passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Rise of Aria Thornwyn - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

The Rise of Aria Thornwyn

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Aria

Nie zostałam stworzona do ognisk. Nie do tych, gdzie śmiech przychodził łatwo, gdzie dziewczyny nosiły wianki z kwiatów i tańczyły boso wokół płomieni, jakby były lekkie jak powietrze.

Nie. Byłam tą dziewczyną, która siedziała zbyt nieruchomo, oddychała zbyt płytko, mając nadzieję, że nikt nie pamięta o moim istnieniu.

Wataha świętowała tamtej nocy pełnię księżyca—płomienie migotały wysoko w centrum dziedzińca, muzyka odbijała się echem między drzewami, a wilki krążyły w zgrabnych kręgach pod gwiazdami. Talerze uginały się od pieczonego mięsa, piwo przelewało się po kuflach, a każda wilczyca wyglądała, jakby była z bajki.

Ja nie.

Wymknęłam się, kiedy nikt nie patrzył, moje kroki były ciche na kocich łbach, sukienka ocierała się o krzewy róż i pnącza bluszczu, aż znalazłam ogród ukryty za wschodnim skrzydłem. Księżycowe światło rozlewało się po kamiennej ławce, na której usiadłam, zwijając się w sobie jak sekret.

Głosy z ogniska unosiły się nad żywopłotem—radosne, pełne życia. Skubałam nitkę przy rękawie, udając, że to nie boli. Że to nie czuje się jakby wyrzucono mnie z życia, do którego nigdy nie byłam zaproszona.

Po co tu w ogóle jesteś? pytałam siebie po raz setny. Nie zauważyłam kroków, dopóki się nie odezwał.

— Zawsze się chowasz podczas takich rzeczy?

Odwróciłam się.

Elias.

Beta. Drugi w hierarchii. O bystrych oczach i srebrnym języku. Ale teraz wyglądał łagodniej niż zwykle. Jego ciemne włosy były zaczesane do tyłu, rękawy podwinięte do łokci, a na ustach miał łagodny uśmiech, którego się nie spodziewałam.

— Nie chowałam się — powiedziałam szybko, po czym zatrzymałam się. — Okej. Może jednak tak.

Parsknął śmiechem, ale nie złośliwie, i zrobił powolny krok w moją stronę. — Mogę się przysiąść?

Wahałam się — ale potem skinęłam głową.

Usiadł na kamiennej krawędzi, trochę bliżej niż potrzeba, ale nie na tyle, bym się cofnęła. Cisza między nami była… komfortowa. Jakby nie oczekiwał ode mnie, żebym grała rolę albo się kurczyła.

— Nie pasujesz tu — wyszeptałam, zanim zdążyłam się powstrzymać. Brzmiało to gorzko. Obronnie.

Ale nie poczuł się urażony.

— Nie — odparł Elias łagodnie. — Ty zasługujesz na coś lepszego.

Spojrzałam w dół, gardło miałam ściśnięte. — To kłamstwo. Mój własny ojciec zostawił mnie tu na pastwę losu.

— Daj spokój. Wiesz, że to nieprawda, masz jakiś cel.

Wiatr lekko się nasilił, szeleszcząc liśćmi w ogrodzie. Czułam jego spojrzenie na sobie, nie tak jak patrzyli inni, nie z oceną ani ciekawością. Po prostu… patrzył. Jakbym była czymś wartym zobaczenia.

Nagle wyciągnął rękę i musnął palcami mój nadgarstek.

Znak więzi.

Lśnił lekko w blasku księżyca, jak blizna przetykana światłem gwiazd.

Brwi Eliasa zmarszczyły się. — Nie rościł sobie do ciebie prawa?

Pokręciłam głową, wstyd znów wpełzł we mnie jak trucizna. — Nie. Powiedział, że bym go ośmieszyła.

Szczęka mu się napięła. — To on nie jest ciebie wart.

Coś pękło mi w środku. Nie ból. Nie tęsknota. Coś łagodniejszego. Coś, przy czym oddychało się łatwiej.

Mrugnęłam, próbując nie płakać. — Dlaczego jesteś dla mnie miły?

— Bo ktoś powinien.

Siedzieliśmy tam, otoczeni księżycowym światłem i ciszą, tą która rozciąga się za długo. Zbyt nieruchoma.

Zbyt blisko.

Odwrócił się do mnie, jego spojrzenie było nie do odczytania. Czułam to—zmianę w powietrzu, ból czegoś niewypowiedzianego.

I właśnie, gdy sięgnął, jakby chciał odgarnąć mi włosy z twarzy—

Niski, dziki warkot rozdarł noc. Oboje zerwaliśmy się.

Matthew.

Wkroczył do ogrodu jak burza, jego czarna koszula była półrozpięta, a oczy płonęły czymś dzikim. Pięści miał zaciśnięte, a wilk był tuż pod jego skórą—futro połyskiwało na kostkach, kły wystawały z kącików ust.

— Co to, do diabła, ma być? — warknął.

Elias przesunął się lekko przede mną—nie zasłaniał mnie, po prostu… stał.

Oczy Matthew padły na przestrzeń między nami, potem na mój nadgarstek. Zobaczył znak. Więź. Bliskość. I stracił panowanie.

— Beta, teraz dotykasz tego, co moje? — syknął, głos miał ostry i jadowity.

Elias nie drgnął. — Ona nie jest rzeczą.

— Jest moją partnerką — wysyczał Matthew, robiąc jeszcze krok do przodu.

— Nie rościłeś sobie do niej prawa. Nawet nie patrzyłeś na nią jak na kogoś więcej niż ciężar.

To trafiło w czuły punkt. Klatka piersiowa Matthew unosiła się i opadała. Spojrzał na mnie—a przez ułamek sekundy nie był zły. Był kimś innym. Zdradzonym. Rozdartym. Ale miękkość zniknęła tak szybko, jak się pojawiła.

Odwrócił się teraz całkowicie do mnie, głos mu się obniżył, zwinął w coś okrutnego.

— Dlaczego musisz być taką atencjuszką? — zapytał, oczy zimne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Aria

Tej nocy nie spałam.

Po okrutnych słowach Matthew i tym, jak Elias znów stanął w mojej obronie, po prostu siedziałam na krawędzi wąskiego łóżka, z sercem bijącym jak oszalałe i płonącym umysłem. Więź we mnie już nie była cicha. Była jak pożar, trawiący każdą część mnie, która jeszcze miała nadzieję. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam twarz Matthew, wykrzywioną zazdrością… a potem obrzydzeniem.

Dlaczego musisz się tak podlizywać?

Te słowa wciąż odtwarzały się w mojej głowie. Nienawidziłam, jak bardzo mnie raniły. Jak bardzo się liczyły.

Ale najgorsze? To nie była nienawiść, którą do niego czułam. Nie do końca. To było wszystko inne. Surowy ból naszej więzi. To, jak moje ciało wciąż go pamiętało, nawet kiedy mój umysł krzyczał, żebym uciekła.

A potem był Elias.

Dobry. Delikatny. Szczery. Nie sprawiał, że moje serce biło szybciej jak Matthew—ale sprawiał, że czułam się bezpieczna. A w takim świecie jak ten, może to było cenniejsze od ognia.

Późnym rankiem wymknęłam się z Domu Stada. Dym z ogniska wciąż unosił się w powietrzu, ale większość stada była zajęta treningiem albo obowiązkami. Podążyłam ścieżką, którą poznałam już dawno, tą, która prowadziła w dół, za wschodnią granicę, do cichego zakola rzeki oddzielającego terytorium Błękitnego Kamienia od otwartego lasu.

Woda lśniła w świetle, a ja po raz pierwszy od dni mogłam oddychać. Zsunęłam buty, zanurzyłam stopy w chłodnym nurcie i pozwoliłam ramionom się rozluźnić. Nie usłyszałam, jak podchodzi, aż do chwili, gdy usłyszałam głos za sobą.

„Mogę się przysiąść?”

Elias.

Nie czekał na odpowiedź, po prostu usiadł kilka kroków dalej, na płaskim kamieniu obok mnie. Przez długi czas milczeliśmy. To nie była niezręczna cisza, tylko… ciężka.

W końcu odezwał się: „Powinienem był mu przyłożyć.”

Wypuściłam z siebie cichy śmiech, miękki i smutny. „To by nic nie dało.”

Spojrzał na mnie. „Nie zasługujesz na to, żeby tak na ciebie patrzył, Ario. Ani on, ani nikt.”

„Jestem jego partnerką,” wyszeptałam. „Czy mu się to podoba, czy nie.”

Elias przekrzywił głowę, uważnie mi się przyglądając. „I to oznacza, że może cię traktować jak śmiecia do końca życia tylko przez więź?”

„Nie,” szepnęłam. „Ale nie wiem, jak przestać chcieć, żeby chciał mnie z powrotem.”

Zacisnął szczękę. „Gdybyś nie była jego, Ario…” Zawahał się, jego oczy płonęły. „Już dawno bym cię oznaczył.”

Zabrakło mi tchu.

„A może,” dodał, głosem bardziej szorstkim, „nawet jeśli jesteś… i tak mógłbym.”

Cisza. Była głośna. Była przerażająca. Spojrzałam na niego, szukając choćby cienia żartu, czegokolwiek, co by świadczyło, że nie mówi poważnie. Ale w jego oczach była tylko prawda. Nie umiałam odpowiedzieć. Gardło miałam ściśnięte. W klatce piersiowej ciężej niż kiedykolwiek.

Odwróciłam się z powrotem do wody, szybko mrugając.

„A jeśli Bogini Księżyca się pomyliła?” zapytałam tak cicho, że nie byłam pewna, czy mnie usłyszał. „A jeśli ta więź to jakiś okrutny żart?”

Nie odpowiedział. Po prostu położył dłoń delikatnie obok mojej na kamieniu—blisko, bez dotyku. Po prostu tam.

Tego wieczoru słońce opadało już nisko za drzewa, zalewając Dom Stada złotem. Stałam na skraju dziedzińca, niedaleko areny treningowej, udając, że sortuję zioła z ogrodu uzdrowiciela. W rzeczywistości znów się ukrywałam.

I wtedy usłyszałam głosy. Dwóch mężczyzn.

Matthew i Ryle.

Stali blisko otwartego holu, wystarczająco daleko, by ich słowa niosły się po okolicy, ale wystarczająco blisko, by nie zauważyć mnie skulonej za krzewami róż.

„Ona cię osłabia,” warknął Ryle, głosem jak żwir. „Wahasz się w walce. Wybuchasz na wojowników. Odkąd się pojawiła, twoja ocena jest zamglona.”

„Jest moją partnerką,” wymamrotał Matthew, głosem niskim, ale napiętym.

„To ją oznacz,” rzucił Ryle. „Albo ją wygnaj.”

Cisza. Taka, od której skręca się żołądek.

„Myślisz, że nie zauważyłem, jak inni mówią? Nie szanują jej. Nie szanują ciebie. Chcesz stracić to stado przez jedną miękką dziewczynę i ładny znak?”

Nie mogłam oddychać. W uszach mi dzwoniło. A potem—Matthew spojrzał w górę. Zobaczył mnie. Nasze spojrzenia się spotkały przez dziedziniec.

I po raz pierwszy… nie wyglądał na wściekłego. Nie wyglądał na obrzydzonego. Wyglądał na rozdartego. Zagubionego. Jakby—może, tylko może—właśnie coś wybierał. Kogoś.

Zanim zdążyłam się ruszyć, ruszył w moją stronę. Jego kroki były ostre, szybkie. Serce waliło mi jak młotem.

Był przy mnie w kilka sekund, jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu—nie za mocno, ale stanowczo. Pochylił się blisko.

I wtedy to powiedział, głosem jak grzmot—

„Chodź ze mną. Teraz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Aria

Trzask drzwi rozległ się jak ostrzegawczy strzał.

Dłoń Matthew'a puściła moje nadgarstek w chwili, gdy przekroczyliśmy próg jego prywatnych komnat. Pokój był ciemny, rozświetlany jedynie migotaniem cicho płonącego ognia w kominku. Cienie tańczyły na kamiennych ścianach, grube zasłony szczelnie zaciągnięte – żeby nie wpuszczać świata… albo może, żeby mnie w nim uwięzić.

Chodził tam i z powrotem. Jak burza zamknięta w klatce, jego kroki były ostre i niespokojne. Mięśnie napięte pod czarną koszulą, pięści zaciśnięte przy bokach, szczęka aż drgała. Jego złotobrązowe oczy nie spotkały moich, ale czułam żar jego gniewu, jakby był czymś żywym.

„Nie chciałem tego,” warknął.

Serce waliło mi tak mocno, że aż bolało. „To pozwól mi odejść.”

Mój głos załamał się na ostatnim słowie. Nienawidziłam, jak słabo zabrzmiałam. Jego spojrzenie natychmiast odnalazło moje.

„Nie,” powiedział ostro. „Myślisz, że to takie proste?”

Wpatrywałam się w niego. „Powinno być. Jeśli doprowadzam cię do takiej złości… jeśli tak bardzo nienawidzisz tej więzi – po prostu pozwól mi odejść.”

Jego dłonie zacisnęły się na oparciu krzesła, jakby miał je zaraz rozerwać na pół. „Nie rozumiesz,” wycedził. „To nigdy nie miało być kwestią wyboru.”

„Ja też tego nie wybrałam,” wyszeptałam, robiąc mały krok do przodu. „Nie prosiłam o to. Nie prosiłam o ciebie.”

To coś w nim poruszyło. Odwrócił się znowu, przesuwając dłonią po włosach. Jego głos opadł nisko, chropawy od czegoś, co nie było bólem – ale było blisko.

„Jest inny Alfa,” powiedział napiętym tonem. „Z Czerwonej Rzeki.”

Zamrugałam. „Co to ma ze mną wspólnego?”

W końcu odwrócił się do mnie, jego wzrok płonął. „Słyszał o tobie. Że jesteś… tutaj. Że jesteś nieoznaczona.”

Zabrakło mi tchu. „I?” spytałam, serce biło jak oszalałe.

Spojrzenie Matthew’a pociemniało. „Poprosił o wizytę. Chce cię poznać.”

Cofnęłam się. „Dlaczego?”

Nie odpowiedział od razu. Kiedy to zrobił, jego głos był cichy – ale przepełniony wściekłością.

„Bo myśli, że jesteś dostępna.”

Wyschło mi w ustach.

„Chce cię zalecać. Zawiązać sojusz przez parowanie. A jeśli cię nie oznaczę – jeśli nie pokażę, że jesteś moja – spróbują cię odebrać.”

Wpatrywałam się w niego, świat jakby się kołysał. „Więc jestem pionkiem. Żetonem w twojej polityce?”

Zrobił dwa kroki w moją stronę, oczy błysnęły. „Jesteś moją parą.”

„To czemu tak się nie zachowujesz?” warknęłam. „Czemu mnie upokorzyłeś? Czemu pozwoliłeś swojemu ojcu mówić o mnie jak o niczym?”

Jego szczęka się zacisnęła. Oddychał ciężko.

„Bo ta więź… to nie miałaś być ty.”

Te słowa bolały bardziej niż pazury.

Łzy zapiekły mnie w oczach, ale je powstrzymałam. „Wiem, że nie jestem tym, czego chciałeś.”

„Nie,” warknął. „Nie jesteś. Ale jesteś tym, co dostałem.”

Między nami zapadła cisza jak mur. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam mówić.

I wtedy się poruszył. Szybko, bez ostrzeżenia. Przemierzył pokój w dwóch krokach, złapał mnie za nadgarstek – i zanim zdążyłam się wyrwać, wbił kły w bok mojej szyi.

Zachłysnęłam się powietrzem.

Ból był ostry, ale zaraz potem fala gorąca i mocy odebrała mi dech. Kolana się pode mną ugięły. Ogień rozlał się po moich żyłach. Każdy nerw w moim ciele zapłonął, więź zatrzasnęła się z ostatecznością, której nie mogłam powstrzymać, nie mogłam zmienić.

Poczułam to. Pieczęć. Oznaczenie. Więź, która teraz całkowicie mnie z nim połączyła. Moja para.

Mój Alfa.

Uścisk Matthew’a zelżał, odsunął się. Jego usta były zabarwione na czerwono. Jego oczy – puste.

„Teraz jesteś moja,” powiedział chłodno.

Sięgnęłam dłonią do świeżej rany na szyi. Pulsowała pod skórą, bolała. Paliła.

Nie dotknął mnie. Nie spojrzał na mnie jak na swoją. Wprost przeciwnie. Odwrócił się, pięści zaciśnięte przy bokach.

„Nie zapomnij,” powiedział, głosem ostrym jak brzytwa, „zrobiłem to dla stada.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Rise of Aria Thornwyn

The Rise of Aria Thornwyn

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa