znamię, dziwny wzór, na który nigdy nie zwracałam uwagi, nagle pali pod jego dotykiem.

Wydaje z siebie dźwięk głęboko w gardle — rozpoznanie? Pożądanie? Coś pomiędzy modlitwą a bluźnierstwem? Ale jego palec obrysowuje kształt znamienia, a ja czuję to wszędzie. Jakby wypisywał swoje imię na mojej duszy.

„Idź do domu, małe błogosławieństwo.” Słowa wychodzą chrapliwie, zdarte do żywego. „Natychmiast.”

Rozkaz w jego głosie jest niepodważalny, wręcz przerażający.

Zanim mogę zrobić cokolwiek poza mrugnięciem, już go nie ma. Nieznajomy znika w tłumie jak dym, jak sen po przebudzeniu.

Szukam Khentiego po całym terenie festiwalu, aż stopy krwawią mi w tanich sandałach, wołam jego imię, aż głos mi pęka. Ale nic. Święto trwa dalej, a ja poruszam się w nim jak duch — niewidzialna i porzucona.

Kiedy w końcu poddaję się i wracam do domu, nogi drżą mi ze zmęczenia i opóźnionego strachu, słyszę dźwięk, który każe mi zamarznąć: śmiech z naszego dziedzińca.

Nie byle jaki śmiech — potężny głos mojego ojczyma, uniesiony w świętowaniu.

Skradam się do wejścia, zaglądam przez bramę, a widok, który się przede mną roztacza, przewraca mój świat jednym, niszczącym ruchem.

Khenti stoi pośrodku dziedzińca. Nefertari przyciska się do jego boku, jej dłoń spoczywa na jego piersi, jego ramię obejmuje jej talię z intymnością kochanków, którzy zapomnieli udawać.

Moja matka siedzi nieopodal, twarz ma ostrożnie neutralną. Ojczym wznosi kielich wina wysoko, jego głos niesie się przez noc.

„Za dowódcę Khentiego, którego męstwo na zachodniej wyprawie zapewniło mu złote muchy faraona!” Zebrani wiwatują. „Za jego świetlaną przyszłość, która wymaga żony o właściwym rodowodzie i oddaniu naszym bogom!”

Moja siostra promienieje jak świątynna lampa, jej piękno niepodważalne w blasku pochodni.

„A więc za moją drogą córkę Nefertari,” kontynuuje Ptahmose, każde słowo niczym nóż w moim kręgosłupie, „której ślub z dowódcą Khentim złączy dwa z najbardziej szanowanych rodów Teb!”

Kielich wznosi się wyżej, podczas gdy mój świat się wali.

„A za… Persenet,” dodaje, niemal mimochodem, „której wielki zaszczyt służenia w haremie faraona będzie darem naszej rodziny dla Złotego Domu!”

Zebrani wybuchają gratulacjami, a Nefertari, moja doskonała, młodsza siostra, odwraca się do Khentiego i całuje go.

Nie jest to czysty pocałunek nowego narzeczeństwa, lecz coś głębszego, znajomego. Jej oczy odnajdują moje przez szczeliny bramy, uśmiecha się, mając jego usta na swoich. Bez cienia wahania jego dłonie obejmują jej twarz tak, jak obejmowały moją dziś rano.

Kiedy już nie mogę tego znieść, uciekam.

Nogi niosą mnie bez myśli, bez planu. Nil błyszczy przede mną jak czarna wstęga pełna gwiazd.

Utonięcie wydaje się łaskawsze niż patrzenie, jak życie, które sobie zaplanowałam, rozpływa się jak sól w wodzie.

Rzeka zabrała już tylu… Jedna więcej dziewczyna z obcą krwią nie zrobi różnicy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nil obejmuje mnie niczym kochająca matka, której nigdy naprawdę nie miałam. Czarne wody chłodzą moją rozpaloną skórę, przyjmując to, co świat powyżej odrzucił.

Ale ja to witam.

Idę głębiej, każdy oddech coraz trudniejszy do zaczerpnięcia, gdy nurt szarpie moją suknię.

„A więc to bękart Greka.”

Wciąż pamiętam pierwsze słowa mojego ojczyma, gdy mnie zobaczył – czteroletnią, kryjącą się za spódnicą matki. Wstręt w głosie Ptahmosego był namacalny.

Moja matka zaśmiała się wtedy, nerwowo i ugodowo, popychając mnie do przodu do oględzin jak bydło na targu.

Woda sięga mojej talii. Prąd się wzmaga, obiecując.

Pojawia się kolejne wspomnienie: moja matka, która niegdyś śpiewała mi po kryjomu orfickie hymny, powoli zapominała kołysanki, gdy w jej łonie rosła Nefertari. Dzień, w którym urodziła się moja siostra, był dniem, w którym matczyne oczy zaczęły mnie omijać, jakbym była meblem.

Moja klatka piersiowa znika pod powierzchnią.

„Dlaczego włosy Persenet są brzydko żółte?” Słodki głos ośmioletniej Nefertari rozbrzmiewa przez czas.

Zadała to pytanie podczas uroczystej kolacji z dwudziestoma gośćmi ze świątynnej hierarchii. Doskonale wiedziała, co robi; ćwiczyła niewinne spojrzenie przed swoim brązowym lustrem.

Cisza, która wtedy zapadła, była ogłuszająca, przerwana jedynie jąkliwymi wyjaśnieniami matki o moim niefortunnym pochodzeniu. Ja siedziałam skamieniała, a daktyl oblany miodem zamieniał się w piasek w moich ustach.

Woda liże moje gardło.

Jeszcze jeden krok…

I wtedy był Khenti, lata temu. Obejmował mnie w ogrodach świątynnych, gdzie chowaliśmy się od dzieciństwa. „Twoja krew nic dla mnie nie znaczy, Enet. Mogłabyś mieć łuski jak rzeczny wąż, a i tak bym cię wybrał.”

Jego ręce były wtedy takie łagodne. Wplatał kwiaty w moją perukę, całował obietnice w moją skórę. Jego kłamstwa były takie piękne.

Prąd unosi moje stopy znad dna. Moje ciało poddaje się temu przyciąganiu.

To już. To jest spokój. To jest…

Słyszę plusk i czyjeś dłonie obejmują mnie w pasie jak żelazne obręcze, szarpiąc mnie w tył, wprost na twardą pierś. Szarpię się i krzyczę, gdy jestem ciągnięta w stronę brzegu, paznokciami drapiąc ramiona.

„Puść mnie!” szlocham, miotając się jak złapana ryba. „Pozwól mi umrzeć! Nikt mnie nie chce! Dla nikogo nie jestem ważna! Tylko pomyłka, którą trzeba było utopić przy narodzinach!”

„Głupia dziewczyno.” Ten głos, znajomy i niemożliwy, przecina moją histerię. „Głupia, niemądra, szalona dziewczyno!”

To on. Nieznajomy z zaułka.

Niesie mnie na brzeg, jakbym nic nie ważyła, chociaż biję jego pierś słabymi pięściami. Gdy wreszcie jesteśmy na twardym gruncie, opadam na jego pierś, cała walka ulatuje z moich kończyn naraz.

„Myślisz, że utonięcie coś rozwiązuje?” Jego stanowczy gniew wibruje w powietrzu między nami, ale pod nim kryje się coś surowego. Jak strach. „Myślisz, że dając im to, czego chcą—twoją nieobecność—wygrywasz? To nie jest zwycięstwo, mała. To jest poddanie się.”

Wtedy przychodzą łzy—brzydkie, wstrętne dźwięki, które drapią mi gardło do krwi. Lata połkniętych łez wreszcie znajdują ujście na mokrej lnianej koszuli nieznajomego.

Jego ramiona przesuwają się, przyciągając mnie bliżej, zamiast odpychać. Jedna dłoń obejmuje tył mojej głowy, druga mocno przyciska mnie do siebie. Trzyma mnie tak, jakbym mogła się rozpuścić w rzece, gdyby mnie puścił.

„Co się stało?” Jego głos stracił ostrość, zmiękł niemal do czułości. „Powiedz mi.”

„Wszystko.” To słowo rozpada się na tysiąc kawałków. „Zabrali mi wszystko.”

„Kto?”

Nie potrafię odpowiedzieć. Mogę tylko kurczowo się go trzymać, gdy wspomnienia zalewają mnie gorzej niż jakikolwiek prąd. On nie naciska. Nie wymaga. Po prostu trzyma mnie, gdy burza szaleje, jego serce bije równo przy moim policzku.

Gdy wreszcie przychodzą słowa, wypływają poszarpane i rozpaczliwe.

Wylewam każdą trującą pamięć, każdą drobną podłość, która bolała bardziej niż najostrzejszy nóż. Opowiadam mu, jak przyłapałam matkę na paleniu listów mojego prawdziwego ojca, zanim mogłam je przeczytać.

O Nefertari, która wkładała skorpiony do mojego łóżka i twierdziła, że próbuję ją skrzywdzić, kiedy krzyczałam. O służbie, która nie patrzyła mi w oczy, o kapłanach wykonujących gesty oczyszczenia, gdy przechodziłam obok.

Dzieci, które rzucały kamieniami, skandując „grecki pies”.

„Khenti miał być inny”, szepczę. „Ale on też tylko grał. Udawał oddanego kochanka, jednocześnie układając sobie życie z moją siostrą. Pewnie śmieją się z tego od miesięcy—kundelka, która sądziła, że ktoś ją pokocha.”

Nieznajomy wydaje z siebie niski dźwięk. Kiedy na niego patrzę, jego źrenice zdają się rozbłysnąć karmazynem w ciemności, zanim znów stają się niemożliwie bursztynowe.

„Widziałaś ich”, mówi. To nie jest pytanie.

Kiwnęłam głową, zbyt wypruta z uczuć na kolejne łzy. „Całowali się tak, jakby robili to już tysiące razy. A teraz mam się stać kolejną zabawką Złotego Domu Faraona.”

Moje palce wbijają się w mokry materiał jego tuniki.

„Przynajmniej utonięcie byłoby moim wyborem. Jedynym wyborem, jaki mi kiedykolwiek zostawili.”

„Więc uważasz, że śmierć jest lepsza niż miejsce w haremie Faraona.” Kolejne stwierdzenie, a wyglądał, jakby myślami był bardzo daleko.

Parsknęłam. „Brzmisz, jakby to był drobiazg. Nie widzę, żebyś to ty był wymieniany jak rzecz.”

Jego milczenie sprawiło, że poczułam wstyd. Byłam zbyt ostra wobec kogoś, kto zgodził się wysłuchać tyrady o moim nędznym życiu, choć wcale nie musiał.

„Przepraszam.” Otarłam twarz bez celu. „Nie prosiłeś o to wszystko.”

„Nie”, przyznał. „Ale jednak tu jestem. Jestem Ram, przy okazji. Skoro zdecydowałaś się rozpaść w moich ramionach, powinnaś wiedzieć, kto cię trzyma.”

Mimo wszystko cień uśmiechu pojawia się na moich ustach. „Tylko Ram? Nic więcej?”

Tylko się uśmiechnął, wzruszając ramionami. Jakby nie miał już nic ciekawego do dodania.

Wahanie było oczywiste. „Taki podróżnik, co? Ten, który pojawia się zawsze, gdy grozi mi niebezpieczeństwo? Który wie rzeczy o znamionach i błogosławieństwach?”

„Jestem bardzo utalentowany,” puszcza do mnie oko, i znów to widzę—błysk karmazynu w źrenicach Rama.

Zmienia temat, zanim zdążyłam zaprotestować, a ja jestem zbyt wyczerpana, by się temu sprzeciwić.

Rozmawiamy całą noc aż do świtu. I powoli, nieprawdopodobnie, miażdżący ciężar w mojej piersi zaczyna ustępować. Opowiada mi historie o odległych krainach—kopalniach złota Nubii, fenickich statkach, wiszących ogrodach Babilonu.

Potem słońce zaczyna malować Nil na złoto i róż. I ta dziwna, doskonała noc bycia widzianą musi się skończyć.

„Czy jeszcze cię kiedyś zobaczę?” Pytanie wyrywa się, zanim duma zdoła je powstrzymać. „Twoje towarzystwo sprawiło mi więcej przyjemności niż... niż powinno. Bardziej, niż to ma sens.”

„Pewnie nie,” mówi, wstając z gracją. „Nie jestem przyzwyczajony zostawać w jednym miejscu zbyt długo.”

Panika ściska mi gardło. Chwytam go za rękę, zanim zdąży odejść, rozpaczliwie próbując zatrzymać jedyną osobę, która kiedykolwiek patrzyła na mnie, jakbym miała znaczenie. „I nic nie sprawi, że zostaniesz?”

Jego oczy rozbłyskują ogniem. „Czy jest coś do zaoferowania?”

Zanim pojawią się wątpliwości, przyciągam go do siebie, przyciskam usta do jego z całą desperacją kogoś, kto nie ma już nic do stracenia. Przez ułamek sekundy jest nieruchomy jak kamień.

Potem coś pęka—jego kontrola, opanowanie, starannie utrzymywana odległość. Jego dłonie plączą się w moich mokrych włosach, przyciągając mnie do siebie, gdy pochłania moje usta, jakby umierał z pragnienia, a ja byłam jedyną wodą na mile wokół.

Pocałunek jest ogniem i powodzią, pochłonięciem i wyznaniem. Jęczę w jego usta, a on połyka ten dźwięk, jakby był święty. Gdy w końcu się odsuwa, oboje ciężko oddychamy.

Jego oczy są teraz czysto karmazynowe, piękne i niemożliwe, ale jestem zbyt przytłoczona, by się tym przejmować.

„Znajdę cię jeszcze, małe błogosławieństwo,” mówi, a brzmi to jak groźba i przysięga jednocześnie.

Znika w porannej mgle unoszącej się znad rzeki, zostawiając mnie samą ze spuchniętymi ustami i ciałem, które już na zawsze będzie inne. Stoję na drżących nogach, odwracam się w stronę domu i losu, który tam na mnie czeka.

„No proszę, proszę. Najnowsza kurtyzana haremu już ćwiczy swój fach?”

Zamarzam. Nefertari wyłania się z trzcin jak kobra z koszyka, jej perfekcyjny uśmiech ostry jak brzytwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Droga do domu rozciąga się przed nami niczym podróż przez podziemia. Nefertari dostosowuje krok do mojego, jej sandały stukają o kamienie w idealnym rytmie, jakby czekała na tę chwilę przez całe życie.

Prawdziwy drapieżnik.

"Opowiedz mi o tym swoim towarzyszu znad rzeki," zaczęła, a w jej głosie słychać było tę słodycz, którą posługiwała się jak ostrzem. "Jest naprawdę niezwykły. Nawet za bardzo dla kogoś takiego jak ty. Może zostaniesz dobrą starszą siostrą i się podzielisz?"

Moje plecy wyprostowały się ledwo dostrzegalnie, lata treningu pozwoliły mi utrzymać niewzruszony wyraz twarzy, choć serce biło mi szybciej.

"Nie jestem pewna, o co ci chodzi."

"Och, proszę cię." Jej śmiech przeciął poranne powietrze. "Naprawdę sądziłaś, że jesteś dyskretna? Widziałam wszystko, siostrzyczko. To, jak się go trzymałaś. To, jak całowałaś go jak bezpański kot w rui."

Nie zwalniałam kroku, a głos utrzymałam spokojny mimo burzy narastającej w piersi. "Cokolwiek ci się wydaje, że widziałaś—"

" To, co widziałam," przerwała Nefertari, zbliżając się z gracją tancerki świątynnej, "to nasz ojciec, cenny dziewiczy dar dla faraona, plugawiący się jak zwykła dziwka."

Jej uśmiech się wyostrzył. "Wyobraź sobie jego minę, gdy podzielę się tym fascynującym odkryciem. Wyobraź sobie karę."

Groźba zawisła między nami jak dym z kadzidła, dusząca i nieunikniona.

Zatrzymałam się, po raz pierwszy zwracając się do niej całkowicie twarzą. "Nie powiesz o tym ani słowa. Czy nie zabrałaś mi już dość? Mojego narzeczonego, mojej przyszłości, mojego miejsca w tej rodzinie—wciąż ci mało?"

Jej śmiech zabrzmiał kryształowo, ostry jak brzytwa. Maska, którą Nefertari nosiła przez lata—oddanej siostrzyczki, idealnej córki—w końcu całkowicie opadła.

"Taka pewność siebie. Powiedz, czy naprawdę wierzyłaś, że Khenti cię pragnął? Zwrócił się do mnie miesiące temu, zanim jego kampania w ogóle się zaczęła. Prosił mnie o pomoc w zarządzaniu twoimi... oczekiwaniami. Choć rozwiązanie ojca okazało się dużo skuteczniejsze."

Ziemia pod stopami jakby się poruszyła, choć zachowałam niewzruszoną postawę. "Kłamiesz."

"Naprawdę?" Uśmiech Nefertari był arcydziełem okrucieństwa. "Zastanów się—do kogo myślisz, że pisał wszystkie te listy? Te, które przestały przychodzić po pierwszym tygodniu?"

Moja pięść zacisnęła się jeszcze mocniej. Żadne wyjaśnienie nie było potrzebne; doskonale się domyślałam. Ale moja młodsza siostra uznała, że musi iść dalej.

Zniszczyć wszystko, co jeszcze zostało z mojej bolącej duszy.

"Opisywał cię w nich. Twoją gorliwość. Twoją żałosną wdzięczność za najmniejszy gest czułości." Przechyla głowę, delektując się każdym słowem. "Jak wygłodniały pies żebrzący o resztki przy uczcie. Jak ty—"

Trzask mojej dłoni o jej policzek rozerwał poranną ciszę.

Przez jedną bezdechową chwilę stałyśmy bez ruchu. Moja ręka wciąż uniesiona, jej twarz odwrócona w bok, czerwony ślad rozkwitał na jej idealnej skórze niczym rozchylający się lotos.

Gdy Nefertari odwróciła się ponownie, w jej oczach zamigotało morderstwo, zanim zastąpiło je coś zimniejszego, bardziej wyrachowanego.

"Będziesz tego żałować do końca swojego nędznego życia." Jej głos przeszedł w syk. "Gdy ojciec dowie się o twoich wybrykach nad rzeką, biczowanie będzie najłagodniejszą częścią kary. Dopilnuję, żeby—"

"A ja powiem mu o kapłanie Thota."

Mój głos był cichy jak rzeka o świcie. Niewzruszony jak kamień.

"Tym, który odwiedza twoje komnaty podczas trzeciej warty. Tym, który wymyka się przed poranną modlitwą." Patrzę jej w oczy bez drgnięcia. "Ciekawe, co ojciec zrobiłby, gdyby dowiedział się, że jego idealna córka rozkłada nogi przed człowiekiem, który złożył święte śluby."

Barwa odpłynęła z jej twarzy z fascynującą dokładnością, upodabniając ją do alabastrowych posągów na świątynnym dziedzińcu. "Nie odważysz się…"

"Spróbuj mnie."

Patrzyłyśmy na siebie przez przepaść lat starannie pielęgnowanej pozornej harmonii, teraz rozbitej jak gliniane naczynie o kamienie.

Ona pierwsza się otrząsnęła, znów zakładając maskę opanowania niczym zbroję.

„Przynajmniej moi kochankowie wybierają mnie dobrowolnie” – powiedziała, gdy zbliżałyśmy się do bram posiadłości. „Wkrótce będziesz niczym więcej niż kolejną ozdobą w kolekcji Faraona. Ciekawostką do obejrzenia i odrzucenia.”

Nefertari pochyliła się bliżej, a jej oddech niósł zapach olejku z lotosu.

„Służba szepcze o Złotym Domu, wiesz. Mówią, że jest przeklęty, że w tych murach mieszka coś pradawnego i straszliwego.”

Gdyby spojrzenie mogło spalić, już dawno rozwiałaby się w popiół na wietrze.

Nie uderzyć jej ponownie w twarz było równie trudne jak ukryć narastający niepokój.

„Może zasługujecie na siebie nawzajem—kundel i potwór.”

***

Poranny posiłek ciągnął się w męce. Matka omawiała przygotowania do ślubu z wyćwiczoną entuzjazmem, podczas gdy Nefertari siedziała w doskonałej pozie.

Siniak na jej policzku misternie ukryty pod bielą ołowianą i ochrą.

„Persenet, powinnaś być wdzięczna za taki zaszczyt” – zauważyła matka, przyglądając się winu w swoim kielichu. „Większość młodych kobiet oddałaby wszystko za przywilej służby w Złotym Domu.”

„Rzeczywiście” – zgodziła się Nefertari, nie odrywając ode mnie wzroku. „To okazja, by wreszcie wnieść coś wartościowego do tego domu.”

Słowa te osiadły w moim żołądku jak kamienie rzeczne, zimne i ciężkie.

Gdy posiłek dobiegł końca, podążyłam za ojczymem do jego gabinetu, a matka szła za nami jak niechętny cień.

„Musimy omówić to rozwiązanie” – zaczęłam, porzucając formalny zwrot, który preferował.

„Nie ma tu nic do omawiania.” Wciąż studiował swój papirus, hieratyczne pismo zasługiwało na więcej jego uwagi niż ja. „Ustalenia zostały zakończone. Posłaniec został już wysłany do pałacu.”

„Proszę” – powiedziałam, a słowo to miało smak miedzi i porażki. „Muszą istnieć inne możliwości.”

Matka pozostała niemą obecnością, z desperacką koncentracją wpatrzona w malowane freski. Sceny Pola Trzcin, raju dla godnych zmarłych.

Nie oferuje nic.

„Mogłabym służyć w świątyniach, pracować w polu, całkiem zniknąć z waszego życia. Cokolwiek, byle nie Złoty Dom.”

Jego nieustające milczenie sprawiło, że porzuciłam wszelkie pozory godności.

Opadłam na kolana, chwyciłam rąbek jego lnianych szat. „Błagam cię… Jako ktoś, kto mieszkał pod twoim dachem, jadł przy twoim stole… Proszę. Wszyscy mówią o tym miejscu z lękiem. Dziewczęta wchodzą i nigdy nie wracają.”

Ptahmose odsunął swoje szaty gwałtownym ruchem, obrzydzenie wyryte w każdej linii jego twarzy. „Ten pokaz jest poniżej nawet twojego poziomu. Wstań.”

„Proszę—”

„Plotki służby i przesądy” – matka w końcu przemówiła, jej głos był płaski jak pustynny horyzont. „Harem to stanowisko dające ogromny przywilej. Powinnaś czuć się zaszczycona.”

Mój śmiech wydobył się gorzki i złamany. „Zaszczycona? Być wymienianą jak towar na targu?”

Ostatnia resztka cierpliwości ojczyma wyparowała.

„Śmiesz podważać mój osąd? Przez szesnaście lat znosiłem upokorzenie wychowywania cudzego bękarta—dziecka greckiego żeglarza, na dodatek.”

Jego wargi wykrzywiły się z odrazą. Każde słowo padało z wyrachowaną precyzją.

„Faraon znany jest z kolekcjonowania dziwnych rzeczy. Jeśli się sprawdzisz, być może osiągniesz coś więcej niż bycie codziennym przypomnieniem hańby twojej matki. Niż zanieczyszczanie mojego domu samą swoją obecnością.”

Zwróciłam się do matki, szukając w jej wykutych rysach choćby śladu matczynego uczucia.

„Mamo…” – mój głos załamał się przy tym słowie. „Proszę. Powiedz coś.”

Cisza naciągnęła się jak cięciwa łuku. Wpatrywała się w coś za oknem—może w sykomorę, pod którą bawiłam się jako dziecko. Zanim zrozumiałam, czym dla nich jestem.

Nefertari pojawiła się w progu, jej uśmiech był dziełem sztuki w swej fałszywej słodyczy.

„Och, siostro.” Wpłynęła do pokoju z wyćwiczoną gracją. „Nie patrz tak tragicznie. Pomogę ci w przygotowaniach do tej wielkiej przygody.” Jej oczy błyszczały wyrafinowaną złośliwością. „Musimy się upewnić, że będziesz odpowiednio się prezentować podczas inspekcji Faraona. W końcu nie możemy pozwolić, byś przyniosła rodzinie jeszcze większy wstyd.”

Zawiesiła głos, pozwalając by cisza się przeciągnęła.

„Tego, co z niej pozostało.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The God’s Favorite

The God’s Favorite

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa