POV Mira
„Pan Stern chce cię widzieć.”
Podniosłam wzrok znad biurka. Dziewczyna z recepcji opierała się o framugę drzwi, gotowa wyjść z biura po godzinach, z uśmiechem jakby właśnie oznajmiła mi, że niebo się wali.
Wciąż nie znałam jej imienia—Bethany? Brianna? Bitch-cośtam.
Żołądek mi się ścisnął. „Powiedział, o co chodzi?”
„Nie.” Wyartykułowała „nie” z przesadą. „Ale na twoim miejscu bym się pospieszyła. Ma jeden ze swoich nastrojów.”
Świetnie. Właśnie tego było mi trzeba po wczorajszej nocy.
Palce wciąż mnie bolały od pisania, poprawiania katastrofy na arkuszu kalkulacyjnym, którą sama spowodowałam wczoraj—prosty błąd we wzorze, który rozprzestrzenił się na cały kwartalny raport.
Leo nie powiedział ani słowa, gdy to odkrył. To było gorsze niż krzyk.
Widziałam, jak napina mu się mięsień na szczęce, jak jego palce bębnią raz, tylko raz, w blat biurka, zanim się odwrócił.
„Napraw to,” to wszystko, co powiedział, głosem zimnym jak zimowy mróz.
Zostałam więc do północy, poprawiając ten głupi błąd. Był w swojej „arktycznej erze”, jak powiedziałaby Amber—zimny głos, urywany ton, oczy jak szkło. Widziałam podskórne rozdrażnienie, ale wtedy nie powiedział o tym dużo.
Co oznaczało, że zachował to na dziś.
Zapukałam do jego drzwi. „Proszę wejść.”
Leo siedział za biurkiem, bez marynarki, podwinięte rękawy, przeglądając akta. Nie spojrzał od razu.
„Panno Kensington.”
Weszłam do środka, zamykając za sobą drzwi. „Panie Stern.”
„Zamknij drzwi.”
Kliknięcie zabrzmiało zbyt głośno.
Odłożył akta i odchylił się na krześle.
„Twój błąd z wczoraj kosztował nas dwanaście godzin produktywności.” Jego głos był równy, opanowany. „Jutro rano jest posiedzenie zarządu. Gdybym nie zauważył twojego błędu, przedstawilibyśmy inwestorom fałszywe dane.”
„Wiem. Przepraszam—”
„Przepraszam nie naprawia niekompetencji.” Odszedł od biurka, każdy ruch był zamierzony. „Rozumiesz, że za takie zaniedbania są konsekwencje?”
„Zostałam po godzinach i wszystko naprawiłam.”
„To absolutne minimum.” Zatrzymał się trzy stopy ode mnie. „Musisz zostać ukarana.”
To słowo uderzyło mnie jak lodowata woda. Zamarłam, wpatrując się w niego. „Ukarana?”
„Tak.”
Otworzyłam usta, potem je zamknęłam. Rozumiałam swój błąd, powagę tego, co mogło się stać, ale sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że skóra zapiekła mnie od środka.
Zaśmiałam się, lecz brzmiało to bardziej nerwowo niż sarkastycznie.
Powietrze między nami jakby się skurczyło. W gardle mi zaschło. „Żartujesz.”
„Wyglądam, jakbym żartował?” Jego głos był spokojny, niemal rozmowny, ale było w nim coś—podskórny ton, który ścisnął mi brzuch.
Leo podszedł bliżej, okrążył mnie, stanął za mną. Od niego biło ciepło, mimo lodowatego zachowania. „Usiądź na moim biurku.”
Odwróciłam głowę, zdezorientowana. „Co?”
„Słyszałaś. Usiądź na moim biurku.”
„To—” zaczęłam protestować, lecz przerwał mi.
„I zdejmij majtki.”
Te słowa uderzyły mnie jak policzek, którego jeszcze nie poczułam. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. „Słucham?”
„Nie powtórzę się drugi raz.”
Zmrużyłam oczy. „To jakiś żart? Bo jeśli tak—”
„To nie żart.” Jego ton nie drgnął.
Był już bardzo blisko—na tyle, że wyczułam ciepło jego ciała przez niewielką odległość.
„Podpisałaś kontrakt, panno Kensington. To znaczy, że wykonujesz moje polecenia. Wszystkie. Bez wyjątku.”
Serce uderzyło mi tak mocno, że musiałam przełknąć ślinę i odwróciłam się do niego całkowicie.
„Żadna posada nie wymaga—” wykonałam nieokreślony gest, czując jak gorąco wspina się po mojej szyi, „—to jest kompletnie nieprofesjonalne.”
„Tak sądzisz?” Jego spojrzenie zwęziło się niebezpiecznie.
„Tak! Żaden kontrakt pracy nie może—”
Jego dłonie nagle zacisnęły się na mojej talii, podniósł mnie z zaskakującą siłą. Zanim zdążyłam zareagować, siedziałam już na jego biurku, spódnica napinała się na udach, jego dłonie mocno trzymały moją talię.
Chłód wypolerowanego drewna pod moimi dłońmi sprawił, że wstrzymałam oddech.
„Co do cholery—”
Chwycił leżącą obok teczkę, mój kontrakt, i uderzył nim o moje udo z taką siłą, że podskoczyłam.
„Przeczytaj.” Otworzył go na stronie, którą miał już przygotowaną, palcem wskazując wybrany fragment. „Tutaj.”
Spojrzałam w dół, i tam było to, wydrukowane czarno na białym: Asystentka niezwłocznie wykona wszelkie polecenia pana Sterna, jakiejkolwiek natury.
Wpatrywałam się. „Jakiejkolwiek natury?”
„Nie przeczytałaś tego przed podpisaniem?” Kącik jego ust uniósł się, ale to nie był uśmiech. „Niezwykle nierozsądne.”
Mój głos spoważniał. „Ja… ufałam ci.”
„Błąd numer jeden.”
Gorąco wypełniło mi szyję i twarz. Przesunął się między moimi kolanami, jego dłonie spoczęły na moich udach, ściskając je na tyle mocno, że wiedziałam, iż nie pozwoli mi się wymknąć.
Nie żebym moje zdradzieckie ciało chciało się ruszyć.
„Jesteś nieprawdopodobny,” powiedziałam, ostrzej niż czułam. „Jesteś przyjacielem mojego ojca—”
„Twój ojciec,” przerwał Leo, jego uścisk się wzmocnił, „wyraźnie prosił, bym dał ci prawdziwe doświadczenie w biznesie. Chciał, żebyś zrozumiała, jak naprawdę działa świat. Konsekwencje. Dynamikę władzy.”
Jego kciuki nacisnęły materiał mojej spódnicy, a ja walczyłam, by oddychać spokojnie.
Profesjonalizm. Muszę zachować profesjonalizm, nawet jeśli majtki mam już wilgotne.
„To nie jest biznes,” wydusiłam ledwo słyszalnie.
„Wszystko jest biznesem.” Jego głos stał się niższy, bardziej intymny mimo ostrych słów. „Każda interakcja. Każdy kontrakt. Każda umowa. Chciałaś uciec od chronionego życia, prawda? Błagałaś o tę posadę.”
„Nie o to—”
„Właśnie o to.” Pochylił się bliżej, jego oddech musnął moje usta. „Jeszcze mi za to podziękujesz.”
Jego dłonie przesunęły się wyżej po moich udach, wystarczająco, by zadrżał mi oddech.
„Lekcja pierwsza: Zawsze czytaj, zanim podpiszesz. Bo gdy już to zrobisz—twoje ciało, twoje decyzje, nawet twoje życie… mogą trafić w czyjeś ręce.”
W biurze zabrakło powietrza. Moja skóra płonęła tam, gdzie mnie dotykał, nawet przez materiał.
Każdy instynkt zawodowy krzyczał, by go odepchnąć, wyjść, zgłosić wszystko. Ale kontrakt—ten cholerny kontrakt, który bezmyślnie podpisałam—wiązał mnie równie skutecznie jak kajdany.
„Jestem człowiekiem, który dotrzymuje słowa.” Jego kciuki przesunęły się, muskając powoli wrażliwą skórę moich ud od wewnątrz. „Obiecałem ci, że dostaniesz doświadczenie, którego nie zapomnisz.”
„To szaleństwo…” wyszeptałam, ale ciało zdradziło mnie, pochylając się nieznacznie do przodu, kolana mimowolnie objęły go mocniej.
Puls miałam rozbity—pół na pół: oburzenie i… coś o wiele bardziej lekkomyślnego.
„To jest—”
„To jest teraz twoja rzeczywistość, panno Kensington.” Jego głos był jedwabiem na stali. „Każde zadanie. Każde polecenie. Każda kara, którą uznam za konieczną.”
„Ja—”
„Chciałaś prawdziwego świata? To jest on. Władza. Kontrola. Konsekwencje. Silni ustalają zasady, a nieostrożni…”
Leo odsunął się o krok na tyle, by spojrzeć mi w oczy, a jego kciuk przesunął się celowo po moich udach.
„…uczą się ich słuchać.”
Byłam uwięziona—przez mój podpis, przez jego bliskość, przez własną lekkomyślną ufność.
A pod złością, pod szokiem, coś innego zwijało się ciasno w mojej piersi. Coś, co odpowiadało na jego dominację zdradliwym ogniem, którego nie potrafiłam stłumić.
„A teraz,” powiedział Leo, przyciągając mnie za uda jeszcze bliżej i patrząc mi w twarz, „omówimy twoją karę, jak należy?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Victor
Ona myśli, że jestem Leo.
Nie mam jej tego za złe. Wszyscy tak myśleli.
Nawet nasi rodzice, przez pewien czas. Tak, jesteśmy trojaczkami. Tak, wyglądamy podobnie. Bardzo. Może nawet identycznie. Ale nigdy nie mylili Leo ze mną. Ani Milo z Leo.
Wiedziałem, że gdy Leo „zatrudnił” ją z przysługi, to nie tylko dlatego, że jej ojciec poprosił. Leo nigdy nie robi niczego „po prostu”. On sadzi ziarna. Czeka na rezultaty.
To jedyna rzecz, którą dzielimy—strategię. To i twarz.
„Panno Kensington”, powiedziałem pierwszego dnia—mojego pierwszego dnia z nią—kiedy weszła do biura z tym jasnym, pełnym oczekiwania spojrzeniem. „Zostanie pani po godzinach.”
„Jest jakiś problem?” zapytała.
„Sama go pani stworzyła”, powiedziałem, stukając w raport. „Proszę to naprawić. Potem przynieść z powrotem.”
Obserwowałem, jak prostuje ramiona. Nienawidzi rozczarowywać ludzi. Jeszcze bardziej nienawidzi, że nie potrafi mnie odczytać. Większość ludzi nie potrafi.
Ale Mira jest inna. Nawet mój doktorat nie pozwala mi do końca jej zrozumieć.
Sprawia wrażenie naiwnej. Ale potem patrzy mi prosto w oczy, jakby próbowała otworzyć drzwi. Jest odważna w przebłyskach, ostrożna w innych chwilach. Przesuwam się bliżej—bliżej niż wypada—tylko po to, by sprawdzić, czy się wzdrygnie.
Nie robi tego.
„Coś jeszcze?” zapytała tamtego pierwszego wieczoru, cicho, ale pewnie.
„Dokładność”, powiedziałem. „I szybkość.”
Przełknęła ślinę. „Postaram się lepiej.”
„Tak będzie”, odpowiedziałem i zostawiłem ją z cichym szumem piętra i blaskiem ekranu.
Zostałem dłużej, niż musiałem, na korytarzu, obserwując jej cień przesuwający się po szkle. Studiowałem. Testowałem. Czekałem na uczucie, które rzadko się pojawia.
Nic. Tylko lekki podmuch, jak wiatr w zamkniętym pokoju.
Irytujące.
Ludzie są jak figury szachowe. To nic osobistego. Piony nadają tempo. Skoczki łamią zasady. Gońce to uprzedzenia. Wieże to siła.
Hetmany—hetmany kończą grę.
Wolę czyste szachownice: bez hałasu, bez litości. Wywierasz presję. Przewidujesz reakcję. Wymuszasz ruch.
Na razie ona jest pionkiem—w naszej małej grze o nazwie Pakt Trojaczków. Leo nazwał to lata temu, bo się nudził i chciał się bawić.
„Dla zabawy”, powiedział. Miał na myśli kontrolę.
Milo dołączył, bo kocha podążać za Leo, nawet jeśli to boli. Ja dołączyłem, bo lubię dane. Wzorce. Dowody. Jeśli wykonasz wystarczająco dużo prób, ludzie sami powiedzą ci, kim są.
Fascynuje mnie to, że nikt nas nie rozróżnia.
To było zabawne, gdy byliśmy chłopcami. Teraz jest użyteczne.
Ale gdy naprawdę nas poznasz, różnice są oczywiste. Leo wypełnia pokój i sprawia, że dziękujesz mu za powietrze. Milo rozpływa się na obrzeżach i sprawia, że chcesz się położyć. Ja jestem tym, który nigdy nie mruga.
Ale tym razem Leo zrobił coś… dziwnego.
Nie wybrał naszej zwyczajowej ofiary—naszego wieku, naszych kręgów. Wybrał dziewczynę młodszą o dekadę. Niedoświadczoną. Chronioną.
„Zobaczmy”, powiedział, oczy błyszczące jak wirująca moneta, „który z nas jest ‘tym idealnym fikcyjnym mężczyzną’, o którym czytała.”
Dla niego żart. Dla mnie laboratorium. Dołączyłem klauzulę do jej umowy i przesunąłem papier przez stół. Leo uśmiechnął się z przekąsem. Milo się skrzywił. Podpisałem za nas wszystkich.
Teraz ona siedzi na moim biurku.
Nie swoim. Właściwie, nawet nie moim. Leo. To biurko Leo.
A Leo patrzy. Z daleka.
Czuję na sobie obiektyw kamery. Pewnie siedzi w jakiejś sali konferencyjnej, udając, że słucha kwartalnych prognoz, ale prawdziwą uwagę skupia tutaj, na niej. Na mnie.
Jej kolana są złączone, tablet ściska w dłoniach jak linę ratunkową.
„Otwórz usta.”
Mruga. „Co—”
„Nie pytaj, Miro. Po prostu zrób to.”
Coś w moim tonie przecina jej wahanie. Jej wargi powoli się rozchylają, posłusznie, choć ostrożnie.
Wkładam dwa palce między nie, nie odrywając wzroku od jej oczu, gdy jej oddech ogrzewa mi skórę. Najdelikatniejszy dotyk jej języka spotyka mój gest, zanim cofa się odrobinę, niepewna.
Zniżam głos. „Dobra dziewczynka.”
Gdy wyciągam dłoń, błyszczy. Jej klatka piersiowa unosi się i opada szybciej.
„Leo…” mówi — i nie poprawiam jej. Jeszcze nie.
Palcami sunę od jej żuchwy do zagłębienia gardła. Zatrzymuję się tam, czując, jak jej puls wali pod moim dotykiem.
„Jesteś spięta”, szepczę.
„Bo ty—” Przełyka ślinę. „To nie jest profesjonalne.”
Zaciskam uchwyt, nie żeby ją zranić, tylko tyle, by przypomnieć jej, kto ustala tempo. „Profesjonalizm jest przeceniany.”
Jej uda drgają, rozchylają się minimalnie. Próbuje o tym nie myśleć, co mówi mi, że myśli tylko o tym.
„Możesz to przerwać”, mówię.
„Ty też możesz”, odcina się.
Uśmiecham się z satysfakcją. Nie wie, jak bardzo mi się to podoba.
Moja dłoń przesuwa się niżej, sunąc po przodzie jej bluzki, aż ta opada z powrotem na miejsce, potem wsuwam ją pod brzeg jej spódnicy. Jej oddech przyspiesza; chwyta krawędź biurka, jakby szykowała się na uderzenie.
„Patrz na mnie.”
Jej oczy wbijają się w moje i widzę dokładnie ten moment, gdy jej kręgosłup sztywnieje, instynkt każe jej się przygotować na to, co nadejdzie. Ale oddech ją zdradza—rwie się, łapie, zanim zmusza go do równomiaru.
Prowadzę dotyk tam, gdzie chcę, i wstrząs, który przez nią przechodzi, jest natychmiastowy. Kolana drgają, palce zaciskają się na biurku, a usta rozchylają na ostry wdech.
„Oddychaj”, szepczę, głosem tak niskim, że zdaje się oplatać jej ucho.
„Oddycham”, szepcze, ale drżenie w jej głosie mówi mi, że kłamie.
Naciskam trochę mocniej, powoli, celowo, obserwując, jak jej rzęsy trzepoczą, zanim zaciska powieki. Szczęka napina się, jakby coś powstrzymywała, ale potem zaczyna pękać—napięcie uchodzi z niej, gdy uda opadają szerzej, nawet nie zauważając tego.
„Dobrze”, mówię, pochylając się tak, że moje usta niemal dotykają małżowiny jej ucha. „Nie walcz z tym.”
„Nie—” Jej protest zamiera w drżącym oddechu. „Nie walczę.”
Moje wargi muskają jej skroń, dłoń utrzymuje stały rytm. „Dobra dziewczynka.”
Pochyla się lekko do przodu, niezdolna utrzymać się prosto, palce wbijają się w politurowane drewno. „O Boże—”
„Właśnie tak”, szepczę, każde słowo dostosowane do powolnego ruchu moich palców. „Zostań tak.”
„Proszę…”
„Proszę co?” prowokuję, naciskając tak, by jej biodra drgnęły ku mnie.
Włosy opadają jej na twarz, gdy kręci głową.
„Powiedz to.”
Jej głos to ledwie szept. „Nie przestawaj.”
Wolny uśmiech wygina mi usta. „Tak ładnie prosisz, kiedy błagasz.”
Z jej gardła wyrywa się stłumiony jęk, ciało instynktownie napiera do przodu. Zatrzymuję ruch, na tyle, by zadrżała z frustracji.
„Głośniej.”
Wzdycha, biodra wyginają się w moją dłoń. „Proszę.”
„Właśnie tak.” Przyspieszam nieznacznie, obserwując, jak jej uda napinają się i drżą.
Jej paznokcie wbijają się w blat, oddech się rwie, usta rozchylają w cichym, bezradnym jęku, którego pewnie nie chciała mi dać usłyszeć.
„Spójrz na mnie”, mówię.
To wymaga wysiłku, ale podnosi głowę, oczy zamglone, usta otwarte. W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotykają, rozpada się.
Jej krzyk zaczyna się ostro, potem łamie się na nierówne westchnienia, gdy zaciska się wokół moich palców, całe ciało drży w falach. Ściska biurko, jakby to była jedyna rzecz, która ją trzyma.
Obserwuję, jak się rozpada, widzę dokładny moment, w którym całkowicie traci kontrolę. Trzymam dłoń między jej nogami, kciukiem zataczam kółka na łechtaczce, aż ostatni dreszcz ustaje. Potem powoli się wycofuję, pozwalając jej poczuć każdy centymetr tego odejścia.
Jej oddech jest urywany, policzki zaróżowione. Nie odzywam się. Jeszcze nie. Cofam się, pozwalając, by powietrze ostygło między nami, i odwracam głowę w kierunku dokładnego miejsca w sztukaterii, gdzie wiem, że jest kamera.
Podnoszę dłoń—tę, której nigdy nie zapomni—and wskazuję dwa palce w stronę obiektywu.
Błyszczą w świetle.
I uśmiecham się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Milo
Ona myśli, że jestem Leo.
Co, do diabła, sprawia, że tak sądzi, poza moją twarzą?
Wiesz co—nieważne. Nie winię jej. Gdy pierwszy raz zobaczyłem ją na żywo, na podwórku jej przyjaciółki, na chwilę zapomniałem własne imię.
Leo pokazywał mi zdjęcia. Oglądałem nagrania z monitoringu z jej rozmowy. Nic z tego nie oddawało jej uroku. Na żywo promieniała. A najlepsze? Nawet nie wiedziałem, że jej przyjaciółka mieszka w tej samej zamkniętej dzielnicy, w której nasza rodzina kupiła kilka domów.
Los ma poczucie humoru.
Tam, z przyjaciółką, śmiała się i poruszała. Nie była spięta, jak przy moich braciach. Przy nich jest jak napięta lina. Przy mnie? Coś w jej ramionach rozluźnia się, choćby odrobinę.
Kiedy Leo wprowadził tę „grę” lata temu, nienawidziłem jej—a potem ciągle się pojawiałem. Nie dla punktów. Dla opowieści.
„Dzień dobry, panie Stern.” Jej głos przywraca mnie do rzeczywistości.
Odwracam się. Stoi w progu, włosy upięte, oczy wciąż nieco zbyt jasne. Nie wie, że widziałem nagranie z wczorajszego wieczoru. Biurko Leo. Ręce Victora.
Leo nie był zadowolony i ja też nie. Ustaliliśmy, że będziemy trzymać ją w niepewności dłużej, do cholery. Ale Victor nigdy nie potrafił oprzeć się dźwigni, gdy jakąś zobaczył.
„Dzień dobry, Miro,” mówię ciszej, niż zrobiłby to Leo. „Dobrze spałaś?”
Mruga na to pytanie, jakby spodziewała się rozkazu, a nie troski.
„Tak. Dziękuję, że pytasz.”
Victor i Leo wyszli—nazywają to pracą w terenie. Ja nazywam to prezentem.
Jest moja na cały dzień.
„Chodź ze mną na śniadanie,” mówię, sięgając po marynarkę.
Uśmiecha się uprzejmie. „Mam pracę do zrobienia.”
„Jestem twoim szefem,” przypominam łagodnie, podchodząc na tyle blisko, by poczuć delikatny cytrus jej szamponu. „Nie możesz mi odmówić. Pamiętasz?”
Gorąco rozlewa się pod jej skórą na policzkach. „Racja. Szef.” Przygryza wargę, po czym śmieje się z siebie. „Dobrze. Śniadanie.”
„Świetnie.” Wskazuję w stronę windy. „Nic nie zabieraj. Spodoba ci się miejsce, do którego idziemy.”
Zjeżdżamy i przechodzimy przez lobby; nasze odbicia falują w szkle jak dwie wersje próbujące się dogonić. Idzie równo ze mną, palcami nerwowo gładząc szew spódnicy.
„Co?” pytam, pozwalając swojemu ramieniu musnąć jej—przypadek, który nim nie jest.
„Nic.”
„To brzmi jak coś.”
Spogląda w górę. „Jesteś dziś inny.”
„Jak to?”
Jej policzki unoszą się, rozbawione i zdenerwowane. „Mniej… ostry.”
„Ostrość boli,” mówię. „Wolę precyzję.”
W samochodzie dźwięki miasta płyną wokół nas—klaksony, syrena, niecierpliwy warkot motocykla. Ona obserwuje linię horyzontu, jakby tam szukała odpowiedzi. Ja obserwuję ją, ciszę między jej oddechami.
„Wczoraj,” odzywa się w końcu, na tyle cicho, że to tylko dla mnie, „w twoim gabinecie…”
Moja klatka piersiowa się ściska. „Co z tym?”
„Po prostu—” Plącze się, potem prostuje ramiona. „Nie zrobię niczego takiego w miejscu publicznym. Więc jeśli dziś to kolejny test, mówię ci od razu, gdzie są moje granice.”
Chciałbym ją pocałować za to zdanie.
„Miejsce publiczne?” powtarzam. „Myślisz, że postawiłbym cię na scenie?”
„Jesteś Sternem,” odpowiada z przekąsem. „Scena należy do ciebie.”
Śmiech wyrywa mi się z piersi. „Może. Ale śniadanie to tylko śniadanie.”
Wypuszcza powietrze. Nie rozluźnia jej to całkowicie, ale rozwiązuje jedną nitkę.
Kawiarnia stoi na rogu, z bluszczem wijącym się po cegle i światłem wpadającym przez wysokie okna. Prowadzę ją do tylnej loży, tej z widokiem na mural—łabędzie wznoszące się z ciemnej rzeki, ze skrzydłami muśniętymi złotem.
„Jest… pięknie,” mówi, próbując nie patrzeć mi w oczy.
Opieram przedramiona na stole. „Ty też.”
Rumieniec wspina się na jej szyję. „To nieprofesjonalne.”
„Nie udaję, że jestem profesjonalny,” mówię. „Rumienisz się za każdym razem, gdy po ciebie sięgam,” dodaję, gdy po raz trzeci odgarnia włosy za ucho. „Od rana. Od teraz.”
„Nieprawda,” protestuje, rumieniąc się jeszcze bardziej.
„Tu właśnie,” mówię, wskazując miejsce wysoko na jej policzku.
Przyciska tam serwetkę, zawstydzona. „Przestań.”
„Nigdy,” odpowiadam z uśmiechem.
Śmieje się, bezradna. Kelner przynosi kawę i wszystko łagodnieje. Rozmawiamy—i naprawdę mam to na myśli—rozmawiamy o wszystkim i o niczym.
Z powrotem w biurze drzwi windy zamykają się, a cisza zapada jak zatrzaśnięcie. Jesteśmy tylko my. Powietrze się zmienia—napina—jak membrana bębna tuż przed uderzeniem.
Odsuwa się na bok, ręce ściskają torebkę jak linę ratunkową, wzrok wbity w podświetlane liczby nad drzwiami.
„Dziękuję za śniadanie”, mówi w końcu, jej głos jest miękki, ale ostrożny.
„Nie ma za co.”
„Mówię poważnie. To było... normalne. Potrzebowałam normalności.”
Opieram się plecami o ścianę, patrząc na nią. „Chcesz, żeby nadal było normalnie?”
To sprawia, że naprawdę na mnie patrzy. Jej spojrzenie przez sekundę zdradza coś więcej — ostrożność, ciekawość i żar, który próbuje stłumić.
„Ustaliśmy granicę”, mamrocze. „Nie... w miejscu publicznym.”
„To nie jest miejsce publiczne.” Robię krok do przodu, wystarczająco wolno, by poczuła, jak powietrze między nami się zmienia. „Jesteśmy tylko my.”
Po prostu przełyka ślinę, a ja robię kolejny krok. Teraz jestem tak blisko, że czuję jej perfumy — delikatne i ciepłe, jak cytrusy na śmietance.
„Jedno pytanie, Mira. Chcesz, żebym cię dotknął?” Jej oddech się rwie. Rozchyla usta, ale nic z nich nie pada, tylko raz kiwa głową. „Powiedz to.”
„Tak...” szepcze.
To wszystko, czego potrzebuję.
Wyciągam telefon z kieszeni, przesuwam kciukiem po ekranie i wciskam ukryte polecenie. Winda raz drży, potem cyfry się zatrzymują.
Jej oczy się rozszerzają. „Co ty—”
„Bez obaw, nikt nie wejdzie. Więc...” mruczę, chowając telefon z powrotem do marynarki. Moje usta wykrzywiają się w powolnym uśmiechu. „...mogę teraz dostać mój deser?”
Otwiera usta, ale odpowiedź grzęźnie jej na języku, kiedy klękam przed nią.
„Czekaj—” Jej głos jest niepewnym ostrzeżeniem, ale już wsuwam dłonie pod rąbek jej spódnicy.
Sztywnieje, cofa się o krok, ale idę za nią, delikatnie zaganiając ją w róg.
„Spokojnie”, mówię niskim, szorstkim głosem. „Pozwól mi cię posmakować.”
Wzdycha, gdy podciągam materiał do góry, marszcząc go wokół jej bioder, a moje kostki muskają wierzchy jej ud. Jej skóra jest ciepła, niewiarygodnie gładka, a kiedy przesuwam palcami wzdłuż miejsca, gdzie kończy się pończocha, drży.
„Jesteśmy w biurze—”
„I co z tego?” Spoglądam na nią, łapiąc jej wzrok, gdy kciukami muskając koronkę jej majtek. „Nikt nie przyjdzie. Tylko ty.”
Jej usta rozchylają się na drżącym wdechu. „Jesteś szalony...”
„Możliwe,” uśmiecham się i zaczepiam palce o cienki pasek na jej biodrach, powoli zsuwając go w dół, aż czarne skrawki materiału zostają przy jej kolanach.
Przyciska się plecami do ściany, uda niemal odruchowo się zamykają, ale wsuwam pomiędzy nie dłoń, ciepłą na jeszcze gorętszej skórze, i otwiera się przede mną bezwiednie.
„Właśnie tak,” szepczę, prowadząc jedną jej nogę na swoje ramię. „O to chodzi.”
Wydycha gwałtownie, gdy moje usta odnajdują jej mokrą cipkę — pierwszy powolny język przez środek sprawia, że kolana jej drżą.
„Och—” Ten dźwięk jest mały, zaskoczony, idealny.
Trzymam ją mocno jedną ręką na biodrze, drugą oplatam jej udo, żeby została dokładnie tam, gdzie chcę. Nie śpieszę się, smakuję ją powoli, celowo, aż jej biodra zaczynają poruszać się same, wbrew jej woli.
„Boże...”
„Tak?” Mówię w nią, moje usta muskają najczulszą część jej ciała, a drganie mojego głosu sprawia, że znów wzdycha.
„To jest—”
„Lepsze niż śniadanie?” droczę się, zanim znów przeciągam językiem, tym razem mocniej.
Jej palce odnajdują moje włosy, najpierw nieśmiało, potem zaciskają się, gdy otaczam ją ustami i ssę, wolno i głęboko.
„O Boże—” Jej oddech przyspiesza. Uda napinają się.
Próbuje zacisnąć je wokół mojej głowy, ale rozchylam je, językiem krążąc, drażniąc, potem naciskając, aż kolana zaczynają jej się uginać.
„To takie dobre... Nie przestawaj,” szepcze, jej głos łamie się w połowie słowa.
„Nie miałem tego w planach.” Wsunąłem w nią palec, najpierw powoli, potem zginając go tak, by znaleźć to miejsce, które sprawia, że cicho krzyczy.
„Ah!” Jej biodra falują teraz ze mną, szukając tego, szukając mnie.
Dopasowuję się do jej tempa, język i palec współgrają, aż zaczyna drżeć w moich rękach.
„Smakujesz niesamowicie,” warczę do niej, a jej odpowiedź to jęk, po którym puls uderza mi w gardle.
Ściska mnie za włosy rozpaczliwie, a potem to się dzieje — dreszcz, westchnienie, wygięcie kręgosłupa, gdy dochodzi gwałtownie na moich ustach. Nie przestaję, dopóki nie zaczyna się trząść, a jej spazmy wywołują na jej ustach imię Leo, jakby wypowiadała je pierwszy raz w życiu.
W końcu odsuwam się, jeszcze raz powoli liżąc ją, zanim pozwalam opaść spódnicy na miejsce.
Patrzę na nią z kolan, mój oddech jest już równy, ale krew płonie mi w żyłach. Potem spoglądam na kamerę w górnym rogu windy.
I uśmiecham się, z ustami lśniącymi od jej soków.
Przesuń w górę, aby kontynuować