passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Twice Rejected Luna - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

The Twice Rejected Luna

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Jade

Nie mogłam się skupić.

Ani podczas literatury. Ani podczas niekończącej się ciszy Mitów i Folkloru. Ani z głosem Zade’a, który powtarzał się w mojej głowie jak klątwa, której nie mogłam się pozbyć.

Jesteś moja.

W klasie było tylko nas pięcioro — cisi, zdystansowani, jak cienie, które nie chciały być dotykane. Nikt nie rozmawiał. Nikt nie pytał, dlaczego moje ręce drżały, kiedy sięgałam po zeszyt. I byłam za to wdzięczna.

Jak tylko zajęcia się skończyły, wyszłam. Bez rozmów. Bez zbaczania z drogi. Prosto do mojego pokoju w akademiku, a moje kroki odbijały się echem w pustych korytarzach jak zbyt głośne bicie serca w niewłaściwym miejscu.

Teraz siedziałam na łóżku z laptopem zrównoważonym na kolanach, wpatrując się bezmyślnie w pasek wyszukiwania, jakby to mogło jakoś przywrócić mi zdrowy rozsądek. Delikatny szum ogrzewania w akademiku wypełniał cichy pokój, ale nie robił nic, by uspokoić burzę we mnie.

Biorąc głęboki oddech, wpisałam słowa powoli, czując się śmieszna, nawet gdy to robiłam: „Objawy urojeń związanych z wilkołakami”.

Wyniki pojawiły się natychmiast. Ekran zapełnił się artykułami, czasopismami medycznymi i przypadkowymi wpisami na forach, które wyglądały jeszcze bardziej szaleńczo niż ja się czułam. Tytuły takie jak „Kiedy granica między fantazją a rzeczywistością się zaciera: Kliniczna likantropia” i „Znaki, że cierpisz na nadprzyrodzone urojenia” migały do mnie.

Przejrzałam kilka stron, przeglądając tekst, desperacko szukając jakiegoś logicznego wyjaśnienia, które mogłoby zetrzeć pamięć o tym, co widziałam w oczach Zade’a. Czegoś, co mogłoby wyjaśnić, dlaczego jego głos wciąż odbijał się echem w mojej głowie, niski i szorstki, twierdząc, że jestem jego.

Nic z tego nie sprawiło, że poczułam się lepiej. Jeśli już, to tylko pogorszyło moje samopoczucie.

Zatrzasnęłam laptopa, odsunęłam go na bok i opuściłam głowę w dłonie. Moje palce wbiły się we włosy, próbując zakotwiczyć mnie z powrotem w czymś realnym. Nie byłam szalona. Wiedziałam, co widziałam. Wiedziałam, co czułam. A jednak każda część mnie krzyczała, że żadna z tych rzeczy nie może być prawdziwa.

Delikatne pukanie do drzwi sprawiło, że drgnęłam. Serce podskoczyło mi do gardła. Nie spodziewałam się nikogo, a część mnie już wiedziała, kto to musiał być.

Z westchnieniem podniosłam się i przekroczyłam pokój, by otworzyć drzwi.

Zade stał tam, tak spokojny i opanowany, jakby między nami nigdy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Jego ciemne oczy wpatrywały się w moje i przez chwilę żadne z nas się nie odzywało. Powietrze między nami gęstniało i stawało się ciężkie od napięcia.

„Mogę wejść?” — zapytał, jego głos był niski, ale stanowczy.

Wahałam się, ale część mnie, która szukała odpowiedzi przez całą noc, ostatecznie zwyciężyła. Odsunęłam się na bok, wpuszczając go do swojego świata, chociaż każda nerw w moim ciele brzęczał ostrzeżeniem.

Zade wszedł do centrum pokoju, powoli odwracając się, by stanąć twarzą do mnie. Jego obecność wypełniła małą przestrzeń, sprawiając, że wydawała się jeszcze mniejsza, jeszcze bardziej intymna. Skrzyżowałam ramiona mocno na piersi, potrzebując jakiejś bariery między nami.

„Myślisz, że jestem szalony” — powiedział, jego ton był prawie swobodny, ale słyszałam ból ukryty pod spodem.

„Powiedziałeś mi, że jestem twoja” — odpowiedziałam, mój głos był ostry z niedowierzania. „Co miałam myśleć? Że jesteś po prostu intensywnym facetem, który lubi straszyć dziewczyny w lesie?”

Nie uśmiechnął się. Nawet nie drgnął. Po prostu patrzył na mnie tymi ciemnymi, nieodczytywalnymi oczami.

„To nie chodzi o straszenie cię” — powiedział. „Chodzi o powiedzenie ci prawdy, nawet jeśli nie chcesz jej usłyszeć.”

Pokręciłam głową, zaprzeczenie wzrosło we mnie jak fala. „Nie ma czegoś takiego jak przeznaczeni partnerzy. Nie ma czegoś takiego jak wilkołaki. Te rzeczy należą do książek i filmów, nie do prawdziwego życia.”

„Czułaś to” — powiedział po prostu. „Wiesz, że tak.”

Nienawidziłam, że miał rację. Nienawidziłam tego, że za każdym razem, gdy na mnie patrzył, coś we mnie przesuwało się i poruszało, coś pierwotnego i nieznajomego. Nienawidziłam, że nie mogłam tego wytłumaczyć.

„Jesteś po prostu intensywny” — wybuchłam, potrzebując go emocjonalnie odepchnąć, jeśli nie fizycznie. „Jesteś takim facetem, który sprawia, że wszystko wydaje się większe, niż jest w rzeczywistości.”

Zade podszedł bliżej, jego ruchy były powolne, dając mi mnóstwo czasu na wycofanie się, jeśli chciałabym. Ale nie ruszyłam się. Nie mogłam.

„Więź między nami jest prawdziwa” — powiedział, jego głos był teraz miększy. „To nie jest coś, co możesz wybrać lub zignorować. To część tego, kim jesteśmy.”

Wydobył się ze mnie drżący śmiech, który brzmiał bardziej jak szloch. „Nie jestem częścią niczego. Jestem tylko dziewczyną, która chciała zacząć od nowa w małym miasteczku, a nie zostać wciągnięta do jakiegoś... jakiegoś fantastycznego świata, w którym ludzie zmieniają się w potwory.”

Zmarszczył brwi i po raz pierwszy na jego twarzy pojawił się przebłysk autentycznego smutku. „Nie jesteśmy potworami. Jesteśmy obrońcami. Jesteśmy rodziną. A ty... masz być jej częścią.”

Desperacja w jego głosie przerażała mnie bardziej niż sama idea wilkołaków. To nie była tylko opowieść dla niego. To było realne. To było wszystko.

„Nie wierzę ci” — wyszeptałam, chociaż słowa smakowały jak kłamstwo na moim języku.

Oczy Zade’a nieco pociemniały, nie z gniewu, ale z rodzajem łamiącej serce akceptacji. Wziął głęboki oddech, jakby przygotowywał się na coś bolesnego.

„Potrzebujesz dowodu” — powiedział.

Zanim zdążyłam zapytać, co miał na myśli, Zade odsunął się od okna, jego szczęka była napięta, a klatka piersiowa unosiła się i opadała, jak gdyby coś w jego wnętrzu walczyło, by pozostać w klatce.

A potem... zamknął oczy.

Nie ruszyłam się. Nie mogłam oddychać. Powietrze wokół nas zgęstniało, pulsując czymś elektrycznym, pradawnym. Jakby wszechświat właśnie postanowił przestać udawać, że jest normalny.

Kiedy otworzył oczy ponownie, nie były już ludzkie.

Lśniły.

Głęboką, złocistą bursztynową barwą, palącą, nieokiełznaną, dziką. Światło w nich migotało jak pożar, pierwotne i nieskończone, i wydawało się, że widzi każdą część mnie. Nie tylko moją twarz. Moją duszę.

Zachłysnęłam się i cofnęłam, mój kręgosłup uderzył w ścianę za mną, ręka wystrzeliła, by się podeprzeć.

Mój mózg krzyczał, uciekaj.

Ale nie zrobiłam tego.

Bo jakoś, pośród całego tego strachu i niedowierzania, poczułam... spokój.

Jego ciało zaczęło się zmieniać — kości pękały, przekształcały się. Ubrania rozdzierały się. Powinno to być przerażające. Powinno to sprawić, że odwróciłabym się i wybiegła prosto za drzwi. Ale nie było. Było hipnotyzujące. Bolesne do oglądania, tak. Ale też piękne.

Jego skóra falowała i lśniła, kończyny wydłużały się, sierść przebijała się, gdy jego forma topniała na cztery łapy. A potem, gdzie jeszcze przed chwilą stał Zade... teraz stał wilk.

Nie byle jaki wilk.

Oszałamiające, srebrno-szare stworzenie, większe niż powinien być jakikolwiek normalny wilk. Mięśnie zwinięte pod grubą sierścią. Jego oczy — wciąż świecące złotem — wpatrywały się we mnie.

I wciąż, nie uciekłam.

Powinnam była krzyczeć. Powinnam była drżeć. Ale moje serce, zdradzieckie i dzikie, rozpoznało go. Nawet w tej niemożliwej formie.

Tuż przede mną, gdzie wilk stał zaledwie sekundy temu, teraz Zade klęczał na podłodze akademika — jego nagi tors unosił się ciężko, dżinsy zwisały nisko na biodrach, całe jego ciało było mokre od potu i dzikości. Nie sięgnął nawet po ubrania. Po prostu patrzył na mnie, jego oczy wciąż lekko świeciły w słabym świetle.

Moje usta wyschły. Przełknęłam ciężko.

Był nagi, lub prawie. A jednak to nie było najbardziej szokujące.

„Widziałaś to” — powiedział, bez tchu. „Wierzysz mi teraz.”

Mrugałam do niego. Mój puls grzmiał w uszach. „Kim ty do diabła jesteś?”

Jego usta się otworzyły, jakby chciał wyjaśnić, ale uprzedziłam go.

„Nie — nie. Nie zbliżaj się do mnie. Nie obchodzi mnie, czym jesteś.” Mój głos załamał się. „Jesteś dziwolągiem.”

Słowo wyszło zanim zdążyłam je powstrzymać.

Zade drgnął, jakbym go uderzyła. Jego szczęka się zacisnęła, ale nie ruszył się, nawet się nie zasłonił. „Jeszcze tego nie rozumiesz” — powiedział cicho. „Ale jesteśmy przeznaczeni. Zostałem stworzony dla ciebie.”

Cofnęłam się w stronę drzwi, moja ręka drżąco trzymała klamkę. „Wynoś się.”

Utrzymywał mój wzrok jeszcze przez chwilę, z czymś nieodczytywalnym w jego wyrazie. Potem skinął głową raz, wstał i wyszedł z pokoju, boso, z nagim torsem, cicho jak duch.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Jade

Ledwie spałam.

Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam go – tę niemożliwą transformację wypaloną w moim mózgu jak gorączkowy sen, z którego nie mogłam się obudzić. Sposób, w jaki jego kości pękały i formowały się na nowo, sposób, w jaki jego oczy świeciły w ciemności... a potem sposób, w jaki stał tam później, niemal nagi, patrząc na mnie, jakbym była jedyną rzeczą trzymającą go przy ziemi.

Dziwak.

Nazwalam go dziwakiem.

Do rana Zade nie pojawił się w Brewed Awakening, chociaż w połowie spodziewałam się, że wejdzie tylko po to, żebym się wzdrygnęła.

Zamiast tego pracowałam całą zmianę w ciszy, szum ekspresu do kawy ledwo zagłuszał burzę w mojej piersi.

Około południa dziewczyna z wysoko związanym kucykiem i błyszczącymi ustami podeszła do lady, jej perfumy uderzyły mnie zanim jeszcze usłyszałam jej głos.

„Jesteś z zajęć wieczorowych, prawda?” zapytała, uśmiechając się. „Jestem Hannah. Robisz naprawdę dobrą kawę.”

Była wysoka i bez wysiłku ładna, w swetrze z odsłoniętymi ramionami, który krzyczał: Nie staram się, ale i tak wygrywam. Jej oczy były perfekcyjnie obrysowane eyelinerem, a jej uśmiech był niemal wyćwiczony.

„Dzięki” powiedziałam, zaskoczona. Nikt tutaj nie rozmawiał ze mną, chyba że musiał.

„Powinnaś wyjść dziś wieczorem” powiedziała Hannah, jakby to było oczywiste. „Jest ognisko w lesie, poza kampusem, ale nie jest podejrzane, przysięgam. Potrzebujesz przerwy, a masz tę twarz jak...” Zawahała się, udając smutek. „Jakbyś zobaczyła ducha czy coś.”

Wymusiłam uśmiech. Nie myliła się.

„Jasne” powiedziałam. „Czemu nie?”

Jeśli nie mogłam zapomnieć o Zade, może mogłam go zagłuszyć.

***

Bas z muzyki dudnił przez drzewa, wysyłając wibracje przez ziemię pod moimi butami. Tak zwana „impreza studencka” była niczym więcej jak grupą studentów zgromadzonych wokół ogromnego ogniska głęboko w lesie, z czerwonymi kubkami Solo w rękach i podejrzanymi decyzjami w oczach. Ogień trzaskał i pękał, wysyłając iskry w mglistą nocne niebo. Powinno to być ekscytujące, szansa na normalność choć raz, ale nie mogłam pozbyć się uczucia, że nie pasuję tutaj.

„Dawaj, Jade” jęknęła Hannah, szturchając mnie łokciem, gdy podała mi drinka. „Stoisz tam tylko jakby ktoś kopnął ci szczeniaka. Musisz się rozluźnić.”

„Jestem w porządku” mruknęłam, biorąc mały łyk z ohydnej mieszanki, którą mi podała.

„Jesteś nudna” droczyła się Hannah, jej oczy błyszczały psotą. „Wyzwanie cię do zrobienia czegoś szalonego dzisiaj.”

Uniosłam brew, sceptycznie. „Na przykład czego?”

Jej uśmiech poszerzył się złośliwie, gdy uniosła kubek w stronę postaci stojącej samotnie po drugiej stronie ogniska. Moje serce natychmiast się potknęło.

Zade.

Stał tam z rękami skrzyżowanymi na piersi, w połowie w cieniu, w połowie oświetlony migoczącym światłem. Jego ciemne włosy były jak zwykle rozczochrane, jego czarna kurtka otwarta na tyle, by ukazać czarną koszulkę pod spodem. Wyglądał, jakby nie pasował tutaj bardziej niż ja. A jednak, za każdym razem, gdy moje oczy odnajdywały go, reszta świata rozmywała się.

„Wyzwanie cię” powiedziała Hannah, niemal podskakując z ekscytacją, „żebyś z nim flirtowała.”

Zakłóciłam się drinkiem, kaszląc gwałtownie. „Jesteś szalona?”

Zaśmiała się, wyraźnie ciesząc się moją reakcją. „Co najgorszego może się stać? Odmówi ci? I co z tego? Dawaj, Jade. Żyj trochę.”

Zawahałam się, moje serce waliło o żebra. Każdy instynkt mówił mi, że to zły pomysł, że Zade nie jest typem faceta, z którym się gra. Ale inna część mnie, ta, która była zmęczona strachem i zagubieniem, pragnęła dreszczyku emocji zrobienia czegoś lekkomyślnego.

Zanim zdążyłam się z tego wycofać, odstawiłam kubek i zaczęłam iść w jego stronę.

Każdy krok wydawał się cięższy od poprzedniego. Im bardziej się zbliżałam, tym bardziej byłam go świadoma. Jego obecność była jak fizyczna siła, przyciągająca mnie, sprawiająca, że powietrze wokół niego było gorętsze, gęstsze. Kiedy już do niego dotarłam, moje dłonie były spocone, a usta wyschły.

Oczy Zade powoli uniosły się, trzymając się moich z leniwą, nieodczytywalną intensywnością. Nie poruszył się, nawet nie mrugnął. Po prostu patrzył na mnie, czekając.

„Hej” powiedziałam, zmuszając mój głos do brzmienia swobodnie, mimo że czułam się jakbym stała na krawędzi klifu.

„Hej” powtórzył, jego głos był niskim pomrukiem, który przesunął się pod moją skórą.

Przełknęłam ślinę, nagle zdając sobie sprawę, że nie mam pojęcia, co powiedzieć. Flirtowanie nie było moją specjalnością. Nie byłam dziewczyną, która rzuca włosami i chichocze przy głupich dowcipach. Byłam dziewczyną, która chowała się w tle i unikała uwagi.

„O wczoraj...” powiedziałam, skrzywiona wewnętrznie z powodu tego, jak sztywno to zabrzmiało.

Usta Zade drgnęły, nie do końca uśmiech, ale blisko. Przechylił głowę lekko, studiując mnie, jakby mógł zobaczyć każdą myśl przelatującą przez mój umysł.

„Zapomnij o tym. Miałem nadzieję, że cię tu zobaczę” powiedział, jego głos był tak swobodny, że osłabił mi kolana.

Mrugnęłam, zaskoczona. To nie była reakcja, której się spodziewałam. Myślałam, że mnie zignoruje albo całkowicie zlekceważy. Zamiast tego, lekko się pochylał, jego mowa ciała była otwarta i zachęcająca, ale w jego oczach była iskra czegoś ciemniejszego.

Zachęcona alkoholem i ciężkim rytmem muzyki, postanowiłam pójść krok dalej. „Tak?” drażniłam się, mój głos był teraz miększy. „A dlaczego?”

Przez chwilę Zade nie odpowiadał. Jego wzrok zsunął się na moje usta, zatrzymując się tam o sekundę za długo, zanim powrócił do moich oczu. Kiedy w końcu przemówił, jego głos był szorstkim szeptem, który oplatał mnie jak lina, przyciągając mnie bliżej.

„Wyobrażałem sobie twoje usta” powiedział, jego słowa były powolne i celowe, jakby chciał, żeby wryły się w moją skórę. „Więcej razy niż powinienem przyznać.”

Świat przekrzywił się wokół mnie.

Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale nic nie wyszło. Moje ciało zesztywniało, mój umysł stał się zamglony od szoku i czegoś jeszcze – czegoś gorącego i przerażającego, co gromadziło się nisko w moim brzuchu.

Słowa Zade nie były tylko flirtowaniem. Były wyznaniem, surowym i bezwstydnym. Nie grał gry. Nie droczył się. Miał na myśli każde słowo.

Czułam, jak moja twarz czerwieni się z gorąca, moje serce biło tak mocno, że bolało. Nie mogłam się ruszyć, nie mogłam prawidłowo oddychać. Jego obecność przytłaczała mnie, wypełniała każdą część przestrzeni wokół mnie, aż nie było nic oprócz niego i tego, jak moje ciało mnie zdradzało, reagując na jego bliskość.

Moje palce drgały u boku, pragnąc go dotknąć, mimo że wiedziałam, że to byłby fatalny pomysł. Każdy zakończenie nerwowe w moim ciele zdawało się budzić, krzycząc o więcej, nawet gdy mój mózg błagał mnie, bym uciekała.

Nigdy wcześniej nie czułam się w ten sposób. Nigdy nie pragnęłam kogoś tak mocno i tak bojaźliwie jednocześnie.

Przerażona jak głęboko upadam, nie rozumiejąc nawet dlaczego, oderwałam oczy od jego i cofnęłam się o krok, rozpaczliwie próbując stworzyć dystans między nami, zanim zrobię coś, czego nie będę mogła cofnąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Jade

Las wokół imprezy stał się ciemniejszy, światło ogniska zamieniło się w ciepłą, odległą poświatę za nami. Wciąż słyszałam śmiech i muzykę od innych, ale wszystko wydawało się być mile stąd. Mogłam się skupić tylko na ciężkim pulsie mojego serca i postaci stojącej zaledwie kilka kroków ode mnie.

Zade patrzył na mnie z intensywnością, która utrudniała oddychanie. Jego ręce były luźno opuszczone po bokach, ale mogłam powiedzieć, że się powstrzymywał. Sposób, w jaki napinała się jego szczęka, jak jego klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby toczył wewnętrzną wojnę, mówił mi wszystko, co musiałam wiedzieć. Był tak samo poruszony jak ja. Może nawet bardziej.

"Uciekłaś ode mnie," powiedział cicho, jego głos zgrzytał w chłodnym nocnym powietrzu.

"Nie uciekłam," powiedziałam, ale słowa były pozbawione przekonania. Oboje znaliśmy prawdę.

Powolny, krzywy uśmiech zadrgał w kąciku jego ust, ale nie było w nim nic zabawnego. Jego oczy pozostały utkwione w moich, ciemne i głębokie, pełne czegoś, czego nie śmiałam nazwać. Zrobił krok bliżej, i mimo że mój mózg krzyczał, bym się ruszyła, moje ciało pozostało zamrożone na miejscu, desperacko czekając na to, co mogło nastąpić.

"Jesteś przestraszona," powiedział Zade, jego głos jeszcze bardziej się obniżył, sprawiając, że drobne włoski na moich ramionach stanęły na baczność. "Ale nadal tu jesteś."

Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że coś we mnie boleśnie się skręciło. Nienawidziłam, że mógł mnie tak łatwo przejrzeć, że wiedział, że jestem rozdartą między strachem a czymś znacznie, znacznie silniejszym.

"Mieszasz mi w głowie," przyznałam, mój głos ledwie głośniejszy niż szept.

Przez dłuższą chwilę nic nie powiedział. Po prostu wpatrywał się we mnie, jakby zapamiętywał każdy cal mojej twarzy. Potem zrobił kolejny krok do przodu, zmniejszając dystans między nami, aż prawie nie było go wcale.

"Nie próbuję ci mącić w głowie," powiedział łagodnie. "Po prostu próbuję być blisko ciebie."

Te słowa uderzyły mnie jak fizyczna siła. Zachłysnęłam się powietrzem, a moja klatka piersiowa bolała od wysiłku, by się do niego nie przytulić. Jego zapach otulił mnie, ziemisty, czysty i coś niepowtarzalnie jego, a moje kolana drżały od wysiłku stania prosto.

Sięgnął powoli, dając mi każdą szansę, bym się odsunęła. Jego palce musnęły mój policzek, tak lekko, że ledwie to poczułam, ale ten dotyk wystarczył, by całe moje ciało ożyło. Każdy nerw zaiskrzył się uwagą, każda myśl w mojej głowie wyparowała.

Nie wiem, kto się pierwszy poruszył. Może to byłam ja. Może on. Wszystko, co wiedziałam, to że w jednej chwili była między nami przestrzeń, a w następnej prawie jej nie było.

Zade pochylił głowę w moim kierunku, jego oczy zerkające na moje usta. Moje serce biło tak głośno, że byłam pewna, że to słyszy. Bezmyślnie uniosłam podbródek, zdesperowana i przerażona jednocześnie.

Jego usta unosiły się tuż nad moimi, przestrzeń między nimi była tak mała, że bolała. Jego oddech mieszał się z moim, ciepły i chwiejny. Widzę, jak jego rzęsy drżą, jak jego szczęka zaciska się z powściągliwością.

Zamknęłam oczy, gotowa na nieuniknione.

Ale zanim nasze usta mogły się spotkać, ostre, przenikliwe śmiechy odbiły się echem od drzew, przerywając zaklęcie.

Odsunęłam się gwałtownie, moje serce boleśnie uderzyło o żebra. Zade zesztywniał, jego ręka opadła z mojej twarzy. Oboje zwróciliśmy się ku dźwiękowi, ku rzeczywistości, że nie byliśmy sami, że noc nie należała do nas.

Gniew i frustracja wezbrały we mnie, mieszając się z pustą boleścią tego, co prawie się wydarzyło. Zrobiłam krok w tył, potem kolejny, potrzebując dystansu od niego, od siebie.

"Nie," powiedziałam, mój głos załamał się pod ciężarem emocji, których nie potrafiłam nazwać.

Twarz Zade’a była starannie pusta, ale jego oczy płonęły wszystkim, czego nie powiedział.

"Nie musisz się mnie bać," powiedział cicho.

"Nie boję się ciebie," warknęłam, choć to było kłamstwo. Bałam się wszystkiego, co sprawiał, że czułam, wszystkiego, czego sprawiał, że pragnęłam.

"Bojesz się," powiedział, jego głos spokojny i smutny. "Ale to w porządku. Odsunę się."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Twice Rejected Luna

The Twice Rejected Luna

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa