passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Triplet Pact - Rozdział #4 - autor itsvlada

The Triplet Pact

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Mira

– Więc… – głos Amber zaskrzypiał w moim telefonie – jak minął ci pierwszy dzień w pracy?

Padłam na łóżko, jakby cały dzień wyssał ze mnie ostatnie resztki energii. – O Boże, on ma takie podejście. Jakby… gdzie to było wczoraj?

– O co ci chodzi?

Przetoczyłam się na plecy, wbijając wzrok w sufit. – Wczoraj u ciebie był rozluźniony. Żartowaliśmy, uśmiechał się do mnie – naprawdę się uśmiechał. Dzisiaj? Zimny. Surowy. Jakby… balansował na granicy trybu przerażającego szefa.

Amber zaśmiała się. – Może po prostu się przy tobie denerwuje.

Prychnęłam. – Dlaczego miałby się denerwować? Wczoraj nie wyglądał na spiętego, kiedy flirtowałaś z nim jakby ci od tego zależało życie.

– To co innego – odparła swobodnie. – Wczoraj miał wolne.

– Amber, nie żartuję, jego osobowość zmienia się jak pogoda w Seattle. Rano podczas rozmowy kwalifikacyjnej był cały na poważnie – krótkie odpowiedzi, ostry ton, zero uśmiechu, trochę flirtu… albo to ja już sobie wmawiam. Na twoim przyjęciu w ogrodzie był łagodny, droczył się. A dzisiaj? Jakby ktoś mu nasikał do kawy.

– To jaki właściwie był dzisiaj?

Usiadłam, gestykulując dziko, choć i tak mnie nie widziała.

– Nie był okrutny, nie krzyczał, ale wszystko było takie wymagające. Taki ton, że sama się prostujesz, nawet nie wiedząc kiedy.

– Mmh – mruknęła Amber, jakby szykowała się do kolejnej docinki.

– I to jest mylące – ciągnęłam. – Bo pamiętam, że był… tajemniczy. Trochę żartobliwy. I – nie przewracaj oczami – uwodzicielski. Więc pomyślałam, że coś musiało się wydarzyć, że ma taki humor. Albo po prostu w pracy jest bardziej profesjonalny.

– To miałoby sens.

– Tylko że… – ściszyłam głos – nie był aż taki profesjonalny.

– O?

– Było dziś kilka takich momentów – przyznałam. – Na przykład sposób, w jaki na mnie patrzył. Przysięgam, jego spojrzenie było pełne żaru. I raz, kiedy musnął moją dłoń, choć wcale nie musiał być tak blisko. To było… zamierzone. Albo sobie coś wmawiam. Może to przez te wszystkie pikantne książki, które czytam.

Amber parsknęła. – Albo robi to specjalnie, żeby ci namieszać w głowie.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi do mojego pokoju otworzyły się z impetem.

– Tato! – podniosłam się błyskawicznie. – Ile razy mam powtarzać? Prywatność!

Z telefonu natychmiast dobiegł głos Amber: – Dzień dobry, tato Miry! Jak się pan miewa?

Ojciec spojrzał na mnie beznamiętnie.

– Witaj, Amber. Po raz tysięczny – pan Kensington. Mam się dobrze. – Wykonał ręką gest, to uniwersalne „kończ już”.

Westchnęłam do telefonu. – Zadzwonię później.

– Dobra – powiedziała Amber. – A i…

Rozłączyłam się, zanim zdążyła dokończyć, i spojrzałam na tatę. – Co teraz?

– Dziś kolacja z Leo.

Mrugnęłam. – Po co? Przecież widziałam go dzisiaj. Serio muszę go już znowu oglądać?

Ojciec poprawił mankiet koszuli. – Leo właśnie wrócił i uważam, że powinniśmy wszyscy razem porozmawiać.

Zmarszczyłam brwi. – Właśnie wrócił? Skąd? Przecież widziałam go dzisiaj.

Wzruszył ramionami. – Myślałem, że był na spotkaniu w New Jersey, ale może to było w zeszłym tygodniu czy coś. Pamięć już mi szwankuje. W każdym razie – czterdzieści pięć minut. Ubierz się odpowiednio.

I wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Siedziałam jeszcze chwilę, próbując pojąć, jakim cudem mój ojciec myśli, że nie widziałam dziś Leo, skoro spędziłam cały ranek będąc przez niego ustawiana.

Albo był zdezorientowany, albo coś się tu nie zgadzało.

Czterdzieści minut później po raz czwarty poprawiałam szminkę przed lustrem. Czarna sukienka – prosta, dopasowana, bezpieczna. Włosy rozpuszczone. Makijaż neutralny.

Wmawiałam sobie, że to nie dla Leo, ale odbicie w lustrze mi nie wierzyło.

Na dole jadalnia była już przygotowana. Ojciec rozmawiał z kimś z obsługi, gdy weszłam, ale mój wzrok od razu powędrował do mężczyzny przy stole.

Leo już siedział, bez marynarki, rękawy podwinięte do łokci, zegarek błyszczał pod światłem żyrandola.

W chwili, gdy stuknęłam obcasami o podłogę, jego spojrzenie odnalazło moje.

– Dobry wieczór, Miro – powiedział niskim, ciepłym głosem.

– Dobry – odparłam, wsuwając się na krzesło naprzeciw niego.

Czułam, jak jego wzrok śledzi mój każdy ruch, powoli, dokładnie – jakby głaskał mnie niewidzialną dłonią.

To nie był Leo z dzisiaj z pracy. Ten nie był rozkojarzony ani nieobecny. Nie zerkając na zegarek, nie mówiąc szorstko. Był obecny. W pełni.

I nie odwrócił wzroku. Ani razu.

Nie wtedy, gdy obsługa nalewała wodę. Nie wtedy, gdy mój ojciec zajmował miejsce. Nie podczas rozmów o interesach.

Próbowałam skupić się na stole, na idealnie ustawionych sztućcach, na czymkolwiek, byle nie czuć ciężaru jego spojrzenia. Ale to było jak próba ignorowania słońca na skórze – nie da się udawać, że go tam nie ma.

Dziś w biurze był blisko, ale nie skupiony na mnie w ten sposób. Teraz… to było pochłaniające.

Podniosłam kieliszek, by się napić, i niemal mi się zatrzęsła ręka.

– No i jak Mira się spisała pierwszego dnia? – zapytał ojciec, patrząc na nas oboje.

Kącik ust Leo uniósł się lekko. – Szybko się uczy.

Rzuciłam mu spojrzenie, serce przyspieszyło. – Staram się – odpowiedziałam lekko.

– Robi więcej niż tylko się stara – powiedział, nie spuszczając ze mnie wzroku. – Uważnie słucha.

Ojciec się uśmiechnął, nieświadomy podtekstów. – Zawsze była dobrą słuchaczką.

Wbiłam widelec w warzywa na talerzu, próbując nie wiercić się pod warstwami znaczeń w tonie Leo.

Rozmowa przeszła na ojca i Leo – trendy rynkowe, wspólne kontakty, nadchodzące wydarzenia – ale nawet rozmawiając z kimś innym, Leo nie tracił mnie z pola widzenia.

To było rozbrajające. I… niebezpieczne.

W końcu odważyłam się spojrzeć mu prosto w oczy. Czułam, jak prowadzimy rozmowę, której nikt inny przy stole nie słyszy.

Szybko spuściłam wzrok na talerz, gorąco wspinało się po szyi.

To nie był ostrożny, zimny profesjonalista, którego znałam zaledwie kilka godzin temu. To był ktoś bliższy mężczyźnie z ogrodowego przyjęcia Amber – ale bardziej intensywny, bardziej zamierzony.

Jakby podjął decyzję i dawał mi o tym znać bez słów.

Jedzenie przed oczami rozmazało się. Myślałam tylko o tym, jak jego spojrzenie mnie przeszywa, niespiesznie, zawłaszcza przestrzeń bez dotykania.

Ojciec zaśmiał się z czegoś, co powiedział, ale nie usłyszałam dowcipu.

Kiedy znów zerknęłam, Leo wciąż na mnie patrzył, spokojnie, bez uśmiechu – tylko ciemna, nieczytelna intensywność.

Wmawiałam sobie, że to tylko wyobraźnia, efekt nadmiaru książek i braku doświadczenia. Że ten żar czuję tylko ja.

A wtedy powiedział, na tyle cicho, by ojciec nie dosłyszał:

– Chcę widzieć więcej tej twojej strony.

Serce mi zadrżało. – Jakiej strony?

Jego oczy na moment opadły, a potem znów spotkały moje. – Tej, która nie odwraca wzroku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Mira

„Pan Stern chce cię widzieć.”

Podniosłam wzrok znad biurka. Dziewczyna z recepcji opierała się o framugę drzwi, gotowa wyjść z biura po godzinach, z uśmiechem jakby właśnie oznajmiła mi, że niebo się wali.

Wciąż nie znałam jej imienia—Bethany? Brianna? Bitch-cośtam.

Żołądek mi się ścisnął. „Powiedział, o co chodzi?”

„Nie.” Wyartykułowała „nie” z przesadą. „Ale na twoim miejscu bym się pospieszyła. Ma jeden ze swoich nastrojów.”

Świetnie. Właśnie tego było mi trzeba po wczorajszej nocy.

Palce wciąż mnie bolały od pisania, poprawiania katastrofy na arkuszu kalkulacyjnym, którą sama spowodowałam wczoraj—prosty błąd we wzorze, który rozprzestrzenił się na cały kwartalny raport.

Leo nie powiedział ani słowa, gdy to odkrył. To było gorsze niż krzyk.

Widziałam, jak napina mu się mięsień na szczęce, jak jego palce bębnią raz, tylko raz, w blat biurka, zanim się odwrócił.

„Napraw to,” to wszystko, co powiedział, głosem zimnym jak zimowy mróz.

Zostałam więc do północy, poprawiając ten głupi błąd. Był w swojej „arktycznej erze”, jak powiedziałaby Amber—zimny głos, urywany ton, oczy jak szkło. Widziałam podskórne rozdrażnienie, ale wtedy nie powiedział o tym dużo.

Co oznaczało, że zachował to na dziś.

Zapukałam do jego drzwi. „Proszę wejść.”

Leo siedział za biurkiem, bez marynarki, podwinięte rękawy, przeglądając akta. Nie spojrzał od razu.

„Panno Kensington.”

Weszłam do środka, zamykając za sobą drzwi. „Panie Stern.”

„Zamknij drzwi.”

Kliknięcie zabrzmiało zbyt głośno.

Odłożył akta i odchylił się na krześle.

„Twój błąd z wczoraj kosztował nas dwanaście godzin produktywności.” Jego głos był równy, opanowany. „Jutro rano jest posiedzenie zarządu. Gdybym nie zauważył twojego błędu, przedstawilibyśmy inwestorom fałszywe dane.”

„Wiem. Przepraszam—”

„Przepraszam nie naprawia niekompetencji.” Odszedł od biurka, każdy ruch był zamierzony. „Rozumiesz, że za takie zaniedbania są konsekwencje?”

„Zostałam po godzinach i wszystko naprawiłam.”

„To absolutne minimum.” Zatrzymał się trzy stopy ode mnie. „Musisz zostać ukarana.”

To słowo uderzyło mnie jak lodowata woda. Zamarłam, wpatrując się w niego. „Ukarana?”

„Tak.”

Otworzyłam usta, potem je zamknęłam. Rozumiałam swój błąd, powagę tego, co mogło się stać, ale sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że skóra zapiekła mnie od środka.

Zaśmiałam się, lecz brzmiało to bardziej nerwowo niż sarkastycznie.

Powietrze między nami jakby się skurczyło. W gardle mi zaschło. „Żartujesz.”

„Wyglądam, jakbym żartował?” Jego głos był spokojny, niemal rozmowny, ale było w nim coś—podskórny ton, który ścisnął mi brzuch.

Leo podszedł bliżej, okrążył mnie, stanął za mną. Od niego biło ciepło, mimo lodowatego zachowania. „Usiądź na moim biurku.”

Odwróciłam głowę, zdezorientowana. „Co?”

„Słyszałaś. Usiądź na moim biurku.”

„To—” zaczęłam protestować, lecz przerwał mi.

„I zdejmij majtki.”

Te słowa uderzyły mnie jak policzek, którego jeszcze nie poczułam. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. „Słucham?”

„Nie powtórzę się drugi raz.”

Zmrużyłam oczy. „To jakiś żart? Bo jeśli tak—”

„To nie żart.” Jego ton nie drgnął.

Był już bardzo blisko—na tyle, że wyczułam ciepło jego ciała przez niewielką odległość.

„Podpisałaś kontrakt, panno Kensington. To znaczy, że wykonujesz moje polecenia. Wszystkie. Bez wyjątku.”

Serce uderzyło mi tak mocno, że musiałam przełknąć ślinę i odwróciłam się do niego całkowicie.

„Żadna posada nie wymaga—” wykonałam nieokreślony gest, czując jak gorąco wspina się po mojej szyi, „—to jest kompletnie nieprofesjonalne.”

„Tak sądzisz?” Jego spojrzenie zwęziło się niebezpiecznie.

„Tak! Żaden kontrakt pracy nie może—”

Jego dłonie nagle zacisnęły się na mojej talii, podniósł mnie z zaskakującą siłą. Zanim zdążyłam zareagować, siedziałam już na jego biurku, spódnica napinała się na udach, jego dłonie mocno trzymały moją talię.

Chłód wypolerowanego drewna pod moimi dłońmi sprawił, że wstrzymałam oddech.

„Co do cholery—”

Chwycił leżącą obok teczkę, mój kontrakt, i uderzył nim o moje udo z taką siłą, że podskoczyłam.

„Przeczytaj.” Otworzył go na stronie, którą miał już przygotowaną, palcem wskazując wybrany fragment. „Tutaj.”

Spojrzałam w dół, i tam było to, wydrukowane czarno na białym: Asystentka niezwłocznie wykona wszelkie polecenia pana Sterna, jakiejkolwiek natury.

Wpatrywałam się. „Jakiejkolwiek natury?”

„Nie przeczytałaś tego przed podpisaniem?” Kącik jego ust uniósł się, ale to nie był uśmiech. „Niezwykle nierozsądne.”

Mój głos spoważniał. „Ja… ufałam ci.”

„Błąd numer jeden.”

Gorąco wypełniło mi szyję i twarz. Przesunął się między moimi kolanami, jego dłonie spoczęły na moich udach, ściskając je na tyle mocno, że wiedziałam, iż nie pozwoli mi się wymknąć.

Nie żebym moje zdradzieckie ciało chciało się ruszyć.

„Jesteś nieprawdopodobny,” powiedziałam, ostrzej niż czułam. „Jesteś przyjacielem mojego ojca—”

„Twój ojciec,” przerwał Leo, jego uścisk się wzmocnił, „wyraźnie prosił, bym dał ci prawdziwe doświadczenie w biznesie. Chciał, żebyś zrozumiała, jak naprawdę działa świat. Konsekwencje. Dynamikę władzy.”

Jego kciuki nacisnęły materiał mojej spódnicy, a ja walczyłam, by oddychać spokojnie.

Profesjonalizm. Muszę zachować profesjonalizm, nawet jeśli majtki mam już wilgotne.

„To nie jest biznes,” wydusiłam ledwo słyszalnie.

„Wszystko jest biznesem.” Jego głos stał się niższy, bardziej intymny mimo ostrych słów. „Każda interakcja. Każdy kontrakt. Każda umowa. Chciałaś uciec od chronionego życia, prawda? Błagałaś o tę posadę.”

„Nie o to—”

„Właśnie o to.” Pochylił się bliżej, jego oddech musnął moje usta. „Jeszcze mi za to podziękujesz.”

Jego dłonie przesunęły się wyżej po moich udach, wystarczająco, by zadrżał mi oddech.

„Lekcja pierwsza: Zawsze czytaj, zanim podpiszesz. Bo gdy już to zrobisz—twoje ciało, twoje decyzje, nawet twoje życie… mogą trafić w czyjeś ręce.”

W biurze zabrakło powietrza. Moja skóra płonęła tam, gdzie mnie dotykał, nawet przez materiał.

Każdy instynkt zawodowy krzyczał, by go odepchnąć, wyjść, zgłosić wszystko. Ale kontrakt—ten cholerny kontrakt, który bezmyślnie podpisałam—wiązał mnie równie skutecznie jak kajdany.

„Jestem człowiekiem, który dotrzymuje słowa.” Jego kciuki przesunęły się, muskając powoli wrażliwą skórę moich ud od wewnątrz. „Obiecałem ci, że dostaniesz doświadczenie, którego nie zapomnisz.”

„To szaleństwo…” wyszeptałam, ale ciało zdradziło mnie, pochylając się nieznacznie do przodu, kolana mimowolnie objęły go mocniej.

Puls miałam rozbity—pół na pół: oburzenie i… coś o wiele bardziej lekkomyślnego.

„To jest—”

„To jest teraz twoja rzeczywistość, panno Kensington.” Jego głos był jedwabiem na stali. „Każde zadanie. Każde polecenie. Każda kara, którą uznam za konieczną.”

„Ja—”

„Chciałaś prawdziwego świata? To jest on. Władza. Kontrola. Konsekwencje. Silni ustalają zasady, a nieostrożni…”

Leo odsunął się o krok na tyle, by spojrzeć mi w oczy, a jego kciuk przesunął się celowo po moich udach.

„…uczą się ich słuchać.”

Byłam uwięziona—przez mój podpis, przez jego bliskość, przez własną lekkomyślną ufność.

A pod złością, pod szokiem, coś innego zwijało się ciasno w mojej piersi. Coś, co odpowiadało na jego dominację zdradliwym ogniem, którego nie potrafiłam stłumić.

„A teraz,” powiedział Leo, przyciągając mnie za uda jeszcze bliżej i patrząc mi w twarz, „omówimy twoją karę, jak należy?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Victor

Ona myśli, że jestem Leo.

Nie mam jej tego za złe. Wszyscy tak myśleli.

Nawet nasi rodzice, przez pewien czas. Tak, jesteśmy trojaczkami. Tak, wyglądamy podobnie. Bardzo. Może nawet identycznie. Ale nigdy nie mylili Leo ze mną. Ani Milo z Leo.

Wiedziałem, że gdy Leo „zatrudnił” ją z przysługi, to nie tylko dlatego, że jej ojciec poprosił. Leo nigdy nie robi niczego „po prostu”. On sadzi ziarna. Czeka na rezultaty.

To jedyna rzecz, którą dzielimy—strategię. To i twarz.

„Panno Kensington”, powiedziałem pierwszego dnia—mojego pierwszego dnia z nią—kiedy weszła do biura z tym jasnym, pełnym oczekiwania spojrzeniem. „Zostanie pani po godzinach.”

„Jest jakiś problem?” zapytała.

„Sama go pani stworzyła”, powiedziałem, stukając w raport. „Proszę to naprawić. Potem przynieść z powrotem.”

Obserwowałem, jak prostuje ramiona. Nienawidzi rozczarowywać ludzi. Jeszcze bardziej nienawidzi, że nie potrafi mnie odczytać. Większość ludzi nie potrafi.

Ale Mira jest inna. Nawet mój doktorat nie pozwala mi do końca jej zrozumieć.

Sprawia wrażenie naiwnej. Ale potem patrzy mi prosto w oczy, jakby próbowała otworzyć drzwi. Jest odważna w przebłyskach, ostrożna w innych chwilach. Przesuwam się bliżej—bliżej niż wypada—tylko po to, by sprawdzić, czy się wzdrygnie.

Nie robi tego.

„Coś jeszcze?” zapytała tamtego pierwszego wieczoru, cicho, ale pewnie.

„Dokładność”, powiedziałem. „I szybkość.”

Przełknęła ślinę. „Postaram się lepiej.”

„Tak będzie”, odpowiedziałem i zostawiłem ją z cichym szumem piętra i blaskiem ekranu.

Zostałem dłużej, niż musiałem, na korytarzu, obserwując jej cień przesuwający się po szkle. Studiowałem. Testowałem. Czekałem na uczucie, które rzadko się pojawia.

Nic. Tylko lekki podmuch, jak wiatr w zamkniętym pokoju.

Irytujące.

Ludzie są jak figury szachowe. To nic osobistego. Piony nadają tempo. Skoczki łamią zasady. Gońce to uprzedzenia. Wieże to siła.

Hetmany—hetmany kończą grę.

Wolę czyste szachownice: bez hałasu, bez litości. Wywierasz presję. Przewidujesz reakcję. Wymuszasz ruch.

Na razie ona jest pionkiem—w naszej małej grze o nazwie Pakt Trojaczków. Leo nazwał to lata temu, bo się nudził i chciał się bawić.

„Dla zabawy”, powiedział. Miał na myśli kontrolę.

Milo dołączył, bo kocha podążać za Leo, nawet jeśli to boli. Ja dołączyłem, bo lubię dane. Wzorce. Dowody. Jeśli wykonasz wystarczająco dużo prób, ludzie sami powiedzą ci, kim są.

Fascynuje mnie to, że nikt nas nie rozróżnia.

To było zabawne, gdy byliśmy chłopcami. Teraz jest użyteczne.

Ale gdy naprawdę nas poznasz, różnice są oczywiste. Leo wypełnia pokój i sprawia, że dziękujesz mu za powietrze. Milo rozpływa się na obrzeżach i sprawia, że chcesz się położyć. Ja jestem tym, który nigdy nie mruga.

Ale tym razem Leo zrobił coś… dziwnego.

Nie wybrał naszej zwyczajowej ofiary—naszego wieku, naszych kręgów. Wybrał dziewczynę młodszą o dekadę. Niedoświadczoną. Chronioną.

„Zobaczmy”, powiedział, oczy błyszczące jak wirująca moneta, „który z nas jest ‘tym idealnym fikcyjnym mężczyzną’, o którym czytała.”

Dla niego żart. Dla mnie laboratorium. Dołączyłem klauzulę do jej umowy i przesunąłem papier przez stół. Leo uśmiechnął się z przekąsem. Milo się skrzywił. Podpisałem za nas wszystkich.

Teraz ona siedzi na moim biurku.

Nie swoim. Właściwie, nawet nie moim. Leo. To biurko Leo.

A Leo patrzy. Z daleka.

Czuję na sobie obiektyw kamery. Pewnie siedzi w jakiejś sali konferencyjnej, udając, że słucha kwartalnych prognoz, ale prawdziwą uwagę skupia tutaj, na niej. Na mnie.

Jej kolana są złączone, tablet ściska w dłoniach jak linę ratunkową.

„Otwórz usta.”

Mruga. „Co—”

„Nie pytaj, Miro. Po prostu zrób to.”

Coś w moim tonie przecina jej wahanie. Jej wargi powoli się rozchylają, posłusznie, choć ostrożnie.

Wkładam dwa palce między nie, nie odrywając wzroku od jej oczu, gdy jej oddech ogrzewa mi skórę. Najdelikatniejszy dotyk jej języka spotyka mój gest, zanim cofa się odrobinę, niepewna.

Zniżam głos. „Dobra dziewczynka.”

Gdy wyciągam dłoń, błyszczy. Jej klatka piersiowa unosi się i opada szybciej.

„Leo…” mówi — i nie poprawiam jej. Jeszcze nie.

Palcami sunę od jej żuchwy do zagłębienia gardła. Zatrzymuję się tam, czując, jak jej puls wali pod moim dotykiem.

„Jesteś spięta”, szepczę.

„Bo ty—” Przełyka ślinę. „To nie jest profesjonalne.”

Zaciskam uchwyt, nie żeby ją zranić, tylko tyle, by przypomnieć jej, kto ustala tempo. „Profesjonalizm jest przeceniany.”

Jej uda drgają, rozchylają się minimalnie. Próbuje o tym nie myśleć, co mówi mi, że myśli tylko o tym.

„Możesz to przerwać”, mówię.

„Ty też możesz”, odcina się.

Uśmiecham się z satysfakcją. Nie wie, jak bardzo mi się to podoba.

Moja dłoń przesuwa się niżej, sunąc po przodzie jej bluzki, aż ta opada z powrotem na miejsce, potem wsuwam ją pod brzeg jej spódnicy. Jej oddech przyspiesza; chwyta krawędź biurka, jakby szykowała się na uderzenie.

„Patrz na mnie.”

Jej oczy wbijają się w moje i widzę dokładnie ten moment, gdy jej kręgosłup sztywnieje, instynkt każe jej się przygotować na to, co nadejdzie. Ale oddech ją zdradza—rwie się, łapie, zanim zmusza go do równomiaru.

Prowadzę dotyk tam, gdzie chcę, i wstrząs, który przez nią przechodzi, jest natychmiastowy. Kolana drgają, palce zaciskają się na biurku, a usta rozchylają na ostry wdech.

„Oddychaj”, szepczę, głosem tak niskim, że zdaje się oplatać jej ucho.

„Oddycham”, szepcze, ale drżenie w jej głosie mówi mi, że kłamie.

Naciskam trochę mocniej, powoli, celowo, obserwując, jak jej rzęsy trzepoczą, zanim zaciska powieki. Szczęka napina się, jakby coś powstrzymywała, ale potem zaczyna pękać—napięcie uchodzi z niej, gdy uda opadają szerzej, nawet nie zauważając tego.

„Dobrze”, mówię, pochylając się tak, że moje usta niemal dotykają małżowiny jej ucha. „Nie walcz z tym.”

„Nie—” Jej protest zamiera w drżącym oddechu. „Nie walczę.”

Moje wargi muskają jej skroń, dłoń utrzymuje stały rytm. „Dobra dziewczynka.”

Pochyla się lekko do przodu, niezdolna utrzymać się prosto, palce wbijają się w politurowane drewno. „O Boże—”

„Właśnie tak”, szepczę, każde słowo dostosowane do powolnego ruchu moich palców. „Zostań tak.”

„Proszę…”

„Proszę co?” prowokuję, naciskając tak, by jej biodra drgnęły ku mnie.

Włosy opadają jej na twarz, gdy kręci głową.

„Powiedz to.”

Jej głos to ledwie szept. „Nie przestawaj.”

Wolny uśmiech wygina mi usta. „Tak ładnie prosisz, kiedy błagasz.”

Z jej gardła wyrywa się stłumiony jęk, ciało instynktownie napiera do przodu. Zatrzymuję ruch, na tyle, by zadrżała z frustracji.

„Głośniej.”

Wzdycha, biodra wyginają się w moją dłoń. „Proszę.”

„Właśnie tak.” Przyspieszam nieznacznie, obserwując, jak jej uda napinają się i drżą.

Jej paznokcie wbijają się w blat, oddech się rwie, usta rozchylają w cichym, bezradnym jęku, którego pewnie nie chciała mi dać usłyszeć.

„Spójrz na mnie”, mówię.

To wymaga wysiłku, ale podnosi głowę, oczy zamglone, usta otwarte. W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotykają, rozpada się.

Jej krzyk zaczyna się ostro, potem łamie się na nierówne westchnienia, gdy zaciska się wokół moich palców, całe ciało drży w falach. Ściska biurko, jakby to była jedyna rzecz, która ją trzyma.

Obserwuję, jak się rozpada, widzę dokładny moment, w którym całkowicie traci kontrolę. Trzymam dłoń między jej nogami, kciukiem zataczam kółka na łechtaczce, aż ostatni dreszcz ustaje. Potem powoli się wycofuję, pozwalając jej poczuć każdy centymetr tego odejścia.

Jej oddech jest urywany, policzki zaróżowione. Nie odzywam się. Jeszcze nie. Cofam się, pozwalając, by powietrze ostygło między nami, i odwracam głowę w kierunku dokładnego miejsca w sztukaterii, gdzie wiem, że jest kamera.

Podnoszę dłoń—tę, której nigdy nie zapomni—and wskazuję dwa palce w stronę obiektywu.

Błyszczą w świetle.

I uśmiecham się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Triplet Pact

The Triplet Pact

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa