passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Triplet Pact - Rozdział #6 - autor itsvlada

The Triplet Pact

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Victor

Ona myśli, że jestem Leo.

Nie mam jej tego za złe. Wszyscy tak myśleli.

Nawet nasi rodzice, przez pewien czas. Tak, jesteśmy trojaczkami. Tak, wyglądamy podobnie. Bardzo. Może nawet identycznie. Ale nigdy nie mylili Leo ze mną. Ani Milo z Leo.

Wiedziałem, że gdy Leo „zatrudnił” ją z przysługi, to nie tylko dlatego, że jej ojciec poprosił. Leo nigdy nie robi niczego „po prostu”. On sadzi ziarna. Czeka na rezultaty.

To jedyna rzecz, którą dzielimy—strategię. To i twarz.

„Panno Kensington”, powiedziałem pierwszego dnia—mojego pierwszego dnia z nią—kiedy weszła do biura z tym jasnym, pełnym oczekiwania spojrzeniem. „Zostanie pani po godzinach.”

„Jest jakiś problem?” zapytała.

„Sama go pani stworzyła”, powiedziałem, stukając w raport. „Proszę to naprawić. Potem przynieść z powrotem.”

Obserwowałem, jak prostuje ramiona. Nienawidzi rozczarowywać ludzi. Jeszcze bardziej nienawidzi, że nie potrafi mnie odczytać. Większość ludzi nie potrafi.

Ale Mira jest inna. Nawet mój doktorat nie pozwala mi do końca jej zrozumieć.

Sprawia wrażenie naiwnej. Ale potem patrzy mi prosto w oczy, jakby próbowała otworzyć drzwi. Jest odważna w przebłyskach, ostrożna w innych chwilach. Przesuwam się bliżej—bliżej niż wypada—tylko po to, by sprawdzić, czy się wzdrygnie.

Nie robi tego.

„Coś jeszcze?” zapytała tamtego pierwszego wieczoru, cicho, ale pewnie.

„Dokładność”, powiedziałem. „I szybkość.”

Przełknęła ślinę. „Postaram się lepiej.”

„Tak będzie”, odpowiedziałem i zostawiłem ją z cichym szumem piętra i blaskiem ekranu.

Zostałem dłużej, niż musiałem, na korytarzu, obserwując jej cień przesuwający się po szkle. Studiowałem. Testowałem. Czekałem na uczucie, które rzadko się pojawia.

Nic. Tylko lekki podmuch, jak wiatr w zamkniętym pokoju.

Irytujące.

Ludzie są jak figury szachowe. To nic osobistego. Piony nadają tempo. Skoczki łamią zasady. Gońce to uprzedzenia. Wieże to siła.

Hetmany—hetmany kończą grę.

Wolę czyste szachownice: bez hałasu, bez litości. Wywierasz presję. Przewidujesz reakcję. Wymuszasz ruch.

Na razie ona jest pionkiem—w naszej małej grze o nazwie Pakt Trojaczków. Leo nazwał to lata temu, bo się nudził i chciał się bawić.

„Dla zabawy”, powiedział. Miał na myśli kontrolę.

Milo dołączył, bo kocha podążać za Leo, nawet jeśli to boli. Ja dołączyłem, bo lubię dane. Wzorce. Dowody. Jeśli wykonasz wystarczająco dużo prób, ludzie sami powiedzą ci, kim są.

Fascynuje mnie to, że nikt nas nie rozróżnia.

To było zabawne, gdy byliśmy chłopcami. Teraz jest użyteczne.

Ale gdy naprawdę nas poznasz, różnice są oczywiste. Leo wypełnia pokój i sprawia, że dziękujesz mu za powietrze. Milo rozpływa się na obrzeżach i sprawia, że chcesz się położyć. Ja jestem tym, który nigdy nie mruga.

Ale tym razem Leo zrobił coś… dziwnego.

Nie wybrał naszej zwyczajowej ofiary—naszego wieku, naszych kręgów. Wybrał dziewczynę młodszą o dekadę. Niedoświadczoną. Chronioną.

„Zobaczmy”, powiedział, oczy błyszczące jak wirująca moneta, „który z nas jest ‘tym idealnym fikcyjnym mężczyzną’, o którym czytała.”

Dla niego żart. Dla mnie laboratorium. Dołączyłem klauzulę do jej umowy i przesunąłem papier przez stół. Leo uśmiechnął się z przekąsem. Milo się skrzywił. Podpisałem za nas wszystkich.

Teraz ona siedzi na moim biurku.

Nie swoim. Właściwie, nawet nie moim. Leo. To biurko Leo.

A Leo patrzy. Z daleka.

Czuję na sobie obiektyw kamery. Pewnie siedzi w jakiejś sali konferencyjnej, udając, że słucha kwartalnych prognoz, ale prawdziwą uwagę skupia tutaj, na niej. Na mnie.

Jej kolana są złączone, tablet ściska w dłoniach jak linę ratunkową.

„Otwórz usta.”

Mruga. „Co—”

„Nie pytaj, Miro. Po prostu zrób to.”

Coś w moim tonie przecina jej wahanie. Jej wargi powoli się rozchylają, posłusznie, choć ostrożnie.

Wkładam dwa palce między nie, nie odrywając wzroku od jej oczu, gdy jej oddech ogrzewa mi skórę. Najdelikatniejszy dotyk jej języka spotyka mój gest, zanim cofa się odrobinę, niepewna.

Zniżam głos. „Dobra dziewczynka.”

Gdy wyciągam dłoń, błyszczy. Jej klatka piersiowa unosi się i opada szybciej.

„Leo…” mówi — i nie poprawiam jej. Jeszcze nie.

Palcami sunę od jej żuchwy do zagłębienia gardła. Zatrzymuję się tam, czując, jak jej puls wali pod moim dotykiem.

„Jesteś spięta”, szepczę.

„Bo ty—” Przełyka ślinę. „To nie jest profesjonalne.”

Zaciskam uchwyt, nie żeby ją zranić, tylko tyle, by przypomnieć jej, kto ustala tempo. „Profesjonalizm jest przeceniany.”

Jej uda drgają, rozchylają się minimalnie. Próbuje o tym nie myśleć, co mówi mi, że myśli tylko o tym.

„Możesz to przerwać”, mówię.

„Ty też możesz”, odcina się.

Uśmiecham się z satysfakcją. Nie wie, jak bardzo mi się to podoba.

Moja dłoń przesuwa się niżej, sunąc po przodzie jej bluzki, aż ta opada z powrotem na miejsce, potem wsuwam ją pod brzeg jej spódnicy. Jej oddech przyspiesza; chwyta krawędź biurka, jakby szykowała się na uderzenie.

„Patrz na mnie.”

Jej oczy wbijają się w moje i widzę dokładnie ten moment, gdy jej kręgosłup sztywnieje, instynkt każe jej się przygotować na to, co nadejdzie. Ale oddech ją zdradza—rwie się, łapie, zanim zmusza go do równomiaru.

Prowadzę dotyk tam, gdzie chcę, i wstrząs, który przez nią przechodzi, jest natychmiastowy. Kolana drgają, palce zaciskają się na biurku, a usta rozchylają na ostry wdech.

„Oddychaj”, szepczę, głosem tak niskim, że zdaje się oplatać jej ucho.

„Oddycham”, szepcze, ale drżenie w jej głosie mówi mi, że kłamie.

Naciskam trochę mocniej, powoli, celowo, obserwując, jak jej rzęsy trzepoczą, zanim zaciska powieki. Szczęka napina się, jakby coś powstrzymywała, ale potem zaczyna pękać—napięcie uchodzi z niej, gdy uda opadają szerzej, nawet nie zauważając tego.

„Dobrze”, mówię, pochylając się tak, że moje usta niemal dotykają małżowiny jej ucha. „Nie walcz z tym.”

„Nie—” Jej protest zamiera w drżącym oddechu. „Nie walczę.”

Moje wargi muskają jej skroń, dłoń utrzymuje stały rytm. „Dobra dziewczynka.”

Pochyla się lekko do przodu, niezdolna utrzymać się prosto, palce wbijają się w politurowane drewno. „O Boże—”

„Właśnie tak”, szepczę, każde słowo dostosowane do powolnego ruchu moich palców. „Zostań tak.”

„Proszę…”

„Proszę co?” prowokuję, naciskając tak, by jej biodra drgnęły ku mnie.

Włosy opadają jej na twarz, gdy kręci głową.

„Powiedz to.”

Jej głos to ledwie szept. „Nie przestawaj.”

Wolny uśmiech wygina mi usta. „Tak ładnie prosisz, kiedy błagasz.”

Z jej gardła wyrywa się stłumiony jęk, ciało instynktownie napiera do przodu. Zatrzymuję ruch, na tyle, by zadrżała z frustracji.

„Głośniej.”

Wzdycha, biodra wyginają się w moją dłoń. „Proszę.”

„Właśnie tak.” Przyspieszam nieznacznie, obserwując, jak jej uda napinają się i drżą.

Jej paznokcie wbijają się w blat, oddech się rwie, usta rozchylają w cichym, bezradnym jęku, którego pewnie nie chciała mi dać usłyszeć.

„Spójrz na mnie”, mówię.

To wymaga wysiłku, ale podnosi głowę, oczy zamglone, usta otwarte. W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotykają, rozpada się.

Jej krzyk zaczyna się ostro, potem łamie się na nierówne westchnienia, gdy zaciska się wokół moich palców, całe ciało drży w falach. Ściska biurko, jakby to była jedyna rzecz, która ją trzyma.

Obserwuję, jak się rozpada, widzę dokładny moment, w którym całkowicie traci kontrolę. Trzymam dłoń między jej nogami, kciukiem zataczam kółka na łechtaczce, aż ostatni dreszcz ustaje. Potem powoli się wycofuję, pozwalając jej poczuć każdy centymetr tego odejścia.

Jej oddech jest urywany, policzki zaróżowione. Nie odzywam się. Jeszcze nie. Cofam się, pozwalając, by powietrze ostygło między nami, i odwracam głowę w kierunku dokładnego miejsca w sztukaterii, gdzie wiem, że jest kamera.

Podnoszę dłoń—tę, której nigdy nie zapomni—and wskazuję dwa palce w stronę obiektywu.

Błyszczą w świetle.

I uśmiecham się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Milo

Ona myśli, że jestem Leo.

Co, do diabła, sprawia, że tak sądzi, poza moją twarzą?

Wiesz co—nieważne. Nie winię jej. Gdy pierwszy raz zobaczyłem ją na żywo, na podwórku jej przyjaciółki, na chwilę zapomniałem własne imię.

Leo pokazywał mi zdjęcia. Oglądałem nagrania z monitoringu z jej rozmowy. Nic z tego nie oddawało jej uroku. Na żywo promieniała. A najlepsze? Nawet nie wiedziałem, że jej przyjaciółka mieszka w tej samej zamkniętej dzielnicy, w której nasza rodzina kupiła kilka domów.

Los ma poczucie humoru.

Tam, z przyjaciółką, śmiała się i poruszała. Nie była spięta, jak przy moich braciach. Przy nich jest jak napięta lina. Przy mnie? Coś w jej ramionach rozluźnia się, choćby odrobinę.

Kiedy Leo wprowadził tę „grę” lata temu, nienawidziłem jej—a potem ciągle się pojawiałem. Nie dla punktów. Dla opowieści.

„Dzień dobry, panie Stern.” Jej głos przywraca mnie do rzeczywistości.

Odwracam się. Stoi w progu, włosy upięte, oczy wciąż nieco zbyt jasne. Nie wie, że widziałem nagranie z wczorajszego wieczoru. Biurko Leo. Ręce Victora.

Leo nie był zadowolony i ja też nie. Ustaliliśmy, że będziemy trzymać ją w niepewności dłużej, do cholery. Ale Victor nigdy nie potrafił oprzeć się dźwigni, gdy jakąś zobaczył.

„Dzień dobry, Miro,” mówię ciszej, niż zrobiłby to Leo. „Dobrze spałaś?”

Mruga na to pytanie, jakby spodziewała się rozkazu, a nie troski.

„Tak. Dziękuję, że pytasz.”

Victor i Leo wyszli—nazywają to pracą w terenie. Ja nazywam to prezentem.

Jest moja na cały dzień.

„Chodź ze mną na śniadanie,” mówię, sięgając po marynarkę.

Uśmiecha się uprzejmie. „Mam pracę do zrobienia.”

„Jestem twoim szefem,” przypominam łagodnie, podchodząc na tyle blisko, by poczuć delikatny cytrus jej szamponu. „Nie możesz mi odmówić. Pamiętasz?”

Gorąco rozlewa się pod jej skórą na policzkach. „Racja. Szef.” Przygryza wargę, po czym śmieje się z siebie. „Dobrze. Śniadanie.”

„Świetnie.” Wskazuję w stronę windy. „Nic nie zabieraj. Spodoba ci się miejsce, do którego idziemy.”

Zjeżdżamy i przechodzimy przez lobby; nasze odbicia falują w szkle jak dwie wersje próbujące się dogonić. Idzie równo ze mną, palcami nerwowo gładząc szew spódnicy.

„Co?” pytam, pozwalając swojemu ramieniu musnąć jej—przypadek, który nim nie jest.

„Nic.”

„To brzmi jak coś.”

Spogląda w górę. „Jesteś dziś inny.”

„Jak to?”

Jej policzki unoszą się, rozbawione i zdenerwowane. „Mniej… ostry.”

„Ostrość boli,” mówię. „Wolę precyzję.”

W samochodzie dźwięki miasta płyną wokół nas—klaksony, syrena, niecierpliwy warkot motocykla. Ona obserwuje linię horyzontu, jakby tam szukała odpowiedzi. Ja obserwuję ją, ciszę między jej oddechami.

„Wczoraj,” odzywa się w końcu, na tyle cicho, że to tylko dla mnie, „w twoim gabinecie…”

Moja klatka piersiowa się ściska. „Co z tym?”

„Po prostu—” Plącze się, potem prostuje ramiona. „Nie zrobię niczego takiego w miejscu publicznym. Więc jeśli dziś to kolejny test, mówię ci od razu, gdzie są moje granice.”

Chciałbym ją pocałować za to zdanie.

„Miejsce publiczne?” powtarzam. „Myślisz, że postawiłbym cię na scenie?”

„Jesteś Sternem,” odpowiada z przekąsem. „Scena należy do ciebie.”

Śmiech wyrywa mi się z piersi. „Może. Ale śniadanie to tylko śniadanie.”

Wypuszcza powietrze. Nie rozluźnia jej to całkowicie, ale rozwiązuje jedną nitkę.

Kawiarnia stoi na rogu, z bluszczem wijącym się po cegle i światłem wpadającym przez wysokie okna. Prowadzę ją do tylnej loży, tej z widokiem na mural—łabędzie wznoszące się z ciemnej rzeki, ze skrzydłami muśniętymi złotem.

„Jest… pięknie,” mówi, próbując nie patrzeć mi w oczy.

Opieram przedramiona na stole. „Ty też.”

Rumieniec wspina się na jej szyję. „To nieprofesjonalne.”

„Nie udaję, że jestem profesjonalny,” mówię. „Rumienisz się za każdym razem, gdy po ciebie sięgam,” dodaję, gdy po raz trzeci odgarnia włosy za ucho. „Od rana. Od teraz.”

„Nieprawda,” protestuje, rumieniąc się jeszcze bardziej.

„Tu właśnie,” mówię, wskazując miejsce wysoko na jej policzku.

Przyciska tam serwetkę, zawstydzona. „Przestań.”

„Nigdy,” odpowiadam z uśmiechem.

Śmieje się, bezradna. Kelner przynosi kawę i wszystko łagodnieje. Rozmawiamy—i naprawdę mam to na myśli—rozmawiamy o wszystkim i o niczym.

Z powrotem w biurze drzwi windy zamykają się, a cisza zapada jak zatrzaśnięcie. Jesteśmy tylko my. Powietrze się zmienia—napina—jak membrana bębna tuż przed uderzeniem.

Odsuwa się na bok, ręce ściskają torebkę jak linę ratunkową, wzrok wbity w podświetlane liczby nad drzwiami.

„Dziękuję za śniadanie”, mówi w końcu, jej głos jest miękki, ale ostrożny.

„Nie ma za co.”

„Mówię poważnie. To było... normalne. Potrzebowałam normalności.”

Opieram się plecami o ścianę, patrząc na nią. „Chcesz, żeby nadal było normalnie?”

To sprawia, że naprawdę na mnie patrzy. Jej spojrzenie przez sekundę zdradza coś więcej — ostrożność, ciekawość i żar, który próbuje stłumić.

„Ustaliśmy granicę”, mamrocze. „Nie... w miejscu publicznym.”

„To nie jest miejsce publiczne.” Robię krok do przodu, wystarczająco wolno, by poczuła, jak powietrze między nami się zmienia. „Jesteśmy tylko my.”

Po prostu przełyka ślinę, a ja robię kolejny krok. Teraz jestem tak blisko, że czuję jej perfumy — delikatne i ciepłe, jak cytrusy na śmietance.

„Jedno pytanie, Mira. Chcesz, żebym cię dotknął?” Jej oddech się rwie. Rozchyla usta, ale nic z nich nie pada, tylko raz kiwa głową. „Powiedz to.”

„Tak...” szepcze.

To wszystko, czego potrzebuję.

Wyciągam telefon z kieszeni, przesuwam kciukiem po ekranie i wciskam ukryte polecenie. Winda raz drży, potem cyfry się zatrzymują.

Jej oczy się rozszerzają. „Co ty—”

„Bez obaw, nikt nie wejdzie. Więc...” mruczę, chowając telefon z powrotem do marynarki. Moje usta wykrzywiają się w powolnym uśmiechu. „...mogę teraz dostać mój deser?”

Otwiera usta, ale odpowiedź grzęźnie jej na języku, kiedy klękam przed nią.

„Czekaj—” Jej głos jest niepewnym ostrzeżeniem, ale już wsuwam dłonie pod rąbek jej spódnicy.

Sztywnieje, cofa się o krok, ale idę za nią, delikatnie zaganiając ją w róg.

„Spokojnie”, mówię niskim, szorstkim głosem. „Pozwól mi cię posmakować.”

Wzdycha, gdy podciągam materiał do góry, marszcząc go wokół jej bioder, a moje kostki muskają wierzchy jej ud. Jej skóra jest ciepła, niewiarygodnie gładka, a kiedy przesuwam palcami wzdłuż miejsca, gdzie kończy się pończocha, drży.

„Jesteśmy w biurze—”

„I co z tego?” Spoglądam na nią, łapiąc jej wzrok, gdy kciukami muskając koronkę jej majtek. „Nikt nie przyjdzie. Tylko ty.”

Jej usta rozchylają się na drżącym wdechu. „Jesteś szalony...”

„Możliwe,” uśmiecham się i zaczepiam palce o cienki pasek na jej biodrach, powoli zsuwając go w dół, aż czarne skrawki materiału zostają przy jej kolanach.

Przyciska się plecami do ściany, uda niemal odruchowo się zamykają, ale wsuwam pomiędzy nie dłoń, ciepłą na jeszcze gorętszej skórze, i otwiera się przede mną bezwiednie.

„Właśnie tak,” szepczę, prowadząc jedną jej nogę na swoje ramię. „O to chodzi.”

Wydycha gwałtownie, gdy moje usta odnajdują jej mokrą cipkę — pierwszy powolny język przez środek sprawia, że kolana jej drżą.

„Och—” Ten dźwięk jest mały, zaskoczony, idealny.

Trzymam ją mocno jedną ręką na biodrze, drugą oplatam jej udo, żeby została dokładnie tam, gdzie chcę. Nie śpieszę się, smakuję ją powoli, celowo, aż jej biodra zaczynają poruszać się same, wbrew jej woli.

„Boże...”

„Tak?” Mówię w nią, moje usta muskają najczulszą część jej ciała, a drganie mojego głosu sprawia, że znów wzdycha.

„To jest—”

„Lepsze niż śniadanie?” droczę się, zanim znów przeciągam językiem, tym razem mocniej.

Jej palce odnajdują moje włosy, najpierw nieśmiało, potem zaciskają się, gdy otaczam ją ustami i ssę, wolno i głęboko.

„O Boże—” Jej oddech przyspiesza. Uda napinają się.

Próbuje zacisnąć je wokół mojej głowy, ale rozchylam je, językiem krążąc, drażniąc, potem naciskając, aż kolana zaczynają jej się uginać.

„To takie dobre... Nie przestawaj,” szepcze, jej głos łamie się w połowie słowa.

„Nie miałem tego w planach.” Wsunąłem w nią palec, najpierw powoli, potem zginając go tak, by znaleźć to miejsce, które sprawia, że cicho krzyczy.

„Ah!” Jej biodra falują teraz ze mną, szukając tego, szukając mnie.

Dopasowuję się do jej tempa, język i palec współgrają, aż zaczyna drżeć w moich rękach.

„Smakujesz niesamowicie,” warczę do niej, a jej odpowiedź to jęk, po którym puls uderza mi w gardle.

Ściska mnie za włosy rozpaczliwie, a potem to się dzieje — dreszcz, westchnienie, wygięcie kręgosłupa, gdy dochodzi gwałtownie na moich ustach. Nie przestaję, dopóki nie zaczyna się trząść, a jej spazmy wywołują na jej ustach imię Leo, jakby wypowiadała je pierwszy raz w życiu.

W końcu odsuwam się, jeszcze raz powoli liżąc ją, zanim pozwalam opaść spódnicy na miejsce.

Patrzę na nią z kolan, mój oddech jest już równy, ale krew płonie mi w żyłach. Potem spoglądam na kamerę w górnym rogu windy.

I uśmiecham się, z ustami lśniącymi od jej soków.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Leo

Jestem Leo. Tym prawdziwym. Najstarszym.

Trzech braci, te same kości, te same oczy, ten sam uśmiech. Szybko nauczyliśmy się, że jeśli kontrolujesz tempo—kiedy mrugasz, jak długo robisz pauzę, gdzie stoisz—ludzie oddają ci swoją pewność, zapakowaną jak prezent.

Nawet nasi rodzice nas mylili, dopóki nie postanowiłem, że przestaną. Spowolniłem mowę. Utrzymywałem kontakt wzrokowy o dwa uderzenia dłużej. Wchodziłem do pomieszczeń, jakby należały do mnie.

Od tamtej pory nigdy nie pomylili „Leo” z... Leo. Ani Milo z Leo. Rozumiesz, o co chodzi.

Zawarłem Pakt, gdy byliśmy nastolatkami, bo byliśmy znudzeni i piękni i okrutni w ten sposób, w jaki bywają chłopcy zbyt bogaci i zbyt mało ograniczani zasadami.

Kogo wybiera, gdy nie ma złej odpowiedzi? Czyja grawitacja zwycięży? Ćwiczyliśmy, aż udawanie mnie przestało być udawaniem.

Na gali inwestorów jej ojciec przyparł mnie do muru przy wieży z szampanem, robiąc ten ostrożny uśmiech, który mężczyźni przybierają, gdy chcą o coś poprosić, nie nazywając tego prośbą.

„Zatroszcz się o Mirę,” powiedział. „Szczerze mówiąc, wciąż boję się, że nie wyjdzie ze swojej skorupy… Ale nadszedł czas.”

Ostatni raz widziałem ją, gdy miała siedemnaście lat i była na tyle bystra, by mnie zaskoczyć, pytając, czy władza deprawuje szybciej niż pieniądze. Teraz miała dwadzieścia jeden lat i skorupa nie zniknęła, ale pękała—światło przeciekało na zewnątrz.

Nie spodziewałem się, że będzie wyglądać właśnie tak. Nie spodziewałem się, że pokój się przechyli, gdy odwróci się do mnie i uśmiechnie, jakby złapano ją na czymś niemal złym. W tej sekundzie, gdy przyciągnęła moją uwagę, wiedziałem: ona była naszą pięknością.

Pakt będzie krążył wokół niej, czy tego chciałem, czy nie.

Chciałem tego.

Kolacja u niej w domu potwierdziła resztę. Jej ojciec mówił o „doświadczeniu” i „prawdziwym świecie”, a ona patrzyła na mnie z mieszanką przerażenia i głodu, która powinna sprawić, że będę delikatniejszy.

Nie sprawiła. To spojrzenie weszło mi w głowę i zagnieździło się tam.

Tego wieczoru napisałem do niej: Przynieś czerwony segregator z Archiwum do mojego biura. Nie przysyłaj go kurierem.

Zdumiewające, co ludzie zrobią, gdy zabierzesz im łatwą opcję.

Dziesięć minut później, ciche pukanie do moich drzwi.

„Wejdź,” zawołałem.

Weszła, spięta, trzymając segregator jak tarczę chroniącą ją przede mną.

„Panie Stern,” powiedziała oficjalnie, oddychając nieco zbyt szybko.

„Mira.” Nie wstałem. Pozwoliłem, by cisza osiadła wokół nas jak drogi mgła. „Zamknij drzwi.”

Usłuchała. Oczywiście, że tak. Musiała—przymierzała się do swojej kompetencji jak do nowego garnituru i nie chciała jej zarysować.

„Masz coś dla mnie,” powiedziałem.

Przeszła do biurka i położyła teczkę. Jej zapach doszedł do mnie—czysta cytrusowa nuta z cieplejszym, nerwowym podtonem. Wyprostowała się, dłonie płasko na skórzanym podkładzie, po czym cofnęła je, jakby dotknęła ognia.

„Dobrze,” mruknąłem, otwierając teczkę, nie patrząc do środka. „Zostań.”

Zamrugała. „Czy... potrzebuje pan czegoś jeszcze?”

„Tak.” Odłożyłem teczkę i wstałem. „Ciebie.”

Staliśmy z szerokością dywanu między sobą, a za jej plecami była okna od podłogi do sufitu. Miasto poza szkłem iskrzyło jak rozsypane diamenty; w środku biuro było cichą katedrą cienia i chromu.

Kamera patrzyła z miejsca, gdzie listwa łączyła się z sufitem. Bezpieczeństwo, powiedziałem Działowi Technicznemu. Ubezpieczenie, powiedziałem Prawnikom.

Rozrywka, nie powiedziałem nikomu poza braćmi.

„Ręce.” Podniosłem swoje i czekałem.

Zawahała się, potem podała mi swoje. Chłodne palce. Szybkie tętno. Zamknąłem je we własnych dłoniach, przesunąłem ją w tył, aż plecy napotkały szkło, i poczułem, jak przez nią przebiega drobny dreszcz, gdy chłód szyby ostudził jej ciepło.

„Nie możesz—”

„Mogę. I zrobię to. I pozwolisz mi.” Pochyliłem się, jeszcze nie dotykając. „Bo jesteś ciekawa. Bo nikt nie powiedział ci prawdy wystarczająco łagodnie, byś w nią uwierzyła, ani wystarczająco okrutnie, byś ją zapamiętała.”

„Jakiej prawdy?” wyszeptała.

„Że lubisz podążać,” powiedziałem, „gdy dłoń jest pewna.”

Jej oddech się urwał. „Jesteś bardzo pewny siebie.”

„Mam wprawę.”

Pokonałem dzielącą nas odległość jednym, zdecydowanym krokiem, ujmując jej szczękę dłonią, by unieść jej twarz do swojej. Pocałunek był twardy—chaotyczny, głęboki i nieustępliwy.

Smakowała słodko i buntowniczo, każdy ruch jej warg i języka tylko sprawiał, że naciskałem mocniej. Druga dłoń spoczęła na jej lędźwiach, przyciągając ją do siebie.

Nie dałem jej wielkiego wyboru, pogłębiając pocałunek, wywołując z jej gardła niski dźwięk, który przeszył mnie gwałtownym ciepłem.

Gdy w końcu się odsunąłem, jej usta były rozchylone, bez tchu.

Moje ręce przesunęły się na jej talię, mocno ją chwytając, gdy jednym płynnym ruchem obróciłem ją i przycisnąłem do zimnej tafli okna sięgającego od podłogi do sufitu.

„Oczy na miasto,” powiedziałem. „Czuj mnie, nie patrz na mnie.”

Jej dłonie spoczęły na szkle. Przysunąłem się od tyłu, klatką piersiową do jej pleców, dłonie zacisnąłem na jej biodrach.

„To jest—” Przełknęła ślinę. „Władcze.”

„Skuteczne.”

Stałem za nią, tak blisko, że mój oddech muskał łuk, gdzie szyja stykała się z ramieniem. Mira zadrżała, wydychając powietrze, jakby próbowała się opanować i nie dawała rady.

Moje dłonie zablokowały się na jej biodrach, kciuki wbiły się w kość, a mój członek mocno opierał się o nią przez cienką barierę materiału. Nie poruszałem się—pozwoliłem jej tylko poczuć jego ciężar.

Nieprzerwanie. Celowo. Obietnica, której jeszcze nie spełniłem.

„Dotknij się dla mnie,” powiedziałem jej cicho do ucha.

Jej oddech się zatrzymał. „Leo—”

„Zrób to. Teraz.” Mój uścisk się wzmocnił, nie pozwalając na odmowę.

Zawahała się, potem zsunęła dłoń w dół ciała, przez brzuch, pod pasek spódnicy. Jej ramię drgnęło, gdy palce znalazły to, co prawdopodobnie już było wilgotne.

„Właśnie tak,” mruknąłem. „Wolno. Chcę to usłyszeć.”

Jej biodra przesunęły się nieświadomie, ocierając się o mnie. Nie powstrzymałem jej.

„Kręć palcami,” nakazałem, głosem niskim i precyzyjnym. „Nie spiesz się. Przeciągaj, aż nie będziesz mogła wytrzymać.”

Jej oddech zrobił się urywany, para pokryła szybę przed nią. Przysunąłem się bliżej, ustami muskałem jej szczękę.

„Wyobraź sobie moje dłonie tam, zamiast twoich,” wyszeptałem. „Pomyśl, jak głęboko bym był w tobie, gdybym się teraz poruszył.”

Jej kolana zmiękły, rytm się zachwiał.

„Nie przestawaj,” powiedziałem. „Dopóki nie powiem.”

Wydała z siebie krótki, złamany dźwięk—więcej potrzeby niż kontroli—i poczułem, jak zaczyna drżeć.

„Teraz,” rozkazałem stanowczo przy jej uchu.

Jej ciało wygięło się do przodu, czoło oparło się o szkło, miasto zamazało się pod jej rzęsami. Doszła, gdy trzymałem ją mocno, mój członek twardy przy niej, a mój głos jedynym, co trzymało ją w całości.

„Dobra dziewczynka,” powiedziałem w jej włosy, nie odsuwając się. „Następnym razem zadbam, by całe miasto widziało.”

„Leo,” powiedziała, jakby to była kapitulacja, oskarżenie i modlitwa.

„Tak,” szepnąłem w jej włosy.

Rozpadła się z dłońmi na moim oknie i moim głosem w uchu, a ponieważ nie jestem dżentelmenem, patrzyłem, jak kamera patrzy na nas.

Wiedziałem, że gdzieś Victor pochyli się z klinicznym zainteresowaniem, a Milo oprze szczękę na dłoni i nazwie mnie draniem.

Przekręciłem głowę tak, by kamera uchwyciła mnie i ją w jednym kadrze. Ustami wypowiedziałem: 'Należy do mnie.'

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Triplet Pact

The Triplet Pact

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa