POV IVY
Słyszałam szepty przez małe okienko mojej lochu, gdy członkowie watahy przechodzili na zewnątrz.
"Widziałeś, jak przybył?"
"Książę Fenrir naprawdę tu jest."
"Jest wyższy niż się spodziewałam."
"Ci wojownicy z nim wyglądają groźnie."
"Czego chce od naszej watahy?"
Przycisnęłam twarz do zimnej kamiennej ściany, próbując usłyszeć więcej. Moje serce biło szybko. Książę Fenrir naprawdę tu był. Kade był tutaj.
"Słyszałam, że przywiódł pięćdziesięciu wojowników," powiedział jeden głos.
"Pięćdziesięciu?" odpowiedział drugi. "To niedobrze. Po co mu tylu wojowników?"
"Może planuje przejąć nasze terytorium."
"Albo może wie, że coś planujemy."
Głosy zanikły, gdy ludzie odeszli, ale nie mogłam przestać myśleć o tym, co usłyszałam. Darius poprzysiągł zabić Kade'a, a teraz Książę naprawdę tu był. Spacerował po naszych terenach, jakby nie miał pojęcia, że ktoś chce go zabić.
Czułam potrzebę ostrzeżenia go. To uczucie było tak silne, że aż bolał mnie żołądek. Ale jak mogłam? Byłam zamknięta w lochu. Nawet gdybym mogła się wydostać, jak miałabym się do niego zbliżyć?
Strażnik przyniósł mi miskę wody i kawałek czerstwego chleba około południa.
"Strażniku," zawołałam, gdy odchodził. "To prawda? Książę Fenrir naprawdę tu jest?"
Strażnik spojrzał na mnie podejrzliwie. "Dlaczego chcesz wiedzieć, niewolnico?"
"Jestem po prostu ciekawa," powiedziałam szybko. "Nigdy nie widziałam Fenrira."
"Cóż, teraz też nie zobaczysz," odpowiedział. "Zostajesz właśnie tutaj w tej celi."
"Ale słyszałam jak inni więźniowie mówili. Mówili—"
"Inni więźniowie nic nie wiedzą," przerwał mi strażnik. "I ty też nie. Zjedz swój chleb i zachowaj ciszę."
Odszedł, zostawiając mnie samą z moimi zatroskanymi myślami.
Minęły godziny. Słońce przemieszczało się po niebie i zaczęło zachodzić. Słyszałam więcej aktywności niż zwykle na zewnątrz. Głosy, kroki, ruch koni. Cała wataha wydawała się zajęta.
Potem, właśnie gdy wieczorne cienie się wydłużały, usłyszałam coś, co zmroziło mi krew w żyłach.
"Otwórz jej celę," dobiegł głos Dariusa z korytarza.
"Tak, Alfo," odpowiedział strażnik.
Drzwi mojej celi otworzyły się z głośnym skrzypieniem. Darius stał tam z dwoma strażnikami za nim.
"Wstawaj," rozkazał. "Idziesz ze mną."
Strażnicy chwycili mnie za ramiona i wyciągnęli z celi. Przeszliśmy przez korytarze lochu i po kamiennych schodach prowadzących do głównego domu watahy.
Gdy wyszliśmy na wieczorne powietrze, zobaczyłam więcej aktywności niż widziałam od lat. Wojownicy byli wszędzie. Niektórzy należeli do naszej watahy, ale inni byli obcy. Nosili inne kolory i mieli broń, jakiej nigdy wcześniej nie widziałam.
"Idź dalej," powiedział Darius, popychając mnie do przodu.
Przeszliśmy przez tłum w kierunku centrum terenów watahy. Wtedy go zobaczyłam.
Książę Fenrir stał przy głównym budynku, z kimś rozmawiając. Nawet z daleka mogłam stwierdzić, że różnił się od wszystkich innych. Był wysoki i wyglądał na silnego, z ciemnymi włosami i aurą pewności siebie, która sprawiała, że ludzie schodzili mu z drogi.
Jego świta otaczała go. Wojownicy w czarnej i srebrnej zbroi, wszyscy czujni i gotowi na kłopoty. Poruszali się jak jednostka, obserwując wszystko i wszystkich.
Mogłam tylko przelotnie na niego spojrzeć, ale coś w Księciu sprawiło, że poczułam... nadzieję. Jakby może mój ojciec miał rację co do Fenrirów. Może naprawdę byli tymi dobrymi.
"Wygląda na młodego," szepnął jeden z członków naszej watahy do drugiego.
"Młodego i niebezpiecznego," padła odpowiedź.
"Ciekawe, czego tu chce."
"Na pewno nic dobrego."
Wiedziałam, że bycie widzianą w jego pobliżu oznaczałoby dla mnie kłopoty. Gdyby ktokolwiek pomyślał, że próbuję komunikować się z Księciem Fenrirem, zostałabym nazwana zdrajczynią tak jak moi rodzice. Mogłabym skończyć zabita jak oni.
Ale wiedziałam też, że Darius planował coś strasznego. A ten Książę nie miał pojęcia, co nadchodzi.
Wciąż wpatrywałam się w Kade'a, próbując wymyślić, jak mogłabym go ostrzec, gdy poczułam, jak ktoś uderza we mnie od tyłu.
"Uważaj, gdzie idziesz!" warknął głos.
Potknęłam się do przodu i odwróciłam. Moje serce stanęło, gdy zobaczyłam, kto to był.
Darius.
"Przepraszam, Alfo," powiedziałam szybko. "Nie widziałam cię."
"Nie, byłaś zbyt zajęta gapieniem się na coś innego," powiedział z zimnym uśmiechem.
Podążył za kierunkiem mojego spojrzenia i zobaczył dokładnie to, na co patrzyłam. Kade i jego wojownicy.
"Interesujące," powiedział Darius, jego głos stał się niebezpieczny. "Bardzo interesujące."
"Nie gapiłam się na nic," skłamałam.
"Nie kłam mi, Ivy," syknął. Chwycił mnie za gardło jedną ręką i ścisnął. "Widziałem dokładnie, gdzie patrzyłaś."
Nie mogłam oddychać. Jego uścisk się zacieśniał.
"Gapiłaś się na Księcia Fenrira," kontynuował. "Dlaczego?"
"Ja... byłam po prostu ciekawa," wydyszałam. "Nigdy wcześniej nie widziałam Fenrira."
"Ciekawa?" zaśmiał się zimno. "Czy może coś planujesz?"
"Nie! Przysięgam, nic nie planowałam!"
"Nie wierzę ci," powiedział. "Myślę, że jesteś dokładnie jak twój ojciec zdrajca. Myślę, że chcesz pomóc naszym wrogom."
"Proszę, Alfo," błagałam. "Nigdy nie zdradziłabym watahy."
"Nie zdradziłabyś?" zapytał. "Twoi rodzice to zrobili. Może zdrada płynie w twojej krwi."
Ścisnął moje gardło mocniej. Czarne plamy zaczęły tańczyć przed moimi oczami.
"Pozwól, że coś ci wyjaśnię," powiedział, jego głos śmiertelnie cichy. "Nie wolno ci zbliżać się do Księcia Fenrira. Nie wolno ci na niego patrzeć. Nie wolno ci nawet o nim myśleć. Rozumiesz?"
Kiwnęłam głową tak bardzo, jak mogłam z jego ręką na moim gardle.
"Dobrze," powiedział. "A ponieważ nie posłuchałaś mojego wcześniejszego rozkazu, żeby pozostać poza zasięgiem wzroku, zostaniesz ukarana."
"Jakiego rozkazu?" wyszeptałam. "Strażnicy mnie wyprowadzili," zaprotestowałam. "Ty im rozkazałeś."
"Sprzeciwiasz mi się?" zapytał niebezpiecznie.
"Nie, Alfo."
"Dobrze. Twoją karą będą trzy dni bez jedzenia. Może głód nauczy cię słuchać rozkazów."
Mój żołądek był już pusty od dni niedojadania. Kolejne trzy dni bez jedzenia mogły mnie zabić.
"Proszę," wyszeptałam. "Jestem już słaba."
"Powinnaś była o tym pomyśleć, zanim mnie nie posłuchałaś," powiedział.
Potem, nagle, pochylił się blisko mojego ucha. Jego oddech był gorący na mojej skórze.
"Kiedy ten głupi Książę Fenrir będzie martwy," wyszeptał, "uczynię cię swoją."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Patrzyłam na niego z przerażeniem.
"Co masz na myśli?" zapytałam z opadniętą szczęką.
Ale on tylko się uśmiechnął i odszedł, zostawiając mnie stojącą tam z echem jego strasznej obietnicy w uszach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KADE'A
Szedłem wąskimi korytarzami domu watahy, gdy przeszywający krzyk zatrzymał mnie w miejscu. Serce podskoczyło mi w piersi. Dźwięk był rozpaczliwy, pełen bólu i przerażenia.
"Co to, do cholery, było?" wyszeptałem do siebie.
Podążyłem za kierunkiem głosu w dół ciemnego korytarza, którego wcześniej nie zwiedzałem. Krzyki stawały się głośniejsze w miarę zbliżania się. Ręce mi się trzęsły, gdy zbliżałem się do czegoś, co wyglądało jak loch. Maleńkie pomieszczenie było ukryte w rogu, prawie niewidoczne.
Zatrzymałem się przed ciężkimi drewnianymi drzwiami. Czy powinienem wejść? Co jeśli wpadnę w kłopoty? W głowie kłębiły mi się pytania, ale kolejny krzyk z wewnątrz podjął za mnie decyzję.
Sięgnąłem do klamki, gdy głos zmroził mnie w miejscu.
"Jeszcze raz sprzeciwisz się Alfie, a dołączysz do swoich głupich rodziców w śmierci!"
Te słowa uderzyły mnie jak cios w brzuch. Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie i szybko cofnąłem się. Serce waliło mi tak mocno, że myślałem, że wyskoczy mi z piersi. Ukryłem się za spleśniałym ogrodzeniem, gdy drzwi się otworzyły.
Wysoki mężczyzna wyszedł, jego twarz wykrzywiona gniewem. W ręku trzymał laskę nabitą kolcami, z których kapała krew. Wstrzymałem oddech, gdy przechodził obok mnie, jego ciężkie buty odbijały się echem w korytarzu.
"To powinno nauczyć ją szacunku," mruknął, znikając za rogiem.
Czekałem, aż nie będę już słyszał jego kroków. Korytarz był teraz cichy, zbyt cichy. Wyszedłem z kryjówki i wróciłem do drzwi.
"Halo?" zawołałem cicho. "Jest tam ktoś?"
Brak odpowiedzi.
Zapukałem delikatnie w drzwi. "Wszystko w porządku?"
Nadal nic.
Byłem rozdarty. Część mnie wiedziała, że nie powinienem tu być. Byłem w tej watasze z określonego powodu, a nie po to, by zawierać przyjaźnie. Nasze watahy były wrogami od lat. Właśnie dlatego tu byłem – dla sojuszu, ale nie mogłem po prostu odejść od kogoś, kto mógł być ranny.
"Wchodzę," oznajmiłem.
Powoli otworzyłem drzwi. Pomieszczenie było ciemne i pachniało krwią i strachem. Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, dostrzegłem postać skuloną w rogu.
Była to kobieta, na wpół ubrana i drżąca. Gdy mnie zobaczyła, westchnęła i próbowała się zakryć podartym materiałem.
"Proszę, nie rób mi krzywdy," wyszeptała ledwo słyszalnym głosem.
"Nie zamierzam cię skrzywdzić," powiedziałem szybko, unosząc ręce, by pokazać, że nie mam złych zamiarów. "Słyszałem krzyki. Jesteś ranna?"
Wpatrywała się we mnie przez długą chwilę, jej oczy szeroko otwarte ze strachu i czegoś jeszcze, czego nie mogłem zidentyfikować. Potem lekko przechyliła głowę.
"Czekaj," powiedziała, jej głos nabierał siły. "Jesteś Księciem Fenrira?"
Przytaknąłem, zauważając, jak inny był jej zapach. Chciałem zapytać, dlaczego jest w tak małym pomieszczeniu i dlaczego była tak torturowana, gdy wyprzedziła mnie.
Uważnie studiowała moją twarz. "Znasz mojego ojca, Thomasa?"
To imię uderzyło mnie jak piorun. Thomas. Gdzie wcześniej słyszałem to imię?
"Thomas?" powtórzyłem.
"Thomas, były Beta tej watahy," kontynuowała, uważnie obserwując moją reakcję.
Imię brzmiało znajomo, ale nie mogłem go umiejscowić. Powoli potrząsnąłem głową. "Nie jestem pewien. Powinienem go znać?"
Zanim zdążyłem powiedzieć coś więcej, chwyciła moją dłoń. W momencie gdy nasze skóry się zetknęły, elektryzujące uczucie przeszyło całe moje ciało. Nie czułem nigdy czegoś takiego. Mój wilk poruszył się we mnie, rozpoznając coś, czego nie rozumiałem.
"Co to było?" wydyszałem.
Ona też to poczuła. Widziałem to w jej oczach, w sposobie, w jaki rozszerzyły się z szoku i rozpoznania.
"Musisz natychmiast stąd uciekać," powiedziała pilnie, wciąż trzymając moją dłoń.
"Co? Dlaczego?"
Rozejrzała się po małym pomieszczeniu ze strachem, jakby ktoś mógł podsłuchiwać. Jej uścisk na mojej dłoni się wzmocnił.
"Bo planują cię zabić," wyszeptała. "Uciekaj teraz."
"Zabić mnie? Kto chce mnie zabić?"
"Alfa Darius."
Krew mi zmarzła. "Skąd to wiesz?"
"Bo słyszałam, jak rozmawiał ze swoimi strażnikami. Chcą zapobiec przepowiedni, wierzą, że jesteś tu, by spełnić przepowiednię."
Patrzyłem na nią zdezorientowany, nie będąc pewnym, czy jej wierzyć, czy nie. Zostałem ciepło przyjęty, mimo że nie widziałem jeszcze Starego Alfy. To do niego tu przybyłem.
"To pułapka," kontynuowała, czytając moje myśli. "Pozwalają ci myśleć, że jesteś bezpieczny, podczas gdy realizują swój plan. Dziś w nocy planują cię zabić."
"Dziś w nocy?"
Przytaknęła, a ja wpatrywałem się w nią, próbując przetworzyć wszystko, co mi mówiła. Ta kobieta, której nigdy wcześniej nie spotkałem, ryzykowała własne życie, by mnie ostrzec.
"Dlaczego mi to mówisz?" zapytałem. "Dlaczego mi pomagasz?"
Spojrzała na nasze złączone dłonie, wciąż czując elektryczne połączenie między nami.
"Ponieważ," powiedziała cicho, "myślę, że możesz być tym jedynym."
"Tym jedynym czym?"
Zanim zdążyła odpowiedzieć, usłyszeliśmy ciężkie kroki w korytarzu na zewnątrz. Natychmiast puściła moją dłoń i popchnęła mnie w stronę drzwi.
"Idź," wyszeptała pilnie. "Idź teraz, zanim będzie za późno."
"A co z tobą? Co oni ci zrobią?"
"Nie martw się o mnie. Po prostu idź. Proszę."
Kroki zbliżały się. Teraz słyszałem głosy, wiele osób zmierzało w naszą stronę.
Spojrzałem na kobietę jeszcze raz. "Jak masz na imię?"
"Ivy," wyszeptała. "Teraz idź!"
Przytaknąłem i wymknąłem się z pomieszczenia właśnie wtedy, gdy głosy dotarły do końca korytarza. Przycisnąłem się do ściany, próbując stać się niewidzialnym, gdy trzech strażników przeszło obok, z wyciągniętą bronią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA DARIUSA
Uderzyłem pięścią w drewniany stół tak mocno, że porozrzucane na nim mapy podskoczyły.
"To nasza szansa!" krzyknąłem do siedzącego wokół mnie kręgu starszych. "Dziedzic Fenrira jest tutaj, na naszym terytorium. Nigdy więcej nie dostaniemy takiej okazji."
Starszy Morrison powoli potrząsnął swoją siwą głową. "Alfo Dariuszu, mówisz o wypowiedzeniu wojny najpotężniejszej wataze, jaka istnieje."
"Mówię o zapobieżeniu przepowiedni, która wszystkich nas zniewoli!" odparłem.
"Przepowiednia mówi o jedności, nie o niewoli," powiedziała cicho Starszyna Jona.
"To to samo!" warknąłem. "Jeśli pokłonimy się Fenrirom, staniemy się ich niewolnikami. Nasza wataha, nasze tradycje, nasza wolność - wszystko przepadnie."
Starszy Morrison pochylił się na krześle. "A jeśli zaatakujemy ich i przegramy? Co wtedy stanie się z naszą watahą?"
"Nie przegramy," powiedziałem stanowczo. "Nie jeśli dobrze to zaplanujemy."
"Dariuszu," odezwał się Starszy Maxwell, "mówisz o zaatakowaniu samego Księcia Fenrira. Czy masz pojęcie, ilu wojowników go chroni?"
"Widziałem ich," odpowiedziałem. "Może pięćdziesięciu wojowników. Możemy im dorównać."
"Pięćdziesięciu najlepiej wyszkolonych wojowników na świecie," poprawił Starszy Morrison. "To nie są zwykli wojownicy watahy, chłopcze. To elita Fenrira. Każdy z nich jest wart dziesięciu naszych wojowników."
Zacząłem krążyć po pokoju. Ci starzy głupcy byli zbyt przestraszeni, by dostrzec szerszy obraz.
"Więc co sugerujecie?" zażądałem. "Powinniśmy się po prostu poddać i zaakceptować nasz los? Pozwolić Fenrirom przejąć kontrolę nad wszystkim, co zbudowaliśmy?"
"Mówimy, że niemożliwe byłoby zaatakowanie watahy Fenrira bez śmierci," powiedziała wprost Starszyna Jona. "Nas wszystkich. Cała nasza linia krwi zostałaby wymazana."
"Nie jeśli zrobimy to mądrze," argumentowałem. "Nie jeśli wykorzystamy każdą przewagę, jaką mamy."
"Jakie przewagi?" zapytał Starszy Maxwell. "Jesteśmy w mniejszości i słabsi."
Przestałem krążyć i spojrzałem prosto na nich. "Mamy coś, czego się nie spodziewają."
"Co takiego?" zapytał Starszy Morrison.
"Mamy uzdrowicielkę w lochu," powiedziałem z zimnym uśmiechem. "Weźmiemy ją ze sobą."
Starsi wymienili zdezorientowane spojrzenia.
"Tę niewolnicę?" zapytała Starszyna Jona. "Na co się przyda przeciwko wojownikom Fenrira?"
"Pomyślcie," wyjaśniłem. "Jeśli nasi wojownicy zostaną ranni podczas ataku, ona może ich natychmiast uleczyć. Mogą walczyć dalej, podczas gdy wojownicy Fenrira pozostaną ranni. To idealna przewaga."
"Zakładając, że jej moce uzdrawiające faktycznie zadziałają w walce," powiedział z powątpiewaniem Starszy Morrison.
"Widziałem to na własne oczy," nalegałem. "Uleczyła moją ranę od miecza jednym dotknięciem. Rana całkowicie zniknęła."
"Nawet tak," powiedział Starszy Maxwell, "jedna uzdrowicielka nie zmieni sytuacji przeciwko pięćdziesięciu elitarnym wojownikom."
"Nie chodzi tylko o wojowników," kontynuowałem. "Chodzi o wysłanie wiadomości. Jeśli zabijemy dziedzica Fenrira tutaj, na naszym terytorium, każda inna wataha będzie wiedziała, że Fenrirów można pokonać."
"Albo będą wiedzieć, że wypowiedzieliśmy wojnę najniebezpieczniejszej rodzinie, jaka istnieje," mruknęła Starszyna Jona.
"Słuchajcie," powiedziałem, starając się zachować spokój, "wiem, że to ryzykowne. Ale alternatywa jest gorsza. Przepowiednia mówi, że gdy dziedzic Fenrira osiągnie pełnoletność, wszystkie watahy zjednoczą się pod jego rządami. To oznacza, że stracimy wszystko."
"Może zjednoczenie nie byłoby takie złe," zasugerował Starszy Morrison. "Może Fenrir mógłby przynieść pokój-"
"Pokój przez poddaństwo!" przerwałem. "Pokój przez rezygnację z naszej niezależności!"
"Stare linie krwi zawsze rządziły," powiedział cicho Starszy Thomas. "Może czas zaakceptować to."
"Nigdy," warknąłem. "Nie pokłonię się nikomu. I ta wataha też nie powinna."
"Twój ojciec by się nie zgodził," powiedział Starszy Morrison.
"Mój ojciec jest słaby," odpowiedziałem zimno. "Jest zbyt stary i zbyt przestraszony, by zrobić to, co trzeba. Dlatego ja podejmuję tę decyzję."
"Bez jego zgody?" zapytała Starszyna Jona.
"Nie potrzebuję jego zgody. Jestem Księciem Alfą. Przyszłość tej watahy to moja odpowiedzialność."
Starsi siedzieli przez chwilę w niezręcznej ciszy.
"Jak dokładnie planujesz zbliżyć się na tyle, by go zabić?" zapytał w końcu Starszy Maxwell.
"Zaprosimy go na ucztę," powiedziałem. "Celebrację jego przybycia. Sprawimy, że będzie wyglądało, jakbyśmy go honorowali."
"A potem?" zapytał Starszy Morrison.
"A potem otruć jego jedzenie," powiedziałem prosto. "Szybko, czysto, nie do wykrycia."
"Fenrirowie nie są głupi, Dariuszu," ostrzegła Starszyna Jona. "Będą mieli testerów jedzenia. Strażników. Zaklęcia ochronne."
"Więc znajdziemy inny sposób," powiedziałem. "Może zaatakujemy podczas uczty, kiedy będą rozluźnieni. Może my-"
Nagle mój wilk zaczął się poruszać we mnie. To było najdziwniejsze uczucie, jakby coś ciągnęło mnie za klatkę piersiową. Mój wilk niespokojnie krążył, cicho skowycząc.
"Co ci jest?" zapytał Starszy Morrison, zauważając moje rozkojarzenie.
"Nie wiem," powiedziałem, przyciskając dłoń do piersi. "Mój wilk dziwnie się zachowuje."
Poruszenie stało się silniejsze. Mój wilk praktycznie wył teraz w moim umyśle.
"To znak, że twoja para cię wzywa," powiedziała ze zdziwieniem Starszyna Jona.
"Co?" spojrzałem na nią.
"Twoja para," powtórzyła. "Kiedy wilk znajduje swojego przeznaczonego partnera, tak właśnie się czuje. Jakby twój wilk był przyciągany do nich."
"To niemożliwe," powiedziałem. "Nie mam pary. Znalazłbym ją do tej pory."
"Więź z parą nie zawsze aktywuje się natychmiast," wyjaśnił Starszy Maxwell. "Czasami trwa to lata. Czasami potrzeba konkretnego momentu lub emocji, by ją wywołać."
Uczucie ciągnięcia stawało się coraz silniejsze. Mój wilk wariował, żądając, bym podążył za zapachem, który nagle wypełnił moje nozdrza.
"Muszę iść," powiedziałem nagle, kierując się do drzwi.
Wyszedłem z sali spotkań i szedłem korytarzami domu watahy. Zapach stawał się silniejszy z każdym krokiem. Był słodki i znajomy, ale nie mogłem go umiejscowić.
Mój wilk praktycznie ciągnął mnie teraz do przodu. W dół głównego korytarza, obok wspólnych pokoi, w kierunku tylnej części budynku.
Zapach prowadził mnie w dół kamiennych schodów, które prowadziły na niższe poziomy. W dół w kierunku pomieszczeń magazynowych i kwater służby. W dół w kierunku...
"Nie," wyszeptałem, gdy zdałem sobie sprawę, dokąd zmierzam.
Zapach prowadził mnie do lochów.
Podążałem za nim przez ciemne korytarze, obok pustych cel i pomieszczeń magazynowych. Moje serce biło coraz szybciej z każdym krokiem.
W końcu zatrzymałem się przy wejściu na poziom lochów. Zapach był tu najsilniejszy. Tak silny, że był prawie przytłaczający.
Spojrzałem w dół korytarza w kierunku zajętych cel. W kierunku, gdzie trzymaliśmy więźniów.
W kierunku, gdzie była zamknięta Ivy.
"Nie ma kurwa mowy," wydyszałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować