passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Rise of Aria Thornwyn - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

The Rise of Aria Thornwyn

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Aria

Poranne słońce ledwie wychylało się zza drzew, gdy głos Alfy Ryle’a rozbrzmiał na całym dziedzińcu. Jego ton był ostry, przecinający powietrze jak ostrze. Już wiedziałam, że cokolwiek powie dalej, zaboli.

„Od dziś dołączysz do treningu wojowników”, ogłosił głośno, upewniając się, że zgromadzone wilki usłyszały. „Czas, żebyś zrzuciła trochę wagi.”

Te słowa uderzyły jak policzek. Zrzucić wagę. Jakby liczyły się tylko liczby i wstyd. Wyprostowałam się, ale nie odezwałam się. Co miałabym powiedzieć? Że już teraz nienawidzę tego ciała bardziej niż on kiedykolwiek mógłby? Że mam dość udawania, że nie słyszę szeptów?

Kiwnęłam głową raz i odwróciłam się, wbijając zęby w wewnętrzną stronę policzka.

Gdy dotarłam na pole treningowe, inni już się rozgrzewali. Nadzy do pasa wojownicy sparowali w kurzu. Calla stała na środku—wysoka, szczupła, doskonała. Ta sama wilczyca, która kiedyś otwarcie przechwalała się, że próbuje zdobyć uwagę Matthew. Uśmiechnęła się złośliwie, gdy mnie zobaczyła.

„Widać teraz wpuszczają tu każdego, żeby się tarzać po polu”, powiedziała na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. Kilku się zachichotało. Ktoś mruknął: „Mam nadzieję, że nie zapadnie się w błoto.”

Starałam się oddychać. Iść dalej. Być niewidzialna.

Ale Matthew też tam był. Widziałam go stojącego na skraju pola, z rękami skrzyżowanymi na piersi, szczęką zaciśniętą. Jego oczy były nieczytelne—zimne, jak kamień. Nie powstrzymał ich. Nie odezwał się. Po prostu… patrzył.

Ćwiczenia były brutalne. Bolały mnie ramiona. Kolana piekły. Błoto przylepiało się do ubrań, ciążyło mi. Ale nie przestałam. Nie pozwoliłam sobie zapłakać.

„Parować się!” ryknął trener.

Zostałam sama—dopóki Calla nie podeszła z podłym uśmiechem. „Wezmę ją”, zamruczała. „Może być zabawnie.”

Inni się zaśmiali. Nawet trener wyglądał na niezdecydowanego. Ale nie zaprotestował.

Krążyłyśmy wokół siebie. Calla podskakiwała na palcach, jakby to była gra. Moje nogi drżały, ale pięści zaciskałam mocniej.

„Ostrożnie”, wysyczała. „Nie chciałabym, żebyś się przewróciła i kogoś zgniotła.”

I to wystarczyło. Coś we mnie pękło. Rzuciłam się na nią—nie jak wojownik, ale jak burza. Moje ciało zderzyło się z jej w błocie i furii. Nie spodziewała się tego. Jej oczy się rozszerzyły, gdy powaliłam ją na ziemię, przygniatając do błota.

Tłum westchnął zaskoczony. Spojrzała na mnie w szoku—rozcięta warga, rozbita duma. Stałam, ciężko dysząc, błoto spływało mi z ramion. Cisza zawisła gęsta w powietrzu.

Wtedy spojrzałam—niechcący—na niego.

Matthew.

Jego brwi były uniesione. Usta lekko otwarte. Po raz pierwszy nie uśmiechał się kpiąco ani nie marszczył brwi. Wyglądał… na zszokowanego. Jakbym zburzyła obraz, który o mnie miał—i nie wiedział, jak go poskładać.

Ale równie szybko jego oczy znów zrobiły się zimne. Odwrócił się. Zignorował mnie. Jakby to nie miało znaczenia. Jakbym ja nie miała znaczenia.

Trener odzyskał rezon, odchrząknął. „Dość!” zawołał. „Thornwyn! Myślisz, że tak zachowuje się Luna?”

Calla jęknęła, wciąż leżąc w błocie.

„Ona mnie sprowokowała”, powiedziałam, głosem równym, choć serce waliło mi jak szalone.

„Nie jesteś tu, by walczyć. Jesteś tu, by poznać swoje miejsce.”

„Więc może moje miejsce nie jest pod jej piętą.”

Oczy trenera się zwęziły. „Nieposłuszeństwo. Będziesz trenować dwa razy ciężej. O świcie i o zmierzchu. Każdego dnia. Dopóki nie powiem inaczej.”

Kiwnęłam głową. „Dobrze.”

Wzroki śledziły mnie aż poza pole. Część była ciekawa. Część nienawistna. Ale kilka—tylko kilka—spojrzeń było niemal pełnych podziwu.

Jednym z nich był Elias.

Stał na skraju pola, ramiona skrzyżowane. Powoli uśmiechnął się kącikiem ust, gdy mijałam go.

„Nie wiedziałem, że to w tobie jest”, mruknął.

„Ja też nie”, szepnęłam.

Tej nocy ciało bolało mnie w miejscach, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Kolana miałam obdarte, dłonie poranione. Ale po raz pierwszy… nie czułam się słaba. Nie czułam się niewidzialna.

Czułam dumę. Jakbym stanęła wreszcie—nie tylko przeciwko Calli, lecz przeciwko wszystkiemu, co to miejsce mówiło, że nie jestem.

Zwinęłam się pod kocem, wyczerpana, oczy same się zamykały. Myśli były poplątane, emocje głośniejsze niż kiedykolwiek.

Dlatego, gdy rozległo się pukanie do drzwi, prawie tego nie usłyszałam.

Otworzyły się, zanim zdążyłam odpowiedzieć.

Matthew stał w progu, w półcieniu, włosy lekko wilgotne od nocnego powietrza. Jego oczy spotkały moje i znieruchomiałam.

Najpierw nic nie powiedział. Patrzył na mnie, jakby nie wiedział, jak mnie utrzymać. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby biegł.

„Nie powinnaś była się bronić”, powiedział w końcu, cicho. Przejęty.

Spojrzałam na niego. „Co miałam zrobić? Dać się jej znowu upokorzyć?”

„Nie chciałem—” Zawahał się. „Nie pomyślałem, że naprawdę—”

„Dlaczego? Bo nie jestem wystarczająco dobra, żeby walczyć?” odparłam, siadając prosto. „Bo jestem po prostu tą grubą dziewczyną, której żałujesz, że jest związana z twoim losem?”

Nie odpowiedział. Spojrzał na mnie tak, jakby go to rozbijało i nienawidził, że to potrafię. Potem odwrócił się i wyszedł—zostawiając otwarte drzwi i powietrze ciężkie od wszystkich słów, których nie wypowiedział.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Aria

Nie zostałam stworzona do ognisk. Nie do tych, gdzie śmiech przychodził łatwo, gdzie dziewczyny nosiły wianki z kwiatów i tańczyły boso wokół płomieni, jakby były lekkie jak powietrze.

Nie. Byłam tą dziewczyną, która siedziała zbyt nieruchomo, oddychała zbyt płytko, mając nadzieję, że nikt nie pamięta o moim istnieniu.

Wataha świętowała tamtej nocy pełnię księżyca—płomienie migotały wysoko w centrum dziedzińca, muzyka odbijała się echem między drzewami, a wilki krążyły w zgrabnych kręgach pod gwiazdami. Talerze uginały się od pieczonego mięsa, piwo przelewało się po kuflach, a każda wilczyca wyglądała, jakby była z bajki.

Ja nie.

Wymknęłam się, kiedy nikt nie patrzył, moje kroki były ciche na kocich łbach, sukienka ocierała się o krzewy róż i pnącza bluszczu, aż znalazłam ogród ukryty za wschodnim skrzydłem. Księżycowe światło rozlewało się po kamiennej ławce, na której usiadłam, zwijając się w sobie jak sekret.

Głosy z ogniska unosiły się nad żywopłotem—radosne, pełne życia. Skubałam nitkę przy rękawie, udając, że to nie boli. Że to nie czuje się jakby wyrzucono mnie z życia, do którego nigdy nie byłam zaproszona.

Po co tu w ogóle jesteś? pytałam siebie po raz setny. Nie zauważyłam kroków, dopóki się nie odezwał.

— Zawsze się chowasz podczas takich rzeczy?

Odwróciłam się.

Elias.

Beta. Drugi w hierarchii. O bystrych oczach i srebrnym języku. Ale teraz wyglądał łagodniej niż zwykle. Jego ciemne włosy były zaczesane do tyłu, rękawy podwinięte do łokci, a na ustach miał łagodny uśmiech, którego się nie spodziewałam.

— Nie chowałam się — powiedziałam szybko, po czym zatrzymałam się. — Okej. Może jednak tak.

Parsknął śmiechem, ale nie złośliwie, i zrobił powolny krok w moją stronę. — Mogę się przysiąść?

Wahałam się — ale potem skinęłam głową.

Usiadł na kamiennej krawędzi, trochę bliżej niż potrzeba, ale nie na tyle, bym się cofnęła. Cisza między nami była… komfortowa. Jakby nie oczekiwał ode mnie, żebym grała rolę albo się kurczyła.

— Nie pasujesz tu — wyszeptałam, zanim zdążyłam się powstrzymać. Brzmiało to gorzko. Obronnie.

Ale nie poczuł się urażony.

— Nie — odparł Elias łagodnie. — Ty zasługujesz na coś lepszego.

Spojrzałam w dół, gardło miałam ściśnięte. — To kłamstwo. Mój własny ojciec zostawił mnie tu na pastwę losu.

— Daj spokój. Wiesz, że to nieprawda, masz jakiś cel.

Wiatr lekko się nasilił, szeleszcząc liśćmi w ogrodzie. Czułam jego spojrzenie na sobie, nie tak jak patrzyli inni, nie z oceną ani ciekawością. Po prostu… patrzył. Jakbym była czymś wartym zobaczenia.

Nagle wyciągnął rękę i musnął palcami mój nadgarstek.

Znak więzi.

Lśnił lekko w blasku księżyca, jak blizna przetykana światłem gwiazd.

Brwi Eliasa zmarszczyły się. — Nie rościł sobie do ciebie prawa?

Pokręciłam głową, wstyd znów wpełzł we mnie jak trucizna. — Nie. Powiedział, że bym go ośmieszyła.

Szczęka mu się napięła. — To on nie jest ciebie wart.

Coś pękło mi w środku. Nie ból. Nie tęsknota. Coś łagodniejszego. Coś, przy czym oddychało się łatwiej.

Mrugnęłam, próbując nie płakać. — Dlaczego jesteś dla mnie miły?

— Bo ktoś powinien.

Siedzieliśmy tam, otoczeni księżycowym światłem i ciszą, tą która rozciąga się za długo. Zbyt nieruchoma.

Zbyt blisko.

Odwrócił się do mnie, jego spojrzenie było nie do odczytania. Czułam to—zmianę w powietrzu, ból czegoś niewypowiedzianego.

I właśnie, gdy sięgnął, jakby chciał odgarnąć mi włosy z twarzy—

Niski, dziki warkot rozdarł noc. Oboje zerwaliśmy się.

Matthew.

Wkroczył do ogrodu jak burza, jego czarna koszula była półrozpięta, a oczy płonęły czymś dzikim. Pięści miał zaciśnięte, a wilk był tuż pod jego skórą—futro połyskiwało na kostkach, kły wystawały z kącików ust.

— Co to, do diabła, ma być? — warknął.

Elias przesunął się lekko przede mną—nie zasłaniał mnie, po prostu… stał.

Oczy Matthew padły na przestrzeń między nami, potem na mój nadgarstek. Zobaczył znak. Więź. Bliskość. I stracił panowanie.

— Beta, teraz dotykasz tego, co moje? — syknął, głos miał ostry i jadowity.

Elias nie drgnął. — Ona nie jest rzeczą.

— Jest moją partnerką — wysyczał Matthew, robiąc jeszcze krok do przodu.

— Nie rościłeś sobie do niej prawa. Nawet nie patrzyłeś na nią jak na kogoś więcej niż ciężar.

To trafiło w czuły punkt. Klatka piersiowa Matthew unosiła się i opadała. Spojrzał na mnie—a przez ułamek sekundy nie był zły. Był kimś innym. Zdradzonym. Rozdartym. Ale miękkość zniknęła tak szybko, jak się pojawiła.

Odwrócił się teraz całkowicie do mnie, głos mu się obniżył, zwinął w coś okrutnego.

— Dlaczego musisz być taką atencjuszką? — zapytał, oczy zimne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Aria

Tej nocy nie spałam.

Po okrutnych słowach Matthew i tym, jak Elias znów stanął w mojej obronie, po prostu siedziałam na krawędzi wąskiego łóżka, z sercem bijącym jak oszalałe i płonącym umysłem. Więź we mnie już nie była cicha. Była jak pożar, trawiący każdą część mnie, która jeszcze miała nadzieję. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam twarz Matthew, wykrzywioną zazdrością… a potem obrzydzeniem.

Dlaczego musisz się tak podlizywać?

Te słowa wciąż odtwarzały się w mojej głowie. Nienawidziłam, jak bardzo mnie raniły. Jak bardzo się liczyły.

Ale najgorsze? To nie była nienawiść, którą do niego czułam. Nie do końca. To było wszystko inne. Surowy ból naszej więzi. To, jak moje ciało wciąż go pamiętało, nawet kiedy mój umysł krzyczał, żebym uciekła.

A potem był Elias.

Dobry. Delikatny. Szczery. Nie sprawiał, że moje serce biło szybciej jak Matthew—ale sprawiał, że czułam się bezpieczna. A w takim świecie jak ten, może to było cenniejsze od ognia.

Późnym rankiem wymknęłam się z Domu Stada. Dym z ogniska wciąż unosił się w powietrzu, ale większość stada była zajęta treningiem albo obowiązkami. Podążyłam ścieżką, którą poznałam już dawno, tą, która prowadziła w dół, za wschodnią granicę, do cichego zakola rzeki oddzielającego terytorium Błękitnego Kamienia od otwartego lasu.

Woda lśniła w świetle, a ja po raz pierwszy od dni mogłam oddychać. Zsunęłam buty, zanurzyłam stopy w chłodnym nurcie i pozwoliłam ramionom się rozluźnić. Nie usłyszałam, jak podchodzi, aż do chwili, gdy usłyszałam głos za sobą.

„Mogę się przysiąść?”

Elias.

Nie czekał na odpowiedź, po prostu usiadł kilka kroków dalej, na płaskim kamieniu obok mnie. Przez długi czas milczeliśmy. To nie była niezręczna cisza, tylko… ciężka.

W końcu odezwał się: „Powinienem był mu przyłożyć.”

Wypuściłam z siebie cichy śmiech, miękki i smutny. „To by nic nie dało.”

Spojrzał na mnie. „Nie zasługujesz na to, żeby tak na ciebie patrzył, Ario. Ani on, ani nikt.”

„Jestem jego partnerką,” wyszeptałam. „Czy mu się to podoba, czy nie.”

Elias przekrzywił głowę, uważnie mi się przyglądając. „I to oznacza, że może cię traktować jak śmiecia do końca życia tylko przez więź?”

„Nie,” szepnęłam. „Ale nie wiem, jak przestać chcieć, żeby chciał mnie z powrotem.”

Zacisnął szczękę. „Gdybyś nie była jego, Ario…” Zawahał się, jego oczy płonęły. „Już dawno bym cię oznaczył.”

Zabrakło mi tchu.

„A może,” dodał, głosem bardziej szorstkim, „nawet jeśli jesteś… i tak mógłbym.”

Cisza. Była głośna. Była przerażająca. Spojrzałam na niego, szukając choćby cienia żartu, czegokolwiek, co by świadczyło, że nie mówi poważnie. Ale w jego oczach była tylko prawda. Nie umiałam odpowiedzieć. Gardło miałam ściśnięte. W klatce piersiowej ciężej niż kiedykolwiek.

Odwróciłam się z powrotem do wody, szybko mrugając.

„A jeśli Bogini Księżyca się pomyliła?” zapytałam tak cicho, że nie byłam pewna, czy mnie usłyszał. „A jeśli ta więź to jakiś okrutny żart?”

Nie odpowiedział. Po prostu położył dłoń delikatnie obok mojej na kamieniu—blisko, bez dotyku. Po prostu tam.

Tego wieczoru słońce opadało już nisko za drzewa, zalewając Dom Stada złotem. Stałam na skraju dziedzińca, niedaleko areny treningowej, udając, że sortuję zioła z ogrodu uzdrowiciela. W rzeczywistości znów się ukrywałam.

I wtedy usłyszałam głosy. Dwóch mężczyzn.

Matthew i Ryle.

Stali blisko otwartego holu, wystarczająco daleko, by ich słowa niosły się po okolicy, ale wystarczająco blisko, by nie zauważyć mnie skulonej za krzewami róż.

„Ona cię osłabia,” warknął Ryle, głosem jak żwir. „Wahasz się w walce. Wybuchasz na wojowników. Odkąd się pojawiła, twoja ocena jest zamglona.”

„Jest moją partnerką,” wymamrotał Matthew, głosem niskim, ale napiętym.

„To ją oznacz,” rzucił Ryle. „Albo ją wygnaj.”

Cisza. Taka, od której skręca się żołądek.

„Myślisz, że nie zauważyłem, jak inni mówią? Nie szanują jej. Nie szanują ciebie. Chcesz stracić to stado przez jedną miękką dziewczynę i ładny znak?”

Nie mogłam oddychać. W uszach mi dzwoniło. A potem—Matthew spojrzał w górę. Zobaczył mnie. Nasze spojrzenia się spotkały przez dziedziniec.

I po raz pierwszy… nie wyglądał na wściekłego. Nie wyglądał na obrzydzonego. Wyglądał na rozdartego. Zagubionego. Jakby—może, tylko może—właśnie coś wybierał. Kogoś.

Zanim zdążyłam się ruszyć, ruszył w moją stronę. Jego kroki były ostre, szybkie. Serce waliło mi jak młotem.

Był przy mnie w kilka sekund, jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu—nie za mocno, ale stanowczo. Pochylił się blisko.

I wtedy to powiedział, głosem jak grzmot—

„Chodź ze mną. Teraz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Rise of Aria Thornwyn

The Rise of Aria Thornwyn

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa