Jade
Ściany mojego pokoju w akademiku wydawały się zbliżać do siebie. Bez względu na to, ile razy mówiłam sobie, żeby przestać myśleć o Zade, o tym, jak ostrzegał mnie, żeby trzymać się z dala od lasu, myśli krążyły w mojej głowie jak sępy. Potrzebowałam powietrza. Potrzebowałam poczuć coś innego niż zagubienie i strach.
Chwyciłam kurtkę i wyszłam na zewnątrz. Nadal miałam godzinę do pierwszych zajęć. Kampus był cichy, tylko kilku studentów przemieszczało się pomiędzy budynkami, ich głowy pochłonięte były telefonami. Moje nogi poruszały się same, prowadząc mnie obok akademików, obok parkingu i w stronę lasu, który otaczał daleki kraniec kampusu. Drzewa stały wysokie i ciche, na tyle grube, że zasłaniały większość gasnącego popołudniowego światła.
Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie, ale go zignorowałam. Powiedziałam sobie, że to tylko spacer. Tylko chwila samotności.
Chwila, w której wkroczyłam na ścieżkę, zmieniła świat. Dźwięki kampusu zniknęły, zastąpione delikatnym szelestem liści i odległym wołaniem ptaka. Las pachniał wilgotną ziemią i mchem. Powinno to być spokojne. Zamiast tego czułam, jakby drzewa mnie obserwowały, jakby wiedziały, że nie należę do tego miejsca.
Odepchnęłam to uczucie i szłam dalej, moje buty miękko skrzypiały na ziemnej ścieżce. Im głębiej wchodziłam, tym gęstsza stawała się mgła, wijąc się wokół moich kostek jak duchowe palce. Owinęłam ramiona wokół siebie, próbując pozbyć się chłodu, który nie miał nic wspólnego z pogodą.
Właśnie zdecydowałam się zawrócić, kiedy usłyszałam śmiech.
Nie był przyjazny. Był ostry i okrutny, przecinający mgłę jak nóż. Zamarłam, moje serce biło jak oszalałe. Grupa chłopaków wyszła spomiędzy drzew, ich twarze częściowo ukryte przez mgłę. Było ich czterech, wszyscy starsi, wszyscy z tym samym zuchwałym uśmieszkiem, który sprawiał, że moja skóra cierpła.
"Hej tam," powiedział jeden z nich, jego głos ociekający fałszywą słodyczą. "Co taka ślicznota jak ty robi tutaj sama?"
Próbowałam ich ominąć, ale inny chłopak zablokował mi drogę, jego uśmiech poszerzył się w sposób, który sprawił, że mój żołądek się skręcił. "Nie ma potrzeby się spieszyć. Właśnie zamierzaliśmy się zabawić."
"Zostawcie mnie w spokoju," powiedziałam, starając się utrzymać stały głos, mimo że moje ręce drżały.
Zaśmiali się, dźwięk odbijał się echem zbyt głośno w cichym lesie. Jeden z nich wyciągnął rękę, muskając palcami mój rękaw. Odsunęłam się, moje serce biło szybko.
"Daj spokój," powiedział, jego ton stawał się ostrzejszy. "Nie bądź taka. Jesteśmy tylko przyjaźni."
Zrobiłam krok w tył, potem kolejny, ale zamknęli się wokół mnie jak wataha wilków. Otworzyłam usta, by krzyknąć, ale zanim dźwięk mógł się wydostać, coś się stało.
Cień przebił się przez mgłę.
W mniej niż uderzenie serca, Zade był tam, stojąc między mną a chłopakami jak żywa ściana. Jego ciało było napięte, pięści zaciśnięte przy bokach, a jego obecność zdawała się wibrować ledwo powstrzymywaną przemocą. Jego głowa była pochylona, jego oddech ciężki, jakby walczył z instynktem głębszym niż gniew.
"Odejdźcie," powiedział Zade, jego głos był tak niski, że prawie przypominał warkot, ale każde słowo było ostre i wyraźne.
Chłopaki wahali się, spoglądając na siebie. Ten najbliżej mnie próbował wypiąć pierś, jakby się nie bał. "Tylko rozmawiamy," powiedział, ale jego głos drżał.
Ciało Zade'a się poruszyło, i nagle nie był już tylko chłopakiem. Był czymś więcej. Czymś niebezpiecznym. Jego oczy błysnęły czymś dzikim, a kiedy postąpił krok do przodu, sam grunt zdawał się drżeć pod jego stopami.
"To wasza ostatnia szansa," powiedział Zade, jego ton wystarczająco mroczny, by zmrozić krew w moich żyłach.
Przywódca grupy zaklął pod nosem. Bez słowa więcej, zawrócili i potykając się, odeszli tą samą drogą, którą przyszli, znikając w mgle jak tchórze.
Przez chwilę Zade się nie ruszał. Stał tam, ciężko oddychając, wciąż odwrócony do mnie plecami. Wpatrywałam się w niego, moje serce biło tak głośno, że myślałam, że zaraz wyrwie się z klatki piersiowej. On mnie uratował, ale energia, która od niego emanowała, była prawie straszniejsza niż ci chłopaki.
Powoli Zade się odwrócił. Jego ciemne włosy były potargane, szczęka zaciśnięta tak mocno, że wyglądało to na bolesne. Kiedy jego oczy spotkały moje, intensywność w nich odebrała mi dech. Spojrzał na mnie, jakbym była czymś cennym, czymś, co chciałby chronić, ale nie wiedział, jak.
Zrobił krok bliżej, jego dłoń drgnęła, jakby chciał mnie dotknąć, ale nie ufał sobie, żeby to zrobić. Jego głos, kiedy się odezwał, był szorstki i surowy, prawie złamany ciężarem tego, co mówił.
"Jeszcze tego nie rozumiesz," powiedział, jego spojrzenie nigdy nie opuszczało mojego, "ale jesteś moja. I nic na tym świecie tego nie zmieni."
Te słowa trafiły mnie mocniej niż jakikolwiek krzyk mógłby. Stałam tam oszołomiona, zbyt zszokowana, by mówić, zbyt wstrząśnięta, by oddychać.
Zanim mogłam odnaleźć głos, zanim mogłam zapytać, co miał na myśli, Zade odwrócił się i zniknął wśród drzew, pochłonięty przez mgłę i cienie.
Stałam tam sama, mgła wijąca się wokół mnie, cisza przygniatała jak ciężar. Jego słowa odbijały się echem w mojej głowie, każda sylaba zapadała głębiej w moją pierś.
Jesteś moja.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jade
Nie mogłam się skupić.
Ani podczas literatury. Ani podczas niekończącej się ciszy Mitów i Folkloru. Ani z głosem Zade’a, który powtarzał się w mojej głowie jak klątwa, której nie mogłam się pozbyć.
Jesteś moja.
W klasie było tylko nas pięcioro — cisi, zdystansowani, jak cienie, które nie chciały być dotykane. Nikt nie rozmawiał. Nikt nie pytał, dlaczego moje ręce drżały, kiedy sięgałam po zeszyt. I byłam za to wdzięczna.
Jak tylko zajęcia się skończyły, wyszłam. Bez rozmów. Bez zbaczania z drogi. Prosto do mojego pokoju w akademiku, a moje kroki odbijały się echem w pustych korytarzach jak zbyt głośne bicie serca w niewłaściwym miejscu.
Teraz siedziałam na łóżku z laptopem zrównoważonym na kolanach, wpatrując się bezmyślnie w pasek wyszukiwania, jakby to mogło jakoś przywrócić mi zdrowy rozsądek. Delikatny szum ogrzewania w akademiku wypełniał cichy pokój, ale nie robił nic, by uspokoić burzę we mnie.
Biorąc głęboki oddech, wpisałam słowa powoli, czując się śmieszna, nawet gdy to robiłam: „Objawy urojeń związanych z wilkołakami”.
Wyniki pojawiły się natychmiast. Ekran zapełnił się artykułami, czasopismami medycznymi i przypadkowymi wpisami na forach, które wyglądały jeszcze bardziej szaleńczo niż ja się czułam. Tytuły takie jak „Kiedy granica między fantazją a rzeczywistością się zaciera: Kliniczna likantropia” i „Znaki, że cierpisz na nadprzyrodzone urojenia” migały do mnie.
Przejrzałam kilka stron, przeglądając tekst, desperacko szukając jakiegoś logicznego wyjaśnienia, które mogłoby zetrzeć pamięć o tym, co widziałam w oczach Zade’a. Czegoś, co mogłoby wyjaśnić, dlaczego jego głos wciąż odbijał się echem w mojej głowie, niski i szorstki, twierdząc, że jestem jego.
Nic z tego nie sprawiło, że poczułam się lepiej. Jeśli już, to tylko pogorszyło moje samopoczucie.
Zatrzasnęłam laptopa, odsunęłam go na bok i opuściłam głowę w dłonie. Moje palce wbiły się we włosy, próbując zakotwiczyć mnie z powrotem w czymś realnym. Nie byłam szalona. Wiedziałam, co widziałam. Wiedziałam, co czułam. A jednak każda część mnie krzyczała, że żadna z tych rzeczy nie może być prawdziwa.
Delikatne pukanie do drzwi sprawiło, że drgnęłam. Serce podskoczyło mi do gardła. Nie spodziewałam się nikogo, a część mnie już wiedziała, kto to musiał być.
Z westchnieniem podniosłam się i przekroczyłam pokój, by otworzyć drzwi.
Zade stał tam, tak spokojny i opanowany, jakby między nami nigdy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Jego ciemne oczy wpatrywały się w moje i przez chwilę żadne z nas się nie odzywało. Powietrze między nami gęstniało i stawało się ciężkie od napięcia.
„Mogę wejść?” — zapytał, jego głos był niski, ale stanowczy.
Wahałam się, ale część mnie, która szukała odpowiedzi przez całą noc, ostatecznie zwyciężyła. Odsunęłam się na bok, wpuszczając go do swojego świata, chociaż każda nerw w moim ciele brzęczał ostrzeżeniem.
Zade wszedł do centrum pokoju, powoli odwracając się, by stanąć twarzą do mnie. Jego obecność wypełniła małą przestrzeń, sprawiając, że wydawała się jeszcze mniejsza, jeszcze bardziej intymna. Skrzyżowałam ramiona mocno na piersi, potrzebując jakiejś bariery między nami.
„Myślisz, że jestem szalony” — powiedział, jego ton był prawie swobodny, ale słyszałam ból ukryty pod spodem.
„Powiedziałeś mi, że jestem twoja” — odpowiedziałam, mój głos był ostry z niedowierzania. „Co miałam myśleć? Że jesteś po prostu intensywnym facetem, który lubi straszyć dziewczyny w lesie?”
Nie uśmiechnął się. Nawet nie drgnął. Po prostu patrzył na mnie tymi ciemnymi, nieodczytywalnymi oczami.
„To nie chodzi o straszenie cię” — powiedział. „Chodzi o powiedzenie ci prawdy, nawet jeśli nie chcesz jej usłyszeć.”
Pokręciłam głową, zaprzeczenie wzrosło we mnie jak fala. „Nie ma czegoś takiego jak przeznaczeni partnerzy. Nie ma czegoś takiego jak wilkołaki. Te rzeczy należą do książek i filmów, nie do prawdziwego życia.”
„Czułaś to” — powiedział po prostu. „Wiesz, że tak.”
Nienawidziłam, że miał rację. Nienawidziłam tego, że za każdym razem, gdy na mnie patrzył, coś we mnie przesuwało się i poruszało, coś pierwotnego i nieznajomego. Nienawidziłam, że nie mogłam tego wytłumaczyć.
„Jesteś po prostu intensywny” — wybuchłam, potrzebując go emocjonalnie odepchnąć, jeśli nie fizycznie. „Jesteś takim facetem, który sprawia, że wszystko wydaje się większe, niż jest w rzeczywistości.”
Zade podszedł bliżej, jego ruchy były powolne, dając mi mnóstwo czasu na wycofanie się, jeśli chciałabym. Ale nie ruszyłam się. Nie mogłam.
„Więź między nami jest prawdziwa” — powiedział, jego głos był teraz miększy. „To nie jest coś, co możesz wybrać lub zignorować. To część tego, kim jesteśmy.”
Wydobył się ze mnie drżący śmiech, który brzmiał bardziej jak szloch. „Nie jestem częścią niczego. Jestem tylko dziewczyną, która chciała zacząć od nowa w małym miasteczku, a nie zostać wciągnięta do jakiegoś... jakiegoś fantastycznego świata, w którym ludzie zmieniają się w potwory.”
Zmarszczył brwi i po raz pierwszy na jego twarzy pojawił się przebłysk autentycznego smutku. „Nie jesteśmy potworami. Jesteśmy obrońcami. Jesteśmy rodziną. A ty... masz być jej częścią.”
Desperacja w jego głosie przerażała mnie bardziej niż sama idea wilkołaków. To nie była tylko opowieść dla niego. To było realne. To było wszystko.
„Nie wierzę ci” — wyszeptałam, chociaż słowa smakowały jak kłamstwo na moim języku.
Oczy Zade’a nieco pociemniały, nie z gniewu, ale z rodzajem łamiącej serce akceptacji. Wziął głęboki oddech, jakby przygotowywał się na coś bolesnego.
„Potrzebujesz dowodu” — powiedział.
Zanim zdążyłam zapytać, co miał na myśli, Zade odsunął się od okna, jego szczęka była napięta, a klatka piersiowa unosiła się i opadała, jak gdyby coś w jego wnętrzu walczyło, by pozostać w klatce.
A potem... zamknął oczy.
Nie ruszyłam się. Nie mogłam oddychać. Powietrze wokół nas zgęstniało, pulsując czymś elektrycznym, pradawnym. Jakby wszechświat właśnie postanowił przestać udawać, że jest normalny.
Kiedy otworzył oczy ponownie, nie były już ludzkie.
Lśniły.
Głęboką, złocistą bursztynową barwą, palącą, nieokiełznaną, dziką. Światło w nich migotało jak pożar, pierwotne i nieskończone, i wydawało się, że widzi każdą część mnie. Nie tylko moją twarz. Moją duszę.
Zachłysnęłam się i cofnęłam, mój kręgosłup uderzył w ścianę za mną, ręka wystrzeliła, by się podeprzeć.
Mój mózg krzyczał, uciekaj.
Ale nie zrobiłam tego.
Bo jakoś, pośród całego tego strachu i niedowierzania, poczułam... spokój.
Jego ciało zaczęło się zmieniać — kości pękały, przekształcały się. Ubrania rozdzierały się. Powinno to być przerażające. Powinno to sprawić, że odwróciłabym się i wybiegła prosto za drzwi. Ale nie było. Było hipnotyzujące. Bolesne do oglądania, tak. Ale też piękne.
Jego skóra falowała i lśniła, kończyny wydłużały się, sierść przebijała się, gdy jego forma topniała na cztery łapy. A potem, gdzie jeszcze przed chwilą stał Zade... teraz stał wilk.
Nie byle jaki wilk.
Oszałamiające, srebrno-szare stworzenie, większe niż powinien być jakikolwiek normalny wilk. Mięśnie zwinięte pod grubą sierścią. Jego oczy — wciąż świecące złotem — wpatrywały się we mnie.
I wciąż, nie uciekłam.
Powinnam była krzyczeć. Powinnam była drżeć. Ale moje serce, zdradzieckie i dzikie, rozpoznało go. Nawet w tej niemożliwej formie.
Tuż przede mną, gdzie wilk stał zaledwie sekundy temu, teraz Zade klęczał na podłodze akademika — jego nagi tors unosił się ciężko, dżinsy zwisały nisko na biodrach, całe jego ciało było mokre od potu i dzikości. Nie sięgnął nawet po ubrania. Po prostu patrzył na mnie, jego oczy wciąż lekko świeciły w słabym świetle.
Moje usta wyschły. Przełknęłam ciężko.
Był nagi, lub prawie. A jednak to nie było najbardziej szokujące.
„Widziałaś to” — powiedział, bez tchu. „Wierzysz mi teraz.”
Mrugałam do niego. Mój puls grzmiał w uszach. „Kim ty do diabła jesteś?”
Jego usta się otworzyły, jakby chciał wyjaśnić, ale uprzedziłam go.
„Nie — nie. Nie zbliżaj się do mnie. Nie obchodzi mnie, czym jesteś.” Mój głos załamał się. „Jesteś dziwolągiem.”
Słowo wyszło zanim zdążyłam je powstrzymać.
Zade drgnął, jakbym go uderzyła. Jego szczęka się zacisnęła, ale nie ruszył się, nawet się nie zasłonił. „Jeszcze tego nie rozumiesz” — powiedział cicho. „Ale jesteśmy przeznaczeni. Zostałem stworzony dla ciebie.”
Cofnęłam się w stronę drzwi, moja ręka drżąco trzymała klamkę. „Wynoś się.”
Utrzymywał mój wzrok jeszcze przez chwilę, z czymś nieodczytywalnym w jego wyrazie. Potem skinął głową raz, wstał i wyszedł z pokoju, boso, z nagim torsem, cicho jak duch.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jade
Ledwie spałam.
Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam go – tę niemożliwą transformację wypaloną w moim mózgu jak gorączkowy sen, z którego nie mogłam się obudzić. Sposób, w jaki jego kości pękały i formowały się na nowo, sposób, w jaki jego oczy świeciły w ciemności... a potem sposób, w jaki stał tam później, niemal nagi, patrząc na mnie, jakbym była jedyną rzeczą trzymającą go przy ziemi.
Dziwak.
Nazwalam go dziwakiem.
Do rana Zade nie pojawił się w Brewed Awakening, chociaż w połowie spodziewałam się, że wejdzie tylko po to, żebym się wzdrygnęła.
Zamiast tego pracowałam całą zmianę w ciszy, szum ekspresu do kawy ledwo zagłuszał burzę w mojej piersi.
Około południa dziewczyna z wysoko związanym kucykiem i błyszczącymi ustami podeszła do lady, jej perfumy uderzyły mnie zanim jeszcze usłyszałam jej głos.
„Jesteś z zajęć wieczorowych, prawda?” zapytała, uśmiechając się. „Jestem Hannah. Robisz naprawdę dobrą kawę.”
Była wysoka i bez wysiłku ładna, w swetrze z odsłoniętymi ramionami, który krzyczał: Nie staram się, ale i tak wygrywam. Jej oczy były perfekcyjnie obrysowane eyelinerem, a jej uśmiech był niemal wyćwiczony.
„Dzięki” powiedziałam, zaskoczona. Nikt tutaj nie rozmawiał ze mną, chyba że musiał.
„Powinnaś wyjść dziś wieczorem” powiedziała Hannah, jakby to było oczywiste. „Jest ognisko w lesie, poza kampusem, ale nie jest podejrzane, przysięgam. Potrzebujesz przerwy, a masz tę twarz jak...” Zawahała się, udając smutek. „Jakbyś zobaczyła ducha czy coś.”
Wymusiłam uśmiech. Nie myliła się.
„Jasne” powiedziałam. „Czemu nie?”
Jeśli nie mogłam zapomnieć o Zade, może mogłam go zagłuszyć.
***
Bas z muzyki dudnił przez drzewa, wysyłając wibracje przez ziemię pod moimi butami. Tak zwana „impreza studencka” była niczym więcej jak grupą studentów zgromadzonych wokół ogromnego ogniska głęboko w lesie, z czerwonymi kubkami Solo w rękach i podejrzanymi decyzjami w oczach. Ogień trzaskał i pękał, wysyłając iskry w mglistą nocne niebo. Powinno to być ekscytujące, szansa na normalność choć raz, ale nie mogłam pozbyć się uczucia, że nie pasuję tutaj.
„Dawaj, Jade” jęknęła Hannah, szturchając mnie łokciem, gdy podała mi drinka. „Stoisz tam tylko jakby ktoś kopnął ci szczeniaka. Musisz się rozluźnić.”
„Jestem w porządku” mruknęłam, biorąc mały łyk z ohydnej mieszanki, którą mi podała.
„Jesteś nudna” droczyła się Hannah, jej oczy błyszczały psotą. „Wyzwanie cię do zrobienia czegoś szalonego dzisiaj.”
Uniosłam brew, sceptycznie. „Na przykład czego?”
Jej uśmiech poszerzył się złośliwie, gdy uniosła kubek w stronę postaci stojącej samotnie po drugiej stronie ogniska. Moje serce natychmiast się potknęło.
Zade.
Stał tam z rękami skrzyżowanymi na piersi, w połowie w cieniu, w połowie oświetlony migoczącym światłem. Jego ciemne włosy były jak zwykle rozczochrane, jego czarna kurtka otwarta na tyle, by ukazać czarną koszulkę pod spodem. Wyglądał, jakby nie pasował tutaj bardziej niż ja. A jednak, za każdym razem, gdy moje oczy odnajdywały go, reszta świata rozmywała się.
„Wyzwanie cię” powiedziała Hannah, niemal podskakując z ekscytacją, „żebyś z nim flirtowała.”
Zakłóciłam się drinkiem, kaszląc gwałtownie. „Jesteś szalona?”
Zaśmiała się, wyraźnie ciesząc się moją reakcją. „Co najgorszego może się stać? Odmówi ci? I co z tego? Dawaj, Jade. Żyj trochę.”
Zawahałam się, moje serce waliło o żebra. Każdy instynkt mówił mi, że to zły pomysł, że Zade nie jest typem faceta, z którym się gra. Ale inna część mnie, ta, która była zmęczona strachem i zagubieniem, pragnęła dreszczyku emocji zrobienia czegoś lekkomyślnego.
Zanim zdążyłam się z tego wycofać, odstawiłam kubek i zaczęłam iść w jego stronę.
Każdy krok wydawał się cięższy od poprzedniego. Im bardziej się zbliżałam, tym bardziej byłam go świadoma. Jego obecność była jak fizyczna siła, przyciągająca mnie, sprawiająca, że powietrze wokół niego było gorętsze, gęstsze. Kiedy już do niego dotarłam, moje dłonie były spocone, a usta wyschły.
Oczy Zade powoli uniosły się, trzymając się moich z leniwą, nieodczytywalną intensywnością. Nie poruszył się, nawet nie mrugnął. Po prostu patrzył na mnie, czekając.
„Hej” powiedziałam, zmuszając mój głos do brzmienia swobodnie, mimo że czułam się jakbym stała na krawędzi klifu.
„Hej” powtórzył, jego głos był niskim pomrukiem, który przesunął się pod moją skórą.
Przełknęłam ślinę, nagle zdając sobie sprawę, że nie mam pojęcia, co powiedzieć. Flirtowanie nie było moją specjalnością. Nie byłam dziewczyną, która rzuca włosami i chichocze przy głupich dowcipach. Byłam dziewczyną, która chowała się w tle i unikała uwagi.
„O wczoraj...” powiedziałam, skrzywiona wewnętrznie z powodu tego, jak sztywno to zabrzmiało.
Usta Zade drgnęły, nie do końca uśmiech, ale blisko. Przechylił głowę lekko, studiując mnie, jakby mógł zobaczyć każdą myśl przelatującą przez mój umysł.
„Zapomnij o tym. Miałem nadzieję, że cię tu zobaczę” powiedział, jego głos był tak swobodny, że osłabił mi kolana.
Mrugnęłam, zaskoczona. To nie była reakcja, której się spodziewałam. Myślałam, że mnie zignoruje albo całkowicie zlekceważy. Zamiast tego, lekko się pochylał, jego mowa ciała była otwarta i zachęcająca, ale w jego oczach była iskra czegoś ciemniejszego.
Zachęcona alkoholem i ciężkim rytmem muzyki, postanowiłam pójść krok dalej. „Tak?” drażniłam się, mój głos był teraz miększy. „A dlaczego?”
Przez chwilę Zade nie odpowiadał. Jego wzrok zsunął się na moje usta, zatrzymując się tam o sekundę za długo, zanim powrócił do moich oczu. Kiedy w końcu przemówił, jego głos był szorstkim szeptem, który oplatał mnie jak lina, przyciągając mnie bliżej.
„Wyobrażałem sobie twoje usta” powiedział, jego słowa były powolne i celowe, jakby chciał, żeby wryły się w moją skórę. „Więcej razy niż powinienem przyznać.”
Świat przekrzywił się wokół mnie.
Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale nic nie wyszło. Moje ciało zesztywniało, mój umysł stał się zamglony od szoku i czegoś jeszcze – czegoś gorącego i przerażającego, co gromadziło się nisko w moim brzuchu.
Słowa Zade nie były tylko flirtowaniem. Były wyznaniem, surowym i bezwstydnym. Nie grał gry. Nie droczył się. Miał na myśli każde słowo.
Czułam, jak moja twarz czerwieni się z gorąca, moje serce biło tak mocno, że bolało. Nie mogłam się ruszyć, nie mogłam prawidłowo oddychać. Jego obecność przytłaczała mnie, wypełniała każdą część przestrzeni wokół mnie, aż nie było nic oprócz niego i tego, jak moje ciało mnie zdradzało, reagując na jego bliskość.
Moje palce drgały u boku, pragnąc go dotknąć, mimo że wiedziałam, że to byłby fatalny pomysł. Każdy zakończenie nerwowe w moim ciele zdawało się budzić, krzycząc o więcej, nawet gdy mój mózg błagał mnie, bym uciekała.
Nigdy wcześniej nie czułam się w ten sposób. Nigdy nie pragnęłam kogoś tak mocno i tak bojaźliwie jednocześnie.
Przerażona jak głęboko upadam, nie rozumiejąc nawet dlaczego, oderwałam oczy od jego i cofnęłam się o krok, rozpaczliwie próbując stworzyć dystans między nami, zanim zrobię coś, czego nie będę mogła cofnąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować