passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Mafia's Prince Maid - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

The Mafia's Prince Maid

/

Rozdział 4

Rozdział 3

* Teraźniejszość *

Mój pierwszy poranek w kamienicy De Luców zaczyna się o szóstej rano. Bo właśnie wtedy bogaci ludzie, którzy prowadzą kryminalne imperia, oczekują swojej kawy.

Pani Bianchi wbiła mi wczoraj do głowy dokładną specyfikację: ciemna palona, cztery łyżeczki cukru, dwa razy więcej mleka niż kawy, i nie przypal jej, bo Alessandro się zorientuje.

Przygotowuję ją z takim skupieniem, jakie zwykle rezerwuje się na rozbrajanie bomb. Bo szczerze mówiąc, zepsuć poranną kofeinę Alessandro De Lucy to brzmi mniej więcej tak bezpiecznie jak przeciąć zły przewód.

Pojawia się w kuchennych drzwiach dokładnie o 6:15 i zaczynam podejrzewać, że facet ma zegarek zsynchronizowany z jakimś wewnętrznym zaburzeniem punktualności. Ma na sobie dresy i t-shirt Columbia University, włosy wciąż wilgotne po prysznicu.

Wygląda irytująco dobrze jak na kogoś, kto pewnie morduje ludzi przed śniadaniem.

Wstaję, podając mu filiżankę kawy jak ofiarę pokoju. "Dzień dobry, panie."

Alessandro nie bierze kawy. Zamiast tego wskazuje na krzesło naprzeciwko siebie. "Usiądź."

Waham się dokładnie przez pół sekundy, zanim posłusznie spełniam polecenie, stawiając jego kawę na stole. Strategiczna uległość. Tak to właśnie wygląda.

"Musimy omówić moje zasady," mówi, opierając się wygodnie w fotelu z tą swobodną pewnością siebie człowieka, któremu nikt nigdy nie odmówił.

"Tak jest, panie. Zasada pierwsza — nie wychodzę nigdzie, o czym pan nie wie."

"Dobrze. Słuchałaś." Jego oczy śledzą moją twarz, a ja zachowuję neutralny, podporządkowany wyraz. "Zasada druga: nie okłamujesz mnie. Nigdy."

Moje tętno lekko przyspiesza, ale kiwam głową. "Rozumiem."

"Na pewno?" Przechyla głowę, badając mnie jak zagadkę, którą próbuje rozwiązać. "Bo każdy kłamie, Sofia. To ludzka natura. Ale w moim domu, ze mną, mówisz prawdę. Nawet jeśli to niewygodne. Nawet jeśli myślisz, że mi się to nie spodoba."

"Rozumiem, panie."

"No to zasada trzecia." Jego głos się obniża, a coś w tym tonie sprawia, że prostuję się mimo woli. "Podporządkowujesz mi się całkowicie. Gdy mówię, żebyś coś zrobiła — robisz to. Bez wahania. Bez pytań. Całkowite posłuszeństwo."

Słowo podporządkowanie zawisa ciężko w powietrzu między nami.

Przełykam ślinę, zmuszając głos do spokoju. "A co dostanę w zamian?"

Usta Alessandro wyginają się w coś, co mogłoby być uśmiechem, gdyby sięgało oczu.

"Bezpieczeństwo. Ochronę. Dach nad głową i stopniowe znikanie długów twojej rodziny." Robi pauzę. "A jeśli będziesz bardzo, bardzo grzeczna... Może pozwolę ci zatrzymać kilka sekretów."

Gdyby tylko wiedział.

"To wydaje się sprawiedliwe, panie," mówię, bo właśnie tak powiedziałaby Sofia Russo.

Wdzięczna. Uległa.

"Naprawdę?" Sięga po kawę, bierze łyk, a wzroku nie spuszcza z mojej twarzy. "Powiedz mi, Sofia. Uważasz, że jesteś ładna?"

Pytanie wytrąca mnie z równowagi, mrugam. "Ja... Co?"

"To proste pytanie. Uważasz się za atrakcyjną?"

Gorąco rozlewa mi się po szyi. "Nie... To znaczy, chyba jestem przeciętna—"

"Unikasz odpowiedzi." Odkłada kawę. "Ten uniform dobrze na tobie leży. Lepiej, niż powinien dla czegoś, co pani Bianchi wybrała z katalogu."

Szczęka mi się zaciska, ale oczy wciąż trzymam spuszczone, dłonie złożone na kolanach.

"Twoje włosy..." ciągnie, tonem jakby mówił o pogodzie. "Lepiej by wyglądały rozpuszczone. Ten surowy kok postarza cię. Sprawia, że wyglądasz na twardszą."

Tak, bo musiałam być twarda, ty uprzywilejowany dupku.

Ale nie mówię tego. Milczę.

"Spójrz na mnie."

Podnoszę oczy, spotykając jego spojrzenie, a intensywność sprawia, że z trudem łapię oddech.

"Właśnie tak," mówi cicho Alessandro. "To wyraz, jakbyś chciała wydrapać mi oczy, ale jesteś zbyt dobrze wyszkolona, by spróbować. To fascynujące, naprawdę."

Testuje mnie. Sprawdza, czy się odwinę, czy okażę zęby.

Palce lekko zwijają mi się na kolanach, zanim zmuszam je do rozluźnienia. "Po prostu staram się dobrze wykonywać swoją pracę, panie."

"Naprawdę?" Wstaje, a ja muszę zadrzeć głowę, by utrzymać kontakt wzrokowy. "Udowodnij."

"Panie?"

"Uklęknij."

To słowo uderza jak policzek. Przez okropną chwilę zaciskam pięści pod stołem, paznokcie wbijają się tak mocno, że aż boli. Każdy instynkt krzyczy, żeby powiedzieć mu, gdzie może wsadzić swoje rozkazy.

Ale Sofia Russo by tego nie zrobiła. Sofia Russo potrzebuje tej pracy. Sofia Russo jest zdesperowana, wdzięczna i całkowicie, absolutnie nieszkodliwa.

Powoli wstaję, potem klękam przed nim na kuchennej podłodze.

Płytki są zimne pod moją skórą. Serce bije mi tak mocno, że słyszę je w uszach, ale trzymam twarz bez wyrazu, postawę uległą.

Alessandro mnie nie dotyka. Po prostu patrzy, popijając kawę, jakby to było całkiem normalne. Jakby dziewczyny klękały przed nim każdego ranka.

Może tak jest. Może to jest ta przerażająca część.

"Lojalność coś znaczy w moim świecie," mówi zwyczajnym tonem. "Wiedzieć dokładnie, dla kogo pracujesz, do kogo teraz należysz. To kluczowe, by być wiernym właściwym ludziom. Umieć dochować tajemnicy." Zatrzymuje się. "Umiesz dochować tajemnic, Sofia?"

"Tak, panie." Mój głos jest stabilny. Jestem z tego dumna.

"Zobaczymy."

Mój telefon wibruje w kieszeni—sms. Ręka odruchowo sięga w tamtą stronę, pamięć mięśniowa z życia, w którym mogłam istnieć jako osoba, a nie własność.

"Nie kazałem ci się ruszać."

Głos Alessandro tnie jak brzytwa, więc zamieram. Ręka zawisa w połowie drogi do kieszeni, zanim zmuszam ją, by wróciła na bok. On podchodzi powoli, celowo, nie spiesząc się.

Potem kuca przede mną i nagle jesteśmy na tym samym poziomie. Tak blisko widzę dokładny odcień szaro-zieleni w jego oczach, czuję jego perfumy, mogę policzyć pojedyncze ciemne rzęsy okalające spojrzenie.

Wyciąga palec i przesuwa nim wzdłuż mojej linii szczęki. Jego dotyk jest ciepły, stanowczy, posiadawczy. Delikatnie unosi moją twarz, zmuszając mnie do utrzymania kontaktu wzrokowego.

"Posłuszeństwo," mówi miękko. "Dziewczyny, które to rozumieją, są nagradzane. Te, które nie..." Urwany ton mówi wszystko. "Uczą się szybko w bolesny sposób. Albo wcale."

Moja skóra płonie tam, gdzie mnie dotyka. Nienawidzę tego. Nienawidzę jego. Nienawidzę, że moje ciało reaguje, jakby to było coś więcej niż gra o władzę.

Alessandro wstaje i czuję brak jego dotyku jak coś fizycznego.

"Odepnij górny guzik swojego uniformu."

Zatrzymuje mi się oddech. Umysł galopuje— co on robi, jak daleko się posunie, gdzie jest granica —ale palce już się poruszają, drżąc, gdy niezdarnie zmagam się z małym guzikiem przy kołnierzyku.

Odpina się z cichym trzaskiem materiału.

Alessandro patrzy przez dłuższą chwilę, na jego twarzy przemyka coś mrocznego i zadowolonego. Potem kiwa głową.

"Zostaw tak. Pasuje ci." Kieruje się w stronę drzwi, zatrzymuje się. "A jutro będziesz cały dzień przy mnie na uczelni. Cały czas. Będziesz mnie śledzić, a gdy będę czegoś potrzebował, zrobisz to. Teraz możesz wracać do pracy, Sofia."

Kiedy wychodzi z kuchni, jeszcze przez chwilę zostaję na kolanach. Całe ciało drży — z wściekłości, upokorzenia, z czegoś jeszcze, czego absolutnie nie zamierzam nazwać ani uznać.

W końcu sięgam po telefon trzęsącymi się rękami, spodziewając się ważnych wiadomości od Tommy'ego. To spam. Jakaś bzdurna promocja na karnet na siłownię.

Prawie się śmieję. Prawie. Ale zamiast tego po prostu siedzę tam, na zimnej kuchennej podłodze, z odpiętym guzikiem mundurka, a wspomnienie palca Alessandro na mojej szczęce pali mocniej, niż powinno.

To będzie trudniejsze, niż myślałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Spędziłam cały dzień, podążając za Alessandro po kampusie niczym jakiś cień ubrany w designerskie ciuchy. I powiem jedno: wyższa edukacja nigdy nie wydawała się aż tak upokarzająca.

On tak naprawdę mnie do niczego nie potrzebuje. Po prostu chce, żebym tam była — trzy kroki za nim, gdy idzie na wykłady, gdy rozmawia ze znajomymi, gdy istnieje w swoim absurdalnie drogim świecie.

Ludzie się gapią. Oczywiście, że się gapią. Niektórzy rzucają brudne spojrzenia, inni szepczą za ręką i słyszę różne wersje „czy to jego służąca?” mniej więcej czterdzieści siedem razy. Nie liczę tego.

Okej, absolutnie liczę.

Gdy Alessandro w końcu rusza na trening szermierki, ja idę na przerwę do stołówki, nie czekając na niego.

Biorę jedzenie i zajmuję stolik w najdalszym kącie, gdzie mam nadzieję zjeść w spokoju i przez pięć błogosławionych minut udawać zwykłą studentkę. Zanim zdążę zjeść chociaż połowę miski, słyszę charakterystyczny stukot designerskich obcasów na parkiecie.

Chiara wchodzi do stołówki, jakby szła po wybiegu. Jej grupa przyjaciół otacza ją niczym modowy grecki chór. I naturalnie, naturalnie , jej wzrok od razu trafia na mnie.

Jak pocisk naprowadzany na ciepło, zaprogramowany, by zniszczyć wszystkich poniżej jej poziomu.

— No proszę, proszę. — Przesuwa się w moją stronę, a ja niemal słyszę w głowie motyw z „Szczęk”. — Kogo my tu mamy, pomoc domową. Robisz sobie przerwę od szorowania gaci mojego brata?

Trzymam głowę nisko, skupiając się bardzo mocno na misce.

Może jeśli nie nawiążę kontaktu wzrokowego, znudzi się i sobie pójdzie. Na niedźwiedzie to działa, prawda?

Niestety, Chiara De Luca nie jest niedźwiedziem. Jest po prostu pieprzoną suką.

— Mówię do ciebie, śmieciu na stypendium. — Chiara opiera się o mój stół, jej perfekcyjnie wypielęgnowane paznokcie stukają po blacie. — Wiesz, jakie to żałosne, że musisz dosłownie sprzątać po ludziach, żeby zapłacić czesne? Boże, nawet pachniesz jak wybielacz i gówno.

Jej przyjaciółki chichoczą, a ja mocniej ściskam telefon, próbując dokończyć wiadomość do Alessandro, żeby powiedzieć mu, gdzie jestem.

— Serio, jak bardzo to musi być upokarzające? — ciągnie Chiara, rozkręcając się. — Być osobistą służącą mojego brata . Łazić za nim po kampusie jak smutna, bezpańska sierota. Każe ci nosić książki? Polerować buty? Lizać je? Może robić mu loda rano?

Nie reaguj. Nie reaguj. Nie reaguj. Nie reaguj.

Jesteś Sofia Russo. Sofia Russo nie złamie jej nosa. Potrzebuje tej pracy. Ty potrzebujesz—

— Oczywiście, żebracy nie mogą wybrzydzać. Zwłaszcza kiedy twoi martwi rodzice zostawili cię po uszy w długach. — Moja głowa podnosi się gwałtownie, a Chiara uśmiecha się słodko jak trucizna. — Ups. Trafiłam w czuły punkt?

— Przynajmniej — mówię cicho, słowa wymykają mi się zanim zdążę je powstrzymać — zarabiam na to, co mam. Zamiast jechać na kasie tatusia albo reputacji jakiegoś faceta, jak jakiś designerski pasożyt.

W stołówce robi się cicho. Nie tak filmowo, tylko w ten okropny sposób, gdy każdy udaje, że nie słucha, a tak naprawdę słucha wszystko.

Twarz Chiary robi się czerwona, potem biała, a potem przybiera ciekawy odcień fioletu. — Co ty do mnie powiedziałaś, suko?

Mój telefon wibruje z nową wiadomością.

Alessandro: Gdzie jesteś? Czemu nie jesteś tam, gdzie cię zostawiłem?

Sięgam po telefon, żeby odpisać, ale Chiara jest szybsza. Chwyta moją miskę z zupą — wciąż do połowy pełną letniego płynu — i wylewa ją prosto na moją głowę.

Zupa jest na tyle gorąca, że aż syczę z bólu, przesiąka przez włosy, ubranie, spływa po twarzy. Trochę chlupie na mój telefon i z przerażeniem patrzę, jak tani ekran miga raz, drugi, po czym gaśnie z żałosną iskierką.

Chiara śmieje się głośno, rozbawiona. — Ups. Ręka mi się omsknęła.

Siedzę tam ociekająca, zniszczony telefon ściskam w garści, a wszyscy w stołówce patrzą na mnie. Niektórzy są przerażeni. Większość jest rozbawiona.

Za jakieś trzydzieści sekund będzie o tym mówić cały kampus.

— Dobrze się bawisz, Chiaro? — głos Dantego przerywa ciszę.

Patrzę w górę i tam jest on – mój brat, stojący przy innym stole ze swoją zwyczajową grupą przyjaciół. Jego twarz jest starannie pozbawiona wyrazu, ale przez ułamek sekundy—mniej niż uderzenie serca—jego oczy spotykają się z moimi.

Widzę, że coś tam mignęło. Ból, może. Albo poczucie winy.

Potem to znika.

„Dante!” Chiara odwraca się do niego, jej uśmiech jest jasny i okrutny. „Chcesz pomóc postawić stypendialną śmieć na jej miejscu? Może być zabawnie.”

Dante zerka na mnie, z zupą ściekającą z moich włosów, a jego wyraz twarzy się nie zmienia. „Nie marnuję czasu na nikogo, Chiaro.”

Odwraca się, z lekceważeniem, a Chiara niemalże puszy się z uwagi. Nieważne, że w zasadzie też ją zignorował—jest tak zachwycona, że zauważył jej istnienie, a nawet lepiej, najpierw się do niej odezwał!—że zupełnie umyka jej pierwotna zniewaga.

„No weź, tracisz całą zabawę!” odbija. I chwyta garść moich włosów, szarpiąc moją głowę do przodu, zanim zdążę zareagować.

Bok mojej głowy pulsuje bólem, chwytam się stołu, żeby chociaż nie upaść. Widzę rozszerzające się oczy Dantego, widzę, jak wyciąga rękę.

Ale nie dam tej suce satysfakcji—

„Chiara.”

Temperatura w stołówce spada o jakieś dwadzieścia stopni.

Podnoszę wzrok, a on tam jest, jakoś już tutaj, już chwyta nadgarstek Chiary, a jego wyraz twarzy mógłby zmrozić piekło. Obejmuje scenę spojrzeniem tych szaro-zielonych oczu—ja ociekająca zupą, Chiara uśmiechnięta złośliwie, moje włosy w jej ręce.

„Co do cholery myślisz, że robisz, drogi braciszku ?”

„Puść.” Jego głos jest cichy. Niebezpiecznie cichy. „Teraz.”

Chiara się śmieje, ale brzmi to nerwowo. „No daj spokój, Alex. Tylko się trochę bawiłam z—”

„Powiedziałem: przestań.”

Śmiech zamiera. Chiara naprawdę puszcza moje włosy i cofa się o krok.

Dante, pozornie już opanowany, wraca do swojego nonszalanckiego tonu: „Od kiedy jesteś taki dobroduszny, De Luca?”

„Nie marnuję czasu na nikogo.” Spojrzenie Alessandro jest lodowate i ostre, powtarza słowa mojego brata. Jak długo tu był? „Więc nie zamierzam odpowiadać też na twoje pytanie, Caruso .”

Chwyta mnie za ramię, jego uścisk jest stanowczy, ale nie bolesny, i prowadzi mnie w kierunku wyjścia. Tłum patrzy, jak odchodzimy, a ja już słyszę, jak zaczynają się szepty.

Na zewnątrz trzęsę się.

Ze wstydu. Ze złości. Z absolutnie upokarzającej świadomości, że jestem cała w stołówkowej zupie, mój telefon nie działa i wszyscy właśnie widzieli, jak zostałam zniszczona przez dziewiętnastoletnią podłą dziewczynę.

Alessandro nic nie mówi. Po prostu prowadzi mnie do swojego samochodu, jakiejś niesamowicie drogiej, lśniąco czarnej maszyny, i otwiera drzwi pasażera. Wsiadam, z zupą wciąż ściekającą z włosów, i patrzę przed siebie, gdy odpala silnik.

Napięcie jest tak gęste, że można by je pokroić nożem. Albo bardzo drogim nożem do listów.

Oba się nadają.

„Dziękuję, panie. Ale nie powinien pan był,” mówię w końcu cicho. „Poradziłabym sobie sama.”

„Naprawdę?” Alessandro nie patrzy na mnie, jego wzrok utkwiony w drodze. „Bo z mojego miejsca wyglądało, jakby brakowało ci trzech sekund do płaczu albo morderstwa. Może obu.”

„Jestem w porządku.”

„Och, przestań. To ty jesteś cała w zupie. Boli cię głowa?”

No tak. Kręcę głową.

Jedziemy w ciszy jeszcze przez minutę, zanim znowu się odzywa, jego głos jest płaski. Jakby odpowiadał na moje nieme, oczywiste pytanie: dlaczego?

Dlaczego publicznie chronić jakąś dziewczynę z nizin? Dlaczego on to zrobił?

„Nikt nie niszczy moich własności, Sofia,” mówi, jakby czytał moje pytanie z twarzy. „Jeśli ktoś ma cię unieszczęśliwić, to ja. Nie moja rozpieszczona siostra. Nikt.”

Własność . To słowo ciąży mi w piersi i sprawia, że robi się tam dziwnie.

Ale wtedy coś mnie uderza i zanim zdążę się powstrzymać, pytam: „Jeśli tak pilnujesz swojego, czemu pozwalasz Dantemu Caruso bawić się Chiarą?”

Szczęka Alessandro napina się. „Chiara nie jest moją własnością. Jest moim ciężarem. I Dante może ją mieć, jeśli ma na to ochotę.”

Zatrzymujemy się pod kamienicą, Alessandro gasi silnik. Nie wysiada od razu, tylko siedzi, z rękami na kierownicy.

„Idź na górę. Wykąp się. Przebierz,” mówi w końcu. „Potem porozmawiamy o twoim zachowaniu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Wychodzę spod prysznica, czując się o jakieś siedemdziesiąt procent mniej jak ludzkie pierożki w rosole, co już jest postępem.

Moje włosy są jeszcze wilgotne, kapią na czystą koszulkę pożyczoną z pralni personelu i już mam zamiar ruszyć na górę do swojego właściwego pokoju, kiedy znajduję Alessandro czekającego w kuchni.

Opiera się o blat z filiżanką kawy w dłoni, a w jego wyrazie twarzy jest coś, co sprawia, że żołądek podchodzi mi do gardła. To nie złość. Gorzej. Dużo gorzej.

Rozbawienie.

Takie, które mówi, że coś planował i raczej mi się to nie spodoba.

„Lepiej się czujesz?” pyta.

Kiwam głową, mamrocząc podziękowanie, które wypada ciszej, niż zamierzałam. Bo jest coś takiego w wdzięczności, kiedy jesteś oblana zupą z kafeterii: to skomplikowane.

Alessandro przechyla głowę, przyglądając mi się tymi szaro-zielonymi oczami, które nie przegapiają absolutnie niczego. „Interesujące. Nie odpowiedziałaś wcześniej na moje wiadomości.”

Otwieram usta, żeby wyjaśnić—telefon zniszczony, siostra z piekła rodem, akt przemocy na bazie roślin strączkowych—ale on podnosi rękę.

„Zasada pierwsza. Nie idziesz nigdzie, o czym nie wiem,” mówi, a jego głos staje się miękki w ten sposób, który sprawia, że mam gęsią skórkę. „Nie mogłem się z tobą skontaktować przez prawie pół godziny, Sofia.”

„Mój telefon został zniszczony, proszę pana. To nie była moja wina—”

„Wiem.” Jego uśmiech jest mały, niebezpieczny. „Chiara ma talent do dramatów. Ale z zasadami jest tak: nie obchodzą ich winy. Liczą się tylko efekty.”

Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach. „Więc zamierzasz mnie ukarać, bo twoja siostra postanowiła być Królową Szkodników w stołówce?”

„Kara sugeruje złość. Nie jestem zły.” Odkłada kawę. „Potraktuj to raczej jak... korektę. Od jutra będziesz nosić nowy mundurek, który dla ciebie wybrałem.”

Coś w jego tonie zapala we mnie ostrzegawcze sygnały. „Jaki to mundurek?”

„Taki, który przyjdzie jutro rano. Załóż go.” Jego uśmiech odrobinę się poszerza. „To rozkaz.”

* * *

Paczka trafia pod moje drzwi o szóstej rano, co jest albo imponującą efektywnością, albo dowodem, że Alessandro zaplanował to wszystko z wyprzedzeniem. Może jednym i drugim. Pewnie jednym i drugim.

Na pewno jednym i drugim.

Rozrywam pudełko trzęsącymi się rękami i... O nie, tylko nie to.

Mundurek „pokojówki” w środku wygląda jak coś z bardzo specyficznego gatunku internetowej rozrywki, którego nie zamierzam tutaj wymieniać, bo została mi jeszcze odrobina godności. Może.

Spódniczka jest tak krótka, że mogłaby się kwalifikować jako pasek. Dekolt opada tak nisko, że wymaga inżynierskich rozwiązań, co do których nie jestem pewna, czy są w ogóle fizycznie możliwe. Całość jest wyraźnie zaprojektowana w jednym celu: upokorzyć mnie.

Sprawić, żebym poczuła się mała, odkryta, bezsilna.

Trzymam ją pod światło i moje dłonie drżą. Nie ze strachu. Z czystej, białej wściekłości, którą można by pewnie zasilić małe miasto, gdyby ją odpowiednio wykorzystać.

„Zamorduję go…” szepczę do pustego pokoju. „Dokończę tę misję, a potem zamorduję go łyżką. Może bardzo tępą łyżką.”

Ale nie teraz. Sofia Russo nikogo by nie zamordowała. Sofia Russo desperacko potrzebuje tej pracy. Sofia Russo ma młodsze rodzeństwo, które liczy na to, że spłaci rodzinny dług, utrzyma ich w bezpieczeństwie, przetrwa to wszystko.

Więc zakładam mundurek, który sprawia, że czuję się bardziej jak bardzo smutna fantazja niż prawdziwa pracownica. Kiedy zerkam w lustro, wyglądam dokładnie tak, jak on tego chce: odsłonięta, bezbronna, uprzedmiotowiona.

Jak czyjaś lalka do seksu. Jak czyjaś własność.

Jak jego własność.

O, jak ja tego nienawidzę. Nienawidzę jego. Nienawidzę tej całej sytuacji z palącą intensywnością tysiąca słońc. Ale prostuję ramiona, przywdziewam na twarz coś na kształt neutralności i idę odbić kartę na zmianę.

Alessandro jest w swoim gabinecie, gdy przychodzę, pisząc coś na laptopie z tą skupioną intensywnością, która jasno daje znać, że na pewno nie myśli o upokarzającym mundurku, do którego zmusił swoją pokojówkę.

Otwieram drzwi po lekkim pukaniu i nawet nie podnosi wzroku. „Wejdź.”

Wchodząc, patrzę w dół jak grzeczna mała pokojówka. Staram się emanować pokornym posłuszeństwem, mimo że mam na sobie coś, co spokojnie mogłoby być kostiumem z czyjejś bardzo konkretnej fantazji.

Alessandro podnosi wzrok znad laptopa, a jego spojrzenie powoli, bardzo powoli, wędruje od mojej twarzy, przez nogi, z powrotem w górę.

Powietrze w pokoju jest naładowane, jak tuż przed burzą. „Podejdź bliżej.”

Podchodzę, zatrzymując się kilka kroków od jego biurka. Serce wali mi w piersi, ale oddycham spokojnie. Opiera się na krześle, przyglądając mi się z wyrazem twarzy, którego nie potrafię rozszyfrować.

„Co sądzisz o nowym mundurku?”

Szczęka mam tak zaciśniętą, że aż boli. Wypycham słowa przez zaciśnięte zęby. „Cokolwiek pan sobie życzy. Będę go nosić.”

Coś mignęło mu w oczach—satysfakcja, może, albo coś ciemniejszego.

„Dobra dziewczynka. Teraz przynieś mi kawę.” Robi pauzę. „I Sofia? Uważaj, jak się schylasz w tej spódniczce. Chyba że chcesz dać wszystkim widowisko.”

Policzki płoną mi z upokorzenia i wściekłości, ale wychodzę. Świadoma, jak krótka jest ta spódniczka i jak bardzo jestem odsłonięta. Każdy krok to jak przechodzenie przez pole minowe potencjalnych wpadek garderobianych.

W kuchni muszę oprzeć się o blat na chwilę, ciężko oddychając, walcząc z chęcią, by krzyczeć, rzucić czymś lub może podpalić cały dom i odejść, pogwizdując.

„Weź się w garść,” szepczę do siebie. „Grasz rolę. Możesz to wykorzystać. Możesz to odwrócić.”

Robię mu kawę dokładnie tak, jak lubi, bo najwyraźniej kontrolowanie każdego aspektu czyjegoś życia obejmuje także absurdalne upodobania do kofeiny, i niosę ją z powrotem do gabinetu na tacy, która drży tylko trochę.

Alessandro patrzy, jak stawiam ją na jego biurku tym samym ciemnym, usatysfakcjonowanym wzrokiem, jakbym nie była człowiekiem, tylko pionkiem na szachownicy, który właśnie ustawił w idealnej pozycji.

Odwracam się do wyjścia i wtedy w mojej buntowniczej głowie rodzi się decyzja w ułamku sekundy. Skalkulowane ryzyko. Może pragnienie śmierci.

Odwracam się i gdy mówię, mój głos jest miękki, z lekką nutą kpiny. „Czy jest jeszcze coś, czego potrzebuje mój Pan ?”

To słowo zawisa między nami w powietrzu jak granat z wyciągniętą zawleczką.

Alessandro nieruchomieje. Jego oczy wbijają się w moje i widzę, jak zaciska szczękę. Widzę, jak zaciska dłonie na podłokietnikach krzesła tak mocno, że aż bieleją mu knykcie.

Przez długą, okropną chwilę wygląda, jakby miał wstać. Jakby miał podejść, chwycić mnie za ramię i—

Nie, zdradziecki umyśle. Przestań.

Ale nie rusza się. Po prostu siedzi, a gdy w końcu odzywa się, jego głos jest chropawy. Surowy. „Możesz już iść.”

Wychodzę i w chwili, gdy znikam z jego pola widzenia, opieram się o ścianę w korytarzu, cała płonąca i drżąca. Ale zapisuję to sobie w głowie. Jego reakcja .

To, jak jedno słowo na niego podziałało… Ta utrata kontroli na moment, głód w jego oczach, biały uścisk na krześle… To dźwignia. To siła.

I gdy nadejdzie właściwy moment, użyję tego, by go zniszczyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Mafia's Prince Maid

The Mafia's Prince Maid

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa