passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Predator - Rozdział #4 - autor Mooncake

The Predator

/

Rozdział 4

Rozdział 3

„Czy jest ktoś, kto chce dołączyć do watahy darkwood?” – alfa zapytał ponownie.

Wszyscy milczeli.

Spojrzałam w dół, na swoje stopy. Nie chcę tam iść. Wiem, ile on torturował ludzi tylko za to, że byli wyrzutkami. Słyszałam o tym tak wiele.

Ale… on żył nawet po śmierci swojej partnerki…

Chcę wiedzieć, jak to zrobił. Co takiego zrobił?

Może jeśli tam pójdę, uda mi się dowiedzieć. Wydaje się, że to jedyny sposób, by uratować moją mamę. Nie chcę, żeby umarła.

Cokolwiek zrobił Alfa Cassian, chcę to odkryć, by móc uratować swoją matkę.

Powoli podniosłam rękę, wywołując stłumione szepty w pomieszczeniu. Odwróciłam się w stronę mamy, widząc w jej oczach panikę. Uśmiechnęłam się delikatnie, by zapewnić ją, że wszystko będzie dobrze.

Alfa uniósł brew. „Jesteś pewna?” – zapytał.

„Będziemy bezpieczni, prawda?”

Odpowiedziała mi Luna. „Tak, oczywiście. Gwarantujemy to.” – powiedziała, podchodząc bliżej.

Uśmiechnęłam się. „Więc pójdziemy.”

„W porządku, czy jest ktoś jeszcze, kto dołącza do niej i jej matki?” – alfa zapytał, patrząc na ludzi w pokoju.

Widziałam, jak inni powoli zaczynają podnosić ręce. Chyba czekali, aż ktoś ich poprowadzi. Smutne, że potrzebowali nastolatki, by znaleźć w sobie odwagę.

Wzięłam głęboki oddech. Podjęłam decyzję, której nigdy nie sądziłam, że podejmę. Mam nadzieję, że to nie okaże się błędem.

*

*

*

Następnego dnia rozpoczęliśmy podróż do watahy Darkwood. Ponieważ nie mieliśmy wiele do spakowania, wyruszyliśmy szybciej niż myśleliśmy.

Moje serce waliło jak szalone, kiedy siedziałam w furgonetce. Były dwa pojazdy. Furgonetka dla nas, wyrzutków, i samochód dla alfy, luny i dwóch innych osób, które, jak się domyślam, są parami beta.

Słyszałam od kogoś, że beta tej watahy jest związany z męskim omegą. Zdziwiłam się, ale pamiętam, że tata opowiadał mi o związkach jednopłciowych. To rzadkie, ale całkowicie normalne.

Zobaczyłam tę parę i wyglądali razem uroczo. Beta wydawał się duży i groźny, podczas gdy jego partner wyglądał jak promyk małego słońca. To było rozczulające. Omega był bardzo ładny i uroczy, choć jest ode mnie o kilka lat starszy. Rain, tak brzmi jego imię. Takie piękne imię, jak on sam.

Westchnęłam i spojrzałam przez okno. Jeśli kiedykolwiek znajdę swoją bratnią duszę, chciałabym, by opiekowała się mną i szanowała mnie tak, jak alfa i beta watahy cienia traktują swoje partnerki.

„Czy ktoś z was widział kiedyś drapieżnika?”

Usłyszałam, jak ktoś pyta cicho.

„Nie… ale słyszałem wiele historii o nim. Ludzie mówią, że jest ogromny i z łatwością przewyższa każdego wzrostem. Jest przystojny, ale jego ciało pokrywają blizny zadane przez jego ofiary.”

Zmarszczyłam nos.

„Ktoś mówił, że kiedyś wyrwał oczy wyrzutkowi, bo ten odważył się na niego spojrzeć. Nie lubi, gdy wyrzutki na niego patrzą. Podobno wciąż trzyma te oczy w słoiku.” – odezwał się ktoś inny.

Co do…?

„Jest okrutny. Mój przyjaciel raz go widział. Powiedział, że zabijał wyrzutków w bezlitosny sposób. Udało mu się uciec tylko dzięki szczęściu, ale to, co zobaczył, prześladowało go do końca życia.”

„Czy ktoś wie, dlaczego nie lubi wyrzutków?” – zapytałam.

Wszyscy w furgonetce spojrzeli na mnie.

„Nie wiemy” – odezwał się ktoś.

„Myślę, że to dlatego, że jest psychopatą i lubi zabijać ludzi. Zabijanie wyrzutków to najlepszy sposób, by zaspokoić jego żądzę krwi, bo nie grożą mu za to żadne konsekwencje. Wyrzutkowie nie mają nikogo, kto by ich obronił.” – wzruszył ramionami mężczyzna.

Ktoś inny pokręcił głową. „Myślę, że ma jakieś osobiste sprawy z wyrzutkami.”

„Jakie?” – zmarszczyłam brwi.

„Nie wiem. Ale może zrobili coś strasznego i się mści.” – westchnął.

Znów spojrzałam przez okno. Cokolwiek jest jego problemem, jego okropnych czynów nie da się usprawiedliwić. Mam nadzieję, że żałuje tego, co zrobił niewinnym ludziom.

*

*

*

Moje serce biło mi w gardle, gdy furgonetka zatrzymała się przed ogromnym budynkiem. To było piękne miejsce.

Chyba to dom watahy darkwood.

Budynek wyglądał nowocześnie, ale był głównie z drewna. Obok głównego stały inne, mniejsze budynki. To pewnie domy członków watahy.

Wkrótce drzwi furgonetki się otworzyły. Facet poprosił nas, żebyśmy wysiedli, trzymając drzwi otwarte. Wysiadaliśmy jeden po drugim.

Chwyciłam rękę mamy, która była zimna jak lód. Wiedziałam, że jest zdenerwowana i przerażona. Nie chciała tu przyjeżdżać.

Słyszała o Alfie Cassianie więcej niż ja. Wie więcej ode mnie, więc na pewno się martwi.

Przepraszam, mamo, ale muszę to zrobić.

Patrzyliśmy, jak alfa i beta watahy cienia wchodzą do domu watahy ze swoimi partnerami. Kazano nam poczekać na zewnątrz.

I właśnie to zrobiliśmy. Czekaliśmy na zewnątrz około trzydziestu minut, aż ktoś do nas przyszedł.

„Alfa Cassian kazał wam wejść do środka.” Samo wypowiedzenie jego imienia wystarczyło, by przeszedł mnie dreszcz.

„C-czy wciąż możemy wrócić?” – zapytał jeden z mężczyzn drżącym głosem.

„Nie marnujcie mojego czasu, wchodźcie do środka.” – powiedział zirytowany ten, który po nas przyszedł.

Wzięłam głęboki oddech zanim ruszyłam w stronę domu watahy, mocno ściskając rękę mamy.

Potężne feromony uderzyły mnie w twarz, gdy tylko weszłam do środka. W pomieszczeniu było mnóstwo ludzi, wszyscy się na mnie gapili.

Luna uśmiechnęła się, podchodząc do nas. Ujęła moją dłoń i lekko ją ścisnęła, dodając otuchy. „Chodźcie.”

Przełknęłam ślinę i spróbowałam się uśmiechnąć.

„To właśnie o nich mówiłam. Z tego, co wiem, są niegroźni, ale ostateczna decyzja należy do ciebie.” – alfa powiedział do kogoś, po czym upił łyk swojego napoju.

Podążyłam wzrokiem za jego spojrzeniem i całe moje ciało zesztywniało, gdy zobaczyłam postawną sylwetkę.

Siedział naprzeciwko alfy, z założoną nogą na nogę, kręcąc kieliszkiem wina w dłoni. Jego wzrok był skupiony na nas – dokładnie tak, jak sobie to wyobrażałam.

Zupełnie jak drapieżnik.

Obserwowałam, jak wstaje, nie wypowiadając ani słowa. Nawet jego oddech był kontrolowany. Podchodził do nas z wyrachowanymi krokami.

Kilku z nas cofnęło się. Ja też.

Drapieżnik przyglądał się każdemu z nas, a gdy się zbliżał, mogłam dostrzec jego rysy wyraźniej.

Krukowoczarne włosy i orzechowe oczy z wyraźnym, złotym poblaskiem były jego najbardziej wyrazistymi cechami. Miał gęste brwi i wąskie, ale nie przesadnie, usta.

Był wysoki i miał wyrzeźbioną sylwetkę. Ubrany był elegancko, cały na czarno, z kilkoma rozpiętymi guzikami koszuli. Zatrzymał się kilka kroków od nas, wpatrując się w nas intensywnie.

Mam złe przeczucie…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Moje ręce były zimne, a serce waliło mi jak oszalałe. Czułam się taka mała stojąc przed nim.

Ten mężczyzna górował nad nami wszystkimi, a jego dominujące feromony sprawiały, że miałam ochotę uklęknąć przed nim. Czy zmuszał nas do uległości, czy to po prostu normalny efekt, jaki potężne alfy wywierają na ludzi?

Jego oczy były dzikie. Tak dzikie, że nie mogłam patrzeć w nie dłużej niż kilka sekund.

Usilnie próbowałam zrozumieć, co myśli, ale nie byłam w stanie nic wyczytać z jego kamiennej twarzy.

„Wszyscy siedmiu?” odezwał się, a ja przysięgam, że dreszcz przeszedł mi po plecach, gdy usłyszałam jego głęboki, ochrypły głos.

„Tak,” odpowiedział alfa z cienia. „Są nieszkodliwi. Jeśli pojawi się jakiś problem, ja się tym zajmę.”

Drapieżnik pokręcił głową, odwracając się. „Jeśli pojawi się jakiś problem, nie będziesz musiał się martwić, Keiran. Zabiję ich, zanim się o tym dowiesz,” prychnął, przez co kilkoro z nas drgnęło ze strachu.

„Cassian, nie mów tak…” przerwała mu stanowczym głosem kobieta w średnim wieku. „To nie jest sposób na powitanie nowych członków watahy.”

„Jeszcze nie zdecydowaliśmy się, czy ich przyjmiemy, mamo,” odpowiedział.

„Alfa Cassian,” wkroczyła luna z cienia. „Gwarantuję ci, że nie sprawią żadnych problemów.”

„Wierzę tobie i Keiranowi… ale wciąż nie mogę przyjąć nowych osób do watahy bez znajomości szczegółów na ich temat. To reguła naszej watahy.”

„Możesz wszystko sprawdzić. Zostawię ich tutaj, aż podejmiesz decyzję. Możesz mnie poinformować, jeśli nie chcesz któregoś z nich przyjąć. Czy to ci odpowiada?” zapytał Keiran, alfa z cienia, Alfę Cassiana.

Zastanowił się przez chwilę, po czym skinął głową.

Alfa Keiran odwzajemnił uśmiech.

Wszystko obserwowaliśmy w milczeniu. Nikt z nas nie miał odwagi się odezwać.

Co w ogóle mogliśmy powiedzieć?

W pokoju było pełno potężnych ludzi. Ich feromony były dla mnie zbyt przytłaczające. Byłam zdenerwowana i miałam mdłości. Myślę, że Luna Evelyn musiała dostrzec skrzywiony wyraz mojej twarzy, bo natychmiast znalazła się przy mnie, kładąc dłoń na moim ramieniu w pocieszającym geście.

„Nie martw się, będziesz bezpieczna,” wyszeptała z uśmiechem.

Byłam jedyną omegą w grupie. Nigdy nie pozwalałam, by moja druga płeć była postrzegana jako słabość. Ojciec nigdy nie uczył mnie słabości.

Ale to było dla mnie coś nowego. Nigdy wcześniej nie spotkałam tylu alf i bet w jednym miejscu, a do tego moje ciało wciąż nie doszło do siebie po traumatycznym wydarzeniu sprzed kilku dni.

To wszystko było dla mnie przytłaczające.

„Jedzenie gotowe. Chodźmy wszyscy na obiad,” usłyszałam czyjś głos. To była ta kobieta w średnim wieku, matka Alfy Cassiana. Wyglądała groźnie, ale jej uśmiech był jasny i serdeczny.

Luna Evelyn delikatnie popchnęła moje ramię, żebym poszła tam, gdzie reszta. Ścisnęłam mocno dłoń mojej mamy. Szła powoli, jej ciało łatwo się męczyło.

Wciąż niewiele mówiła. Boli mnie widok jej w takim stanie. Była kiedyś tak pełna życia. Uparta i energiczna.

Wciąż pamiętam, jak sprawiała, że tata słuchał wszystkiego, co mówiła. Kilka miesięcy temu wszystko było takie idealne. Nawet jeśli nie żyliśmy w najlepszych warunkach, to było dla mnie najlepsze życie.

Ale musiałam patrzeć, jak to się rozpada.

*

*

Westchnęłam, przekładając jedzenie na talerzu. Siedzieliśmy przy dużym stole, a na nim rozłożone były wszelkiego rodzaju apetycznie wyglądające dania.

Po raz pierwszy widziałam tyle jedzenia. Pachniały obłędnie, ale nie miałam apetytu.

Zjadłam tylko dwa kęsy, po czym odwróciłam się do mamy. Pokroiłam mięso na jej talerzu na drobne kawałki.

„Proszę, zjedz, mamo,” wyszeptałam jej błagalnie do ucha. Muszę dbać o jej zdrowie. Nie mogę pozwolić, by i ona mnie opuściła.

Popatrzyła na mnie przez chwilę, po czym ciężko westchnęła.

Ulgę poczułam, gdy w końcu zaczęła jeść. Rozejrzałam się po stole, by poobserwować wszystkich.

Alfa Keiran i Alfa Cassian wydawali się być pogrążeni w poważnej rozmowie, podczas gdy Luna Evelyn i matka Alfy Cassiana uśmiechały się i chichotały.

Spojrzałam na betę z cienia i jego partnera. Patrzyli na siebie jak świeżo poślubiona para, choć słyszałam, że są już dawno po ślubie.

Beta podawał swojemu partnerowi wszystko, co najlepsze ze swojego talerza. Wyglądało na to, że nie może oderwać wzroku od omegi. Ten mniejszy chłopak rumienił się, a jego blade policzki przypominały dojrzałą brzoskwinię.

Poczułam ukłucie zazdrości. Fakt, że pewnie nigdy nie doświadczę czegoś takiego, sprawił, że zakuło mnie w sercu.

Odwróciłam wzrok, by popatrzeć na innych. Wygnańcy milczeli, wpatrując się tylko w swoje talerze i nie śmiąc podnieść oczu.

Wszyscy wyglądali na zdenerwowanych, bezwiednie przekładając jedzenie na talerzu.

Spojrzałam ponownie na mamę, by upewnić się, że zjadła wszystko z talerza. Nie zjadła dużo, ale cieszyłam się, że przynajmniej połowę udało się jej zjeść.

Obiad skończył się po około pół godzinie. Odetchłam z ulgą, gdy wszyscy wstali i znów przenieśli się do salonu.

Ktoś przyszedł, żeby pokazać nam nasze pokoje do odpoczynku. Wyglądało na to, że wszyscy z cienia postanowili zostać tutaj na jeden dzień.

Cieszyłam się, że tak zdecydowali, bo obecność Luny Evelyn była bardzo kojąca. Wciąż potrzebowałam czasu, by przyzwyczaić się do nowego miejsca.

Alfa Cassian odezwał się do nas jeszcze raz przed wysłaniem do pokoi. „Przygotowaliśmy dla was pokoje. Nie wolno wam opuszczać domostwa watahy pod żadnym pozorem. Jeśli przyłapiemy kogoś na próbie ucieczki, zostanie ukarany. Jeśli czegoś potrzebujecie, przyjdźcie do salonu i poproście o pomoc. Zrozumiano?” powiedział stanowczo.

Wszyscy skinęliśmy głowami, spuszczając wzrok, by nie patrzeć mu w oczy.

Myślę, że nie spodobało mu się, że nie odpowiedzieliśmy werbalnie, bo wszyscy podskoczyliśmy, gdy powtórzył pytanie. „Zrozumiano?” Jego głos był tym razem bardziej wymagający.

„T-tak,” odpowiedzieliśmy wszyscy równocześnie.

„Dobrze. Teraz idźcie,” odprawił nas ruchem ręki, po czym odwrócił się do Alfy Keirana.

Alfa Keiran pokręcił głową i westchnął, po czym spojrzał na swoją partnerkę, która posłała mu wymuszony uśmiech.

Nie zostałam tam ani chwili dłużej i poszłam za kobietą, która miała nam pokazać pokoje.

Przez cały czas, gdy próbowałam się odprężyć w pokoju, w głowie wciąż zadawałam sobie jedno pytanie, raz po raz.

Czy naprawdę podjęłam dobrą decyzję przychodząc tutaj?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

„Mamo, boisz się?” Spojrzałam na mamę. Wpatrywała się w las za naszym oknem.

Przez chwilę milczała, zanim przemówiła. „Martwię się,” usłyszałam, jak wzdycha. „Martwię się o to, co stanie się z tobą, kiedy mnie już nie będzie.”

„Mamo…” Zamknęłam oczy. „Nigdzie się nie wybierasz.”

„Obie wiemy, że to nieprawda, Ivy.”

„Znajdę sposób. Skoro Alfa Cassian mógł przeżyć, to ty też możesz.”

„Dlatego zdecydowałaś się dołączyć do tej watahy?” Mama odwróciła się do mnie. Zamilkłam, co sprawiło, że westchnęła ze zniecierpliwieniem.

„Ivy, niedługo skończysz osiemnaście lat. Potrzebujesz watahy, która cię ochroni i myślę, że wataha ciemnego lasu mogłaby to zrobić. Alfa Cassian wydaje się surowy, ale myślę, że nigdzie nie będzie ci bezpieczniej niż pod jego skrzydłami. On cię ochroni, a jeśli będziesz miała szczęście, spotkasz swojego partnera. Chcę, żebyś żyła wygodnie i miała życie, którego twój ojciec i ja nie mogliśmy ci dać. Chcę, żebyś była szczęśliwa. Przestań się o mnie martwić.”

„Przestań mówić, jakbyś zamierzała mnie zostawić,” warknęłam, a moje oczy były pełne niewylanych łez. „Byłam szczęśliwa z tobą i tatą. Nic innego mnie nie obchodzi. Tata nas zostawił, a teraz moim priorytetem jesteś ty. Zrobię wszystko, żebyś żyła,” powiedziałam z determinacją.

„Musisz spojrzeć na to także z mojej perspektywy, Ivy…” Mama pokręciła głową. „Bez twojego ojca czuję się taka pusta. Nie zaznam spokoju, dopóki znowu nie stanę się z nim jednością,” uśmiechnęła się smutno. „Wiem, że boisz się myśleć o świecie bez nas obu i to też jest mój ból. Mam nadzieję, że zobaczę cię, jak znajdujesz swojego partnera, zanim odejdę.”

„Mamo, proszę, przestań,” błagałam, wycierając łzy płynące mi po policzkach.

Czy ona nie widzi, jak bardzo cierpię?

Czy nie widzi, jak bardzo się staram?

Dlaczego mówi o tym, że mnie zostawi?

Usiadłam na łóżku. „Nie wolno ci już więcej tak mówić,” ostrzegłam ją stanowczo. „Zaryzykowałam wszystko i przyszłam do tej watahy, żeby cię uratować. I zrobię wszystko, co w mojej mocy, żebyś żyła.”

Mama uśmiechnęła się. „Jesteś dokładnie jak twój ojciec,” podeszła bliżej, by pogłaskać mnie po policzku. „On nigdy się nie poddawał. Bez względu na przeszkody, z jakimi się mierzył. Naprawdę fascynujące, jak bardzo jesteś do niego podobna.”

Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech. „Jestem jego córką, mamo. Czego innego się spodziewałaś?”

Tylko się roześmiała, po czym znów odwróciła się do okna. „To piękna wataha, nie uważasz?” zapytała, patrząc na zewnątrz.

„Miejsce? Tak. Ludzie? Nie. Nie lubię nikogo z tej watahy oprócz matki Alfy Cassiana. Wszyscy inni wydają się zarozumiali i aroganccy.”

„Jestem pewna, że to się zmieni, gdy ich poznasz. Nie oceniaj ich po kilku minutach rozmowy.”

Przewróciłam oczami na jej słowa. „Jak tam,” mruknęłam, po czym opadłam z powrotem na łóżko. Potrzebowałam rozpaczliwie drzemki.

*

*

*

Wieczorem zeszłyśmy na kolację. Ten sam stół, ci sami ludzie. Jadłam cicho, obserwując wszystkich.

Większość czasu patrzyłam na Alfę Cassiana. Przyglądałam się jego sylwetce i ogólnemu wyglądowi. Wyglądał zdrowo i był w doskonałej formie. Nikt by nie uwierzył, że to ktoś, kto stracił swoją partnerkę. To niemożliwe, żeby ktoś samotny wyglądał w ten sposób.

Co zrobił, żeby się pozbierać?

Chyba moje spojrzenie było zbyt nachalne, bo zauważyłam, że kilka razy zerknął w moją stronę. Szybko odwróciłam wzrok na talerz i pośpiesznie zjadłam resztę jedzenia.

Po kolacji wszyscy zasiedli, by napić się wina. Mama wróciła do naszego pokoju, bo była zmęczona. Ja zostałam, by posłuchać Luny Evelyn i matki Alfy Cassiana, które opowiadały o swoich zabawnych przeżyciach. To było odświeżające, słuchać tych dwóch kobiet.

Słyszałam od kogoś, że Luna Evelyn jest niezwykle potężna. Na pierwszy rzut oka trudno to stwierdzić, bo jest bardzo łagodna i wygląda jak anioł. Ale wystarczy z nią porozmawiać, by wiedzieć, że nie jest zwyczajna. Jej postawa, słowa, gesty – wszystko emanuje siłą.

Siedziałam tam, słuchając ich przez około godzinę, zanim zdecydowałam się wrócić do pokoju. Byłam zmęczona, a poza tym, Alfy Cassiana nigdzie nie było widać. Nie było sensu zostawać, skoro nie mogłam dowiedzieć się o nim czegoś więcej.

Wstałam i przeprosiłam. Luna Evelyn powiedziała mi dobranoc, zanim odeszłam do swojego pokoju.

Byłam przerażona na myśl o jutrzejszym dniu. Jeśli przesłuchanie pójdzie źle, nie zostaniemy przyjęte do tej watahy, a poza tym nawet nie wiem, co drapieżnik mógłby nam zrobić.

Chyba byłam zbyt zamyślona, wspinając się po schodach, bo nagle uderzyłam głową w coś twardego. Krzyknęłam i spojrzałam w górę zaskoczona, a dusza prawie ze mnie uleciała, gdy spojrzałam w oczy drapieżnikowi.

Złapałam oddech i instynktownie cofnęłam się o krok, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że jestem na schodach i źle oceniłam odległość. „O cholera,” krzyknęłam, gdy upadłam do tyłu, ale zanim zdołałam spaść ze schodów, silna ręka oplotła mnie w pasie i przyciągnęła bliżej, przyciskając do piersi Alfy Cassiana.

Spojrzałam w górę, by znów spotkać jego wzrok. Drapieżnik patrzył na mnie beznamiętnie. Nawet jeśli na jego twarzy nie było emocji, wyglądał niesamowicie groźnie. Nie mogłam oddychać będąc tak blisko niego.

Pachniał dzikimi ziołami. Przypominał mi się wtedy mój czas spędzony w lesie. To uczucie było dziwnie przyjemne.

„Nie wiesz, żeby patrzeć przed siebie, kiedy idziesz, gówniarzu?” Alfa Cassian uniósł brew. Jego głęboki głos przeszył mnie dreszczem. Wtedy dopiero zdałam sobie sprawę, jak blisko siebie jesteśmy. Szybko go odepchnęłam i odsunęłam się na bok.

„Nie jestem gówniarzem,” powiedziałam, natychmiast żałując swoich słów.

Serio, Ivy? Musiałaś mu jeszcze odpyskować? Ten facet mógłby cię pożreć, gdyby tylko chciał.

„A-A przepraszam, że na ciebie wpadłam, Alfo Cassianie,” dodałam.

Spojrzałam na niego, by zobaczyć, że patrzy na mnie z rozbawionym wyrazem twarzy. Odwrócił się do mnie i zrobił krok w moją stronę, przez co cofnęłam się z zaskoczenia.

Pisnęłam, gdy nagle zablokował mnie między sobą a ścianą. Nie mogłam się ruszyć, bo jego ręce były po obu moich stronach, uniemożliwiając mi jakikolwiek ruch.

Alfa Cassian pochylił się, by jego twarz była równoległa do mojej. Wpatrywał się w moje oczy z poważnym wyrazem twarzy. Nie mogłam się powstrzymać, by nerwowo nie przełknąć śliny.

„Dlaczego patrzyłaś na mnie podczas kolacji?” zapytał, obniżając głos, który stał się głęboki jak ocean.

Zrobiłam wszystko, by nie patrzeć mu w oczy. „C-Co?” Odwróciłam głowę na bok, gdy mówiłam.

Ale wtedy poczułam jego dłoń na mojej twarzy. Chwycił mnie za podbródek i zmusił, bym na niego spojrzała. Wzięłam drżący oddech, stając z nim twarzą w twarz.

Jego drapieżne oczy przykuły mnie do miejsca, uniemożliwiając jakikolwiek ruch. Czułam jego gorący oddech na sobie, gdy mówił. „Dlaczego na mnie patrzyłaś?”

Przełknęłam ślinę ze strachu. Wygląda na to, że się przeliczyłam.

Drapieżnik zawsze jest bardziej czujny niż ofiara.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Predator

The Predator

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa