Spędziłam cały dzień, podążając za Alessandro po kampusie niczym jakiś cień ubrany w designerskie ciuchy. I powiem jedno: wyższa edukacja nigdy nie wydawała się aż tak upokarzająca.
On tak naprawdę mnie do niczego nie potrzebuje. Po prostu chce, żebym tam była — trzy kroki za nim, gdy idzie na wykłady, gdy rozmawia ze znajomymi, gdy istnieje w swoim absurdalnie drogim świecie.
Ludzie się gapią. Oczywiście, że się gapią. Niektórzy rzucają brudne spojrzenia, inni szepczą za ręką i słyszę różne wersje „czy to jego służąca?” mniej więcej czterdzieści siedem razy. Nie liczę tego.
Okej, absolutnie liczę.
Gdy Alessandro w końcu rusza na trening szermierki, ja idę na przerwę do stołówki, nie czekając na niego.
Biorę jedzenie i zajmuję stolik w najdalszym kącie, gdzie mam nadzieję zjeść w spokoju i przez pięć błogosławionych minut udawać zwykłą studentkę. Zanim zdążę zjeść chociaż połowę miski, słyszę charakterystyczny stukot designerskich obcasów na parkiecie.
Chiara wchodzi do stołówki, jakby szła po wybiegu. Jej grupa przyjaciół otacza ją niczym modowy grecki chór. I naturalnie, naturalnie , jej wzrok od razu trafia na mnie.
Jak pocisk naprowadzany na ciepło, zaprogramowany, by zniszczyć wszystkich poniżej jej poziomu.
— No proszę, proszę. — Przesuwa się w moją stronę, a ja niemal słyszę w głowie motyw z „Szczęk”. — Kogo my tu mamy, pomoc domową. Robisz sobie przerwę od szorowania gaci mojego brata?
Trzymam głowę nisko, skupiając się bardzo mocno na misce.
Może jeśli nie nawiążę kontaktu wzrokowego, znudzi się i sobie pójdzie. Na niedźwiedzie to działa, prawda?
Niestety, Chiara De Luca nie jest niedźwiedziem. Jest po prostu pieprzoną suką.
— Mówię do ciebie, śmieciu na stypendium. — Chiara opiera się o mój stół, jej perfekcyjnie wypielęgnowane paznokcie stukają po blacie. — Wiesz, jakie to żałosne, że musisz dosłownie sprzątać po ludziach, żeby zapłacić czesne? Boże, nawet pachniesz jak wybielacz i gówno.
Jej przyjaciółki chichoczą, a ja mocniej ściskam telefon, próbując dokończyć wiadomość do Alessandro, żeby powiedzieć mu, gdzie jestem.
— Serio, jak bardzo to musi być upokarzające? — ciągnie Chiara, rozkręcając się. — Być osobistą służącą mojego brata . Łazić za nim po kampusie jak smutna, bezpańska sierota. Każe ci nosić książki? Polerować buty? Lizać je? Może robić mu loda rano?
Nie reaguj. Nie reaguj. Nie reaguj. Nie reaguj.
Jesteś Sofia Russo. Sofia Russo nie złamie jej nosa. Potrzebuje tej pracy. Ty potrzebujesz—
— Oczywiście, żebracy nie mogą wybrzydzać. Zwłaszcza kiedy twoi martwi rodzice zostawili cię po uszy w długach. — Moja głowa podnosi się gwałtownie, a Chiara uśmiecha się słodko jak trucizna. — Ups. Trafiłam w czuły punkt?
— Przynajmniej — mówię cicho, słowa wymykają mi się zanim zdążę je powstrzymać — zarabiam na to, co mam. Zamiast jechać na kasie tatusia albo reputacji jakiegoś faceta, jak jakiś designerski pasożyt.
W stołówce robi się cicho. Nie tak filmowo, tylko w ten okropny sposób, gdy każdy udaje, że nie słucha, a tak naprawdę słucha wszystko.
Twarz Chiary robi się czerwona, potem biała, a potem przybiera ciekawy odcień fioletu. — Co ty do mnie powiedziałaś, suko?
Mój telefon wibruje z nową wiadomością.
Alessandro: Gdzie jesteś? Czemu nie jesteś tam, gdzie cię zostawiłem?
Sięgam po telefon, żeby odpisać, ale Chiara jest szybsza. Chwyta moją miskę z zupą — wciąż do połowy pełną letniego płynu — i wylewa ją prosto na moją głowę.
Zupa jest na tyle gorąca, że aż syczę z bólu, przesiąka przez włosy, ubranie, spływa po twarzy. Trochę chlupie na mój telefon i z przerażeniem patrzę, jak tani ekran miga raz, drugi, po czym gaśnie z żałosną iskierką.
Chiara śmieje się głośno, rozbawiona. — Ups. Ręka mi się omsknęła.
Siedzę tam ociekająca, zniszczony telefon ściskam w garści, a wszyscy w stołówce patrzą na mnie. Niektórzy są przerażeni. Większość jest rozbawiona.
Za jakieś trzydzieści sekund będzie o tym mówić cały kampus.
— Dobrze się bawisz, Chiaro? — głos Dantego przerywa ciszę.
Patrzę w górę i tam jest on – mój brat, stojący przy innym stole ze swoją zwyczajową grupą przyjaciół. Jego twarz jest starannie pozbawiona wyrazu, ale przez ułamek sekundy—mniej niż uderzenie serca—jego oczy spotykają się z moimi.
Widzę, że coś tam mignęło. Ból, może. Albo poczucie winy.
Potem to znika.
„Dante!” Chiara odwraca się do niego, jej uśmiech jest jasny i okrutny. „Chcesz pomóc postawić stypendialną śmieć na jej miejscu? Może być zabawnie.”
Dante zerka na mnie, z zupą ściekającą z moich włosów, a jego wyraz twarzy się nie zmienia. „Nie marnuję czasu na nikogo, Chiaro.”
Odwraca się, z lekceważeniem, a Chiara niemalże puszy się z uwagi. Nieważne, że w zasadzie też ją zignorował—jest tak zachwycona, że zauważył jej istnienie, a nawet lepiej, najpierw się do niej odezwał!—że zupełnie umyka jej pierwotna zniewaga.
„No weź, tracisz całą zabawę!” odbija. I chwyta garść moich włosów, szarpiąc moją głowę do przodu, zanim zdążę zareagować.
Bok mojej głowy pulsuje bólem, chwytam się stołu, żeby chociaż nie upaść. Widzę rozszerzające się oczy Dantego, widzę, jak wyciąga rękę.
Ale nie dam tej suce satysfakcji—
„Chiara.”
Temperatura w stołówce spada o jakieś dwadzieścia stopni.
Podnoszę wzrok, a on tam jest, jakoś już tutaj, już chwyta nadgarstek Chiary, a jego wyraz twarzy mógłby zmrozić piekło. Obejmuje scenę spojrzeniem tych szaro-zielonych oczu—ja ociekająca zupą, Chiara uśmiechnięta złośliwie, moje włosy w jej ręce.
„Co do cholery myślisz, że robisz, drogi braciszku ?”
„Puść.” Jego głos jest cichy. Niebezpiecznie cichy. „Teraz.”
Chiara się śmieje, ale brzmi to nerwowo. „No daj spokój, Alex. Tylko się trochę bawiłam z—”
„Powiedziałem: przestań.”
Śmiech zamiera. Chiara naprawdę puszcza moje włosy i cofa się o krok.
Dante, pozornie już opanowany, wraca do swojego nonszalanckiego tonu: „Od kiedy jesteś taki dobroduszny, De Luca?”
„Nie marnuję czasu na nikogo.” Spojrzenie Alessandro jest lodowate i ostre, powtarza słowa mojego brata. Jak długo tu był? „Więc nie zamierzam odpowiadać też na twoje pytanie, Caruso .”
Chwyta mnie za ramię, jego uścisk jest stanowczy, ale nie bolesny, i prowadzi mnie w kierunku wyjścia. Tłum patrzy, jak odchodzimy, a ja już słyszę, jak zaczynają się szepty.
Na zewnątrz trzęsę się.
Ze wstydu. Ze złości. Z absolutnie upokarzającej świadomości, że jestem cała w stołówkowej zupie, mój telefon nie działa i wszyscy właśnie widzieli, jak zostałam zniszczona przez dziewiętnastoletnią podłą dziewczynę.
Alessandro nic nie mówi. Po prostu prowadzi mnie do swojego samochodu, jakiejś niesamowicie drogiej, lśniąco czarnej maszyny, i otwiera drzwi pasażera. Wsiadam, z zupą wciąż ściekającą z włosów, i patrzę przed siebie, gdy odpala silnik.
Napięcie jest tak gęste, że można by je pokroić nożem. Albo bardzo drogim nożem do listów.
Oba się nadają.
„Dziękuję, panie. Ale nie powinien pan był,” mówię w końcu cicho. „Poradziłabym sobie sama.”
„Naprawdę?” Alessandro nie patrzy na mnie, jego wzrok utkwiony w drodze. „Bo z mojego miejsca wyglądało, jakby brakowało ci trzech sekund do płaczu albo morderstwa. Może obu.”
„Jestem w porządku.”
„Och, przestań. To ty jesteś cała w zupie. Boli cię głowa?”
No tak. Kręcę głową.
Jedziemy w ciszy jeszcze przez minutę, zanim znowu się odzywa, jego głos jest płaski. Jakby odpowiadał na moje nieme, oczywiste pytanie: dlaczego?
Dlaczego publicznie chronić jakąś dziewczynę z nizin? Dlaczego on to zrobił?
„Nikt nie niszczy moich własności, Sofia,” mówi, jakby czytał moje pytanie z twarzy. „Jeśli ktoś ma cię unieszczęśliwić, to ja. Nie moja rozpieszczona siostra. Nikt.”
Własność . To słowo ciąży mi w piersi i sprawia, że robi się tam dziwnie.
Ale wtedy coś mnie uderza i zanim zdążę się powstrzymać, pytam: „Jeśli tak pilnujesz swojego, czemu pozwalasz Dantemu Caruso bawić się Chiarą?”
Szczęka Alessandro napina się. „Chiara nie jest moją własnością. Jest moim ciężarem. I Dante może ją mieć, jeśli ma na to ochotę.”
Zatrzymujemy się pod kamienicą, Alessandro gasi silnik. Nie wysiada od razu, tylko siedzi, z rękami na kierownicy.
„Idź na górę. Wykąp się. Przebierz,” mówi w końcu. „Potem porozmawiamy o twoim zachowaniu.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wychodzę spod prysznica, czując się o jakieś siedemdziesiąt procent mniej jak ludzkie pierożki w rosole, co już jest postępem.
Moje włosy są jeszcze wilgotne, kapią na czystą koszulkę pożyczoną z pralni personelu i już mam zamiar ruszyć na górę do swojego właściwego pokoju, kiedy znajduję Alessandro czekającego w kuchni.
Opiera się o blat z filiżanką kawy w dłoni, a w jego wyrazie twarzy jest coś, co sprawia, że żołądek podchodzi mi do gardła. To nie złość. Gorzej. Dużo gorzej.
Rozbawienie.
Takie, które mówi, że coś planował i raczej mi się to nie spodoba.
„Lepiej się czujesz?” pyta.
Kiwam głową, mamrocząc podziękowanie, które wypada ciszej, niż zamierzałam. Bo jest coś takiego w wdzięczności, kiedy jesteś oblana zupą z kafeterii: to skomplikowane.
Alessandro przechyla głowę, przyglądając mi się tymi szaro-zielonymi oczami, które nie przegapiają absolutnie niczego. „Interesujące. Nie odpowiedziałaś wcześniej na moje wiadomości.”
Otwieram usta, żeby wyjaśnić—telefon zniszczony, siostra z piekła rodem, akt przemocy na bazie roślin strączkowych—ale on podnosi rękę.
„Zasada pierwsza. Nie idziesz nigdzie, o czym nie wiem,” mówi, a jego głos staje się miękki w ten sposób, który sprawia, że mam gęsią skórkę. „Nie mogłem się z tobą skontaktować przez prawie pół godziny, Sofia.”
„Mój telefon został zniszczony, proszę pana. To nie była moja wina—”
„Wiem.” Jego uśmiech jest mały, niebezpieczny. „Chiara ma talent do dramatów. Ale z zasadami jest tak: nie obchodzą ich winy. Liczą się tylko efekty.”
Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach. „Więc zamierzasz mnie ukarać, bo twoja siostra postanowiła być Królową Szkodników w stołówce?”
„Kara sugeruje złość. Nie jestem zły.” Odkłada kawę. „Potraktuj to raczej jak... korektę. Od jutra będziesz nosić nowy mundurek, który dla ciebie wybrałem.”
Coś w jego tonie zapala we mnie ostrzegawcze sygnały. „Jaki to mundurek?”
„Taki, który przyjdzie jutro rano. Załóż go.” Jego uśmiech odrobinę się poszerza. „To rozkaz.”
* * *
Paczka trafia pod moje drzwi o szóstej rano, co jest albo imponującą efektywnością, albo dowodem, że Alessandro zaplanował to wszystko z wyprzedzeniem. Może jednym i drugim. Pewnie jednym i drugim.
Na pewno jednym i drugim.
Rozrywam pudełko trzęsącymi się rękami i... O nie, tylko nie to.
Mundurek „pokojówki” w środku wygląda jak coś z bardzo specyficznego gatunku internetowej rozrywki, którego nie zamierzam tutaj wymieniać, bo została mi jeszcze odrobina godności. Może.
Spódniczka jest tak krótka, że mogłaby się kwalifikować jako pasek. Dekolt opada tak nisko, że wymaga inżynierskich rozwiązań, co do których nie jestem pewna, czy są w ogóle fizycznie możliwe. Całość jest wyraźnie zaprojektowana w jednym celu: upokorzyć mnie.
Sprawić, żebym poczuła się mała, odkryta, bezsilna.
Trzymam ją pod światło i moje dłonie drżą. Nie ze strachu. Z czystej, białej wściekłości, którą można by pewnie zasilić małe miasto, gdyby ją odpowiednio wykorzystać.
„Zamorduję go…” szepczę do pustego pokoju. „Dokończę tę misję, a potem zamorduję go łyżką. Może bardzo tępą łyżką.”
Ale nie teraz. Sofia Russo nikogo by nie zamordowała. Sofia Russo desperacko potrzebuje tej pracy. Sofia Russo ma młodsze rodzeństwo, które liczy na to, że spłaci rodzinny dług, utrzyma ich w bezpieczeństwie, przetrwa to wszystko.
Więc zakładam mundurek, który sprawia, że czuję się bardziej jak bardzo smutna fantazja niż prawdziwa pracownica. Kiedy zerkam w lustro, wyglądam dokładnie tak, jak on tego chce: odsłonięta, bezbronna, uprzedmiotowiona.
Jak czyjaś lalka do seksu. Jak czyjaś własność.
Jak jego własność.
O, jak ja tego nienawidzę. Nienawidzę jego. Nienawidzę tej całej sytuacji z palącą intensywnością tysiąca słońc. Ale prostuję ramiona, przywdziewam na twarz coś na kształt neutralności i idę odbić kartę na zmianę.
Alessandro jest w swoim gabinecie, gdy przychodzę, pisząc coś na laptopie z tą skupioną intensywnością, która jasno daje znać, że na pewno nie myśli o upokarzającym mundurku, do którego zmusił swoją pokojówkę.
Otwieram drzwi po lekkim pukaniu i nawet nie podnosi wzroku. „Wejdź.”
Wchodząc, patrzę w dół jak grzeczna mała pokojówka. Staram się emanować pokornym posłuszeństwem, mimo że mam na sobie coś, co spokojnie mogłoby być kostiumem z czyjejś bardzo konkretnej fantazji.
Alessandro podnosi wzrok znad laptopa, a jego spojrzenie powoli, bardzo powoli, wędruje od mojej twarzy, przez nogi, z powrotem w górę.
Powietrze w pokoju jest naładowane, jak tuż przed burzą. „Podejdź bliżej.”
Podchodzę, zatrzymując się kilka kroków od jego biurka. Serce wali mi w piersi, ale oddycham spokojnie. Opiera się na krześle, przyglądając mi się z wyrazem twarzy, którego nie potrafię rozszyfrować.
„Co sądzisz o nowym mundurku?”
Szczęka mam tak zaciśniętą, że aż boli. Wypycham słowa przez zaciśnięte zęby. „Cokolwiek pan sobie życzy. Będę go nosić.”
Coś mignęło mu w oczach—satysfakcja, może, albo coś ciemniejszego.
„Dobra dziewczynka. Teraz przynieś mi kawę.” Robi pauzę. „I Sofia? Uważaj, jak się schylasz w tej spódniczce. Chyba że chcesz dać wszystkim widowisko.”
Policzki płoną mi z upokorzenia i wściekłości, ale wychodzę. Świadoma, jak krótka jest ta spódniczka i jak bardzo jestem odsłonięta. Każdy krok to jak przechodzenie przez pole minowe potencjalnych wpadek garderobianych.
W kuchni muszę oprzeć się o blat na chwilę, ciężko oddychając, walcząc z chęcią, by krzyczeć, rzucić czymś lub może podpalić cały dom i odejść, pogwizdując.
„Weź się w garść,” szepczę do siebie. „Grasz rolę. Możesz to wykorzystać. Możesz to odwrócić.”
Robię mu kawę dokładnie tak, jak lubi, bo najwyraźniej kontrolowanie każdego aspektu czyjegoś życia obejmuje także absurdalne upodobania do kofeiny, i niosę ją z powrotem do gabinetu na tacy, która drży tylko trochę.
Alessandro patrzy, jak stawiam ją na jego biurku tym samym ciemnym, usatysfakcjonowanym wzrokiem, jakbym nie była człowiekiem, tylko pionkiem na szachownicy, który właśnie ustawił w idealnej pozycji.
Odwracam się do wyjścia i wtedy w mojej buntowniczej głowie rodzi się decyzja w ułamku sekundy. Skalkulowane ryzyko. Może pragnienie śmierci.
Odwracam się i gdy mówię, mój głos jest miękki, z lekką nutą kpiny. „Czy jest jeszcze coś, czego potrzebuje mój Pan ?”
To słowo zawisa między nami w powietrzu jak granat z wyciągniętą zawleczką.
Alessandro nieruchomieje. Jego oczy wbijają się w moje i widzę, jak zaciska szczękę. Widzę, jak zaciska dłonie na podłokietnikach krzesła tak mocno, że aż bieleją mu knykcie.
Przez długą, okropną chwilę wygląda, jakby miał wstać. Jakby miał podejść, chwycić mnie za ramię i—
Nie, zdradziecki umyśle. Przestań.
Ale nie rusza się. Po prostu siedzi, a gdy w końcu odzywa się, jego głos jest chropawy. Surowy. „Możesz już iść.”
Wychodzę i w chwili, gdy znikam z jego pola widzenia, opieram się o ścianę w korytarzu, cała płonąca i drżąca. Ale zapisuję to sobie w głowie. Jego reakcja .
To, jak jedno słowo na niego podziałało… Ta utrata kontroli na moment, głód w jego oczach, biały uścisk na krześle… To dźwignia. To siła.
I gdy nadejdzie właściwy moment, użyję tego, by go zniszczyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Biblioteka Uniwersytetu Columbia ma kilka pięter, co wydaje się przesadą jak na instytucję, w której połowa studentów uważa, że „badania naukowe” polegają na zadaniu pytania ChatGPT.
Ale właśnie teraz jestem wdzięczna za tę przesadę, bo trzecie piętro—zbiory zastrzeżone, stare periodyki, taki zakurzony akademicki ugór, gdzie marzenia o stałej posadzie idą umrzeć—jest zupełnie puste.
Idealne miejsce na tajne spotkania ze starszym bratem, którego istnienie powinnam udawać, że nie znam. Po prostu zwyczajne uniwersyteckie sprawy.
Dante już czeka, kiedy wsuwam się między regały, i zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, obejmuje mnie tak mocno, że ściska mi się gardło.
„Hej,” mówi cicho. „Jak się trzymasz?”
Odsuwam się, poprawiając mój zwykły uniwersytecki mundurek—skromna spódnica, koszula zapinana na guziki, taki strój, w którym nie czuję się jak żywa japońska pornografia.
„Ach, wiesz. Żyję marzeniem w stroju tak skąpym, że czułabym się lepiej nago. Dziś rano odkryłam, że wszystkie moje normalne ubrania z brownstone zniknęły. Po prostu wyparowały. Zostawił mi mundurek i bieliznę, dzięki Bogu, ale cała reszta? Puff.”
Szczęka Dantego się zaciska. „Sophie—”
„W porządku.” Nie jestem w porządku. W brownstone noszę spódnicę, która mogłaby służyć za serwetkę, a mój szef ma głupie zasady z mnóstwem seksualnych podtekstów, ale cóż. W porządku to słowo, którego mogę użyć. „To po prostu trudniejsze, niż się spodziewałam. Mundurek, zasady, ciągła inwigilacja… On zawsze patrzy. Zawsze testuje.”
„Nie spiesz się,” mówi Dante, a w jego głosie pobrzmiewa nuta zmartwienia. „Vittore teraz podkręca ochronę. Cała organizacja jest bardziej niebezpieczna niż zwykle. Musisz się teraz skupić na zbudowaniu prawdziwego zaufania z Alexem. Spraw, by uwierzył, że jesteś jego lojalną, posłuszną pokojówką.”
„Jestem przekonująca—”
„Sophie.” Chwyta mnie za ramiona, zmusza, bym spojrzała mu w oczy. „Wszystko inne później. Nie próbuj jeszcze zdobywać informacji. Po prostu przetrwaj.”
Chcę się sprzeciwić. Chcę mu powiedzieć, że jestem gotowa, że dam radę.
Że nie jestem jakąś kruchą istotą, którą trzeba chronić.
Ale wtedy Dante wyciąga telefon i pokazuje mi zdjęcie—nasi rodzice, młodzi, uśmiechnięci, zrobione może rok przed masakrą. Mama śmieje się z czegoś poza kadrem, a tata obejmuje ją ramieniem.
Wyglądają tak żywo, tak pewnie, że mają czas.
Przesuwam palcem po twarzy mamy, zapamiętując kształt jej uśmiechu, sposób, w jaki jej oczy marszczyły się w kącikach. I nagle przypominam sobie dokładnie, dlaczego to robię.
Dlaczego noszę ten upokarzający mundurek w brownstone, klęczę na kuchennych podłogach i z zaciśniętymi zębami nazywam Alessandro De Luca „Panem”.
„Wkrótce załatwię ci nowy telefon,” obiecuje Dante. „Wytrzymaj jeszcze trochę.”
Rozstajemy się ostrożnie, wychodząc w różnych odstępach czasu, żeby nikt nas nie widział razem. Bo takie jest teraz moje życie: tajne spotkania w opuszczonych zakątkach biblioteki z własnym bratem.
Fantastycznie.
* * *
Tego wieczoru, z powrotem w brownstone, jestem w salonie i wykonuję najbardziej zbędne odkurzanie świata. I tak, mam na sobie mundurek—ten, w którym wyglądam jakbym startowała w castingu do pomarańczowego YouTube’a.
W tym domu wszystko już lśni czystością—pani Bianchi trzyma wszystko żelazną ręką—ale Alessandro chce, żebym była widoczna, obecna. Żebym grała swoją rolę.
Więc oto jestem, ścieram kurz z półek, które pewnie mają mniej bakterii niż sala operacyjna, w mundurku, który łamie kilka praw fizyki i być może kilka rzeczywistych przepisów.
A wszystko to, podczas gdy Alessandro siedzi na kanapie z laptopem, rzekomo pracując nad czymś ważnym. Tyle że czuję jego wzrok na sobie. Nieustannie. Jak fizyczny ciężar śledzący każdy mój ruch.
To niepokojące w sposób, który sprawia, że moja skóra cierpnie, a puls robi rzeczy, których nie zamierzam analizować.
„Tam pominęłaś,” mówi, gestykulując, nie odrywając wzroku od ekranu.
Spoglądam na stolik kawowy. Jest idealnie czysty. Sprzątałam go dwadzieścia minut temu.
Mogłabym przeprowadzić operację na tym stoliku. Mogłabym z niego jeść, choć biorąc pod uwagę moją aktualną sytuację zawodową, lepiej nie dawać mu pomysłów. „Gdzie dokładnie, panie?”
„Tam.” Wskazuje ogólnie cały stolik.
Aha, zaczynamy tę grę. Fantastycznie.
Uwielbiam gry, w których jestem atrakcją, a on widownią.
Podchodzę do stolika, świadoma jak krótka jest ta spódnica, jak każdy ruch wydaje się wyreżyserowany, by mnie odsłonić. Schylam się, by przetrzeć już nieskazitelnie czystą powierzchnię, gdy długopis Alessandro stacza się z kanapy jak wystrzelony z miniaturowej katapulty.
Zatrzymuje się dokładnie pod stolikiem, w miejscu, które wymaga maksymalnego pochylenia się, by go podnieść.
„Podaj mi go,” mówi.
Oczywiście. Oczywiście zrobił to celowo. Doskonale wiem, co robi. I on wie, że ja wiem. A oboje będziemy udawać, że to normalna relacja szef-pracownik.
Ostrożnie się pochylam, podnoszę długopis, wzrok spuszczony, twarz bez wyrazu. W środku jestem mieszanką wściekłości i czegoś jeszcze—czegoś gorącego i niechcianego, czego nie zamierzam analizować zbyt dokładnie.
Alessandro odbiera ode mnie długopis, celowo muska palcami moje. Bada moją twarz tym oceniającym spojrzeniem, które już nauczyłam się rozpoznawać. Jakby próbował mnie rozgryźć albo rozważał zakup konia.
A potem mówi coś niespodziewanego: „Radzi sobie pani dobrze. Lepiej, niż się spodziewałem.”
Mrugam. „Panie?”
„Mundurek. Zasady. Uległość.” Odsuwa się do tyłu, a w jego wyrazie pojawia się niemal aprobata. „Ogrywasz swoją rolę doskonale. Dług rodziny zmalał w tym tygodniu. Zaledwie o kilka tysięcy dolarów, ale to początek.”
Kilka tysięcy dolarów. Na długu, który podobno ma rodzina Sofii Russo, a który—dzięki Bogu—już został spłacony przez Dantego i nie jest moim prawdziwym problemem.
„Dziękuję, panie,” mówię cicho, wkładając w głos starannie wyważoną wdzięczność. „To dla mnie wiele znaczy.” I ponieważ najwyraźniej mam instynkt samozagłady, dodaję: „Jak dokładnie działa ten system długu? Jak jest prowadzony?”
Alessandro milczy przez chwilę, po czym wyjaśnia podstawy—księgi, rejestry, procenty, od których nawet lichwiarz by się zaczerwienił. Jest zaskakująco otwarty, mówi o tym jak ktoś, kto opowiada o skomplikowanym, lecz nudnym hobby.
Więc naturalnie ryzykuję i próbuję dopytać. „A pański ojciec jest zaangażowany w te układy? To on podejmuje ostateczne decyzje w sprawie—”
Alessandro nagle nieruchomieje. Cholera, przesadziłam. Wyraźnie.
Bo w następnej sekundzie jego ręka wystrzeliwuje, chwyta mnie za ramię—nie boleśnie, ale na tyle mocno, że wydaję cichy okrzyk—i przyciąga mnie bliżej, aż jego twarz jest tuż przy mojej.
„Bądź bardzo, bardzo ostrożna,” mówi głosem niskim i niebezpiecznym, „do czego prowadzi twoja ciekawość. Niektóre pytania to takie, przez które ludzie cierpią.”
Serce wali mi jak oszalałe i jestem pewna, że czuje to w miejscu, gdzie mnie trzyma. Jego uścisk jest ciepły, pewny, kompletnie kontrolujący.
Czuję jego oddech na ustach. Praktycznie siedzę mu na kolanach i nie wiem, czy chcę uciec, czy w końcu się poddać. Cholera…
„Jesteś moją pokojówką, Sofio. Nie powiernicą. Pamiętaj o różnicy.”
Ale wtedy coś zmienia się w jego wyrazie twarzy.
Uścisk lekko słabnie, a gdy znów się odzywa, brzmi ciszej. Prawie łagodnie.
„Ten system długu jest okrutny. Wiem o tym. Mój ojciec zaprojektował go właśnie po to—by ludzi uwięzić, by ich całkowicie posiadać.” Zawiesza głos, coś skomplikowanego miga mu na twarzy. „Nie przepadam za tym. Ale taki mamy świat.”
Przez chwilę widzę coś ludzkiego w tych szaro-zielonych oczach. Coś, co nie do końca pasuje do potwora, którym musi być w moich oczach. Po czym jego mury natychmiast wracają na miejsce.
Puszcza moje ramię, a jego twarz znów staje się zimna. „Wracaj do pracy.”
Moje ramię wciąż mrowi w miejscu, gdzie mnie dotknął, a w głowie kołacze myśl, że Alessandro De Luca może nie być do końca tym potworem, którego potrzebuję.
A to przeraża mnie najbardziej.
Przesuń w górę, aby kontynuować