Ostrze przecięło powietrze. Nie chybiłem celu, ale nigdy tak naprawdę nie celowałem w niego. Celowałem w pamięć.
Raena w rzece powróciła do mnie z bezlitosną dokładnością. Znów usłyszałem ten głos, niski i prześladujący, i zobaczyłem ten ogień płonący w jej oczach. Nawet obraz tej przeklętej, za dużej koszuli przylgnął do mojej pamięci jak mokra tkanina do skóry.
Nieważne jak ciężko trenowałem—nieważne ile strzał zgubiłem czy ile godzin spędziłem na ringu, wybijając wypełnienie z opancerzonych betas—nie mogłem wypędzić jej z myśli.
„Potrzebuję nowego celu”, mruknąłem, wyrywając strzałę z drewna i rozłamując ją w dłoni.
„Chodzi ci o rozproszenie?” odezwał się za mną Kai, mój zastępca, jego głos zbyt cholernie przenikliwy.
„Na to samo wychodzi.”
„Zachowujesz się dziwnie od ceremonii.”
„Byłem zajęty”, odparłem płasko.
„Trenujesz cały dzień, nie sypiasz, warczysz na każdego, kto wypowie słowo ‘para’—tak. Bardzo normalne zachowanie.”
Zignorowałem go i poruszałem ciałem dalej, usiłując trzymać się tego, co zawsze mówił mój ojciec: Alfa nie pożąda. Alfa wybiera. I nigdy, przenigdy z krwi wroga.
Wbijał mi to do głowy od dziecka. Kontroluj myśli. Pogrzeb instynkty. Wierność stadu jest najważniejsza.
Jednak przez ostatnie kilka dni moje instynkty drapały mnie pod żebrami, a jej imię było na każdym moim oddechu.
Do czasu, gdy nadszedł rytualny obiad, czułem się, jakbym wychodził z własnej skóry.
Stałem przed lustrem, zaciągając czarne skórzane rzemienie wokół nadgarstków i wkładając oficjalny strój—ciemną, dopasowaną marynarkę ze srebrnym haftem na ramionach i herbem Hollowmoor wyszytym na piersi. Włosy miałem gładko zaczesane do tyłu, a szczęki tak mocno zaciśnięte, że niemal spodziewałem się, iż kość pęknie.
„Wyglądasz jak książę gotowy na egzekucję”, skomentował Kai, gdy przechodziłem obok niego.
„Dobrze. Właśnie tak się czuję.”
Sala była już pełna. Długie stoły zapełniali wojownicy, starszyzna i przybyli Alfowie, ramię w ramię. Powietrze pachniało pieczonym mięsem i dymem z drewna, lecz pod spodem unosiło się coś cięższego i nie do pomylenia—oczekiwanie.
Wszystkie oczy zwróciły się na mnie jednocześnie. Byłem nowym Alfą, dwudziestosześcioletnim, bez pary, wciąż nie wybranym.
Szepty zaczęły znów narastać, przebijając się ponad szczęk sztućców i stukot kubków.
„Więc, Silas”, odezwał się jeden ze starszych zbyt głośno. „Czy tej nocy wreszcie zobaczymy, jak wybierasz wilczycę?”
Odezwał się inny głos. „Chyba że plotki są prawdziwe i bardziej interesują cię wilki płci męskiej.”
Śmiech przetoczył się przez stół nieprzyjazną falą, która uderzyła o moją cierpliwość. Ścisnąłem blat tak mocno, aż drewno odcisnęło półksiężyce na moich dłoniach.
„Masz coś do powiedzenia?” warknąłem, patrząc starszemu prosto w oczy.
Uniósł ręce, cały niewinny. „Tylko jestem ciekaw. Wszyscy się zastanawiają. Nikim się nie interesowałeś. Nawet gdy cię namawiano.”
„Może nie interesuje mnie bycie zmuszonym do czegoś”, warknąłem.
„A może”, pochylił się bliżej, „już wybrałeś—a to ktoś, dla kogo twój ojciec spaliłby całe stado.”
Tylna część gardła zacisnęła mi się jak pięść. I wtedy zobaczyłem Raenę.
Weszła do sali jakby urodziła się z księżycowego blasku i dymu, poruszała się z pewnością, która zmieniała bieg grawitacji. Jej włosy opadały ciężkie i dzikie; oczy podkreślone czernidłem; usta zbyt czerwone, by to był przypadek. Miała na sobie ciemną, oficjalną zbroję Ashfang, dopasowaną jak jedwab nałożony na skórę, ramiona ostre jak pierwszy brzeg ostrza, wąska talia, a jej buty bojowe dalej brudne od prawdziwych kilometrów.
Nie należała tutaj, a jednak sprawiła, że wszyscy inni zniknęli w tle, włącznie ze mną.
„Przestań się gapić”, syknął Kai obok mnie.
„Nie gapię się.”
„Gapisz.”
„Nie powinna tu być”, mruknąłem, z zaciśniętą szczęką.
„Została zaproszona. Polityka. Pogódź się z tym.”
Ale nie mogłem się z tym pogodzić, zwłaszcza gdy przeszła na drugą stronę stołu i stanęła tam, jakby sala należała tylko do niej.
Patrzyła na mnie—czułem to—jej spojrzenie było nieruchome i nie mrugała, jakby mogła śledzić pot pojawiający się na mojej szyi i gorąco wpełzające pod skórę. Moja pierś unosiła się za szybko, a serce waliło zbyt głośno jak na tę cichą salę.
„Co, do diabła, się dzieje”, wyszeptałem do siebie.
Wstałem tak gwałtownie, że mój fotel zaskrzypiał na kamieniu.
„Potrzebuję powietrza.”
Nie czekałem na żaden komentarz. Przepchnąłem się przez drzwi na zewnątrz i oddychałem, jakbym właśnie przebiegł milę pod górę. Gwiazdy były ostre i twarde jak rozsypane diamenty. Zimno kąsało. A jednak paliłem się od środka.
Oparłem się o kamienną balustradę i zamknąłem oczy, dopóki zawroty głowy nie ustąpiły.
„Serio chcesz dać starszyźnie kolejne powody do szeptania?” odezwał się głos za mną.
Natychmiast się naprężyłem, każdy mięsień ściągnął się jak struna.
„Wiedziałem, że pójdziesz za mną.”
Raena wyszła z cienia, ramiona skrzyżowane na piersi. „Byłam ciekawa. Patrzenie, jak się pocisz przy stole, to było najzabawniejsze, co widziałam przez cały tydzień.”
„Nie pociłem się.”
„Dyszałeś, jakbyś miał się przemienić na tym cholernym stole.”
Odwróciłem wzrok, pozwalając ciemności ostudzić swoją minę. „Dlaczego tu jesteś?”
„Z tego samego powodu co ty”, powiedziała, podchodząc bliżej. „By uciec przed fałszywymi uśmiechami i układanymi przyszłościami.”
Odwróciłem się do niej powoli, czując jak oś nocy się przechyla. „Nie powinnaś tu być.”
„Ty też nie”, odparła natychmiast.
„Nie rozumiesz. Sprawiasz, że jest tylko gorzej.”
„Gorzej?” Uniosła brew. „To znaczy: myląco? Kusząco? Niebezpiecznie?”
Zrobiłem krok naprzód. „Tak.”
Zapadła cisza, napięta jak drut. Potem jej głos zniżył się.
„Myślisz, że dla mnie to łatwe?”
„Nie.”
Jej oddech zadrżał, ledwie słyszalny. „Dlaczego nie?”
„Bo nie mogę—” urwałem, przełykając z trudem prawdę. „Nie mogę cię chcieć.”
Zbliżyła się. Blisko. Zbyt blisko.
„Już chcesz.”
Jej dłoń musnęła moją, a ja cofnąłem się jak oparzony.
„Raena”, błagałem, głos mi się załamał. „Przestań.”
Przechyliła głowę, tak blisko, że czułem ciepło jej oddechu na ustach.
„To powiedz mi, że nie chcesz mnie pocałować właśnie teraz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Och, jaka ona była dobra.
Raena Duskborn była tak cholernie utalentowana w wywoływaniu mojego dyskomfortu, że niemal zakrawało to na sztukę. Wiedziała dokładnie, jak stanąć, precyzyjnie, jak mówić, i jak patrzeć na mnie tak, jakby samym wzrokiem wycinała ze mnie prawdę. Nie potrzebowała pazurów, by mnie rozciąć; wystarczył pojedynczy, obojętny uśmieszek.
Była mistrzynią wzbudzania we mnie uczuć, do których nie miałem prawa, wyciągania emocji, które latami zamykałem na cztery spusty, i wywlekania ich na światło dzienne, jakby miały prawo istnieć.
Ona jest diabłem w przebraniu, pomyślałem.
Ty to kochasz, wyszeptał mój wilk.
Och, zamknij się do cholery.
Zostawiła mnie drżącego w zimnej nocy, z poszarpanym oddechem, rozpalonym ciałem i sercem bijącym tak głośno, że mogło miażdżyć mi żebra. A ona? Po prostu się uśmiechnęła, zarzuciła włosy na ramię, posłała mi to spojrzenie mówiące żałosny i wróciła do sali jadalnej, jakby nic się nie stało—jakby nie przewróciła mojego świata do góry nogami i nie zostawiła mnie tam jak głupca.
W środku widziałem ją przez szybę, rozmawiającą z ludźmi, jakby to była najprostsza rzecz na świecie. Śmiała się i uśmiechała złośliwie, istniała jak bogini, która nie miała pojęcia—a może jednak miała—że doprowadza mnie do szaleństwa.
Zostałem na zewnątrz, opierając się o poręcz, podczas gdy moje palce drżały, wyobrażając sobie setki różnych wersji tego, co powinno się wydarzyć, zamiast katastrofy, która faktycznie się stała.
A co, gdybym ją pocałował?
A co, gdybym nie pozwolił jej odejść?
A gdybym poszedł dalej—gdybym przekroczył granicę, której przysiągłem nigdy nie przekraczać?
Wtedy wrócił obraz, wspomnienie, o które nigdy nie prosiłem, a które zawsze boli zbyt mocno: moja matka.
Miałem może dziesięć lat, ukryty za schodami z kolanami pod brodą. Noc była gęsta od ciszy, dopóki głos ojca nie rozdarł jej jak grzmot.
„Przestań płakać, Lysandro! Myślisz, że łzy coś naprawią?”
Stała przy kominku, z założonymi rękami, a całe jej ciało drżało. Drżała zawsze, jakby nie należała do tego domu, ani do tego małżeństwa, jakby była gościem we własnym życiu.
Tego wieczoru przyprowadził inną wilczycę. Była blondynką, głośną, śmiała się za dużo i miała czerwone usta jak wojenny makijaż.
Moja matka nie powiedziała nic. Po prostu stała, gdy tamta chichotała i uczepiała się ramienia ojca jak trofeum.
„Jesteś moją żoną, nie moim łańcuchem,” wrzasnął, trzaskając kielichem o stół. „Tak to działa, Lysandro. Jestem Alfą. Musisz się z tym pogodzić.”
A moja matka… moja matka tylko pochyliła głowę. Ta cisza prześladuje mnie bardziej niż jakiekolwiek krzyki.
Tej nocy zrozumiałem coś, o czym nigdy nie zapomniałem: władza bez samokontroli to nic innego jak okrucieństwo przebrane w złoto.
Wróciłem do rzeczywistości nagle. Powietrze piekło mnie w płuca, palce znów zacisnęły się w pięści, a szczęka bolała od zaciskania zębów.
To właśnie się liczy. Nie boję się bólu; boję się go zadawać. Przeraża mnie myśl, że mógłbym stać się człowiekiem, który uważa, że krzyk to siła. Przeraża mnie, że mógłbym zranić kogoś tak, jak mój ojciec ranił moją matkę—powoli, nieustępliwie, aż nie zostało z niej nic poza cichą, drżącą powłoką.
Ludzie myślą, że jestem powściągliwy, zdystansowany i zimny. Uważają, że jestem zbyt łagodny, by być Alfą. Ale nie jestem łagodny; jestem przestraszony.
Nie jej się boję. Nie—nie Raeny. Ona jest dzika i niebezpieczna, ocalała, która przechytrzyła aroganckie wilki dwa razy starsze od siebie. Mogłaby mnie zniszczyć, gdyby chciała, a jeszcze tego nie zrobiła. Nie zrobiła nic poza rzucaniem mi wyzwań, kuszeniem mnie i prześladowaniem mnie w każdej myśli i każdym oddechu.
I dziwnym trafem właśnie to sprawia, że chcę ją chronić jeszcze bardziej.
Nawet jeśli jest moją wrogiem. Nawet jeśli nasze watahy nienawidzą się nawzajem, a historia już wycięła linię między nami, której nikt nie powinien przekraczać.
Nie chciałbym jej skrzywdzić—ani fizycznie, ani emocjonalnie, nawet przez przypadek. Bo kiedy raz zobaczysz, jak ktoś przeżywa z ogniem w oczach, ostatnią rzeczą, jakiej byś chciał, jest być powodem, dla którego ten płomień zgaśnie.
Wpatrywałem się w gwiazdy, rozpaczliwie szukając czegokolwiek, co nadawałoby sens.
Na koniec dnia nie boję się jej.
Dobrze, może trochę się boję.
Tylko trochę, jeśli mam być ze sobą szczery.
Jest piękna w sposób, który sprawia, że zapominasz o zasadach, potężna w taki sposób, że zaczynasz kwestionować przeznaczenie, i uwodzicielska w ten cichy, śmiertelnie niebezpieczny sposób—jak płomień, który kusi twoją dłoń bliżej, by sprawdzić, czy się sparzysz.
Ale to nie ten strach trzyma mnie nocą bez snu.
To tylko ja. Boję się siebie.
Boję się tego, co żyje pod moją skórą: żaru, głodu i gniewu, który zakopuję tak głęboko, że modlę się, by nigdy nie wypłynął. Bo jeśli kiedyś wypłynie, nie wiem, czy będę umiał go znowu zamknąć w klatce.
Nie chcę stać się człowiekiem, który powalił moją matkę na kolana. Nie chcę być imieniem, przy którym inna wilczyca drży. Nie chcę być zapamiętany z powodu siniaków, które zostawiam—na skórze, sercach czy w dziedzictwie.
Tak więc, dlatego trzymam dystans. Raena Duskborn może być diabłem w przebraniu, ale ja jestem burzą, którą stworzył mój ojciec. A na końcu burze się nie zakochują; burze niszczą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Nie idę”, powiedziałem po raz trzeci.
Kai nawet nie drgnął; po prostu skrzyżował ramiona i patrzył na mnie, jakbym był dzieckiem odmawiającym zjedzenia obiadu.
„Przecież kochasz łucznictwo”, rzucił beznamiętnie.
„Nie wtedy, gdy otoczone jest polityką i wilkami, które wolałbym wypatroszyć niż przywitać.”
Kai uniósł brew. „Czyli… jak każdego dnia twojego życia?”
Skrzywiłem się, pozwalając, by ta mina stwardniała, aż poczułem, jakby wyrzeźbiono ją w kamieniu.
Zbliżył się o krok, ściszając głos. „Musisz wyjść ze swojej głowy, Silasie. Nie przestałeś się zamartwiać od tamtej rytualnej kolacji. Od dni nie dotknąłeś nawet łuku. To do ciebie nie podobne.”
„Byłem zajęty.”
„Unikałeś jej.”
Nie odpowiedziałem—milczenie przyznało więcej niż jakiekolwiek słowa.
Kai westchnął. „Posłuchaj, nie mówię, że musisz z nią rozmawiać. Po prostu idź. Strzelaj. Udowodnij, że wciąż jesteś najlepszym łucznikiem w regionie. Przypomnij im, kim jesteś.”
Ostatnie słowa uderzyły mnie z ciężarem, którego nie mogłem zignorować. Byłem najlepszy i w głębi duszy brakowało mi tego dowodu. Więc poszedłem.
Pole łucznicze wycięto na zboczu Wschodnich Wzgórz, pośród złocistych traw i wiatru ostrym jak nóż. Banderole wszystkich głównych watah ciągnęły się wzdłuż kamiennych ścieżek, łopocząc niczym niecierpliwe dłonie, które nie mogą się doczekać krwi lub chwały. Wilki w treningowych pancerzach, starszyzna w ciężkich szatach i dziedzice Alfa z uśmiechami pełnymi pewności siebie krążyli wokół, rozciągając się i śmiejąc, mierząc wzrokiem siebie nawzajem.
A tam była ona, Raena Zrodzona z Zmierzchu, już obecna i już strzelająca, jakby tarcze ustawiono tylko po to, by ją zadowolić.
Bogowie. Przysięga przemknęła przez moją głowę z żarem, który mnie zaskoczył, bo jej widok rozluźnił we mnie coś, co starałem się trzymać zamknięte.
Miała na sobie głęboką zieleń dopasowaną w talii, rękawy podwinięte do przedramion, a łuk zwisał swobodnie z jej ramienia, jakby należał właśnie tam—jakby nawet nie potrzebowała go, by zdominować pole. Dziś jej warkocz był ciasny, szczęka wykuta jak ostrze, a usta wygięte w ten półuśmiech, który sprawiał, że miałem ochotę wejść prosto w ścianę, by zresetować zmysły.
Wyglądała na swobodną, zajmując przestrzeń z pewnością właścicielki, jakby to miejsce od zawsze należało do niej.
A najgorsze było to, że to prawda. Była dobra i wiedziałem o tym. Widziałem, jak strzelała wcześniej, podczas nielegalnych zawodów, gdy mieliśmy po szesnaście lat, i ledwo spudłowała. Teraz, po latach, miała w sobie więcej siły, śmiertelną precyzję i opanowanie, które wciąż wybijało mnie z równowagi.
Jakby przywołana moimi myślami, odwróciła się i ruszyła w moją stronę. Zesztywniałem instynktownie, każdy mięsień napiął się jak cięciwa przed strzałem.
Uśmiechnęła się kątem ust, gdy tylko do mnie dotarła. „Nie sądziłam, że się pojawisz. Co się stało? Skończyły ci się powody do użalania?”
Przewróciłem oczami. „Czarująca jak zawsze.”
Zmierzyła mnie wzrokiem, oczy jej błyszczały. „Naprawdę to założysz?”
Spojrzałem na swój strój—czarną tunikę, ciemne dopasowane spodnie, srebrne naramienniki i herb Hollowmoor wyszyty na ramieniu.
„Co jest z tym nie tak?” zapytałem.
„Nic. Jeśli idziesz na pogrzeb.”
„Może i tak.”
„Swojej dumy?” droczyła się.
Otworzyłem usta, by odciąć się słownie, gdy przez tłum przebił się głos.
„No proszę, kto się w końcu wyczołgał z kryjówki.”
Odwróciłem się ku dźwiękowi i zobaczyłem Therona Vane’a—dziedzica Alfa Redpine—w jego zwykłej zbroi z arogancji. Głośny, bezczelny i zawsze próbujący udowodnić coś, czego nie potrafił nazwać, kroczył tak, jakby publiczność istniała tylko dla niego.
„Co się stało, Silas?” Theron się wyszczerzył. „Potrzebujesz, żeby Ashfang trzymała cię za rękę podczas zawodów?”
Oczy Raeny zwęziły się. „Słucham?”
Theron wzruszył ramionami, ale uśmiech nie zszedł mu z twarzy. „Mówię tylko. Najpierw plotki o twojej partnerce, teraz łazisz za nią jak zakończony szczeniak. Może linia Hollowmoor mięknie.”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Raena podeszła bliżej, wkraczając w jego przestrzeń jak ostrzeżenie.
„Chcesz mówić o miękkości?” rzuciła niskim, ostrym głosem. „Ostatnio, gdy sprawdzałam, nie potrafiłeś nawet rozłupać kory z dziesięciu stóp bez drżenia jak zmokły szczeniak. Chcesz mówić o sile, Theronie? Najpierw strzelaj. Potem mów.”
Cały krąg wokół nas zamilkł, cisza spadła z ciężarem napiętej cięciwy.
Twarz Therona poczerwieniała. „Uważaj, Zmierzchowa.”
„Zawsze uważam.”
Odszedł z podkulonym ogonem, zostawiając za sobą zapach urażonego ego. Stałem tam, całkowicie oszołomiony szybkością i precyzją jej obrony.
Raena odwróciła się do mnie jakby nic się nie stało, jakby nie obroniła właśnie dziedzica swojego rywala przed każdym ważnym Alfą na polu.
„Nie… musiałaś tego robić”, powiedziałem.
Wzruszyła ramionami. „Chciałam.”
Przestudiowałem jej twarz, szukając podstępu albo haczyka, który pozwoliłby mi zlekceważyć tę chwilę, ale nie znalazłem żadnego.
„Totalnie mnie dezorientujesz”, mruknąłem.
„Dobrze”, odparła i uśmiechnęła się. „To cię czyni ciekawszym.”
Nie mogłem powstrzymać, jak kąciki moich ust drgnęły mimo wszystko. A potem, tuż przed powrotem na swoją linię, rzuciła jeszcze przez ramię:
„Powodzenia na zawodach.”
Przesuń w górę, aby kontynuować