passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Heir Who Shouldn’t Love Me - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Heir Who Shouldn’t Love Me

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4 — BIEG PRZY WYSOKIEJ FALI

POV Mary

Dzwony biją nieustannie—ostro i nierówno, jakby sama burza wpadała w panikę. Dźwięk wstrząsa starymi kamieniami i żelaznymi belkami, odbijając się echem po każdym pustym korytarzu. To ten rodzaj dźwięku, który sprawia, że krew zapomina o swoim rytmie, a powietrze staje się zbyt ciasne, by móc oddychać.

Strażnicy miotają się, ich zbroje brzęczą, głosy plączą się wśród przekleństw i rozkazów. Najbliższy mnie wciska miecz do pochwy drżącymi dłońmi, nieporadnie szukając peleryny. Przez szczeliny powyżej przecieka deszcz, spadając na podłogę jak odliczające się sekundy.

„Zostań tutaj”, syczy jeden, głos twardy, lecz niepewny. Nie patrzy mi w oczy.

Absolutnie nie.

Gdy tylko ich kroki dudnią po schodach, ruszam. Moje dłonie odstawiają srebro; taca z hukiem stacza się w cień, lecz burza zagłusza hałas. Upuszczam szmatkę do polerowania, palce ślizgają się od potu, wyciągam zwój sznura i mapę Siry spod fartucha. Nadal są wilgotne od jej dłoni. Serce wali mi o żebra tak mocno, że aż boli.

Aster rozbłyska pod moją skórą—gorąca i jasna.

„Teraz. Teraz, Mara—biegnij.”

Jej głos przypomina błyskawicę uwięzioną pod moimi żebrami. Przełykam panikę, która próbuje wspiąć się po gardle.

„Wiem”, szepczę w odpowiedzi. „Trzymaj się. Bez rozbłysków. Tylko oddech.”

Latarnia nad stołem roboczym szaleńczo migocze, cienie tańczą po ścianach jak przerażone duchy. Przemykam wąskim bocznym korytarzem, który kiedyś pokazała mi Sira—tym dla służby i przemytników. Gołe stopy uderzają o kamień, kałuże chlapią zimną wodą po łydkach. W korytarzu pachnie pleśnią, metalem i słodką nutą beczek z octem przechowywanych nieopodal.

Burza nasila się nad głową, grzmot wibruje przez podłogę.

Pierwsze schody w górę.

W lewo przy pękniętym łuku.

Schylić się pod złamanym hakiem na latarnię.

Powtarzam wskazówki Siry jak paciorki, każde słowo to uderzenie odwagi. Ściany są śliskie; dłoń sunie po zimnym kamieniu, gdy się wspinam. Gdzieś wyżej główne dzwony zderzają się z mniejszymi—rozdźwięk, który sprawia, że brzęczy mi w uszach.

Gdy docieram do zewnętrznych drzwi, waham się tylko na tyle, by posłuchać. Wiatr wyje przez szczeliny. Żadnych głosów. Żadnych butów. Tylko nieustanny napór deszczu. Popycham drzwi.

Deszcz uderza we mnie jak ściana—zimne igły wbijające się w twarz, moczące włosy, przyklejające pelerynę do skóry w sekundę. Wiatr wyrywa mi oddech, zamieniając każdy łyk powietrza w dreszcz.

Nad głową strzelają fajerwerki—festiwal trwa w najlepsze, nawet gdy niebo się rozsypuje. Między błyskami widzę przelotne kolory: niebieski, czerwony, złoty. Rozmazują się w powietrzu jak siniaki. Zapach dymu i słonej wody ściera się w moim gardle.

Na moment zamykam oczy i szepczę rozłączenie więzi—rytuał, którego nigdy nie sądziłam, że użyję. Zerwanie znaczenia, nie znaku.

„Niech wszystkie więzy się rozpuszczą”, mówię cicho, głos drży i ze strachu, i z determinacji. „Niech przypływ oczyści mnie do cna.”

Atrament przysięgi na moich nadgarstkach lekko jaśnieje, reagując, pamiętając. Potem gaśnie—cicho, posłusznie, jakby sam chciał być wolny.

Aster pomrukuje z aprobatą, nisko i dziko.

„Dobrze. Teraz biegnij.”

Rzucam się do biegu.

Buty chlapią w rynsztoku, już po kostki w wodzie. Ulice wiją się jak żyły, śliskie od strug deszczu. Przemykam między murami, które z każdym krokiem wydają się coraz ciaśniejsze. Woda spływa z dachów srebrzystymi płachtami.

Za mną rozbrzmiewają krzyki—strażnicy, a może tylko pijani świętujący, których zbudziły dzwony. Latarnie kołyszą się we mgle, małe złote kule pożerane przez szarość. Skręcam w zaułek tak wąski, że ramionami ocieram o obie ściany.

Ziemia opada w dół. Aster pulsuje pod moimi żebrami, prowadzi. Dostrzegam nikły połysk wody zbierającej się tam, gdzie cegły stykają się z rynsztokiem. Tam—kanał burzowy, o którym mówiła Sira.

Wpadam do niego bez zastanowienia. Zimna woda sięga kolan, kąsa. Kamienie śliskie od mchu. Pół ślizgam się, pół zsuwam tunelem, skulona. Ostry kawałek szkła rozcina mi dłoń. Ból rozbłyskuje jasno i gorąco. Syczę przez zęby, ale idę dalej.

„Oddychaj”, mruczy Aster. „Ból znaczy, że wciąż tu jesteś.”

Puls trochę się uspokaja. Ściskam sznur mocniej w krwawiącej dłoni. Deszcz zagłusza wszystko inne.

Tunel otwiera się przy wschodnim moście—tam miałam uciec. Ujście kanału wyrzuca mnie na otwarty kamień. Wiatr wyje, jakby był zły, że przeżyłam. Fale wściekle rozbijają się poniżej, bryzgi soli unoszą się wysoko. Ich smak pokrywa mi usta, ostry i metaliczny.

Prawie.

Prawie wolna.

Przeciągły pomruk przecina burzę.

To nie jest człowiek.

Krew zamarza mi w żyłach, zanim jeszcze podnoszę wzrok.

Dryf stoi przy wylocie mostu—przyczajony nisko, mięśnie napięte jak sprężyna. Skóra błyszczy mokro i szaro, żyły lekko jarzą się pod powierzchnią. Oczy jak roztrzaskane szmaragdy łapią błyskawicę. Nie pochodzi z miasta. Nie jest ujarzmiony. Nie podlega rozkazom. Zbłąkany, dziki, zatracony w szaleństwie przypływu.

Każdy instynkt wrzeszczy.

„Odejdź”, szepczę, cofając się powoli. „Po prostu zejdź mi z drogi…”

Stworzenie rozszerza nozdrza. Przechyla głowę, wciągając powietrze między nami. Mój zapach. Mój strach. Nikła nić rezonansu Aster wymykająca się przez szczeliny mojej kontroli.

Aster warczy, nisko i ostrzegawczo.

„Czuje mnie.”

Dryf warczy—dźwięk mokry, gardłowy, na wpół zwierzęcy, na wpół będący wspomnieniem człowieka. Rusza naprzód, łapą rozgniatając rozbite szkło lampionu pod pazurami. Odłamki chrzęszczą, błyskając przez sekundę, zanim deszcz zgasi ich światło.

„Aster”, szepczę, serce wali mi tak, że aż trzęsie żebra.

Jej odpowiedź to ogień—czysty, ostry, nie do okiełznania.

„Walcz.”

Gardło ściska mi słowo, które chce być krzykiem.

Nie ma wyboru.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5 — ZĘBY W DESZCZU

Perspektywa Mary

Dryf rzuca się do ataku.

Ledwo uskakuję, ślizgając się na mokrym kamieniu. Jego pazury zgrzytają po barierce ze świstem. Chwytam złamaną żerdź od latarni i wymachuję z całej siły. Metal trzaska o jego szczękę.

Uderzenie dźwięczy w moich ramionach, ostry dzwon w środku kości. Deszcz chłosta mi twarz, rozmazując stwora do smugi cienia i zębów. Żerdź od latarni drży, śliska w krwawiącej dłoni; zaciskam ją tak mocno, aż bolą mnie kłykcie.

Dryf cofa się, warcząc.

„No dalej,” syczę, ściskając żerdź mocniej. Deszcz oślepia. Rozcięta dłoń pali. Dryf krąży, szczerząc zęby.

Porusza się z tą okropną, topielczą gracją—zbyt płynnie jak na mokrą kostkę brukową, zbyt pewnie jak na barierkę. Każdy jego krok zdaje się lepiej rozumieć most niż ja, jakby przęsło było gardłem i wiedział, gdzie docisnąć. Moje buty chlupoczą; woda sięgnęła mi po kostki, stopy są zdrętwiałe i ciężkie. Przesuwam ciężar ciała mimo wszystko, raz w lewo, raz w prawo, szukając przyczepności, mapując śliskość pamięcią mięśni.

Aster zalewa mi kończyny—siłą, gorącem, skupieniem.

Jej ciepło przeszywa chłód niczym nić przez rozdarty materiał. Drżenie ustaje. Krawędzie się wyostrzają: szelest deszczu na stali, grzechot luzujących się śrubek na barierce, dudniący, głuchy pomruk przypływu pod kamieniami.

„Lewe kolano—uderz teraz!”

Posłusznie zamiatam żerdzią nisko. Uderza w nogę Dryfu; na chwilę się załamuje. Rzucam się naprzód, wbijając kolano w jego żebra. Wyje i szarpie—pazur muskając moje ramię, rozdzierając materiał i skórę.

Ból rozbłyska biało. Dyszę.

Rozcięcie to linia ognia na mokrej skórze, gorąca jak szok w zimnie. Materiał wżyna się w ranę, i przez ułamek sekundy ramię nie chce mnie słuchać, palce drgają wokół żerdzi. Czuję metaliczny smak krwi, bo ugryzłam się w język. Świat chce się przewrócić; zmuszam go do płaskości siłą woli.

Dryf podnosi się znów.

Wznosi się jak przypływ uderzający o kamień—niepowstrzymany, nieunikniony. Mięśnie przesuwają się pod jego barkami; światło pełznie w chorych żyłach pod skórą. Para syczy z pyska, gdy deszcz dotyka zębów. Jedno oko ma zamglone, drugie jasne i pełne nienawiści.

Wpadamy razem w barierkę. Moje plecy z hukiem uderzają w metal. Dryf napiera, ślina i krew mieszają się z deszczem na mojej twarzy.

Barierka wbija się w kręgi kręgosłupa. Każdy oddech ściska się wokół metalu i strachu. Jego ciężar przygniata, jakby był kawałem żywego, dyszącego żelaza. Ślina spływa z kłów i plami mi policzek, ciepła jak kąpiel zimą w kuchni; deszcz próbuje ją zmyć i nie daje rady. Zapach jest wszędzie—zgniłe morze, krew, ostry aromat przeciążonych mocy w kamieniach pod nami na moście.

„Nie,” wypluwam przez zaciśnięte zęby. „Nie umrę tu.”

Te słowa nie brzmią odważnie; to raczej obietnica, którą składam własnym kościom. Myślę o Kade’ie, który mówił o kurzu, i Seris uśmiechającej się wszystkimi swoimi szklanymi ząbkami, a za żebrami zapala się twarda, jasna furia.

Aster pulsuje—gorąca jak roztopione szkło.

„Napieraj!”

Wyginam ciało, podnoszę żerdź i wbijam ją w gardło stwora. Dławi się, chwieje. Wykorzystuję ten moment słabości, stawiam stopę na śliskim kamieniu i pcham ze wszystkich sił.

Żerdź ślizga się po ścięgnach, wpada w zahaczenie, a odrzut przeszywa moje dłonie. Oddech Dryfu rzęzi mokro, kaszel niemal ludzki, przez co jeszcze bardziej przerażający. Moja pięta piszczy na kamieniu; zmuszam ją, by została w miejscu, miażdżąc żwir pod podeszwą, by się zablokować. Most rozbrzmiewa głośniej—kable śpiewają w wichrze, wysokie metaliczne zawodzenie kłuje w uszy.

Barierka poddaje się odrobinę.

Stare śruby jęczą, głęboki pomruk w żelazie, jednocześnie obietnica i groźba. Kolejny błysk zamraża deszcz w białe igły wokół nas. Rzeka pod spodem ryczy—czarna woda bije w filary, odbijając się echem jako ryk, który wibruje mi w zębach.

Dryf chwieje się—i spada w tył za krawędź.

Przez chwilę widzę go zawieszonego w powietrzu jak złamany szyld—kończyny miotają się, pysk otwarty, deszcz perełkuje na tych nienaturalnych żyłach. Zwycięstwo jest odłamkiem światła w mojej piersi—krótkim i oślepiającym.

Ale gdy spada, chwyta mnie za nadgarstek.

Jego pazury wbijają się w miękką część, dokładnie tam, gdzie pulsuje żyła—zimne, żelazne kolce rozrywają skórę. Szarpnięcie jest brutalne i proste jak uderzenie rybaka. Ból jest tak czysty, że aż cichy.

„Nie—!”

Słowo wyrywa się bez powietrza. To bardziej kształt niż dźwięk, porwany i poszarpany przez wiatr. Moja dłoń wygina się; żerdź prawie wypada.

Szarpnięcie do przodu. Ciało rozbija się o barierkę. Ból eksploduje w biodrach. Świat się przechyla.

Barierka gryzie znowu, mocniej, siniak rozkwita tak szybko, że czuje się jak ogień. Żołądek podchodzi do gardła. Most nie jest pode mną; jest obok mnie; jest nade mną. Deszcz staje się boczną rzeką. Mapa miasta w mojej głowie wywraca się i rozsypuje jak mokre karty.

Oboje spadamy.

Czas się rozciąga, elastyczny i zdradliwy. Powietrze wydaje się gęstsze, niż wygląda woda; spadam przez zupę, przez rozdartą jedwab, przez stary sen, gdzie bieganie oznaczało unoszenie się. Wolną ręką szukam czegokolwiek—żelaza, liny, rzeczywistości. Palce zaciskają się na pustym deszczu.

Wiatr wrzeszczy przy uszach. Woda wznosi się jak czarne usta w dole.

Ciemność pod spodem otwiera się, rozdziawiona, śliska jak grymas. To nie jest woda; to kształt znikania. Zapach soli i rzecznego mułu uderza w nozdrza. Fajerwerki strzelają znów nad mostem, głupio jasne kolory rozmazane przez potok. Miasto wiwatuje na cześć czegoś, czego nie widzę.

Aster wyje we mnie—surowa, przerażona.

„Mara—oddychaj—nie—!”

Jej strach jest pierwszym, co przecina oszołomiony szum. Wymuszam oddech, którego nie ma, płuca ściśnięte jak pięści, żebra bolą od barierki. Instynktownie się zwijam, chowając brodę, ramiona wciskam do środka, gdy ciężar Dryfu wciąga mnie w dół.

Uderzam w wodę mocno.

Wszystko nagle milknie. Zimno to pięść wokół mojej czaszki, ściskająca myśli do bieli. Wybija mi dech tak gładko, że klatka piersiowa zapomina o powietrzu. Rzeka otula mi głowę, gęsta, ciężka, absolutna. Góra i dół znikają. Otwieram oczy na smugę ciemnej zieleni i rozbitego srebra.

Zimny szok wyrywa powietrze z płuc. Ciemność mnie pochłania. Prąd wciąga pod wodę, przewraca mną jak szmatą.

Świat staje się rękami—prądowymi, chwytającymi i wykręcającymi. Kończyny nie należą już do mnie; są patykami w młynie, szarpanymi i łamanymi. Ramię wrzeszczy, gdzie pazur mnie rozdarł; woda wciska się w ranę, aż piecze jak szkło. Rana w dłoni znów rozbłyska, gorąca wstążka ginąca w chłodzie. Włosy smagają mi twarz, opaskują oczy wodorostami i rzecznym piaskiem.

„Mara!” – odległy głos krzyczy ponad falami.

Łódź z latarnią? Kształty rozmazują się nad głową. Błyski burzy.

Dźwięk to rozmaz—ludzkie sylaby pocięte wiatrem, moje imię przeciągnięte w linę i rzucone za późno. Nad głową powierzchnia jest blada, pomarszczona, rozświetlana błyskawicami, rozrywana bryzgami. Po niej przesuwa się ciemniejsza masa—łódź czy cień czy oba naraz—latarnia huśta się jak szalona świetlik.

Kopię, szarpię się, wynurzam na chwilę, by zaczerpnąć powietrza—

Powietrze wpada we mnie surowe i zimne, jak paląca szmata przeciągnięta przez klatkę. Wypluwam wodę, smarki i rzekę w burzę, usta pełne soli, metalu i czegoś tłustego z doków. Świat kręci się karuzelą deszczu, światła i czerni. Ramiona młynkują, rozpaczliwie i głupio. Prąd ssie mi nogi w bok, głodny.

—i coś kłuje mnie w kark.

Strzałka.

To ukłucie, a potem młot. Najpierw rozchodzi się gorąco, ostre, jak żądło pszczoły, potem drętwota rozkwita pod skórą jak szron. Moje dłonie zapominają, czym są pięści. Żerdź znika—upuściłam ją?—a palce rozchylają się na wodzie jak na jedwabiu. Kontury wszystkiego miękną; deszcz oddala się, kurtyna, którą ktoś zamyka powoli.

Kończyny drętwieją.

Głos Aster pęka.

„Nie… nie zasypiaj… zostań…”

Woda zamyka się nad moją głową. Wszystko pogrąża się w ciemności.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6 — LOCHY KORONY

POV: Mara

Wracam do bólu i żelaza.

Język mam ciężki, w ustach smak miedziaków, a ktoś nawlekł igły przez moje ramię. Powietrze jest zimne i pachnie wilgotnym kamieniem, octem i starym strachem. Gdy otwieram oczy, wysoko nade mną wisi kwadrat światła, blady jak moneta. Łańcuch zagrzechotał, kiedy próbuję usiąść.

„Spokojnie,” mówi głos. „Rozerwiesz szwy.”

Przekręcam się na bok i mrugam, aż pokój nabiera ostrości. Dwóch strażników stoi przy bramie kraty—jeden młody, z policzkiem usianym bliznami po ospie, drugi starszy, o oczach, które widziały za wiele. Obaj noszą szaroniebieskie mundury Koronnych, z krawędziami przyciemnionymi deszczem. Nadgarstki mam skute kajdankami, nie okrutnie ciasno, ale wystarczająco, by pulsował mi pod nimi krew przeciw metalowi.

Aster się prostuje, oszołomiona, ale obecna, szept przy moich żebrach.

„Żyjemy.”

„Gdzie jestem?” pytam, z suchymi ustami.

„Twierdza Koronnych. Południowy podpoziom,” mówi starszy strażnik. „Wyciągnęliśmy cię z wąwozu po walce na moście.”

„Wyciągnęliście mnie czy złapaliście?” Mój głos brzmi jak żwir.

Nie drgnie. „Zależy, kto pisze raport.”

Młodszy podnosi tabliczkę i kredę. „Nazwisko?”

Przełykam ślinę. „Mara.”

„Ród czy Dom?”

„Moonfell,” mówię, a słowo drapie mi gardło. „Dawniej.”

Starszy strażnik rzuca spojrzenie młodszemu. „Mówi jak uciekinierka,” mruczy.

„Krwawisz?” pyta młody.

Patrzę w dół. Moja podarta suknia została rozcięta na ramieniu i z grubsza zszyta, brzydką, ale skuteczną linią. Na skórze łuszczy się zaschnięta krew. Ktoś przemył mnie octem i niecierpliwością.

„Szpieg,” mówi młody strażnik zbyt szybko, jakby chciał mnie od razu zaszufladkować.

„Wrak,” poprawia go stary. „Szpiedzy wiedzą, dokąd idą, kiedy wpadają do wąwozu.”

Buty zaskrzypiały na korytarzu. Ktoś jeszcze wchodzi w światło za kratą—mężczyzna o szerokich ramionach, z płaszczem zarzuconym na plecy, wciąż z kroplami deszczu we włosach. Jego obecność zmienia powietrze jak grzmot na niebie.

„Arden,” mówi stary strażnik, prostując się.

Mężczyzna wyciąga rękę po tabliczkę. Młody oddaje ją posłusznie. Nowoprzybyły odzywa się spokojnie, bez pośpiechu. „Jax Arden. Tarcza dziedzica. Zarejestrujemy ją właściwie.”

Patrzy na mnie, nie nieżyczliwie, ale nie na tyle długo, by uznać to za wyzwanie. Szare oczy pod ciemnymi brwiami; cienka, biała blizna przez prawe brwi, jak łącznik w zdaniu. Podnosi kredę.

„Imię.” Tym razem to nie pytanie—procedura.

„Mara,” powtarzam.

„Nazwisko?”

„Ilyas.” Słowo jak krok na lodzie.

„Dom?”

„Moonfell.”

Pisze to bez zbędnych słów. „Wiek?”

„Dwadzieścia.” Tak myślę. Czas się zaciera, kiedy lata odmierza się zmywaniem garnków i bólem.

Kiwnął głową, zaznaczył to. „Obrażenia?”

„Ramię. Zadrapania. Siniaki. Oddycham.”

Usta mu drgają—coś jak suchy uśmiech, jakby katalogował więcej niż moje słowa. „Znaleziono w dole rzeki, na południe od mostu,” mówi do protokołu. „Podczas odnalezienia półprzytomna; usunięto strzałkę usypiającą. Brak reakcji oparzeniowej na srebrno-lunowe kajdany.”

Starszy strażnik porusza się niespokojnie. „To prawda. Nie pojawiły się pęcherze.”

Oczy Jaxa rzucają szybkie spojrzenie na moje kajdany, potem na cienką linię tuszu ślubnego na nadgarstku. „Zanotowano.”

„To coś znaczy?” pytam, wolniej niż chciałam.

„Znaczy, że to zapisałem,” odpowiada. „Zostaniesz zakwalifikowana jako zatrzymana pod obserwacją do czasu przesłuchania.” Wskazuje strażnikom. „Jedzenie i woda. Lekarz, kiedy skończy z rannymi na górze.”

„Jestem więźniem?” pytam.

„Jesteś w klatce,” odpowiada. „Ale nie nazwałem cię więźniem.”

Aster oddycha ciepło.

„Ostrożny. To lepsze niż okrutny.”

Młodszy strażnik wsunie przez szparę blaszany kubek. Piję za szybko i się krztuszę. Woda smakuje żelazem i starymi rurami. Nie obchodzi mnie to. To woda.

Jax rusza do wyjścia, ale zatrzymuje się. „Byłaś na moście.”

„Tak.”

„Walczyłaś z Driftem gołymi rękami.”

„Próbował mnie zjeść,” mówię sucho. „Odmówiłam.”

Kącik jego ust drga i znika. „Gdybyś była Koronną, przypięlibyśmy ci wstążkę do koszuli.”

„Nie noszę wstążek,” odpowiadam.

„Ja też nie,” mówi i odwraca się.

Jest w połowie korytarza, gdy młodszy żołnierz podbiega, dysząc. „Tarczo Arden, panie—wiadomość z murów. Dziedzic jest w drodze na trzeci podpoziom.”

Jax nie zmienia postawy, ale młody strażnik przy mojej celi prostuje się jak napięta cięciwa. Starszy mruczy modlitwę do księżyca.

„Dziedzic,” młody szepcze, nagle spocony. „Tutaj?”

Jax kiwa raz głową. „Wydał rozkaz.” Jego spojrzenie wraca do mnie i tym razem naprawdę się przygląda. Nie jak człowiek; jak kartograf badający linię brzegową. „Jeśli się odezwiesz, bądź precyzyjna,” mówi. „A jeśli jesteś mądra, milcz.”

Z klatki schodowej dobiega echo kroków. Ciężkie, miarowe, zbliżają się jak linia burzy przesuwająca się po dachu.

Aster napina się, mała i jasna.

„Burza.”

Podnoszę podbródek, bo nie zamierzam spotkać przeznaczenia na czworakach.

Kroki zatrzymują się za kratą. Jax odsuwa się w cień łuku.

Mężczyzna wypełnia korytarz—wysoki, opanowany, z kroplami deszczu na szczęce. Płaszcz zrzucony na plecy, a szaroniebieski mundur Koronnych wygląda, jakby był szyty na jego kości. Na początku milczy. Po prostu patrzy, a cela kurczy się w cieniu jego milczenia.

„Dziedzic,” mówi Jax.

Spojrzenie mężczyzny spotyka moje.

Coś w powietrzu się zmienia—jak oddech przed uderzeniem pioruna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Heir Who Shouldn’t Love Me

The Heir Who Shouldn’t Love Me

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa