„AAAAHHHHH!”
Krzyk przeciął drzewa jak sztylet i przysięgam, że moja czaszka pękła na pół. Przycisnąłem obie dłonie do uszu, potykając się, gdy wychodziłem z zarośli, w których zamarłem, z otwartymi ustami, sercem bijącym jak bębny wojenne w mojej piersi.
Nocne owady zamilkły, rzeka jakby wstrzymała oddech. Chłód przeszył mi kręgosłup, wciągając do płuc zapach mokrego kamienia i strachu.
„To tylko ja!” krzyknąłem. „To tylko ja—Silas! Cholera, przestań krzyczeć!”
Odwróciła się do mnie, stojąc w rzece, z wodą przylegającą do ud, gdy chwytała za za dużą koszulę, by zakryć skórę. Jej warkocz był ociekający, dziki, a usta miała rozchylone, jakbym właśnie wyczołgał się spod jej łóżka.
„Jesteś strasznym zbokiem,” warknęła Raena, przyciskając ręcznik do piersi. „Co ty tu robisz o tej godzinie? Podglądasz mnie? Śledzisz mnie—o Boże—ty mnie śledzisz!”
Uniósłem dłonie, wciąż łapiąc oddech.
„Nie podglądam cię. Nie mogłem spać, okej? I nie śledziłem cię! To moja rzeka. To ty się kąpiesz, jakby to było twoje prywatne spa!”
Jej oburzenie było zbyt głośne; każdy patrol mógłby to usłyszeć. Dłonie świerzbiły mnie, by się przemienić, ale pozostałem w ludzkiej skórze, odmawiając, by wyglądać jak potwór z jej głosu.
Zamrugała, wściekła.
„No dobrze, wiem, że to twoje terytorium, ale to nie znaczy, że możesz się po prostu pojawiać i szpiegować mnie jak jakiś szaleniec!”
„Jak to, szpiegować cię?” warknąłem. „Czego się spodziewasz, kiedy śpiewasz jak anioł o drugiej nad ranem i pluskasz się w mojej rzece?!”
„Powinieneś był zostać w swoim lesie i swoim domu, zamiast wchodzić na moje jakbyś wszystko posiadał!”
„Ja to posiadałem,” warknąłem. „To ziemia Hollowmoor. Teraz ja jestem Alfą. To ty przekraczasz granice.”
Wiatr szarpał drzewami, rozrzucając blask księżyca na jej ramionach jak zbroję. Byliśmy o krok od pazurów, dwa od krwi. Zrobiła krok naprzód, kapiejąc wodą na kamienie.
„Wow. Brzmisz dokładnie jak twój dziadek.”
Zmrużyłem oczy. „Nie zaczynaj.”
„A właśnie, że zacznę,” powiedziała, zaciskając ręcznik mocniej wokół ramion. „Powinnam była posłuchać książek historycznych. Mojego ojca. 'Nie ufaj wilkom z Hollowmoor,' mówił. 'Ich Alfa zabił mojego.'”
Zbliżyłem się, dystans między nami się zmniejszył. „To kłamstwo. Twój dziadek rozpoczął wojnę. To on pierwszy przekroczył naszą granicę.”
Opadła jej szczęka. „Słucham?! Chcesz mi powiedzieć, że mamy dwie zupełnie różne wersje historii?”
„Właśnie to ci mówię.”
„Jest tylko jedna prawda, Silas!”
„Może twoja wataha karmiła cię kłamstwami całe twoje życie.”
„Zabawne,” warknęła, „dokładnie to samo myślałam o twojej.”
Staliśmy teraz twarzą w twarz, powietrze między nami było gęste. Jej oczy świeciły złotem w blasku księżyca, klatka piersiowa unosiła się i opadała z wściekłości. Mój wilk poruszył się pod skórą, próbując się wydostać. Czułem miętę, popiół i coś, czego nie chciałem nazwać.
„Zawsze myślisz, że masz rację, prawda?” syknęła.
„Nie,” powiedziałem nisko. „Po prostu nie lubię, gdy oskarża się moją rodzinę o coś, czego nie zrobiła.”
„Prawie udusiłeś dziewczynę na ceremonii!”
„Obraziła mnie.”
„Ooo? Biedactwo.” Jej głos ociekał sarkazmem.
Zacisnąłem zęby. „Nie przekręcaj tego. Nie przyszedłem tu, żeby się z tobą kłócić.”
„To po co tu przyszedłeś?” powiedziała, jeszcze bardziej się zbliżając, oczy płonęły. „Żeby sprawdzić, czy wilczyca z Ashfang uklęknie przed tobą? Oszczędzę ci czasu—nie klękam przed nikim.”
Przestrzeń między nami była jak ogień, napięta i drżąca. Cały aż buzowałem—z wściekłości, gorąca, zamieszania i pożądania. Czułem jej gniew, wibrował mi w piersi jak grzmot.
Moje palce zacisnęły się w pięści. Jej dłonie zrobiły to samo. Jedno słowo więcej i byśmy wybuchli.
Wypuściłem oddech. „Przestań. Po prostu—przestań.”
Raena znieruchomiała.
„Nie zamierzam cię skrzywdzić,” powiedziałem, kręcąc głową. „Nie walczę z wilczycami. To szaleństwo.”
Patrzyła na mnie, jakby nie mogła zdecydować, czy zacząć krzyczeć, czy się zaśmiać.
Wtedy powiedziała cicho: „Tak? Wiesz, co jest szalone? Wilk, który prawie złamał komuś tchawicę, robiący scenę, bo ludzie myślą, że zakochał się w samcu.”
Moje serce zamarło. Przez chwilę milczałem. Potem prychnąłem, przewróciłem oczami i odwróciłem się. „Wierz, w co chcesz.”
Prąd szumiał po kamieniach jak śmiech, od którego nie mogłem uciec.
Ruszyłem. Ale ona jeszcze nie skończyła.
Zanim zdążyłem wejść między drzewa, usłyszałem miękki klap jej stóp na brzegu. Podniosła torbę i zarzuciła ręcznik na ramię. Koszula przylegała do jej ud, woda wciąż ściekała po łydkach.
„Cóż,” powiedziała oschle. „Nie musisz się martwić, że jeszcze mnie tu zobaczysz.”
Zatrzymałem się, ale nie spojrzałem za siebie.
„Do zobaczenia na rytualnej uczcie,” dodała, jak groźba. Albo jak obietnica.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostrze przecięło powietrze. Nie chybiłem celu, ale nigdy tak naprawdę nie celowałem w niego. Celowałem w pamięć.
Raena w rzece powróciła do mnie z bezlitosną dokładnością. Znów usłyszałem ten głos, niski i prześladujący, i zobaczyłem ten ogień płonący w jej oczach. Nawet obraz tej przeklętej, za dużej koszuli przylgnął do mojej pamięci jak mokra tkanina do skóry.
Nieważne jak ciężko trenowałem—nieważne ile strzał zgubiłem czy ile godzin spędziłem na ringu, wybijając wypełnienie z opancerzonych betas—nie mogłem wypędzić jej z myśli.
„Potrzebuję nowego celu”, mruknąłem, wyrywając strzałę z drewna i rozłamując ją w dłoni.
„Chodzi ci o rozproszenie?” odezwał się za mną Kai, mój zastępca, jego głos zbyt cholernie przenikliwy.
„Na to samo wychodzi.”
„Zachowujesz się dziwnie od ceremonii.”
„Byłem zajęty”, odparłem płasko.
„Trenujesz cały dzień, nie sypiasz, warczysz na każdego, kto wypowie słowo ‘para’—tak. Bardzo normalne zachowanie.”
Zignorowałem go i poruszałem ciałem dalej, usiłując trzymać się tego, co zawsze mówił mój ojciec: Alfa nie pożąda. Alfa wybiera. I nigdy, przenigdy z krwi wroga.
Wbijał mi to do głowy od dziecka. Kontroluj myśli. Pogrzeb instynkty. Wierność stadu jest najważniejsza.
Jednak przez ostatnie kilka dni moje instynkty drapały mnie pod żebrami, a jej imię było na każdym moim oddechu.
Do czasu, gdy nadszedł rytualny obiad, czułem się, jakbym wychodził z własnej skóry.
Stałem przed lustrem, zaciągając czarne skórzane rzemienie wokół nadgarstków i wkładając oficjalny strój—ciemną, dopasowaną marynarkę ze srebrnym haftem na ramionach i herbem Hollowmoor wyszytym na piersi. Włosy miałem gładko zaczesane do tyłu, a szczęki tak mocno zaciśnięte, że niemal spodziewałem się, iż kość pęknie.
„Wyglądasz jak książę gotowy na egzekucję”, skomentował Kai, gdy przechodziłem obok niego.
„Dobrze. Właśnie tak się czuję.”
Sala była już pełna. Długie stoły zapełniali wojownicy, starszyzna i przybyli Alfowie, ramię w ramię. Powietrze pachniało pieczonym mięsem i dymem z drewna, lecz pod spodem unosiło się coś cięższego i nie do pomylenia—oczekiwanie.
Wszystkie oczy zwróciły się na mnie jednocześnie. Byłem nowym Alfą, dwudziestosześcioletnim, bez pary, wciąż nie wybranym.
Szepty zaczęły znów narastać, przebijając się ponad szczęk sztućców i stukot kubków.
„Więc, Silas”, odezwał się jeden ze starszych zbyt głośno. „Czy tej nocy wreszcie zobaczymy, jak wybierasz wilczycę?”
Odezwał się inny głos. „Chyba że plotki są prawdziwe i bardziej interesują cię wilki płci męskiej.”
Śmiech przetoczył się przez stół nieprzyjazną falą, która uderzyła o moją cierpliwość. Ścisnąłem blat tak mocno, aż drewno odcisnęło półksiężyce na moich dłoniach.
„Masz coś do powiedzenia?” warknąłem, patrząc starszemu prosto w oczy.
Uniósł ręce, cały niewinny. „Tylko jestem ciekaw. Wszyscy się zastanawiają. Nikim się nie interesowałeś. Nawet gdy cię namawiano.”
„Może nie interesuje mnie bycie zmuszonym do czegoś”, warknąłem.
„A może”, pochylił się bliżej, „już wybrałeś—a to ktoś, dla kogo twój ojciec spaliłby całe stado.”
Tylna część gardła zacisnęła mi się jak pięść. I wtedy zobaczyłem Raenę.
Weszła do sali jakby urodziła się z księżycowego blasku i dymu, poruszała się z pewnością, która zmieniała bieg grawitacji. Jej włosy opadały ciężkie i dzikie; oczy podkreślone czernidłem; usta zbyt czerwone, by to był przypadek. Miała na sobie ciemną, oficjalną zbroję Ashfang, dopasowaną jak jedwab nałożony na skórę, ramiona ostre jak pierwszy brzeg ostrza, wąska talia, a jej buty bojowe dalej brudne od prawdziwych kilometrów.
Nie należała tutaj, a jednak sprawiła, że wszyscy inni zniknęli w tle, włącznie ze mną.
„Przestań się gapić”, syknął Kai obok mnie.
„Nie gapię się.”
„Gapisz.”
„Nie powinna tu być”, mruknąłem, z zaciśniętą szczęką.
„Została zaproszona. Polityka. Pogódź się z tym.”
Ale nie mogłem się z tym pogodzić, zwłaszcza gdy przeszła na drugą stronę stołu i stanęła tam, jakby sala należała tylko do niej.
Patrzyła na mnie—czułem to—jej spojrzenie było nieruchome i nie mrugała, jakby mogła śledzić pot pojawiający się na mojej szyi i gorąco wpełzające pod skórę. Moja pierś unosiła się za szybko, a serce waliło zbyt głośno jak na tę cichą salę.
„Co, do diabła, się dzieje”, wyszeptałem do siebie.
Wstałem tak gwałtownie, że mój fotel zaskrzypiał na kamieniu.
„Potrzebuję powietrza.”
Nie czekałem na żaden komentarz. Przepchnąłem się przez drzwi na zewnątrz i oddychałem, jakbym właśnie przebiegł milę pod górę. Gwiazdy były ostre i twarde jak rozsypane diamenty. Zimno kąsało. A jednak paliłem się od środka.
Oparłem się o kamienną balustradę i zamknąłem oczy, dopóki zawroty głowy nie ustąpiły.
„Serio chcesz dać starszyźnie kolejne powody do szeptania?” odezwał się głos za mną.
Natychmiast się naprężyłem, każdy mięsień ściągnął się jak struna.
„Wiedziałem, że pójdziesz za mną.”
Raena wyszła z cienia, ramiona skrzyżowane na piersi. „Byłam ciekawa. Patrzenie, jak się pocisz przy stole, to było najzabawniejsze, co widziałam przez cały tydzień.”
„Nie pociłem się.”
„Dyszałeś, jakbyś miał się przemienić na tym cholernym stole.”
Odwróciłem wzrok, pozwalając ciemności ostudzić swoją minę. „Dlaczego tu jesteś?”
„Z tego samego powodu co ty”, powiedziała, podchodząc bliżej. „By uciec przed fałszywymi uśmiechami i układanymi przyszłościami.”
Odwróciłem się do niej powoli, czując jak oś nocy się przechyla. „Nie powinnaś tu być.”
„Ty też nie”, odparła natychmiast.
„Nie rozumiesz. Sprawiasz, że jest tylko gorzej.”
„Gorzej?” Uniosła brew. „To znaczy: myląco? Kusząco? Niebezpiecznie?”
Zrobiłem krok naprzód. „Tak.”
Zapadła cisza, napięta jak drut. Potem jej głos zniżył się.
„Myślisz, że dla mnie to łatwe?”
„Nie.”
Jej oddech zadrżał, ledwie słyszalny. „Dlaczego nie?”
„Bo nie mogę—” urwałem, przełykając z trudem prawdę. „Nie mogę cię chcieć.”
Zbliżyła się. Blisko. Zbyt blisko.
„Już chcesz.”
Jej dłoń musnęła moją, a ja cofnąłem się jak oparzony.
„Raena”, błagałem, głos mi się załamał. „Przestań.”
Przechyliła głowę, tak blisko, że czułem ciepło jej oddechu na ustach.
„To powiedz mi, że nie chcesz mnie pocałować właśnie teraz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Och, jaka ona była dobra.
Raena Duskborn była tak cholernie utalentowana w wywoływaniu mojego dyskomfortu, że niemal zakrawało to na sztukę. Wiedziała dokładnie, jak stanąć, precyzyjnie, jak mówić, i jak patrzeć na mnie tak, jakby samym wzrokiem wycinała ze mnie prawdę. Nie potrzebowała pazurów, by mnie rozciąć; wystarczył pojedynczy, obojętny uśmieszek.
Była mistrzynią wzbudzania we mnie uczuć, do których nie miałem prawa, wyciągania emocji, które latami zamykałem na cztery spusty, i wywlekania ich na światło dzienne, jakby miały prawo istnieć.
Ona jest diabłem w przebraniu, pomyślałem.
Ty to kochasz, wyszeptał mój wilk.
Och, zamknij się do cholery.
Zostawiła mnie drżącego w zimnej nocy, z poszarpanym oddechem, rozpalonym ciałem i sercem bijącym tak głośno, że mogło miażdżyć mi żebra. A ona? Po prostu się uśmiechnęła, zarzuciła włosy na ramię, posłała mi to spojrzenie mówiące żałosny i wróciła do sali jadalnej, jakby nic się nie stało—jakby nie przewróciła mojego świata do góry nogami i nie zostawiła mnie tam jak głupca.
W środku widziałem ją przez szybę, rozmawiającą z ludźmi, jakby to była najprostsza rzecz na świecie. Śmiała się i uśmiechała złośliwie, istniała jak bogini, która nie miała pojęcia—a może jednak miała—że doprowadza mnie do szaleństwa.
Zostałem na zewnątrz, opierając się o poręcz, podczas gdy moje palce drżały, wyobrażając sobie setki różnych wersji tego, co powinno się wydarzyć, zamiast katastrofy, która faktycznie się stała.
A co, gdybym ją pocałował?
A co, gdybym nie pozwolił jej odejść?
A gdybym poszedł dalej—gdybym przekroczył granicę, której przysiągłem nigdy nie przekraczać?
Wtedy wrócił obraz, wspomnienie, o które nigdy nie prosiłem, a które zawsze boli zbyt mocno: moja matka.
Miałem może dziesięć lat, ukryty za schodami z kolanami pod brodą. Noc była gęsta od ciszy, dopóki głos ojca nie rozdarł jej jak grzmot.
„Przestań płakać, Lysandro! Myślisz, że łzy coś naprawią?”
Stała przy kominku, z założonymi rękami, a całe jej ciało drżało. Drżała zawsze, jakby nie należała do tego domu, ani do tego małżeństwa, jakby była gościem we własnym życiu.
Tego wieczoru przyprowadził inną wilczycę. Była blondynką, głośną, śmiała się za dużo i miała czerwone usta jak wojenny makijaż.
Moja matka nie powiedziała nic. Po prostu stała, gdy tamta chichotała i uczepiała się ramienia ojca jak trofeum.
„Jesteś moją żoną, nie moim łańcuchem,” wrzasnął, trzaskając kielichem o stół. „Tak to działa, Lysandro. Jestem Alfą. Musisz się z tym pogodzić.”
A moja matka… moja matka tylko pochyliła głowę. Ta cisza prześladuje mnie bardziej niż jakiekolwiek krzyki.
Tej nocy zrozumiałem coś, o czym nigdy nie zapomniałem: władza bez samokontroli to nic innego jak okrucieństwo przebrane w złoto.
Wróciłem do rzeczywistości nagle. Powietrze piekło mnie w płuca, palce znów zacisnęły się w pięści, a szczęka bolała od zaciskania zębów.
To właśnie się liczy. Nie boję się bólu; boję się go zadawać. Przeraża mnie myśl, że mógłbym stać się człowiekiem, który uważa, że krzyk to siła. Przeraża mnie, że mógłbym zranić kogoś tak, jak mój ojciec ranił moją matkę—powoli, nieustępliwie, aż nie zostało z niej nic poza cichą, drżącą powłoką.
Ludzie myślą, że jestem powściągliwy, zdystansowany i zimny. Uważają, że jestem zbyt łagodny, by być Alfą. Ale nie jestem łagodny; jestem przestraszony.
Nie jej się boję. Nie—nie Raeny. Ona jest dzika i niebezpieczna, ocalała, która przechytrzyła aroganckie wilki dwa razy starsze od siebie. Mogłaby mnie zniszczyć, gdyby chciała, a jeszcze tego nie zrobiła. Nie zrobiła nic poza rzucaniem mi wyzwań, kuszeniem mnie i prześladowaniem mnie w każdej myśli i każdym oddechu.
I dziwnym trafem właśnie to sprawia, że chcę ją chronić jeszcze bardziej.
Nawet jeśli jest moją wrogiem. Nawet jeśli nasze watahy nienawidzą się nawzajem, a historia już wycięła linię między nami, której nikt nie powinien przekraczać.
Nie chciałbym jej skrzywdzić—ani fizycznie, ani emocjonalnie, nawet przez przypadek. Bo kiedy raz zobaczysz, jak ktoś przeżywa z ogniem w oczach, ostatnią rzeczą, jakiej byś chciał, jest być powodem, dla którego ten płomień zgaśnie.
Wpatrywałem się w gwiazdy, rozpaczliwie szukając czegokolwiek, co nadawałoby sens.
Na koniec dnia nie boję się jej.
Dobrze, może trochę się boję.
Tylko trochę, jeśli mam być ze sobą szczery.
Jest piękna w sposób, który sprawia, że zapominasz o zasadach, potężna w taki sposób, że zaczynasz kwestionować przeznaczenie, i uwodzicielska w ten cichy, śmiertelnie niebezpieczny sposób—jak płomień, który kusi twoją dłoń bliżej, by sprawdzić, czy się sparzysz.
Ale to nie ten strach trzyma mnie nocą bez snu.
To tylko ja. Boję się siebie.
Boję się tego, co żyje pod moją skórą: żaru, głodu i gniewu, który zakopuję tak głęboko, że modlę się, by nigdy nie wypłynął. Bo jeśli kiedyś wypłynie, nie wiem, czy będę umiał go znowu zamknąć w klatce.
Nie chcę stać się człowiekiem, który powalił moją matkę na kolana. Nie chcę być imieniem, przy którym inna wilczyca drży. Nie chcę być zapamiętany z powodu siniaków, które zostawiam—na skórze, sercach czy w dziedzictwie.
Tak więc, dlatego trzymam dystans. Raena Duskborn może być diabłem w przebraniu, ale ja jestem burzą, którą stworzył mój ojciec. A na końcu burze się nie zakochują; burze niszczą.
Przesuń w górę, aby kontynuować