POV Elli
Kończę zmywać ostatni talerz po kolacji, szybko wycieram ręce i praktycznie biegnę do sypialni alfy. Spóźniłam się 10 minut i byłam pewna, że okrutnie mnie za to ukarze. Nie spóźniłam się celowo - kolacja, którą on i jego najbliższe otoczenie jedli, zaczęła się później, bo ustalali ostatnie plany na jutrzejsze przejęcie kolejnej biednej watahy. Byłam odpowiedzialna za zmywanie naczyń tego wieczoru, więc nie mogłam przekazać tego komuś innemu i powiedzieć, że muszę spotkać się z alfą w jego sypialni na romantyczną rozmowę.
Dziś mija 10 miesięcy mojego koszmaru. Wzdycham w duchu. Czy to się kiedyś skończy? Bogini, mam nadzieję, że tak, bo jeśli nie, na pewno dojdę do punktu, w którym sama go zabiję, a to z pewnością zapewni mi publiczną egzekucję. Cóż, i tak nawet nie żyłam. To nie jest życie, nie, to jest powolna śmierć w najczystszej postaci.
Dochodzę do jego drzwi i zamykam oczy. Proszę, Bogini, pozwól mi przetrwać kolejną torturującą noc i wyjść z tego żywą. Pukam do drzwi dwa razy, przygotowując się na kilka godzin agonii. Można by pomyśleć, że spędzanie prawie każdej nocy, cierpiąc to samo w kółko, przyzwyczaiłoby mnie do tego. Ale każda noc jest inna z alfą Greyem. Każdej nocy jest nowy sposób, by mnie zranić i usłyszeć mój krzyk bólu.
Otwiera drzwi niecierpliwie i wciąga mnie do środka, po czym zamyka je na klucz.
"Spóźniłaś się, służąca!" alfa Grey wypluwa ze złością.
"Musiałam skończyć zmywanie naczyń, alfa, a kolacja zaczęła się później. Starałam się jak mogłam, by zdążyć na czas, proszę, wybacz mi!" praktycznie błagałam go ze łzami w oczach. To była tylko gra, by złagodzić karę za spóźnienie. Czasami płaszczenie się działało, ale nie zawsze.
Spojrzał na mnie figlarnie z przebiegłym uśmiechem na ustach i powiedział: "Przykro mi, ale nie jestem dziś w wybaczającym nastroju. Jutro mam do stoczenia wojnę i muszę być w szczytowej formie, zaczynając od ciebie." Wskazał na zestaw łańcuchów zwisających z filarów jego łóżka. Westchnęłam i zdjęłam wszystko, co miałam na sobie, po czym uniosłam ręce, by mógł mnie przykuć.
"No, no, spóźniłaś się 10 minut, a wiesz, że nienawidzę, gdy każesz mi na siebie czekać. Powinnaś na mnie czekać, służąca. Więc co powinnam z tobą zrobić?" zaczął przesuwać rękami po całym moim ciele. Trzymałam się łańcuchów i ciągnęłam je, walcząc z chęcią odgryzienia mu głowy.
"Cóż, najpierw..." Podszedł do nocnego stolika i wziął mały kubek z płynem z tojadu, po czym wrócił do mnie.
Mimowolnie próbowałam się od niego odsunąć, ale nie mogłam, będąc uwięzioną przez krępujące mnie łańcuchy.
"Jak wiesz, wyjeżdżam jutro na kilka dni, więc znasz procedurę. Tojad i żadnej krwi dla ciebie dziś w nocy, żebym zawsze był w twoich myślach, pij" powiedział, uśmiechając się do mnie złowieszczo, gdy przystawił kubek do moich ust.
Rozważałam przytrzymanie zawartości w ustach i wyplucie jej z powrotem na jego twarz. Założę się, że by go to zabolało. Ale zrobienie tego byłoby jak podpisanie własnego wyroku śmierci. Posłusznie otworzyłam usta i wypiłam. Czułam się, jakbym piła wrzącą, żrącą wodę, paliło wszystko po drodze do mojego żołądka. Zakrztusiłam się i kaszlałam przez kilka sekund.
"Teraz co mówimy, gdy daję ci coś, służąca?"
"Dziękuję, alfa" udało mi się powiedzieć ochrypłym głosem.
"To może zaczniemy noc?" klaszcze w dłonie z podekscytowaniem.
Wraca do nocnego stolika, by odłożyć pusty kubek, potem otwiera pierwszą szufladę i wyjmuje różne rodzaje batów. Układa je wszystkie na łóżku i zaczyna się zastanawiać, którego użyć najpierw. Udaje mi się przełknąć ślinę i mocniej chwycić łańcuchy, przygotowując się na agonię.
W końcu wybiera skórzany bicz, ten, który boli najbardziej, oczywiście.
"Za spóźnienie, karzę cię 20 uderzeniami biczem, zacznij liczyć, służąca"
"Tak, alfa" mówię drżącym głosem
ŚWIST!
"Jeden" krzyczę i czuję natychmiastowe rozcięcie na plecach. Ten bicz nie żartuje, 20 uderzeń oznacza 20 cięć na moich plecach, które nie zagoją się porządnie przez dni.
ŚWIST!
"Dwadzieścia" ledwo szepczę, gdy ostatnie uderzenie głęboko rozcina moją skórę. Całe moje ciało drży od przemocy. Nie jesteśmy nawet w połowie nocy, a ja już osiągam szczyt swojej wytrzymałości.
"Alfa, to boli, proszę, nie bij więcej, błagam cię" krzyczę z bólu i rozpaczy.
"Właśnie skończyliśmy twoją karę za spóźnienie. Jeszcze nawet nie zacząłem, Ella"
Łapie mnie za włosy i odciąga moją głowę do tyłu, by szepnąć mi do ucha
"Do końca nocy każdy cal tego smakowitego ciała będzie naznaczony moimi batami. Do naszego następnego spotkania za kilka dni"
Puszcza moje włosy, po czym wraca na bok łóżka, gdzie odkłada bicz i zaczyna wybierać następny.
"Teraz powiedz mi, czy nauczyłaś się swojej lekcji o tym, że to alfa czeka na ciebie, a nie na odwrót, czy mam to wyjaśnić jaśniej?"
"Nauczyłam się lekcji, alfa, nigdy więcej się nie spóźnię, przysięgam" mówię drżąco
"Kontynuujmy więc naszą noc" powiedział alfa Grey z diabelskim uśmiechem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV ElliPod koniec nocy każdy centymetr mojego ciała krzyczał z bólu. Alfa Grey dotrzymał słowa. Torturował mnie przez dwie godziny różnymi biczami. Moje plecy, przód, tył i uda były naznaczone jego biczem. Wszędzie zostawił czerwone, gniewne ślady. Najgorsze były te 20 ran na plecach, które dostałam jako karę za spóźnienie. Moja pochwa też krwawiła. Wielokrotne wymuszanie zawsze powodowało rozdarcia.Z trudem wstałam z jego łóżka, gdzie chrapał bez żadnych trosk. Ubrałam się, przygryzając policzki od środka, bo każdy ruch sprawiał, że chciałam krzyczeć, ale musiałam zachować ciszę, żeby go nie obudzić. Rzuciłam na niego ostatnie spojrzenie przed wyjściem. Spał jak cholerne niemowlę, które właśnie napiło się mleka matki i napełniło brzuch. Po cichu modliłam się, żeby ktoś rozprół mu jutro wnętrzności podczas bitwy.Poszłam do kuchni, wiedząc, że tej nocy nie zasnę z bólu. Nauczyłam się pewnych rzeczy w czasie, gdy celowo pozwalał mi odejść bez jego krwi, jak gotowanie ziół w wodzie, które zapobiegają infekcjom i łagodzą ból ran na plecach. Poczekałam, aż woda będzie ciepła, po czym zabrałam miskę do swojego pokoju. To było bardzo małe pomieszczenie na najniższych poziomach domu watahy, tuż nad lochami, gdzie czasami trzymano więźniów.Nie miałam oczywiście łóżka, tylko dwa łóżka polowe ułożone jedno na drugim przy ścianie. Jedno z nich należało kiedyś do mojego ojca, gdy dzieliliśmy pokój. Po jego śmierci wzięłam jego łóżko i położyłam je na swoim, ponieważ moje stawało się zbyt cienkie po 17 latach spania na nim.W moim pokoju nie było wiele. Pod przeciwległą ścianą stał mały drewniany stół, gdzie trzymałam wszystkie książki, które dostałam w szkole do 10 roku życia. Czytałam je w kółko, żeby nie zapomnieć tego, czego się nauczyłam, a także dla rozrywki, gdy się nudziłam. Nie mogłam oglądać telewizji jak normalni ludzie, bo nigdy jej nie miałam. Większość książek była teraz bardzo zniszczona. Obok stołu stała mała drewniana szafa bez drzwi, w której trzymałam złożone swoje nieliczne rzeczy.Postawiłam miskę z ciepłą ziołową wodą na podłodze obok łóżka i zaczęłam zdejmować koszulkę, krzywiąc się przy tym. Wyjęłam ze szafy starą, zniszczoną koszulkę, której już nie nosiłam, zamoczylam ją w ciepłej wodzie. Wycisnęłam nadmiar wody i położyłam na plecach, wzdychając, gdy poczułam, że pieczenie trochę zelżało. Położyłam się na brzuchu i co jakiś czas moczyłam koszulkę. Nadal bolało, ale było znośnie, albo moja tolerancja na ból się zwiększyła, pomyślałam z goryczą. Bogini, co bym dała, żeby przespać ten ból i obudzić się w innym miejscu, gdzie wszystko jest piękne, a mężczyźni nie są draniami. Zgadza się, mężczyźni w liczbie mnogiej - miałam w życiu wystarczająco dużo złych przykładów mężczyzn, by wyrobić sobie zdanie o wszystkich. Mężczyźni to mściwe świnie, kropka.Zamknęłam oczy i pozwoliłam myślom odwrócić uwagę od ciągłego pulsowania na plecach. Śniłam o pięknym drewnianym domu i ogrodzie pełnym kolorowych kwiatów. Śniłam o śmiechu i radości. Śniłam o bezpieczeństwie i cieple. Śniłam o matczynym uścisku, który natychmiast odpędzał wszystkie złe rzeczy. Moje łzy spadały na łóżko, gdy próbowałam wyobrazić sobie jej twarz, jej zapach, nawet jej dotyk. Zaczęłam się trząść, gdy mój szloch się nasilił. Gdyby tu była, nigdy nie pozwoliłaby nikomu mnie dotknąć ani podnieść na mnie ręki. Dlaczego to ona musiała umrzeć? Zawsze śniłam o tym, jak potoczyłoby się moje życie, gdyby mój ojciec zmarł przed moim urodzeniem, a matka przeżyła poród. Mieszkałybyśmy w świecie ludzi. Życie byłoby trudne, byłybyśmy biedne, ale miałybyśmy siebie nawzajem i nic innego by się nie liczyło, dopóki byłybyśmy razem. Zasnęłam, śniąc o tym, jak jej dotyk koi moje ciało, a ona nuci mi kołysankę, by ukoić moją samotność i tęsknotę za nią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Elli
Miałam koszmar. Cóż, nie był to dokładnie koszmar, bardziej wspomnienie. Każdego ranka przed przebudzeniem zawsze powracało jedno ze wspomnień moich indywidualnych sesji z alfą Greyem. Czasami nawet z betą Samem. Sądzę, że to się nazywa zespół stresu pourazowego, choć w moim przypadku nie jest to tak naprawdę "po" traumie, ale raczej trwający proces traumatycznych tortur.
Myślę, że to była nasza miesięcznica. Właśnie skończył mnie gwałcić po raz czwarty, gdy wyszedł ze mnie i natychmiast zasnął po drugiej stronie łóżka. Czterokrotny gwałt sprawił, że od razu stracił przytomność, bo wymaga sporo wysiłku, by odebrać dziewczynie jej wolną wolę. Byłoby w porządku, gdyby drań dał mi swoją krew przed zaśnięciem, ale tego nie zrobił. Jakby nie było oczywiste, że zemdlałam od bóla po tym, jak wychłostał mnie po plecach i pośladkach. Jakby ignorując moje omdlenie, dał mi tylko kroplę swojej krwi, żebym się obudziła i mógł kontynuować tortury.
Byłam tak wyczerpana, że słowa nie mogły tego opisać. Więc zrobiłam bardzo głupią rzecz, oczywiście nieumyślnie. Zemdlałam na jego super wygodnym łóżku.
Kiedy nadszedł ranek, zapłaciłam za to karą. Obudziłam się z bólem. Gdy jego bicz wgryzał się w ciało na moich plecach, krzyczałam z bólu. Próbowałam obudzić się z koszmaru, ale nie mogłam, a gdy jego drugi cios rozciął moją skórę, zdałam sobie sprawę, że to nie koszmar. Próbowałam zejść z łóżka, uciec jak najdalej od bólu. Ale alfa Grey musiał przykuć moje ręce i nogi do łóżka, gdy spałam. Byłam uwięziona.
"Obudziłaś się, służąca?" wysyczał alfa ze wściekłością, stojąc obok mnie.
BICS!
Mogłam tylko krzyczeć.
"Jak śmiałaś pomyśleć, że możesz spać w moim pieprzonym łóżku, służąca?"
BICS!
"Alfa Grey, tak bardzo przepraszam, zemdlałam z bólu wczoraj w nocy, nie zrobiłam tego celowo, proszę przestań, nawet nie wyleczyłam się po ostatnim chłostaniu" płakałam z bólu
BICS!
Wiłam się w agonii, czystej agonii.
"Mam w dupie twoje powody do spania, jedyne co mnie obchodzi to to, że po tym jak kończę z tobą w nocy, zabierasz swój brudny tyłek z mojego łóżka. A teraz musisz dobrze zapamiętać tę lekcję."
Podszedł do stolika nocnego, przy którym spał i wyciągnął czarny pejcz z małymi kolcami wystającymi ze wszystkich rzemieni. Widziałam go po raz pierwszy i już sam jego widok sprawił, że łzy napłynęły mi do oczu.
"Za spanie w nocy w moim łóżku, karzę cię 50 uderzeniami w plecy i pośladki, żebyś następnym razem dobrze pamiętała, by nie popełnić tego błędu drugi raz. Teraz licz na głos i radzę ci nie pomylić żadnej liczby"
BICS!
Obudziłam się z krzykiem ze wspomnienia. Pieczenie bicza było tak realne, że instynktownie dotknęłam pleców. Skrzywiłam się, gdy moje ręce dotknęły rozcięcia od bicza z wczorajszej kary. Oczywiście nie było zagojone. Nic na moim ciele nie było zagojone. Byłam pokryta czerwonymi śladami od jego biczów oraz rozcięciami, które zrobił bicz na moich plecach. Tojad, który wypiłam zeszłej nocy, o to zadbał. Minie co najmniej trzy dni, zanim moje zdolności regeneracyjne zaczną działać.
Zastanawiałam się, która jest godzina. Mój pokój oczywiście nie miał okien, bo to byłby luksus, na który służąca jak ja nie zasługuje. Miałam jednak zegar ścienny, ale to była konieczność, by upewnić się, że zaczynam obowiązki na czas. Cholera! Spóźniłam się 15 minut. Byłam odpowiedzialna za przygotowanie śniadania tego ranka. Dlaczego nikt nie zapukał do moich drzwi?
Wstałam z bólem, założyłam koszulę, która wciąż była lekko wilgotna od wody z ziołami i wzięłam kolejną z długimi rękawami z szafy. Włożyłam znoszone kapcie i wyszłam za drzwi. Pospieszyłam tak szybko, jak pozwalało mi ciało, do kuchni i zastałam ją pełną służących rozmawiających ze sobą.
To było dziwne. O tej porze w kuchni powinny być tylko osoby odpowiedzialne za przygotowanie śniadania. Wszyscy inni powinni być rozproszeni po całym domu watahy, wykonując przydzielone obowiązki. Podeszłam do pierwszych dwóch służących najbliżej miejsca, gdzie stałam przy drzwiach. Były to dwie kobiety w średnim wieku, które znały mnie z kilku krótkich rozmów, gdy byłyśmy przydzielone razem.
"Umm, czy coś przegapiłam? Dlaczego wszyscy tu są?" zapytałam zdezorientowana
"Nigdy w to nie uwierzysz, Ella!" powiedziała jedna z nich zszokowanym tonem. Chyba ma na imię Maggie
"Co się stało?" zapytałam nerwowo, moje serce biło szybko, czując, że dzieje się tu coś niezwykle ważnego
"Alfa Grey i beta Sam... zostali zabici dziś rano w walce przeciwko watasze Półksiężyca, ich alfa, alfa Klaus przejmie naszą watahę jutro rano i każe nam mu się podporządkować jako naszemu nowemu alfie"
Cofnęłam się o krok. Śniłam, zaraz się obudzę i zorientuję, że to był tylko sen, i poczuję rozczarowanie. Czy to mogło być prawdziwe? Czy w końcu jestem wolna od nich?
Przesuń w górę, aby kontynuować