passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The God’s Favorite - Rozdział #5 - autor itsvlada

The God’s Favorite

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Nil obejmuje mnie niczym kochająca matka, której nigdy naprawdę nie miałam. Czarne wody chłodzą moją rozpaloną skórę, przyjmując to, co świat powyżej odrzucił.

Ale ja to witam.

Idę głębiej, każdy oddech coraz trudniejszy do zaczerpnięcia, gdy nurt szarpie moją suknię.

„A więc to bękart Greka.”

Wciąż pamiętam pierwsze słowa mojego ojczyma, gdy mnie zobaczył – czteroletnią, kryjącą się za spódnicą matki. Wstręt w głosie Ptahmosego był namacalny.

Moja matka zaśmiała się wtedy, nerwowo i ugodowo, popychając mnie do przodu do oględzin jak bydło na targu.

Woda sięga mojej talii. Prąd się wzmaga, obiecując.

Pojawia się kolejne wspomnienie: moja matka, która niegdyś śpiewała mi po kryjomu orfickie hymny, powoli zapominała kołysanki, gdy w jej łonie rosła Nefertari. Dzień, w którym urodziła się moja siostra, był dniem, w którym matczyne oczy zaczęły mnie omijać, jakbym była meblem.

Moja klatka piersiowa znika pod powierzchnią.

„Dlaczego włosy Persenet są brzydko żółte?” Słodki głos ośmioletniej Nefertari rozbrzmiewa przez czas.

Zadała to pytanie podczas uroczystej kolacji z dwudziestoma gośćmi ze świątynnej hierarchii. Doskonale wiedziała, co robi; ćwiczyła niewinne spojrzenie przed swoim brązowym lustrem.

Cisza, która wtedy zapadła, była ogłuszająca, przerwana jedynie jąkliwymi wyjaśnieniami matki o moim niefortunnym pochodzeniu. Ja siedziałam skamieniała, a daktyl oblany miodem zamieniał się w piasek w moich ustach.

Woda liże moje gardło.

Jeszcze jeden krok…

I wtedy był Khenti, lata temu. Obejmował mnie w ogrodach świątynnych, gdzie chowaliśmy się od dzieciństwa. „Twoja krew nic dla mnie nie znaczy, Enet. Mogłabyś mieć łuski jak rzeczny wąż, a i tak bym cię wybrał.”

Jego ręce były wtedy takie łagodne. Wplatał kwiaty w moją perukę, całował obietnice w moją skórę. Jego kłamstwa były takie piękne.

Prąd unosi moje stopy znad dna. Moje ciało poddaje się temu przyciąganiu.

To już. To jest spokój. To jest…

Słyszę plusk i czyjeś dłonie obejmują mnie w pasie jak żelazne obręcze, szarpiąc mnie w tył, wprost na twardą pierś. Szarpię się i krzyczę, gdy jestem ciągnięta w stronę brzegu, paznokciami drapiąc ramiona.

„Puść mnie!” szlocham, miotając się jak złapana ryba. „Pozwól mi umrzeć! Nikt mnie nie chce! Dla nikogo nie jestem ważna! Tylko pomyłka, którą trzeba było utopić przy narodzinach!”

„Głupia dziewczyno.” Ten głos, znajomy i niemożliwy, przecina moją histerię. „Głupia, niemądra, szalona dziewczyno!”

To on. Nieznajomy z zaułka.

Niesie mnie na brzeg, jakbym nic nie ważyła, chociaż biję jego pierś słabymi pięściami. Gdy wreszcie jesteśmy na twardym gruncie, opadam na jego pierś, cała walka ulatuje z moich kończyn naraz.

„Myślisz, że utonięcie coś rozwiązuje?” Jego stanowczy gniew wibruje w powietrzu między nami, ale pod nim kryje się coś surowego. Jak strach. „Myślisz, że dając im to, czego chcą—twoją nieobecność—wygrywasz? To nie jest zwycięstwo, mała. To jest poddanie się.”

Wtedy przychodzą łzy—brzydkie, wstrętne dźwięki, które drapią mi gardło do krwi. Lata połkniętych łez wreszcie znajdują ujście na mokrej lnianej koszuli nieznajomego.

Jego ramiona przesuwają się, przyciągając mnie bliżej, zamiast odpychać. Jedna dłoń obejmuje tył mojej głowy, druga mocno przyciska mnie do siebie. Trzyma mnie tak, jakbym mogła się rozpuścić w rzece, gdyby mnie puścił.

„Co się stało?” Jego głos stracił ostrość, zmiękł niemal do czułości. „Powiedz mi.”

„Wszystko.” To słowo rozpada się na tysiąc kawałków. „Zabrali mi wszystko.”

„Kto?”

Nie potrafię odpowiedzieć. Mogę tylko kurczowo się go trzymać, gdy wspomnienia zalewają mnie gorzej niż jakikolwiek prąd. On nie naciska. Nie wymaga. Po prostu trzyma mnie, gdy burza szaleje, jego serce bije równo przy moim policzku.

Gdy wreszcie przychodzą słowa, wypływają poszarpane i rozpaczliwe.

Wylewam każdą trującą pamięć, każdą drobną podłość, która bolała bardziej niż najostrzejszy nóż. Opowiadam mu, jak przyłapałam matkę na paleniu listów mojego prawdziwego ojca, zanim mogłam je przeczytać.

O Nefertari, która wkładała skorpiony do mojego łóżka i twierdziła, że próbuję ją skrzywdzić, kiedy krzyczałam. O służbie, która nie patrzyła mi w oczy, o kapłanach wykonujących gesty oczyszczenia, gdy przechodziłam obok.

Dzieci, które rzucały kamieniami, skandując „grecki pies”.

„Khenti miał być inny”, szepczę. „Ale on też tylko grał. Udawał oddanego kochanka, jednocześnie układając sobie życie z moją siostrą. Pewnie śmieją się z tego od miesięcy—kundelka, która sądziła, że ktoś ją pokocha.”

Nieznajomy wydaje z siebie niski dźwięk. Kiedy na niego patrzę, jego źrenice zdają się rozbłysnąć karmazynem w ciemności, zanim znów stają się niemożliwie bursztynowe.

„Widziałaś ich”, mówi. To nie jest pytanie.

Kiwnęłam głową, zbyt wypruta z uczuć na kolejne łzy. „Całowali się tak, jakby robili to już tysiące razy. A teraz mam się stać kolejną zabawką Złotego Domu Faraona.”

Moje palce wbijają się w mokry materiał jego tuniki.

„Przynajmniej utonięcie byłoby moim wyborem. Jedynym wyborem, jaki mi kiedykolwiek zostawili.”

„Więc uważasz, że śmierć jest lepsza niż miejsce w haremie Faraona.” Kolejne stwierdzenie, a wyglądał, jakby myślami był bardzo daleko.

Parsknęłam. „Brzmisz, jakby to był drobiazg. Nie widzę, żebyś to ty był wymieniany jak rzecz.”

Jego milczenie sprawiło, że poczułam wstyd. Byłam zbyt ostra wobec kogoś, kto zgodził się wysłuchać tyrady o moim nędznym życiu, choć wcale nie musiał.

„Przepraszam.” Otarłam twarz bez celu. „Nie prosiłeś o to wszystko.”

„Nie”, przyznał. „Ale jednak tu jestem. Jestem Ram, przy okazji. Skoro zdecydowałaś się rozpaść w moich ramionach, powinnaś wiedzieć, kto cię trzyma.”

Mimo wszystko cień uśmiechu pojawia się na moich ustach. „Tylko Ram? Nic więcej?”

Tylko się uśmiechnął, wzruszając ramionami. Jakby nie miał już nic ciekawego do dodania.

Wahanie było oczywiste. „Taki podróżnik, co? Ten, który pojawia się zawsze, gdy grozi mi niebezpieczeństwo? Który wie rzeczy o znamionach i błogosławieństwach?”

„Jestem bardzo utalentowany,” puszcza do mnie oko, i znów to widzę—błysk karmazynu w źrenicach Rama.

Zmienia temat, zanim zdążyłam zaprotestować, a ja jestem zbyt wyczerpana, by się temu sprzeciwić.

Rozmawiamy całą noc aż do świtu. I powoli, nieprawdopodobnie, miażdżący ciężar w mojej piersi zaczyna ustępować. Opowiada mi historie o odległych krainach—kopalniach złota Nubii, fenickich statkach, wiszących ogrodach Babilonu.

Potem słońce zaczyna malować Nil na złoto i róż. I ta dziwna, doskonała noc bycia widzianą musi się skończyć.

„Czy jeszcze cię kiedyś zobaczę?” Pytanie wyrywa się, zanim duma zdoła je powstrzymać. „Twoje towarzystwo sprawiło mi więcej przyjemności niż... niż powinno. Bardziej, niż to ma sens.”

„Pewnie nie,” mówi, wstając z gracją. „Nie jestem przyzwyczajony zostawać w jednym miejscu zbyt długo.”

Panika ściska mi gardło. Chwytam go za rękę, zanim zdąży odejść, rozpaczliwie próbując zatrzymać jedyną osobę, która kiedykolwiek patrzyła na mnie, jakbym miała znaczenie. „I nic nie sprawi, że zostaniesz?”

Jego oczy rozbłyskują ogniem. „Czy jest coś do zaoferowania?”

Zanim pojawią się wątpliwości, przyciągam go do siebie, przyciskam usta do jego z całą desperacją kogoś, kto nie ma już nic do stracenia. Przez ułamek sekundy jest nieruchomy jak kamień.

Potem coś pęka—jego kontrola, opanowanie, starannie utrzymywana odległość. Jego dłonie plączą się w moich mokrych włosach, przyciągając mnie do siebie, gdy pochłania moje usta, jakby umierał z pragnienia, a ja byłam jedyną wodą na mile wokół.

Pocałunek jest ogniem i powodzią, pochłonięciem i wyznaniem. Jęczę w jego usta, a on połyka ten dźwięk, jakby był święty. Gdy w końcu się odsuwa, oboje ciężko oddychamy.

Jego oczy są teraz czysto karmazynowe, piękne i niemożliwe, ale jestem zbyt przytłoczona, by się tym przejmować.

„Znajdę cię jeszcze, małe błogosławieństwo,” mówi, a brzmi to jak groźba i przysięga jednocześnie.

Znika w porannej mgle unoszącej się znad rzeki, zostawiając mnie samą ze spuchniętymi ustami i ciałem, które już na zawsze będzie inne. Stoję na drżących nogach, odwracam się w stronę domu i losu, który tam na mnie czeka.

„No proszę, proszę. Najnowsza kurtyzana haremu już ćwiczy swój fach?”

Zamarzam. Nefertari wyłania się z trzcin jak kobra z koszyka, jej perfekcyjny uśmiech ostry jak brzytwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Droga do domu rozciąga się przed nami niczym podróż przez podziemia. Nefertari dostosowuje krok do mojego, jej sandały stukają o kamienie w idealnym rytmie, jakby czekała na tę chwilę przez całe życie.

Prawdziwy drapieżnik.

"Opowiedz mi o tym swoim towarzyszu znad rzeki," zaczęła, a w jej głosie słychać było tę słodycz, którą posługiwała się jak ostrzem. "Jest naprawdę niezwykły. Nawet za bardzo dla kogoś takiego jak ty. Może zostaniesz dobrą starszą siostrą i się podzielisz?"

Moje plecy wyprostowały się ledwo dostrzegalnie, lata treningu pozwoliły mi utrzymać niewzruszony wyraz twarzy, choć serce biło mi szybciej.

"Nie jestem pewna, o co ci chodzi."

"Och, proszę cię." Jej śmiech przeciął poranne powietrze. "Naprawdę sądziłaś, że jesteś dyskretna? Widziałam wszystko, siostrzyczko. To, jak się go trzymałaś. To, jak całowałaś go jak bezpański kot w rui."

Nie zwalniałam kroku, a głos utrzymałam spokojny mimo burzy narastającej w piersi. "Cokolwiek ci się wydaje, że widziałaś—"

" To, co widziałam," przerwała Nefertari, zbliżając się z gracją tancerki świątynnej, "to nasz ojciec, cenny dziewiczy dar dla faraona, plugawiący się jak zwykła dziwka."

Jej uśmiech się wyostrzył. "Wyobraź sobie jego minę, gdy podzielę się tym fascynującym odkryciem. Wyobraź sobie karę."

Groźba zawisła między nami jak dym z kadzidła, dusząca i nieunikniona.

Zatrzymałam się, po raz pierwszy zwracając się do niej całkowicie twarzą. "Nie powiesz o tym ani słowa. Czy nie zabrałaś mi już dość? Mojego narzeczonego, mojej przyszłości, mojego miejsca w tej rodzinie—wciąż ci mało?"

Jej śmiech zabrzmiał kryształowo, ostry jak brzytwa. Maska, którą Nefertari nosiła przez lata—oddanej siostrzyczki, idealnej córki—w końcu całkowicie opadła.

"Taka pewność siebie. Powiedz, czy naprawdę wierzyłaś, że Khenti cię pragnął? Zwrócił się do mnie miesiące temu, zanim jego kampania w ogóle się zaczęła. Prosił mnie o pomoc w zarządzaniu twoimi... oczekiwaniami. Choć rozwiązanie ojca okazało się dużo skuteczniejsze."

Ziemia pod stopami jakby się poruszyła, choć zachowałam niewzruszoną postawę. "Kłamiesz."

"Naprawdę?" Uśmiech Nefertari był arcydziełem okrucieństwa. "Zastanów się—do kogo myślisz, że pisał wszystkie te listy? Te, które przestały przychodzić po pierwszym tygodniu?"

Moja pięść zacisnęła się jeszcze mocniej. Żadne wyjaśnienie nie było potrzebne; doskonale się domyślałam. Ale moja młodsza siostra uznała, że musi iść dalej.

Zniszczyć wszystko, co jeszcze zostało z mojej bolącej duszy.

"Opisywał cię w nich. Twoją gorliwość. Twoją żałosną wdzięczność za najmniejszy gest czułości." Przechyla głowę, delektując się każdym słowem. "Jak wygłodniały pies żebrzący o resztki przy uczcie. Jak ty—"

Trzask mojej dłoni o jej policzek rozerwał poranną ciszę.

Przez jedną bezdechową chwilę stałyśmy bez ruchu. Moja ręka wciąż uniesiona, jej twarz odwrócona w bok, czerwony ślad rozkwitał na jej idealnej skórze niczym rozchylający się lotos.

Gdy Nefertari odwróciła się ponownie, w jej oczach zamigotało morderstwo, zanim zastąpiło je coś zimniejszego, bardziej wyrachowanego.

"Będziesz tego żałować do końca swojego nędznego życia." Jej głos przeszedł w syk. "Gdy ojciec dowie się o twoich wybrykach nad rzeką, biczowanie będzie najłagodniejszą częścią kary. Dopilnuję, żeby—"

"A ja powiem mu o kapłanie Thota."

Mój głos był cichy jak rzeka o świcie. Niewzruszony jak kamień.

"Tym, który odwiedza twoje komnaty podczas trzeciej warty. Tym, który wymyka się przed poranną modlitwą." Patrzę jej w oczy bez drgnięcia. "Ciekawe, co ojciec zrobiłby, gdyby dowiedział się, że jego idealna córka rozkłada nogi przed człowiekiem, który złożył święte śluby."

Barwa odpłynęła z jej twarzy z fascynującą dokładnością, upodabniając ją do alabastrowych posągów na świątynnym dziedzińcu. "Nie odważysz się…"

"Spróbuj mnie."

Patrzyłyśmy na siebie przez przepaść lat starannie pielęgnowanej pozornej harmonii, teraz rozbitej jak gliniane naczynie o kamienie.

Ona pierwsza się otrząsnęła, znów zakładając maskę opanowania niczym zbroję.

„Przynajmniej moi kochankowie wybierają mnie dobrowolnie” – powiedziała, gdy zbliżałyśmy się do bram posiadłości. „Wkrótce będziesz niczym więcej niż kolejną ozdobą w kolekcji Faraona. Ciekawostką do obejrzenia i odrzucenia.”

Nefertari pochyliła się bliżej, a jej oddech niósł zapach olejku z lotosu.

„Służba szepcze o Złotym Domu, wiesz. Mówią, że jest przeklęty, że w tych murach mieszka coś pradawnego i straszliwego.”

Gdyby spojrzenie mogło spalić, już dawno rozwiałaby się w popiół na wietrze.

Nie uderzyć jej ponownie w twarz było równie trudne jak ukryć narastający niepokój.

„Może zasługujecie na siebie nawzajem—kundel i potwór.”

***

Poranny posiłek ciągnął się w męce. Matka omawiała przygotowania do ślubu z wyćwiczoną entuzjazmem, podczas gdy Nefertari siedziała w doskonałej pozie.

Siniak na jej policzku misternie ukryty pod bielą ołowianą i ochrą.

„Persenet, powinnaś być wdzięczna za taki zaszczyt” – zauważyła matka, przyglądając się winu w swoim kielichu. „Większość młodych kobiet oddałaby wszystko za przywilej służby w Złotym Domu.”

„Rzeczywiście” – zgodziła się Nefertari, nie odrywając ode mnie wzroku. „To okazja, by wreszcie wnieść coś wartościowego do tego domu.”

Słowa te osiadły w moim żołądku jak kamienie rzeczne, zimne i ciężkie.

Gdy posiłek dobiegł końca, podążyłam za ojczymem do jego gabinetu, a matka szła za nami jak niechętny cień.

„Musimy omówić to rozwiązanie” – zaczęłam, porzucając formalny zwrot, który preferował.

„Nie ma tu nic do omawiania.” Wciąż studiował swój papirus, hieratyczne pismo zasługiwało na więcej jego uwagi niż ja. „Ustalenia zostały zakończone. Posłaniec został już wysłany do pałacu.”

„Proszę” – powiedziałam, a słowo to miało smak miedzi i porażki. „Muszą istnieć inne możliwości.”

Matka pozostała niemą obecnością, z desperacką koncentracją wpatrzona w malowane freski. Sceny Pola Trzcin, raju dla godnych zmarłych.

Nie oferuje nic.

„Mogłabym służyć w świątyniach, pracować w polu, całkiem zniknąć z waszego życia. Cokolwiek, byle nie Złoty Dom.”

Jego nieustające milczenie sprawiło, że porzuciłam wszelkie pozory godności.

Opadłam na kolana, chwyciłam rąbek jego lnianych szat. „Błagam cię… Jako ktoś, kto mieszkał pod twoim dachem, jadł przy twoim stole… Proszę. Wszyscy mówią o tym miejscu z lękiem. Dziewczęta wchodzą i nigdy nie wracają.”

Ptahmose odsunął swoje szaty gwałtownym ruchem, obrzydzenie wyryte w każdej linii jego twarzy. „Ten pokaz jest poniżej nawet twojego poziomu. Wstań.”

„Proszę—”

„Plotki służby i przesądy” – matka w końcu przemówiła, jej głos był płaski jak pustynny horyzont. „Harem to stanowisko dające ogromny przywilej. Powinnaś czuć się zaszczycona.”

Mój śmiech wydobył się gorzki i złamany. „Zaszczycona? Być wymienianą jak towar na targu?”

Ostatnia resztka cierpliwości ojczyma wyparowała.

„Śmiesz podważać mój osąd? Przez szesnaście lat znosiłem upokorzenie wychowywania cudzego bękarta—dziecka greckiego żeglarza, na dodatek.”

Jego wargi wykrzywiły się z odrazą. Każde słowo padało z wyrachowaną precyzją.

„Faraon znany jest z kolekcjonowania dziwnych rzeczy. Jeśli się sprawdzisz, być może osiągniesz coś więcej niż bycie codziennym przypomnieniem hańby twojej matki. Niż zanieczyszczanie mojego domu samą swoją obecnością.”

Zwróciłam się do matki, szukając w jej wykutych rysach choćby śladu matczynego uczucia.

„Mamo…” – mój głos załamał się przy tym słowie. „Proszę. Powiedz coś.”

Cisza naciągnęła się jak cięciwa łuku. Wpatrywała się w coś za oknem—może w sykomorę, pod którą bawiłam się jako dziecko. Zanim zrozumiałam, czym dla nich jestem.

Nefertari pojawiła się w progu, jej uśmiech był dziełem sztuki w swej fałszywej słodyczy.

„Och, siostro.” Wpłynęła do pokoju z wyćwiczoną gracją. „Nie patrz tak tragicznie. Pomogę ci w przygotowaniach do tej wielkiej przygody.” Jej oczy błyszczały wyrafinowaną złośliwością. „Musimy się upewnić, że będziesz odpowiednio się prezentować podczas inspekcji Faraona. W końcu nie możemy pozwolić, byś przyniosła rodzinie jeszcze większy wstyd.”

Zawiesiła głos, pozwalając by cisza się przeciągnęła.

„Tego, co z niej pozostało.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Cztery tygodnie rozpuściły się jak sól w wodzie. Każdy dzień rozmywał się w lekcjach, które kształtowały mnie od zewnątrz do środka.

Jak chodzić z płynną gracją, każdy krok przemieniając w wyliczoną modlitwę. Jak spuszczać wzrok dokładnie tak, by uległość kryła w sobie pokusę. Jak oddychać w obecności wcielonego bóstwa, jakby powietrze samego Faraona było zbyt czyste dla pospolitych płuc.

Jutro, kiedy rydwan Ra rozpocznie swą podróż po niebie, zostanę odprowadzona do Złotego Domu jak trybut zboża lub złota.

Dziś w nocy, pod ogromną obojętnością gwiazd, musiałam po raz ostatni być sobą.

Dom pogrążony był w głębokim śnie, gdy wymknęłam się przez wejście dla służby niczym cień. Własnoręcznie zrobiony łuk był znajomym ciężarem na ramieniu, złote włosy wreszcie luźne i dzikie bez znienawidzonej peruki.

Wydmy przyjęły mnie rozległą ciszą, wciąż ciepłe pod moimi bosymi stopami od dziennego żaru.

Godzinami podążałam znanymi ścieżkami, wypatrując subtelnych oznak życia, które wyłaniały się, gdy świat stygnął. Tu ślady zająca. Tam nora lisa.

Język przetrwania zapisany w piasku.

Włosy na karku zjeżyły mi się zanim jakikolwiek dźwięk do mnie dotarł.

Obcą obecność wyczułam jak zmianę w powietrzu, tę szczególną jakość bezruchu, która zapowiadała nadejście. Jakby sama noc wstrzymała oddech w oczekiwaniu. Albo ostrzeżeniu.

„Nie uczysz się, prawda?” Jego głos niósł się po piasku, znajome połączenie rozbawienia i czegoś ostrzejszego. „Wciąż błąkasz się samotnie w ciemności.”

Opuszczałam łuk z rozmyślnym spokojem, choć puls zdradziecko przyspieszał. „Nie ma tu mężczyzn, których trzeba się bać.”

„Jestem tutaj,” zauważył Ram.

Wyłonił się z cieni z tą płynną gracją, która sprawiała, że wydawał się bardziej duchem niż ciałem, światło księżyca podkreślało ostre rysy jego twarzy.

„Więc jesteś…”

Odwróciłam się z powrotem do śladów, którymi podążałam, nie pozwalając mu zobaczyć, jak jego nagłe pojawienie się na mnie wpłynęło.

Wspomnienie naszego pocałunku nad rzeką nawiedzało każdą lekcję, każdy wyćwiczony uśmiech, każdą bezsenną noc. Czułam jego usta na swoich, ucząc się nalewać wino ze spuszczonym wzrokiem.

Czułam jego smak, ćwicząc sztuki uwodzenia przeznaczone dla innego mężczyzny.

„Czemu córka Wysokiego Kapłana poluje na pustynne zające pod gwiazdami?” Przesunął się obok mnie, jego kroki nie wydawały żadnego dźwięku na piasku. „Twojej rodzinie chyba nie brakuje mięsa na stole.”

Rozważałam kłamstwo, ale jaki miałoby to sens?

Po jutrzejszym dniu nic z tego nie będzie miało znaczenia.

„Poluję od dwunastego roku życia. Jest pewien kupiec blisko dzielnicy cudzoziemskiej, którego nie obchodzi splamiona krew, jeśli mięso jest świeże. Oszczędzałam każdy miedziany grosz na…” Gorzki śmiech wyrwał mi się, zanim zdołałam go powstrzymać. „Na przyszłość, która już nie istnieje.”

Ciężar jutra przygniatał mi pierś, utrudniając oddech. Odepchnęłam to uczucie i spojrzałam na niego, potrzebując zmienić temat.

„A ty co tu robisz? Podróżnicy nie potrzebują dróg?”

„Poluję na ładne dziewczęta, by wymienić je na dobre wino.” Uśmiech Rama był ostry jak obsydian. „Pustynni handlarze sowicie płacą za egzotyczne piękności.”

Czarny humor wywołał u mnie śmiech. „Przynajmniej handlarze niewolników są szczerzy w sprawie własności. Lepiej niż być wymienioną dla politycznej korzyści, gdy wszyscy udają, że to zaszczyt.”

Dostrzeżona przeze mnie sylwetka—pustynny zając, zastygły w blasku księżyca. Naciągnęłam cięciwę łuku z wprawą, uspokoiłam oddech, skoncentrowałam się na celu.

Ram stanął za mną.

Jego obecność zmieniła samo powietrze, sprawiała, że skóra mrowiła od świadomości jego bliskości. Ciepło emanujące z jego ciała, zapach sandałowca i czegoś ciemniejszego, co przylegało do jego skóry.

„Jesteś zbyt spięta.” Jego głos był ciemnym miodem tuż przy moim uchu.

Jego dłonie osiadły na moich biodrach z szokującą poufałością, poprawiając mój rozkrok subtelnym naciskiem, który w jednej chwili przekreślił wszystkie lekcje właściwego zachowania, jakich doświadczyłam przez minione tygodnie.

„I nie oddychasz.”

„To twoja wina,” wydusiłam, usiłując desperacko skupić się na celu, a nie na solidnym cieple jego ciała przyciśniętego do moich pleców.

Nie na tym, jak jego kciuki kreśliły powolne kółka na moich biodrach przez cienki len.

Jego śmiech zagrzmiał we mnie, klatka piersiowa wibrowała o mój kręgosłup. „Ze mną zawsze wszystko jest moją winą, prawda?”

Jedna dłoń powędrowała wyżej, niby poprawiając moją postawę, palce rozczapierzone na żebrach tuż pod łukiem mojego biustu. Moja ręka trzymająca łuk zadrżała.

„Powiedz mi, mała błogosławiona…” Jego usta musnęły moje ucho, a całe moje ciało spięło się z pożądania. „Śniłaś o mnie?”

Strzała poleciała zupełnie nie tam, gdzie powinna, przelatując nad głową zająca. Stworzenie rzuciło się do ucieczki przez księżycowy piasek, znikając w ciemności.

Odwróciłam się do niego, potrzebowałam dystansu, powietrza, które nie smakowało nim.

„Nie. Byłam zbyt zajęta nauką służby w Złotym Domu, by śnić o aroganckich nieznajomych, którzy pojawiają się i znikają, kiedy chcą.”

„Arogancki?” Ram złapał mnie za nadgarstek, gdy próbowałam przejść, jego uchwyt był stanowczy, ale nie bolesny.

Zamiast pozwolić mi odejść, przyciągnął mnie bliżej, aż dzielił nas ledwie oddech.

„Topiłaś się przez mężczyznę, który wybrał twoją siostrę. Myślę, że zasłużyłem na nieco arogancji.”

„A ty jesteś taki lepszy?” Nienawidziłam, jak bez tchu to zabrzmiało. „Bawisz się mną jak swoją rozrywką?”

„Jesteś.” To wyznanie powinno mnie urazić, ale żar już zbierał się nisko w moim brzuchu, gdy coś błysnęło w jego oczach—bursztyn ciemniejący ku karminowi. „Najciekawsza rzecz, jaka mi się od dawna przydarzyła. Wiesz, jak nudna staje się wieczność?”

„Wieczność?”

To słowo zawisło między nami, obciążone znaczeniami, których nie potrafiłam pojąć.

Puścił mój nadgarstek, niebezpieczny uśmiech powrócił, znów zmienił temat. „Zbliża się świt. Odprowadzę cię do domu.”

Szedłmy przez przerzedzający się mrok w naładowanym ciszą milczeniu. Każde przypadkowe muśnięcie ramion rozrzucało iskry w mojej krwi. Gdy dotarliśmy do tylnego wejścia, płonęłam czymś, czego nie umiałam nazwać.

Powinnam była wejść od razu. Powinnam była zakończyć to niemożliwe połączenie. Ale moje stopy odmówiły posłuszeństwa, a zdradzieckie serce chciało jeszcze jednej chwili.

„Nie masz dziś peruki.”

Spostrzeżenie Rama sprawiło, że zesztywniałam. Jego wzrok śledził złote fale spływające mi po ramionach aż do pasa, wystawione i haniebne w przedświcie.

„Jak chowasz to wszystko pod tymi świątynnymi perukami?”

Zalał mnie wstyd. Moje ręce poderwały się, by zgarnąć te szpetne, obce kosmyki, a słowa wyleciały z ust w upokarzających przeprosinach.

Oczywiście, że uznał to za odpychające, wszyscy tak sądzili. Te włosy, które naznaczały mnie jako inną, brudną, jako—

Jego dłoń zatrzymała moją, powstrzymując gorączkowe ruchy.

„Nie.” Rozkaz był łagodny, ale bezapelacyjny. Jego palce wplotły się w moje włosy, unosząc kosmyk w rosnącym świetle. „Lubię je dokładnie takie, jakie są.”

Te słowa nie pasowały do żadnej rzeczywistości, jaką znałam. Wpatrywałam się w Rama, oniemiała, rumieniec rozlał się na moich policzkach i nie miał nic wspólnego z wstydem. Nikt nigdy nie mówił o moich włosach życzliwie. Nikt ich nie wolał.

Nikt nigdy nie dotykał ich z szacunkiem zamiast odrazy.

Przestrzeń między nami zdawała się kurczyć, a powietrze gęstniało. Gdy przysunął się bliżej, a jego dłoń powędrowała do mojej twarzy, kciukiem muskając dolną wargę, wiedziałam, że powinnam to zatrzymać.

Jesteśmy niemożliwi. Nie ma dla nas żadnej przyszłości i nie ma sensu dręczyć serca bezsensowną nadzieją.

„Dziś odchodzę do haremu…” wyszeptałam, w ostatniej desperackiej próbie rozsądku. „Gdy słońce zajdzie, będę należeć do Faraona.”

„Nie obchodzi mnie to,” warknął Ram.

Gdy jego usta pochwyciły moje, nie było w tym nic z tamtej desperackiej delikatności znad rzeki. To było posiadanie, podbój.

Jego dłonie zanurzyły się w moich odsłoniętych włosach, jakby od dawna pragnął ich dotyku. Rozpływałam się w nim mimo wszystkich ostrzeżeń, mimo jutra, mimo wszystkiego. Topniałam w jego pewnych ramionach, ledwie słysząc cokolwiek.

Ale ostatnie słowa Rama nie mogły mnie zostawić obojętną. „Uwierz mi, łatwo pokonałbym każdego władcę.”

„Ja…” Zanim zdążyłam zareagować, psy przerwały chwilę, ujadając w domu—głośno, natarczywie, oznajmiając, że ktoś się obudził.

Odarwałam się od niego, uciekając do wejścia dla służby, ale nie mogłam powstrzymać się od ostatniego spojrzenia przez ramię.

Ram stał tam, gdzie go zostawiłam, patrząc na mnie z nagim głodem, który ścisnął mi żołądek pożądaniem i strachem jednocześnie.

W narastającym świetle, przez ułamek sekundy, jego oczy zdawały się płonąć.

Czysta czerwień podążała za mną, zanim zniknęłam w środku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The God’s Favorite

The God’s Favorite

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa