passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound - Rozdział #5 - autor itsvlada

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV Katriny

ROK PÓŹNIEJ

"Masz czas do następnej pełni księżyca, Katrina. Jeśli się wtedy nie przekształcisz, zostaniesz zdegradowana do Omegi." Głos Alfy był stanowczy, niewzruszony. Jego przenikliwe spojrzenie wwiercało się we mnie, jakby wyzywało mnie do sprzeciwu.

Przełknęłam ciężko ślinę, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach. "Ja—"

"Masz już osiemnaście lat," kontynuował, jego ton przesycony rozczarowaniem. "To już powinno się stać."

Zacisnęłam wargę, zmuszając się do utrzymania jego spojrzenia. "Wiem."

Alfa westchnął, przecierając twarz dłonią. "Katrina, czas ci się kończy. Jeśli twój wilk nie ujawni się wkrótce, rada nie będzie miała wyboru, jak tylko pozbawić cię rangi. Nie możesz zostać Betą w ten sposób. Nie tylko stracisz tytuł Gammy, ale także szansę na zostanie Betą. Mam nadzieję, że to rozumiesz?"

Kiwnęłam głową.

Mój żołądek skręcał się. Wiedziałam o tym. Wiedziałam o tym od miesięcy. Ale słysząc to wypowiedziane na głos, rzeczywistość mojej sytuacji uderzyła mocniej.

"Rozumiesz, co to oznacza?"

Kiwnęłam sztywno głową. "Tak, Alfo."

"To oznacza koniec treningów z wojownikami. Koniec stania wśród elity Stada. Nie będziesz mogła już być przy boku Cassandry jako jedna z ochrony Księżniczki. Staniesz się Omegą. Otrzymasz obowiązki Omegi, sprzątanie, służenie, wykonywanie każdego polecenia bez pytania. Czy to jest życie, którego chcesz?"

"Nie," wyszeptałam, mój głos ledwie ponad szept.

"Więc zrób coś z tym." Jego słowa były ostre, przecinając mnie jak ostrze. "Masz czas do następnej pełni księżyca. To twój termin."

Z tymi słowami gestem nakazał mi opuścić komnatę. Wyszłam i stanęłam przed drzwiami, czując ciężar jego ostrzeżenia na piersi.

Wypuściłam drżący oddech, mrugając szybko, by zapobiec łzom. Nie będę płakać. Nie z tego powodu.

Odwróciłam się i wyszłam, kierując się w stronę rzeki, potrzebując przestrzeni, potrzebując powietrza.

Słowa Alfy powtarzały się w mojej głowie jak klątwa, echem każdego kroku, który stawiałam w stronę rzeki.

Zostałabym Omegą, kiedy powinnam walczyć o stanowisko Bety.

Omega to najniższa ranga w Stadzie, bez szacunku, bez głosu, bez celu.

Trenowałam wraz z wojownikami, walczyłam w bitwach, a jednak nic z tego nie miało znaczenia, ponieważ mój wilk odmawiał pokazania się.

Wypuściłam gwałtownie powietrze, próbując uspokoić myśli, ale tylko stawały się głośniejsze. Kiedy dotarłam do rzeki, mojego bezpiecznego schronienia, miałam zamiar ruszyć dalej, kiedy go zobaczyłam.

Adolphus.

Stał przy rzece, z rękami skrzyżowanymi, zachodzące słońce rzucało złoty blask na jego opaloną skórę. Jego muskularna sylwetka była niemożliwa do zignorowania, szerokie ramiona, rzeźbione ramiona, a żuchwa ostra jak nóż.

Jego ciemne włosy były lekko potargane, jakby właśnie wrócił z treningu, a jego przeszywające oczy były utkwione w horyzoncie, zimne i odległe.

Wszystko w nim krzyczało o potędze.

A jednak był wciąż tajemnicą.

Minął rok, odkąd znaleźliśmy go nieprzytomnego w lesie. Nie pamiętał nic ze swojej przeszłości, a jednak jakoś stał się osobistym ochroniarzem Cassandry i najbardziej utalentowanym wojownikiem Stada po mnie.

Część mnie go podziwiała, a inna część trochę go nie znosiła, bo był draniem.

Nie takim dziecięcym, ale takim, który sprawia, że czujesz się mały, nawet się nie starając. Nigdy nie przegapił okazji, by mnie wyśmiewać, popychać w treningu aż do upadku, przypominać mi, że jestem dla niego uciążliwa.

Nie dogadywaliśmy się zbyt dobrze i zastanawiam się dlaczego.

Mimo wszystko, wciąż mnie do niego ciągnęło i nienawidziłam tego w sobie.

Zrobiłam krok naprzód, odchrząknęłam. "Nie spodziewałam się, że cię tu znajdę."

Adolphus nie spojrzał nawet w moją stronę. "Więc nie patrz."

Przewróciłam oczami, już żałując, że zaczęłam tę rozmowę. Zrobiłam krok bliżej, rosnąca irytacja. "Wiesz, jak na kogoś, kto nie pamięta swojej przeszłości, zachowujesz się, jakbyś był lepszy od wszystkich innych."

Jego wyraz twarzy lekko się zmienił, ale szybko się opanował. "Może dlatego, że jestem."

Moje usta otworzyły się szeroko, zaskoczone jego arogancją.

Boże, był irytujący.

Chciałam odejść. Chciałam go ignorować, jak on ignorował mnie większość czasu. Ale zamiast tego, znalazłam się pytając o to, co siedziało mi w głowie od miesięcy.

"Czy pamiętasz coś teraz?"

Cisza.

Jego uśmiech zbladł, a po raz pierwszy jego spojrzenie nie było kpiące ani obojętne, było nieczytelne.

Czekałam, ale nic nie powiedział, więc przełknęłam ślinę. "Adolphus?"

Ciągle nic.

Nagle odwrócił się. Mój oddech zatrzymał się, gdy zaczął iść w moją stronę.

W jego oczach było coś, czego nie mogłam odczytać, coś intensywnego, mrocznego. Widziałam go walczącego, trenowałam z nim, ale to było inne.

Instynktownie cofnęłam się, moje nagie stopy wbijające się w chłodną trawę. Bez moich butów czułam się jeszcze mniejsza.

On wciąż szedł.

Moje serce biło dziko w piersi, a zanim zdążyłam pomyśleć, co powiedzieć, przeszedł obok mnie, jego ramię ledwie dotykając mojego.

Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie.

Wypuściłam gwałtownie powietrze, próbując się opanować. "Słyszałeś kiedyś o manierach? To nie sposób traktować damy," mruknęłam.

Adolphus zatrzymał się, spoglądając na mnie przez ramię. Jego spojrzenie przesunęło się po moim ciele, powoli i oceniająco, zanim się uśmiechnął.

"Nigdy nie wiedziałem, że jesteś," powiedział gładko.

Mrugnęłam, usta otworzyły się szeroko.

Czy on właśnie—

Zanim zdążyłam coś odparować, zrobił krok bliżej, jego głos obniżył się. "Tak, zdecydowanie nie kobieta."

Ciepło przeszło przez moje ciało, ale to nie była tylko złość, to było coś jeszcze, coś, czego nie chciałam nazwać.

Wyprostowałam się, unosząc brodę. "Więc uważaj... bo w końcu nie zapomnij, że jestem bestią gorszą niż jakakolwiek inna."

Byłam także silnym wojownikiem jak on i mogłam go pokonać, gdybym chciała.

Adolphus zaśmiał się mrocznie. "Bestia, co?"

Coś błysnęło w jego wyrazie twarzy, coś drapieżnego. Potem jego uśmiech się poszerzył, a jego kolejne słowa sprawiły, że moja krew zamarzła.

"Mam dwie zasady: nie przywiązuj się i nie oczekuj, że będę cię traktował jak księżniczkę," wymruczał. "Bo jeśli tak, zamierzam traktować cię jak swoją małą dziwkę."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Katriny

"Planuję traktować cię jak moją małą dziwkę."

Słowa Adolphusa dźwięczały mi w uszach jak przekleństwo.

Gniew płonął we mnie, gorący i nieustępliwy. Kim, do diabła, on myślał, że jest? Spędziłam cały rok, znosząc jego arogancję, jego zimną obojętność, jego ciągłe poniżanie, a teraz to?

Odeszłam od brzegu rzeki, zaciskając pięści tak mocno, że paznokcie wbijały mi się w dłonie.

Był nie do zniesienia. Zarozumiały, bezduszny drań.

Jednak nienawidziłam, że jego słowa wciąż we mnie tkwiły, pełzając pod moją skórą jak swędzenie, którego nie mogłam zaspokoić.

Potrząsnęłam głową, wściekła na siebie.

To właśnie dlatego musiałam się przemienić. Gdybym miała swojego wilka, gdybym mogła w końcu się udowodnić, nikt nie odważyłby się tak do mnie mówić. Ani Alfa, ani Adolphus, a już na pewno nie inni wojownicy, którzy patrzyli na mnie, jakbym była słaba.

Zagubiona w myślach, ledwo zauważyłam, kiedy weszłam na teren treningowy Stada, dopóki nie wpadłam na coś solidnego.

Nie, na coś. Na kogoś.

"No proszę, proszę, kogo my tu mamy," odezwał się znajomy, drwiący głos.

Cofnęłam się, unosząc głowę, by spotkać parę zadowolonych, ciemnych oczu. Nicholas.

Świetnie. Tego właśnie mi brakowało.

Nicholas był jednym z wojowników, których najbardziej nie znosiłam. Arogancki, okrutny, zawsze otoczony swoimi dwoma cieniami, Stevem i Tonym.

Uśmiechali się, ich twarze pełne były rozbawienia.

"Nie patrzysz, dokąd idziesz, Katrina?" zakpił Nicholas.

"Zejdź mi z drogi," warknęłam, próbując go ominąć, ale zablokował mnie.

Steve gwizdnął przeciągle. "Dziś jesteśmy waleczni, co?"

"Ona zawsze jest waleczna," dodał Tony z uśmiechem. "Szczególnie gdy wie, że nie może wygrać."

Rzuciłam im wszystkim gniewne spojrzenie. "Zejdźcie. Teraz."

Nicholas się zaśmiał, krzyżując ramiona. "A co jeśli nie? Będziesz z nami walczyć?"

"Jeśli będę musiała."

Rozbawienie w jego oczach pociemniało. "Robisz się strasznie odważna, jak na kogoś, kto zaraz zostanie zdegradowany."

Mój żołądek się ścisnął. Oczywiście, że słyszeli. Wieści szybko się rozchodzą w Stadzie.

Nicholas się uśmiechnął. "Nie mogę się doczekać, aż staniesz się Omegą, Katrino. Wiesz dlaczego?"

Już wiedziałam, że nie chcę słuchać odpowiedzi, ale stałam twardo.

"Bo," kontynuował, pochylając się nieco, "wtedy w końcu będę mógł zrobić z ciebie swoją dziwkę."

Wściekłość wybuchła we mnie.

Zanim zdążyłam się powstrzymać, moja dłoń trafiła go w twarz ostrym ciosem. Dźwięk odbił się echem po placu treningowym.

Przez chwilę panowała cisza.

Potem głowa Nicholasa odskoczyła, a jego oczy zapłonęły wściekłością.

"Ty mała—"

Zanim zdążyłam zareagować, chwycił mnie, rzucając o najbliższą ścianę.

Ból przeszył moje plecy, gdy jego palce zacisnęły się wokół moich ramion.

Szamotałam się, ale był silniejszy.

"Puść mnie," syknęłam.

Nicholas się uśmiechnął. "Nie jesteś teraz taka twarda, co?"

Steve i Tony śmiali się w tle, obserwując, jakby to wszystko było jednym wielkim żartem.

Obnażyłam zęby. "Gdy się przemienię, rozerwę cię na kawałki."

"Szkoda, że nigdy się nie przemienisz," zakpił. "Pogódź się z tym, Katrino. Jesteś tylko słabą dziewczynką, która udaje wojowniczkę."

Zobaczyłam czerwień.

Kopnęłam, ale Nicholas był gotowy. Przyszpilił mnie mocniej do ściany, jego twarz była o cal od mojej.

"Naprawdę powinnaś nauczyć się swojego miejsca," wymruczał, jego uchwyt się zacieśniał. "I wkrótce to zrobisz."

"Wystarczy." Zimny, ostry i rozkazujący głos rozległ się, sprawiając, że Nicholas zamarł.

Odwróciłam lekko głowę, wstrzymując oddech, gdy zobaczyłam, kto to był. Adolphus.

Stał kilka stóp dalej, jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale jego oczy były niebezpieczne.

"Puść. Ją. Teraz," powtórzył Adolphus, jego głos był niski i śmiercionośny.

Nicholas prychnął, ale mnie nie puścił. "Nie wtrącaj się, Adolphus. To nie ma nic wspólnego z tobą."

Adolphus nie odpowiedział, ale zbliżył się tak szybko, że się tego nie spodziewałam. Zanim Nicholas zdążył zareagować, pięść Adolphusa uderzyła go w żołądek.

Nicholas wydał z siebie bolesny jęk, jego uchwyt na mnie osłabł na tyle, bym mogła się uwolnić.

Następnie, jednym szybkim ruchem, Adolphus chwycił go za kołnierz i uderzył go w twarz.

Nicholas upadł na ziemię ciężko, jęcząc. Steve i Tony zesztywnieli, spoglądając na siebie z wahaniem.

"Chcecie spróbować ze mną?" zapytał Adolphus, jego głos był jak lód.

Żaden z nich się nie poruszył.

Adolphus zwrócił swoją uwagę na Nicholasa, który wciąż leżał na ziemi, kaszląc. "Dotknij jej jeszcze raz," powiedział, jego ton był niepokojąco spokojny, "a połamę ci każdą kość w ciele."

Groźba była prawdziwa. Nicholas to wiedział.

Podobnie jak Steve i Tony, którzy szybko pomogli swojemu upadłemu przyjacielowi wstać, zanim go odciągnęli.

Cisza wypełniła powietrze. Moje serce wciąż biło mocno, moje ciało było napięte. Potem poczułam, jak dłoń Adolphusa sięga po moją.

Drgnęłam.

Jego dotyk był ciepły, silny i bezpieczny. Ale nie chciałam jego pomocy. Nie po tym, co mi powiedział nad rzeką.

Wyrwałam swoją dłoń i odwróciłam się na pięcie, ruszając w stronę swojego pokoju, nie oglądając się za siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Punkt widzenia Cassandry

Głowa Katriny uniosła się gwałtownie na dźwięk skrzypiących drzwi. Jej ramiona napięły się, a przez ułamek sekundy zobaczyłam coś, czego nie mogłam w tamtym momencie zrozumieć, w jej oczach.

Ale gdy tylko rozpoznała moją twarz, jej wyraz twarzy opadł, a ona wydała ciche westchnienie.

"Och... to ty."

Uniosłam brew, wchodząc do środka i zamykając za sobą drzwi. "Cóż, nie brzmisz zbyt podekscytowana na mój widok."

Pokręciła głową i odwróciła wzrok. "Po prostu myślałam... nieważne."

Nie naciskałam dalej. Zamiast tego podeszłam do niej i oparłam się o biurko blisko jej łóżka, krzyżując ramiona. "Słyszałam, co się stało z Nicholasem," powiedziałam, uważnie ją obserwując.

Katrina lekko się usztywniła, ale nie spojrzała na mnie.

"Jestem w porządku," wymamrotała.

Westchnęłam, spodziewając się już tej odpowiedzi. "Katrino, nie musisz udawać, że to cię nie obeszło. Nicholas jest dupkiem. Wiesz o tym. A jeśli chcesz, mogę porozmawiać z moim ojcem o nim. Postawi go na swoim miejscu."

Katrina w końcu spojrzała mi w oczy, jej wyraz twarzy był nieczytelny. "Powiedziałam, że jestem w porządku, Cassandro."

Przez chwilę przyglądałam się jej twarzy, potem westchnęłam i porzuciłam temat. Na moment zapadła między nami cisza.

Potem zawahałam się, zanim znów przemówiłam. "Katrino..."

Zwróciła się do mnie, zauważając moje nagłe wahanie. "Co?"

Przez chwilę przygryzłam wargę, zanim w końcu zapytałam: "Czy masz uczucia do Adolphusa?"

Jej reakcja była natychmiastowa.

"Co?" wybuchnęła, szeroko otwierając oczy.

Zachowałam neutralny wyraz twarzy. "Słyszałaś mnie."

Mrugnęła, a potem wydała nerwowy chichot. "Dlaczego w ogóle mnie o to pytasz?"

Wzruszyłam ramionami. "Po prostu odpowiedz na pytanie."

Widziałam, jak Adolphus pobił Nicholasa z jej powodu. Widziałam to na własne oczy, ale przyszłam tu, aby udawać, że usłyszałam tę wiadomość. Nie było mowy, żebym jej powiedziała, że widziałam, jak była dręczona przez Nicholasa, nie robiąc nic.

Cóż, chciałam to zrobić, dopóki Adolphus nie pojawił się jak rycerz w lśniącej zbroi i nie uratował jej.

To sprawiło, że to pytanie pojawiło się w mojej głowie. Widziałam, jak zimny i obojętny był Adolphus wobec Katriny, ale nie mam pojęcia, co Katrina czuła do niego.

I jestem ciekawa.

Zmarszczyła brwi, jej mowa ciała zmieniła się, jakby nagle poczuła się nieswojo. "Dlaczego chcesz to wiedzieć?"

"Mam swoje powody," odpowiedziałam gładko. "Ale powiem ci, gdy odpowiesz mi szczerze."

Katrina zwęziła oczy na mnie. "To niesprawiedliwe. Nie możesz mnie pytać o coś takiego, nie mówiąc mi dlaczego."

Nie ustąpiłam. "Po prostu odpowiedz, Katrino."

Westchnęła, pocierając skronie. "Nie. Nie mam uczuć do Adolphusa."

Uważnie ją obserwowałam. "Jesteś pewna?"

"Tak," warknęła.

Obserwowałam ją przez chwilę, szukając jakichkolwiek oznak, że kłamie. Ale jeśli kłamała, była dobra w ukrywaniu tego.

W końcu się uśmiechnęłam. "Dobrze."

Katrina zmarszczyła brwi. "Dlaczego to cię cieszy?"

Zawahałam się przez moment, potem powoli wypuściłam powietrze.

"Pełnia księżyca nadchodzi," powiedziałam zamiast tego.

Mrugnęła. "I?"

Przygryzłam wargę, zastanawiając się, czy powinnam to powiedzieć. Ale już zaszłam tak daleko. Trzymałam go przy sobie z tego powodu.

"Myślę, że Adolphus może być moim partnerem."

Całe ciało Katriny zamarło.

Przez kilka sekund nie ruszała się, nie mrugała, po prostu wpatrywała się we mnie, jakbym właśnie powiedziała jej, że księżyc rozbija się o ziemię.

Potem wydała krótki, niedowierzający śmiech. "Czekaj... co?"

Spojrzałam jej prosto w oczy. "Myślę, że Adolphus jest moim partnerem."

Słowa zawisły w powietrzu jak dym — niechciane i niemożliwe do zignorowania.

Usta Katriny otworzyły się, potem zamknęły. Odwróciła wzrok, marszcząc brwi, a przez chwilę myślałam, że może się znów zaśmieje. Ale nie zrobiła tego.

Zamiast tego wyszeptała: "Jesteś pewna?"

"Nie," przyznałam, niemal zbyt cicho. "Ale czuję to. Kiedy jest blisko... to jakby coś pradawnego budziło się we mnie."

Katrina spojrzała z powrotem na mnie, dziwna mieszanka emocji migotała na jej twarzy — zaskoczenie, zamieszanie, coś innego, czego nie potrafiłam dokładnie nazwać.

"A co zamierzasz z tym zrobić?" zapytała.

Nie odpowiedziałam od razu.

"Nie wiem," powiedziałam w końcu. "Ale myślę, że pełnia księżyca mi powie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa