passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Twice Rejected Luna - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Twice Rejected Luna

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Jade

Następnego dnia wrócił do kawiarni, jakby nic się nie stało. Prawie upuściłam tacę z czystymi kubkami.

Podszedł prosto do lady i skinął na mnie głową, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. „Dzień dobry.”

Mrugnęłam. „Serio?”

Przechylił głowę. „Co?”

Pochyliłam się nieco. „Prawie zmasakrowałeś tu wczoraj człowieka. Po prostu... wracasz? Jakby to był zwykły wtorek?”

„To jest wtorek,” powiedział z kamienną twarzą.

Wpatrywałam się w niego.

On patrzył na mnie.

A potem, znikąd, ten cholerny uśmieszek pojawił się na jego ustach. Nienawidziłam, jak irytująco atrakcyjny był. Jakby jego twarz nie powinna była się uśmiechać, ale kiedy to robiła, mieszało ci w głowie.

Skrzyżowałam ramiona. „Masz zwyczaj być tajemniczy i przerażający.”

„Nie jestem przerażający.”

„Warczysz na ludzi.”

Wzruszył ramionami. „Zasłużył na to.”

Przewróciłam oczami i odwróciłam się, by sięgnąć po dzbanek z kawą, ale wciąż czułam na sobie jego spojrzenie. To nie było tylko patrzenie—było jak obserwowanie, czytanie czegoś, co tylko on mógł zobaczyć. Podałam mu kawę. „Czarna. Bez cukru. Jak twoja osobowość.”

Jego warga drgnęła. „Urocze.”

„Nie schlebiaj mi. Wciąż się zastanawiam, czy nie powinnam cię stąd wyprosić.”

Wziął wolny łyk i oparł łokcie na blacie. „Jesteś zabawna, kiedy jesteś zirytowana.”

„A ty jesteś irytujący, gdy jesteś przytomny.”

„A jednak tu jesteś. Rozmawiasz ze mną.”

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale nic nie wyszło. Bo miał rację. Rozmawiałam z nim. I co gorsza, chciałam. Mimo wszystkich czerwonych flag trzepoczących wokół niego, coś w Zade'zie przyciągało mnie jak grawitacja. I tego nienawidziłam.

„Co tu w ogóle robisz znowu?” mruknęłam. „Nie masz gdzie indziej być?”

„Lubię tę kawę.”

„Nie uśmiechasz się, gdy ją pijesz.”

„Nie uśmiecham się, gdy kłamię.”

Prychnęłam. „Czyli przyznajesz, że kłamiesz.”

Zade wzruszył ramionami i rozejrzał się, jakby kawiarnia kryła tajemnice, których nie mogłam zobaczyć. Jego ton zniżył się. „Powinnaś unikać lasu.”

Mrugnęłam. „Co?”

„Mówiłem ci wczoraj.”

„Powiedziałeś, żeby być ostrożnym. Nie powiedziałeś nic o—”

„Mówię to teraz.”

Powietrze zmieniło się. Czułam to—gęstsze, cięższe, jak burza zbierająca się w rogu pokoju. Zrobiłam krok do tyłu. „Dlaczego?”

Delikatnie odstawił kawę, ale jego spojrzenie nie zmiękło. „Bo ludzie tam znikają.”

„To jest niejednoznaczne i przerażające.”

„To także prawda.”

„Nie planuję wycieczki pieszej w najbliższym czasie, jeśli o to ci chodzi,” powiedziałam, próbując brzmieć odważniej niż się czułam.

„Nie martwię się,” powiedział. „Ostrzegam cię.”

Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że moje plecy się wyprostowały. To nie były tylko słowa—to było prawdziwe. Jakby coś wiedział. Jakby coś złego już się wydarzyło.

„Zawsze tak mówisz?” zapytałam. „Same zagadki i zagrożenia?”

Zade przechylił głowę. „Tylko z ludźmi, którzy się liczą.”

Zamarłam w bezruchu.

On nie mrugnął.

„Co masz na myśli?”

Ale zamiast odpowiedzieć, po prostu obdarzył mnie jednym z tych cichych spojrzeń. Jakby nie zamierzał wyjaśniać się. Jakby wiedział dokładnie, co robi z moim umysłem—i był z tym całkowicie w porządku.

A potem, mimochodem, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, powiedział: „Myślałaś o mnie.”

Prawie się zakrztusiłam powietrzem. „Co?”

„Dlatego jesteś zła,” dodał. „Nie podoba ci się, jak często myślisz o mnie.”

„Myślę, że jesteś w błędzie,” warknęłam, ale powiedziałam to zbyt szybko. Zbyt defensywnie.

„Może,” powiedział, popijając kawę. „Ale nie jestem w błędzie.”

Nienawidziłam go.

Nienawidziłam, jak bardzo był z siebie zadowolony.

Nienawidziłam, jak bardzo nie zaprzeczałam.

Bo prawda była taka—myślałam o nim. Od momentu na stacji benzynowej. Od biblioteki. Od chwili, gdy stanął między mną a tym typem, jakbym była kimś wartym ochrony.

Zade był niemożliwy do odczytania. Gorący i niegrzeczny. Zimny i ciepły. Wchodził jak burza, niszczył wszystko, a potem stał tam, jakby nic się nie stało.

Nie wiedziałam, kim jest.

Ale wiedziałam, że mam kłopoty.

„Nie rozumiem cię,” wymamrotałam, głównie do siebie.

„Nie musisz,” powiedział. „Tylko nie uciekaj.”

„Uciekaj przed czym?” Zade spojrzał przez okno. Jego szczęka się zacisnęła. Coś mignęło w jego oczach znowu—złoto, ostre, zniknęło w sekundzie.

„Przed tym, co nadchodzi.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Jade

Ściany mojego pokoju w akademiku wydawały się zbliżać do siebie. Bez względu na to, ile razy mówiłam sobie, żeby przestać myśleć o Zade, o tym, jak ostrzegał mnie, żeby trzymać się z dala od lasu, myśli krążyły w mojej głowie jak sępy. Potrzebowałam powietrza. Potrzebowałam poczuć coś innego niż zagubienie i strach.

Chwyciłam kurtkę i wyszłam na zewnątrz. Nadal miałam godzinę do pierwszych zajęć. Kampus był cichy, tylko kilku studentów przemieszczało się pomiędzy budynkami, ich głowy pochłonięte były telefonami. Moje nogi poruszały się same, prowadząc mnie obok akademików, obok parkingu i w stronę lasu, który otaczał daleki kraniec kampusu. Drzewa stały wysokie i ciche, na tyle grube, że zasłaniały większość gasnącego popołudniowego światła.

Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie, ale go zignorowałam. Powiedziałam sobie, że to tylko spacer. Tylko chwila samotności.

Chwila, w której wkroczyłam na ścieżkę, zmieniła świat. Dźwięki kampusu zniknęły, zastąpione delikatnym szelestem liści i odległym wołaniem ptaka. Las pachniał wilgotną ziemią i mchem. Powinno to być spokojne. Zamiast tego czułam, jakby drzewa mnie obserwowały, jakby wiedziały, że nie należę do tego miejsca.

Odepchnęłam to uczucie i szłam dalej, moje buty miękko skrzypiały na ziemnej ścieżce. Im głębiej wchodziłam, tym gęstsza stawała się mgła, wijąc się wokół moich kostek jak duchowe palce. Owinęłam ramiona wokół siebie, próbując pozbyć się chłodu, który nie miał nic wspólnego z pogodą.

Właśnie zdecydowałam się zawrócić, kiedy usłyszałam śmiech.

Nie był przyjazny. Był ostry i okrutny, przecinający mgłę jak nóż. Zamarłam, moje serce biło jak oszalałe. Grupa chłopaków wyszła spomiędzy drzew, ich twarze częściowo ukryte przez mgłę. Było ich czterech, wszyscy starsi, wszyscy z tym samym zuchwałym uśmieszkiem, który sprawiał, że moja skóra cierpła.

"Hej tam," powiedział jeden z nich, jego głos ociekający fałszywą słodyczą. "Co taka ślicznota jak ty robi tutaj sama?"

Próbowałam ich ominąć, ale inny chłopak zablokował mi drogę, jego uśmiech poszerzył się w sposób, który sprawił, że mój żołądek się skręcił. "Nie ma potrzeby się spieszyć. Właśnie zamierzaliśmy się zabawić."

"Zostawcie mnie w spokoju," powiedziałam, starając się utrzymać stały głos, mimo że moje ręce drżały.

Zaśmiali się, dźwięk odbijał się echem zbyt głośno w cichym lesie. Jeden z nich wyciągnął rękę, muskając palcami mój rękaw. Odsunęłam się, moje serce biło szybko.

"Daj spokój," powiedział, jego ton stawał się ostrzejszy. "Nie bądź taka. Jesteśmy tylko przyjaźni."

Zrobiłam krok w tył, potem kolejny, ale zamknęli się wokół mnie jak wataha wilków. Otworzyłam usta, by krzyknąć, ale zanim dźwięk mógł się wydostać, coś się stało.

Cień przebił się przez mgłę.

W mniej niż uderzenie serca, Zade był tam, stojąc między mną a chłopakami jak żywa ściana. Jego ciało było napięte, pięści zaciśnięte przy bokach, a jego obecność zdawała się wibrować ledwo powstrzymywaną przemocą. Jego głowa była pochylona, jego oddech ciężki, jakby walczył z instynktem głębszym niż gniew.

"Odejdźcie," powiedział Zade, jego głos był tak niski, że prawie przypominał warkot, ale każde słowo było ostre i wyraźne.

Chłopaki wahali się, spoglądając na siebie. Ten najbliżej mnie próbował wypiąć pierś, jakby się nie bał. "Tylko rozmawiamy," powiedział, ale jego głos drżał.

Ciało Zade'a się poruszyło, i nagle nie był już tylko chłopakiem. Był czymś więcej. Czymś niebezpiecznym. Jego oczy błysnęły czymś dzikim, a kiedy postąpił krok do przodu, sam grunt zdawał się drżeć pod jego stopami.

"To wasza ostatnia szansa," powiedział Zade, jego ton wystarczająco mroczny, by zmrozić krew w moich żyłach.

Przywódca grupy zaklął pod nosem. Bez słowa więcej, zawrócili i potykając się, odeszli tą samą drogą, którą przyszli, znikając w mgle jak tchórze.

Przez chwilę Zade się nie ruszał. Stał tam, ciężko oddychając, wciąż odwrócony do mnie plecami. Wpatrywałam się w niego, moje serce biło tak głośno, że myślałam, że zaraz wyrwie się z klatki piersiowej. On mnie uratował, ale energia, która od niego emanowała, była prawie straszniejsza niż ci chłopaki.

Powoli Zade się odwrócił. Jego ciemne włosy były potargane, szczęka zaciśnięta tak mocno, że wyglądało to na bolesne. Kiedy jego oczy spotkały moje, intensywność w nich odebrała mi dech. Spojrzał na mnie, jakbym była czymś cennym, czymś, co chciałby chronić, ale nie wiedział, jak.

Zrobił krok bliżej, jego dłoń drgnęła, jakby chciał mnie dotknąć, ale nie ufał sobie, żeby to zrobić. Jego głos, kiedy się odezwał, był szorstki i surowy, prawie złamany ciężarem tego, co mówił.

"Jeszcze tego nie rozumiesz," powiedział, jego spojrzenie nigdy nie opuszczało mojego, "ale jesteś moja. I nic na tym świecie tego nie zmieni."

Te słowa trafiły mnie mocniej niż jakikolwiek krzyk mógłby. Stałam tam oszołomiona, zbyt zszokowana, by mówić, zbyt wstrząśnięta, by oddychać.

Zanim mogłam odnaleźć głos, zanim mogłam zapytać, co miał na myśli, Zade odwrócił się i zniknął wśród drzew, pochłonięty przez mgłę i cienie.

Stałam tam sama, mgła wijąca się wokół mnie, cisza przygniatała jak ciężar. Jego słowa odbijały się echem w mojej głowie, każda sylaba zapadała głębiej w moją pierś.

Jesteś moja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Jade

Nie mogłam się skupić.

Ani podczas literatury. Ani podczas niekończącej się ciszy Mitów i Folkloru. Ani z głosem Zade’a, który powtarzał się w mojej głowie jak klątwa, której nie mogłam się pozbyć.

Jesteś moja.

W klasie było tylko nas pięcioro — cisi, zdystansowani, jak cienie, które nie chciały być dotykane. Nikt nie rozmawiał. Nikt nie pytał, dlaczego moje ręce drżały, kiedy sięgałam po zeszyt. I byłam za to wdzięczna.

Jak tylko zajęcia się skończyły, wyszłam. Bez rozmów. Bez zbaczania z drogi. Prosto do mojego pokoju w akademiku, a moje kroki odbijały się echem w pustych korytarzach jak zbyt głośne bicie serca w niewłaściwym miejscu.

Teraz siedziałam na łóżku z laptopem zrównoważonym na kolanach, wpatrując się bezmyślnie w pasek wyszukiwania, jakby to mogło jakoś przywrócić mi zdrowy rozsądek. Delikatny szum ogrzewania w akademiku wypełniał cichy pokój, ale nie robił nic, by uspokoić burzę we mnie.

Biorąc głęboki oddech, wpisałam słowa powoli, czując się śmieszna, nawet gdy to robiłam: „Objawy urojeń związanych z wilkołakami”.

Wyniki pojawiły się natychmiast. Ekran zapełnił się artykułami, czasopismami medycznymi i przypadkowymi wpisami na forach, które wyglądały jeszcze bardziej szaleńczo niż ja się czułam. Tytuły takie jak „Kiedy granica między fantazją a rzeczywistością się zaciera: Kliniczna likantropia” i „Znaki, że cierpisz na nadprzyrodzone urojenia” migały do mnie.

Przejrzałam kilka stron, przeglądając tekst, desperacko szukając jakiegoś logicznego wyjaśnienia, które mogłoby zetrzeć pamięć o tym, co widziałam w oczach Zade’a. Czegoś, co mogłoby wyjaśnić, dlaczego jego głos wciąż odbijał się echem w mojej głowie, niski i szorstki, twierdząc, że jestem jego.

Nic z tego nie sprawiło, że poczułam się lepiej. Jeśli już, to tylko pogorszyło moje samopoczucie.

Zatrzasnęłam laptopa, odsunęłam go na bok i opuściłam głowę w dłonie. Moje palce wbiły się we włosy, próbując zakotwiczyć mnie z powrotem w czymś realnym. Nie byłam szalona. Wiedziałam, co widziałam. Wiedziałam, co czułam. A jednak każda część mnie krzyczała, że żadna z tych rzeczy nie może być prawdziwa.

Delikatne pukanie do drzwi sprawiło, że drgnęłam. Serce podskoczyło mi do gardła. Nie spodziewałam się nikogo, a część mnie już wiedziała, kto to musiał być.

Z westchnieniem podniosłam się i przekroczyłam pokój, by otworzyć drzwi.

Zade stał tam, tak spokojny i opanowany, jakby między nami nigdy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Jego ciemne oczy wpatrywały się w moje i przez chwilę żadne z nas się nie odzywało. Powietrze między nami gęstniało i stawało się ciężkie od napięcia.

„Mogę wejść?” — zapytał, jego głos był niski, ale stanowczy.

Wahałam się, ale część mnie, która szukała odpowiedzi przez całą noc, ostatecznie zwyciężyła. Odsunęłam się na bok, wpuszczając go do swojego świata, chociaż każda nerw w moim ciele brzęczał ostrzeżeniem.

Zade wszedł do centrum pokoju, powoli odwracając się, by stanąć twarzą do mnie. Jego obecność wypełniła małą przestrzeń, sprawiając, że wydawała się jeszcze mniejsza, jeszcze bardziej intymna. Skrzyżowałam ramiona mocno na piersi, potrzebując jakiejś bariery między nami.

„Myślisz, że jestem szalony” — powiedział, jego ton był prawie swobodny, ale słyszałam ból ukryty pod spodem.

„Powiedziałeś mi, że jestem twoja” — odpowiedziałam, mój głos był ostry z niedowierzania. „Co miałam myśleć? Że jesteś po prostu intensywnym facetem, który lubi straszyć dziewczyny w lesie?”

Nie uśmiechnął się. Nawet nie drgnął. Po prostu patrzył na mnie tymi ciemnymi, nieodczytywalnymi oczami.

„To nie chodzi o straszenie cię” — powiedział. „Chodzi o powiedzenie ci prawdy, nawet jeśli nie chcesz jej usłyszeć.”

Pokręciłam głową, zaprzeczenie wzrosło we mnie jak fala. „Nie ma czegoś takiego jak przeznaczeni partnerzy. Nie ma czegoś takiego jak wilkołaki. Te rzeczy należą do książek i filmów, nie do prawdziwego życia.”

„Czułaś to” — powiedział po prostu. „Wiesz, że tak.”

Nienawidziłam, że miał rację. Nienawidziłam tego, że za każdym razem, gdy na mnie patrzył, coś we mnie przesuwało się i poruszało, coś pierwotnego i nieznajomego. Nienawidziłam, że nie mogłam tego wytłumaczyć.

„Jesteś po prostu intensywny” — wybuchłam, potrzebując go emocjonalnie odepchnąć, jeśli nie fizycznie. „Jesteś takim facetem, który sprawia, że wszystko wydaje się większe, niż jest w rzeczywistości.”

Zade podszedł bliżej, jego ruchy były powolne, dając mi mnóstwo czasu na wycofanie się, jeśli chciałabym. Ale nie ruszyłam się. Nie mogłam.

„Więź między nami jest prawdziwa” — powiedział, jego głos był teraz miększy. „To nie jest coś, co możesz wybrać lub zignorować. To część tego, kim jesteśmy.”

Wydobył się ze mnie drżący śmiech, który brzmiał bardziej jak szloch. „Nie jestem częścią niczego. Jestem tylko dziewczyną, która chciała zacząć od nowa w małym miasteczku, a nie zostać wciągnięta do jakiegoś... jakiegoś fantastycznego świata, w którym ludzie zmieniają się w potwory.”

Zmarszczył brwi i po raz pierwszy na jego twarzy pojawił się przebłysk autentycznego smutku. „Nie jesteśmy potworami. Jesteśmy obrońcami. Jesteśmy rodziną. A ty... masz być jej częścią.”

Desperacja w jego głosie przerażała mnie bardziej niż sama idea wilkołaków. To nie była tylko opowieść dla niego. To było realne. To było wszystko.

„Nie wierzę ci” — wyszeptałam, chociaż słowa smakowały jak kłamstwo na moim języku.

Oczy Zade’a nieco pociemniały, nie z gniewu, ale z rodzajem łamiącej serce akceptacji. Wziął głęboki oddech, jakby przygotowywał się na coś bolesnego.

„Potrzebujesz dowodu” — powiedział.

Zanim zdążyłam zapytać, co miał na myśli, Zade odsunął się od okna, jego szczęka była napięta, a klatka piersiowa unosiła się i opadała, jak gdyby coś w jego wnętrzu walczyło, by pozostać w klatce.

A potem... zamknął oczy.

Nie ruszyłam się. Nie mogłam oddychać. Powietrze wokół nas zgęstniało, pulsując czymś elektrycznym, pradawnym. Jakby wszechświat właśnie postanowił przestać udawać, że jest normalny.

Kiedy otworzył oczy ponownie, nie były już ludzkie.

Lśniły.

Głęboką, złocistą bursztynową barwą, palącą, nieokiełznaną, dziką. Światło w nich migotało jak pożar, pierwotne i nieskończone, i wydawało się, że widzi każdą część mnie. Nie tylko moją twarz. Moją duszę.

Zachłysnęłam się i cofnęłam, mój kręgosłup uderzył w ścianę za mną, ręka wystrzeliła, by się podeprzeć.

Mój mózg krzyczał, uciekaj.

Ale nie zrobiłam tego.

Bo jakoś, pośród całego tego strachu i niedowierzania, poczułam... spokój.

Jego ciało zaczęło się zmieniać — kości pękały, przekształcały się. Ubrania rozdzierały się. Powinno to być przerażające. Powinno to sprawić, że odwróciłabym się i wybiegła prosto za drzwi. Ale nie było. Było hipnotyzujące. Bolesne do oglądania, tak. Ale też piękne.

Jego skóra falowała i lśniła, kończyny wydłużały się, sierść przebijała się, gdy jego forma topniała na cztery łapy. A potem, gdzie jeszcze przed chwilą stał Zade... teraz stał wilk.

Nie byle jaki wilk.

Oszałamiające, srebrno-szare stworzenie, większe niż powinien być jakikolwiek normalny wilk. Mięśnie zwinięte pod grubą sierścią. Jego oczy — wciąż świecące złotem — wpatrywały się we mnie.

I wciąż, nie uciekłam.

Powinnam była krzyczeć. Powinnam była drżeć. Ale moje serce, zdradzieckie i dzikie, rozpoznało go. Nawet w tej niemożliwej formie.

Tuż przede mną, gdzie wilk stał zaledwie sekundy temu, teraz Zade klęczał na podłodze akademika — jego nagi tors unosił się ciężko, dżinsy zwisały nisko na biodrach, całe jego ciało było mokre od potu i dzikości. Nie sięgnął nawet po ubrania. Po prostu patrzył na mnie, jego oczy wciąż lekko świeciły w słabym świetle.

Moje usta wyschły. Przełknęłam ciężko.

Był nagi, lub prawie. A jednak to nie było najbardziej szokujące.

„Widziałaś to” — powiedział, bez tchu. „Wierzysz mi teraz.”

Mrugałam do niego. Mój puls grzmiał w uszach. „Kim ty do diabła jesteś?”

Jego usta się otworzyły, jakby chciał wyjaśnić, ale uprzedziłam go.

„Nie — nie. Nie zbliżaj się do mnie. Nie obchodzi mnie, czym jesteś.” Mój głos załamał się. „Jesteś dziwolągiem.”

Słowo wyszło zanim zdążyłam je powstrzymać.

Zade drgnął, jakbym go uderzyła. Jego szczęka się zacisnęła, ale nie ruszył się, nawet się nie zasłonił. „Jeszcze tego nie rozumiesz” — powiedział cicho. „Ale jesteśmy przeznaczeni. Zostałem stworzony dla ciebie.”

Cofnęłam się w stronę drzwi, moja ręka drżąco trzymała klamkę. „Wynoś się.”

Utrzymywał mój wzrok jeszcze przez chwilę, z czymś nieodczytywalnym w jego wyrazie. Potem skinął głową raz, wstał i wyszedł z pokoju, boso, z nagim torsem, cicho jak duch.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Twice Rejected Luna

The Twice Rejected Luna

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa