Drzwi do zaułka zatrzasnęły się za mną z hukiem, który odbił się echem od ceglanych ścian niczym wystrzał z broni. Listopadowy deszcz uderzał mnie w twarz jak drobne igły, a mój oddech zamieniał się w białe obłoki, gdy na oślep biegłam przez labirynt wąskich uliczek Portlandu.
Za mną słyszałam śmiech Morgany, unoszący się za mną jak dym, nasycony rozkoszą, która sprawiała, że cierpła mi skóra.
— Och, Rowan! — Jej głos był śpiewny, słodki jak zatrute wino. — Wiesz, że uwielbiam nasze małe zabawy w gonitwę. Minęło już zdecydowanie za dużo czasu, odkąd ostatni raz grałyśmy razem, nie sądzisz?
Nie traciłam tchu na odpowiedź. Moje adidasy uderzały o mokry beton, gdy skręciłam w lewo, potem w prawo, w zaułek, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
Miasto rozmazywało się wokół mnie — neony rozlewały kolory w kałużach, światła samochodów przecinały mrok, w oddali słychać było zwykłych ludzi prowadzących zwykłe życie, podczas gdy ja walczyłam o własne.
Podmuch gorąca za moimi plecami sprawił, że uskoczyłam w lewo w chwili, gdy płomienie spaliły ceglany mur, gdzie sekundy wcześniej była moja głowa. W powietrzu uniósł się gryzący zapach palonego kamienia, a para syczała gwałtownie tam, gdzie ogień Morgany zetknął się z deszczem.
Zrozumiałam, że się ze mną bawi.
Gdyby chciała mnie zabić, już dawno byłabym popiołem.
— No chodź, siostrzyczko! — zawołała Morgana, głos miała bliżej, niż powinien. — Tylko utrudniasz sobie sprawę. Mama chce tylko porozmawiać. Rodzinna kolacja. Pamiętasz to jeszcze? Jak mama kroiła pieczeń, rozmawiając o tym, kto ją w tym tygodniu zawiódł?
Potknęłam się, przebiegając przez Federal Street, ledwo unikając taksówki, której kierowca wcisnął klakson i wykrzyczał coś, czego nie słyszałam przez szum krwi w uszach.
Płuca paliły mnie tak, jakbym wdychała kwas, ale nie mogłam się zatrzymać.
Nie mogłam nawet zwolnić.
Kolejna struga ognia rozświetliła skrzyżowanie za mną i usłyszałam krzyk turysty. Morgana stawała się nieostrożna, a może po prostu nie obchodziły jej przypadkowe ofiary. Kiedy ją to w ogóle obchodziło?
Moja własna magia zawsze była żałośnie słaba jak na standardy sabatu — ledwie wystarczała, by ożywić więdnący kwiat lub zapalić świecę w bezwietrzny dzień. Ale słabość nie znaczyła bezużyteczności, jak się okazuje.
Przyłożyłam dłoń do włazu, mijając go w biegu, szepcząc zaklęcie, które sprawiło, że para wzniosła się w gęstych, duszących chmurach. Potem kopnęłam kałużę, posyłając fale w stronę ulicy, której nie wybierałam, zostawiając magiczne okruszki, które miały ją sprowadzić na fałszywy trop.
— Sprytna dziewczyna — głos Morgany dotarł do mnie przez parę, pełen aprobaty i grozy. — Zapomniałam, że masz mózg w tej ślicznej główce. Ale wiesz przecież, że magia zostawia ślad, prawda? Każde zaklęcie to jak dzwon bijący, mówiący mi dokładnie, gdzie jesteś.
Serce mi zatonęło, chociaż nogi dalej niosły mnie przed siebie.
Oczywiście, że miała rację. Oczywiście, że moje żałosne próby zmylenia jej tylko dawały jej nowe sposoby na mój trop. Ułatwiałam jej polowanie, a nie utrudniałam.
Deszcz był zarówno zbawieniem, jak i przekleństwem — tłumił płomienie Morgany, ale sprawiał, że każda powierzchnia była zdradliwa. Wpadłam w zakręt zbyt szybko i moje buty poślizgnęły się na śliskiej nawierzchni, rzucając mnie na zaparkowany samochód.
Uderzenie zatrzęsło moimi zębami i wypuściło świeżą panikę w żyły.
— No i jesteś — głos Morgany dobiegł zza mnie, leniwy i pełen satysfakcji. — Zrobiłaś sobie krzywdę, kochanie? Wiesz, jak mama się martwi, gdy się poobijamy.
Podniosłam się na nogi i znów ruszyłam, ale czułam, jak zbliża się do mnie z nieubłaganą cierpliwością drapieżnika, który wie, że jego ofiara już słabnie.
To była dla niej rozrywka, polowanie, którym się delektowała, zamiast dążyć do końca. Mogła mnie już złapać — obie o tym wiedziałyśmy. Przedłużała to, bo lubiła patrzeć, jak uciekam.
Przede mną rozciągała się dzielnica Old Port, jej brukowane ulice były zdradliwe nawet w dobrą pogodę. Zwykli ludzie siedzieli w środku przy kolacji, śmiali się z przyjaciółmi, zupełnie nieświadomi, że przez ich malowniczą okolicę śmierć goni życie.
Udało mi się przebiec jeszcze trzy przecznice, zanim zahaczyłam stopą o wystający kawałek chodnika i upadłam ciężko, próbując się podeprzeć dłońmi, które poraniły się o kamień. Zanim zdążyłam się podnieść, dłoń Morgany zacisnęła się na moim nadgarstku niczym imadło.
Ogień magii przepalił rękaw mojej bluzy, wypalając tkaninę i ciało z chirurgiczną precyzją.
Krzyknęłam, gdy żar wypalił znak na mojej ręce, a zapach palonej skóry zmieszał się z deszczem i parą. Morgana brutalnie postawiła mnie na nogi, jej palce wbijały się w świeży oparzenie z okrutną premedytacją.
— Naprawdę myślałaś, że możesz uciekać przed nami wiecznie? — Jej oddech był gorący przy moim uchu, przesiąknięty dymem i złośliwością. — Naprawdę wierzyłaś, że mama tak po prostu pozwoli ci odejść? Po tym wszystkim, co w ciebie zainwestowała?
— Puść mnie! — szarpałam się, ale to było jak walka z żelazem.
Moja słaba magia iskrzyła bezskutecznie przy jej uścisku, żałosne błyski niemal niezauważalne wobec jej płonącej mocy.
— Nie będę częścią jej rytuału. Nie pozwolę jej użyć mnie do mordowania niewinnych!
— Niewinnych ludzi — Morgana zaśmiała się, a w jej głosie było autentyczne rozbawienie. — Och, siostrzyczko, zawsze byłaś zbyt miękka. Wiesz, co ci 'niewinni ludzie' by zrobili, gdyby wiedzieli, kim jesteśmy? Ścigaliby nas jak zwierzęta i czuliby z tego powodu satysfakcję.
Jej paznokcie wbiły się głębiej w moją skórę, wydobywając krew, która parowała w zimnym powietrzu. Ból był wyrafinowany, zaprojektowany tak, by ranić, ale nie robić trwałej krzywdy. Jeszcze.
— Mama ma wobec ciebie wielkie plany…
Morgana ciągnęła dalej, ściszając głos do szeptu.
— Rytuał Przesilenia będzie piękny, Rowan. Twoja krew otworzy wrota zamknięte od wieków. Stare moce się przebudzą, a Zakon wreszcie zapłaci za to, co zrobił naszym. Tysiące lat prześladowań skończą się w jedną noc. A ty będziesz kluczem, który to wszystko otworzy.
— Wolałabym umrzeć najpierw.
— Och, umrzesz, kochanie. Ale dopiero, gdy twoja krew spełni swoje zadanie. Mama była bardzo precyzyjna co do czasu.
Uścisk Morgany się wzmocnił, gotowa do wleczenia mnie z powrotem do środka transportu, którym tu przybyła.
— Przestań się szarpać. Wiesz, że to tylko pogarsza sprawę.
Przez deszcz i ciemność dostrzegłam ratunek — most Sellwood majaczył przede mną, jego stalowe belki ginęły w wzburzonych wodach poniżej. Rzeka Willamette wyglądała nocą na czarną i śmiertelnie niebezpieczną, ale to była moja jedyna szansa.
— Masz rację — powiedziałam cicho, pozwalając ciału zwiotczeć w jej uścisku. — Nie mogę uciekać wiecznie.
Uśmiech Morgany był triumfalny, piękny i przerażający. — W końcu rozsądek. Mama będzie zachwycona, że przyszłaś do swojego...
Resztką sił wyrwałam się z jej uścisku. Skóra pękła, popłynęła krew, ale już byłam w ruchu, zanim mogła mocniej chwycić. Trzy biegiem pokonane kroki doprowadziły mnie do bariery mostu i nie pozwoliłam sobie myśleć o tym, co robię.
Rzuciłam się przez barierkę.
Lodowata woda uderzyła mnie, wypychając powietrze z płuc i zatrzymując serce na jedną straszną chwilę. Zimno było niewyobrażalne — nie tylko chłód, ale kompletna nieobecność ciepła, jakby rzeka była płynną śmiercią.
Poparzona ręka natychmiast zdrętwiała na szczęście, ale reszta ciała wrzasnęła w proteście, gdy nurt porwał mnie bezlitośnie.
Nad sobą usłyszałam krzyk wściekłości Morgany, który przeciął burzę niczym ostrze, odbijając się echem od stalowych belek mostu. Ujrzałam jeszcze, jak pochyla się przez barierkę, płomienie tańczą wokół jej dłoni, a piękna twarz wykrzywiona jest w furii.
Potem nurt porwał mnie dalej, unosząc w dół rzeki w mrok.
Zamieniłam pewność pojmania na nikłą szansę przeżycia w lodowatych głębinach zatoki Casco i gdy czarna woda zamknęła się nade mną, nie byłam pewna, która z tych opcji jest gorsza.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przez prawie dwa dni byłam duchem, nawiedzającym nieznane drogi i ulice. Rana w moim boku, gdzie zadrapałam się o coś ostrego w rzece, nie przestawała krwawić—powolny wyciek, który zostawiał mnie osłabioną i oszołomioną.
Próbowałam opatrzyć ją w łazience na stacji benzynowej przy użyciu papierowych ręczników i mydła w płynie, ale infekcja wkradała się mimo moich żałosnych prób magicznego leczenia.
Sen był luksusem, na który nie mogłam sobie pozwolić. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, czułam moje starsze siostry—Morganę i Lilith, których magia przeczesywała miasto jak szukające palce.
Tylko moja zaklęcie ukrycia powstrzymywało je przed wytropieniem mojego zapachu, ale utrzymanie go było jak próba napełnienia wiadra naparstkiem. Każda godzina jeszcze bardziej mnie wyczerpywała, zżerając rezerwy, których nie miałam.
Nie umknęła mi ironia tej sytuacji.
Sabaty zawsze mówiły, że jestem zbyt słaba, by mieć znaczenie, zbyt żałosna, by wnieść coś istotnego do naszego rodu. Ale najwyraźniej jestem na tyle ważna, by zginąć.
Moja bezwartościowa krew nagle stała się cenna, kiedy miała zasilić ich ludobójczy rytuał.
Zataczałam się kolejną nieznaną ulicą, gdy wieczorna mgła napływała z portu, mieszając się z deszczem, który padał nieprzerwanie od świtu. Każdy krok przeszywał mój bok nowym ogniem, a w ustach czułam smak miedzi, wiedząc, że mam może godzinę, zanim wszystko się rozpadnie.
Wtedy ją zobaczyłam—masywną gotycką katedrę dominującą nad panoramą miasta, jej bliźniacze wieże przebijały szare niebo jak kamienne modlitwy. Coś mnie do niej przyciągało, magnetyzm, którego nie potrafiłam wyjaśnić.
Kościoły nie znaczyły nic dla czarownic. Nie miałyśmy bogów poza mocą, nie miałyśmy sanktuariów poza tymi, które wyrzeźbiłyśmy krwią i magią. A jednak moje stopy niosły mnie dalej, pod górę do Katedry Świętego Kryspina.
Deszcz nasilił się, gdy wspinałam się po kamiennych schodach, każda kropla uderzała jak małe pociski w skórę już do cna przemarzniętą i zmęczoną.
Wśród mgły bólu i zmęczenia zarejestrowałam posągi flankujące wejście—święci dzierżący miecze, ich wyrzeźbione twarze spokojne i straszliwe. Spoglądali na mnie kamiennymi oczami, które widziały zbyt wiele.
Ciężkie drewniane drzwi były zamknięte, ale przyłożyłam dłoń do starego żelaznego mechanizmu i wyszeptałam zaklęcie, które mogło być moim ostatnim. Magia ukrycia zgasła i umarła, gdy moc popłynęła ze mnie do zamka. Zatrzaski kliknęły z metalicznym westchnieniem, a drzwi otworzyły się na cichych zawiasach.
Wślizgnęłam się do środka i od razu upadłam w przedsionku.
Katedra była ogromna i cicha, wypełniona cieniami poruszającymi się w blasku świec niczym żywe istoty. Witraże łapały resztki światła z zewnątrz, rzucając klejnotowe kolory na kamienne posadzki wygładzone przez wieki wiernych stóp.
Przez tę jedną niemożliwą chwilę poczułam coś, czego nie doświadczyłam od lat: spokój.
Nie bezpieczeństwo—byłam zbyt mądra, by w nie uwierzyć—ale ciszę, która jakby osiadła w moich kościach. Jakby same kamienie oferowały schronienie każdemu, kto zatoczył się przez ich drzwi.
Wtedy przez nawę rozległy się kroki, miarowe i ostrożne, gdy postać wyłoniła się z cienia przy ołtarzu. Moja pierwsza myśl była taka, że kościół przysłał anioła zemsty, by dokończył to, co zaczęła moja rodzina.
Może byłoby to nawet miłe. Lepiej, przynajmniej.
Był wysoki, miał ponad sześć stóp wzrostu, ramiona szerokie na tyle, by zasłonić cały świat. W słabym świetle jego czarne ubranie sprawiało, że wyglądał jak wcielona śmierć—eleganckie spodnie i koszula z białym kołnierzykiem, który zdradzał jego duchowny stan.
Gdy się odezwał, jego głos był nieprawdopodobnie łagodny. „Jesteś ranna.”
To nie było pytanie. Ani oskarżenie. Tylko cichy niepokój, który sprawił, że coś we mnie pękło. Podszedł do mnie bez wahania, klękając obok miejsca, gdzie osunęłam się przy rzeźbionych drzwiach.
Z bliska mogłam zobaczyć jego twarz—mocna szczęka, prosty nos, ciemne włosy lekko potargane, jakby przeczesywał je nerwowo dłońmi. Ale to jego oczy mnie zatrzymały.
Ciepłe, brązowe i szczere. Patrzyły na mnie, jakbym była kimś ważnym, a nie tylko złamaną rzeczą. „Ja...”
Mój głos był ledwo szeptem. Kłamstwo uformowało się samo, bez świadomej myśli, ukształtowane przez lata walki o przetrwanie i desperacji.
„Przepraszam… Wiem, że nie powinnam tu być. Uciekałam przed moim byłym chłopakiem. On… on mnie skrzywdził, a ja nie wiedziałam, dokąd pójść. Zobaczyłam kościół i pomyślałam, że może… może to będzie schronienie.”
Coś błysnęło w jego spojrzeniu—ostrość ukryta za dobrocią, zarazem opiekuńcza i zawzięta. Jego dłonie zawisły blisko moich ran, uważne, by nie dotknąć bez pozwolenia.
„Nie musisz przepraszać”, powiedział stanowczo. „Nikt nie skrzywdzi cię w domu Bożym. Obiecuję ci to.”
Jego głos był absolutnie przekonujący, aż niemal parsknęłam śmiechem z ironii.
Gdyby wiedział, kim jestem, sam wyrzuciłby mnie z powrotem na ulicę.
„Nazywam się ojciec Rios. Mikael Rios. Możesz mi powiedzieć, jak masz na imię?”
Prawie powiedziałam Rowan. Prawda już była na końcu języka, niebezpieczna i rozpaczliwa, by zostać wypowiedziana. W ostatniej chwili się powstrzymałam. „Wren”, wyszeptałam. „Mam na imię Wren.”
„Wren.” Powtórzył to tak, jakby chciał zapamiętać, przewracając sylaby jak coś cennego. „To piękne imię. Bardzo odpowiednie.”
Pomógł mi wstać z nieskończoną troską, jedną ręką pewnie podtrzymując mnie za łokieć, a drugą chroniąc moje plecy. Byłam nadwrażliwa na wszystko, co go dotyczyło—szerokość jego ramion, delikatność chwytu, sposób, w jaki ustawił ciało, jakby chciał mnie zasłonić przed niewidzialnymi zagrożeniami.
Nikt nigdy nie dotykał mnie z taką ostrożną czcią.
„Pozwól, że zaprowadzę cię do ambulatorium”, powiedział, prowadząc mnie głębiej w stronę katedry. „Musimy oczyścić te rany i odpowiednio je opatrzyć.”
Ambulatorium było małym pomieszczeniem przylegającym do plebanii, czystym i doskonale zorganizowanym, z zapasami ułożonymi z wojskową precyzją. Mikael posadził mnie na wąskim łóżku i zaczął zbierać potrzebne rzeczy z wprawą wypracowaną doświadczeniem.
„To może szczypać”, ostrzegł, zanim oczyścił ranę na moim boku.
Jego dotyk był niewiarygodnie delikatny, ale mimo to syknęłam, gdy środek odkażający zetknął się z porwaną skórą.
„Przepraszam”, powiedział natychmiast. „Wiem, że boli. Jesteś bardzo dzielna.”
Dzielna. Kiedy ostatni raz ktoś tak mnie nazwał?
Przyglądałam się jego profilowi, rejestrując wszystko niemal automatycznie. Pewnie pod koniec dwudziestki. Ciemne włosy, które chciałyby się kręcić, ale były krótko i bezlitośnie przycięte. Duże, ciepłe dłonie poruszające się z zaskakującą wprawą—wyraźnie już wcześniej to robił.
„Jesteś lekarzem?” zapytałam.
„Nie, tylko kimś, kto przeszedł szkolenie z podstawowej opieki medycznej. To część edukacji w seminarium.” Zerknął w górę, przyłapując mnie na wpatrywaniu się w niego. „Służymy społeczności, która nie zawsze ma łatwy dostęp do opieki zdrowotnej.”
Jego oczy przyciągały mnie najbardziej. Ciepły brąz, szczere, ale z czymś czujnym ukrytym pod powierzchnią. Nie mogłam powstrzymać się od lustrowania jego twarzy—mocna szczęka, prosty nos i pełne usta, które…
Żaden ksiądz nie powinien być tak piękny.
Ale odsunęłam to niebezpieczne spostrzeżenie na bok.
„Gotowe”, powiedział, zabezpieczając opatrunek z delikatną precyzją. „To powinno wystarczyć, dopóki nie dostaniesz się do lekarza, jeśli będzie taka potrzeba. Czy jesteś ranna jeszcze gdzieś?”
Pokręciłam głową, nie ufając swojemu głosowi.
„Dobrze. Mamy przy katedrze schronisko dla kobiet—prowadzi je siostra Agnes, jest wspaniała. Zatroszczy się o ciebie, dopilnuje, byś miała wszystko, czego potrzebujesz. Możesz zostać tak długo, jak zechcesz.”
„Nie mogę za nic zapłacić”, powiedziałam szybko. „Nie mam pieniędzy na…”
„Nie musisz nic płacić.” Nasze spojrzenia się spotkały, a coś w mojej piersi skręciło się nieswojo—nie z bólu, lecz czegoś nieskończenie bardziej niebezpiecznego. „To jest dom Boga, Wren. Pomagamy ludziom. Po to tu jesteśmy.”
Powinnam była czuć wyrzuty sumienia, że go okłamuję. Powinnam była czuć mdłości, wykorzystując jego dobroć, obracając jego wiarę przeciwko niemu jak broń. Czułam jednak coś nieskończenie gorszego: pierwsze przebłyski nadziei, których nie zaznałam od lat.
Nadzieję, że może mogę się tu ukryć. Nadzieję, że ktoś rzeczywiście będzie chciał mnie chronić, zamiast wykorzystywać.
Nadzieja była niebezpieczna. Sprawiała, że stawałaś się nieostrożna, albo ginęłaś.
Ale gdy Mikael zaprowadził mnie do małego, czystego pokoju z wąskim łóżkiem i obiecał, że siostra Agnes zajrzy do mnie rano, nie potrafiłam do końca stłumić zdradzieckiego ciepła rozlewającego się w mojej piersi.
Po jego wyjściu wpatrywałam się w krucyfiks zawieszony na ścianie i czułam, jak moja czarcia znamie pulsuje lekko przy kości biodrowej pod ubraniem. Srebrna spirala naznaczająca mnie jako inną, jako potwora, jako coś, czego ci dobrzy ludzie nienawidziliby, gdyby znali prawdę.
Ukrywałam się na widoku—istota ciemności chroniona przez świętych.
Ironia byłaby zabawna, gdyby nie była tak rozpaczliwie, niewiarygodnie idealna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cały tydzień minął w kruchej rutynie, która przypominała chodzenie po linie nad przepaścią.
Każdego ranka musiałam przypominać sobie, by odpowiadać na imię Wren. Pozwolić temu imieniu osiadać na moim języku jak obcemu słowu, którego wciąż uczyłam się wymawiać, podczas gdy rytm schroniska stawał się moim kamuflażem.
Budzić się o świcie. Pomagać siostrze Agnieszce przygotowywać śniadanie dla innych kobiet. Uczestniczyć w porannej mszy, podczas której szeptałam modlitwy, które nic dla mnie nie znaczyły.
Żadnej magii. Żadnych komplikacji. Żadnych śmiertelnie niebezpiecznych sióstr łowczyń. Idealnie, prawda?
"Dzień dobry, kochana," mówiła siostra Agnieszka, jej spracowane dłonie delikatne, gdy podawała mi kolejne zadanie. "Jak się dziś czujesz?"
"Lepiej, dziękuję," odpowiadałam, te same słowa, tym samym tonem.
Pozostałe kobiety w schronisku były wystarczająco łatwe do ominięcia. Większość była zbyt pogrążona we własnych traumach, by zwracać na mnie większą uwagę. Sarah, która uciekła z dwojgiem małych dzieci. Maria, którą mąż pięć razy posłał do szpitala. Janet, która mówiła szeptem i podskakiwała na każdy gwałtowny dźwięk.
Widzieli to, czego się spodziewali — kolejną złamaną kobietę szukającą schronienia przed przemocą. Ale Mikael był problemem, którego się nie spodziewałam.
Był wszędzie — nadzorował działanie schroniska, prowadził nabożeństwa, doradzał przerażonym kobietom, które uciekały z przemocowych domów. Każdego dnia znajdował preteksty, by mnie sprawdzić, pojawiając się przy moim boku z tą troskliwą łagodnością.
"Jak się goi twój bok?" zapytał we wtorek, przyłapując mnie na składaniu pościeli w schowku. "Jakieś oznaki infekcji? Gorączka?"
"Jest już dużo lepiej," zapewniłam go, boleśnie świadoma, jak ciasne pomieszczenie sprawia, że wydaje się jeszcze większy, bardziej onieśmielający. Taki łagodny olbrzym. "Opatrunki, które mi dałeś, bardzo pomogły."
"Dobrze. To dobrze." Studiował moją twarz tymi szczerymi, brązowymi oczami. "A śpisz dobrze? Jesz wystarczająco? Siostra Agnieszka wspomniała, że ledwo tknęłaś wczoraj kolację."
Fakt, że to zauważył, że pytał o mnie, wywołał we mnie nieprzyjemne motyle w brzuchu. "W porządku, ojcze Mikaelu. Naprawdę. Nie musisz się o mnie martwić."
"Od tego tu jestem, Wren. Martwienie się jest częścią tej pracy." Jego uśmiech był ciepły i szczery, i przez niebezpieczną chwilę prawie uwierzyłam, że naprawdę się troszczy. "Jeśli czegokolwiek będziesz potrzebować, czegokolwiek, proszę, nie wahaj się prosić."
Te przyjemne rozmowy zdarzały się codziennie, czasem dwa razy dziennie, a nawet częściej.
Pamiętał wszystko, co mu mówiłam, zwracał uwagę na szczegóły, których nikt inny nie zauważał. To, że częściej obciążałam lewy bok, gdy byłam zmęczona, albo jak napinałam się, gdy trzaskały drzwi, lub które modlitwy plątały mi się podczas mszy.
Chciałam zapytać, co go takim uczyniło — co nauczyło księdza patrzeć na świat jak drapieżnik czy myśliwy, bo zdecydowanie było coś ostrego i czujnego w jego łagodnych oczach. Coś, co nie pasowało do cicho mówiącego duszpasterza, który opatrywał rany i niósł pocieszenie złamanym kobietom.
Ale pytanie sprowokowałoby pytania w zamian, a ja miałam zbyt wiele sekretów, by ryzykować taką rozmowę.
"Wiesz," powiedziała do mnie Sarah w piątek, gdy przygotowywałyśmy warzywa na kolację, "ojciec Mikael często o ciebie pyta. Myślę, że cię lubi."
Mój nóż zatrzymał się na cebuli, którą kroiłam. "Jest księdzem, Sarah. Troszczy się o nas wszystkie."
"Może." Rzuciła mi znaczące spojrzenie z figlarnym uśmiechem. "Ale nie sprawdza nas wszystkich kilka razy dziennie. I nie ma takiego spojrzenia, gdy do pokoju wchodzą Maria czy Janet."
"Jakiego spojrzenia?"
"Jakby widział coś pięknego i niebezpiecznego jednocześnie. Jakby nie był pewien, czy cię chronić, czy uciekać przed tobą." Śmiech Sarah był cichy, lecz pełen zrozumienia. "Uwierz mi, kochanie. Byłam dwa razy mężatką, znam to spojrzenie."
Szybko zmieniłam temat, ale jej słowa śledziły mnie przez cały dzień niczym uporczywy cień.
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, były komplikacje.
Ostatnią rzeczą, na jaką mogłam sobie pozwolić, było to, by ktokolwiek zwracał zbyt dużą uwagę na kobietę, która twierdziła, że jest Wren, ale czasem zapominała odpowiedzieć na to imię.
***
Tamtej nocy sen był niemożliwy.
Koszmary były tutaj gorsze, bardziej wyraziste — głos mojej matki odbijał się echem w moich snach z klinicznym chłodem. Ogień Morgany lizał moją skórę z fantomowym żarem, który wydawał się przerażająco realny. Iluzje Lilith mieszały mi w głowie.
Obudziłam się, łapiąc oddech, zlana potem i drżąca, a mój czarci znak palił mnie przy kości biodrowej niczym rozżarzone żelazo. Mały pokój wydawał się klatką, a ja potrzebowałam powietrza, przestrzeni, ciszy—czegokolwiek innego niż te cztery ściany, które zdawały się na mnie napierać.
Wymknęłam się z pokoju i boso przeszłam przez rozległe korytarze katedry, powtarzając sobie, że muszę tylko przejść się, oczyścić głowę. Kamienne posadzki były lodowate pod moimi stopami, ale katedra nocą miała w sobie coś innego.
Spokój. Świętość, wręcz.
Przechodziłam przez dziedziniec, kiedy usłyszałam głosy—męskie głosy mówiące po łacinie, dochodzące skądś spod kościoła.
Słowa były przytłumione, ale wyraźne, a ciekawość walczyła we mnie z ostrożnością, gdy podążałam za dźwiękiem, poruszając się bezszelestnie. Doprowadziło mnie to do drzwi, których wcześniej nigdy nie zauważyłam—półskrytych za ciężką tkaniną przedstawiającą św. Michała depczącego demona.
Drzwi były stare, okute żelazem, z zawiasami wyglądającymi, jakby wykuto je wieki temu.
Przez szparę widziałam ojca Atticusa—starego kardynała, który nadzorował katedrę—prowadzącego grupę mężczyzn ubranych na czarno. Poruszali się z wojskową precyzją, niosąc srebrne bronie, które lśniły śmiertelnym blaskiem w mroku.
A jednym z nich był nieomylnie Mikael.
Przycisnęłam się do ściany, ledwo oddychając, obserwując ich, gdy schodzili do czegoś, co kryło się pod kościołem. Ich rozmowa docierała do mnie we fragmentach, łacina mieszała się z angielszczyzną.
"Czarownica była widziana nad rzeką trzy dni temu," głos ojca Atticusa, zwykle dziadkowy, teraz miał w sobie ostrą nutę, której wcześniej nie słyszałam. "Brat Dominik śledził jej ruchy, ale jest sprytna. Sprytniejsza, niż się spodziewaliśmy."
"A co z zaklęciem ukrycia?" To był głos Mikaela, a słysząc, jak z taką swobodą mówi o magii, poczułam, jak zamiera mi krew w żyłach. "Czy możemy je przełamać?"
"Z czasem, tak. Ale musimy działać szybko. Im dłużej pozostaje w ukryciu, tym staje się groźniejsza. Ruszamy o świcie."
Słowa wyryły się w moim umyśle z przerażającą jasnością.
Łowcy czarownic.
Ta katedra nie była tylko kościołem—była kwaterą główną. Bazą operacyjną Zakonu, który moja matka planowała zniszczyć. A ja ukrywałam się wśród łowców czarownic, spałam pod ich dachem, przyjmowałam życzliwość od człowieka, który zabiłby mnie, gdyby wiedział, kim jestem.
Powinnam była być przerażona, powinna mnie sparaliżować groza. A jednak zaczęłam instynktownie rejestrować wszystko, co widziałam i słyszałam, zapamiętywać każdy szczegół z automatyczną dokładnością.
Zakon Srebrnego Krzyża. Słyszałam o nim w sabacie, pogardliwe komentarze mojej matki o "łowcach, którzy myślą, że mogą nam się przeciwstawić." Istnieli od wieków, poświęceni eksterminacji czarownic…
A Mikael był jednym z nich.
Dobry, łagodny Mikael, który opatrywał moje rany, pytał o mój apetyt i patrzył na mnie, jakby naprawdę mu na mnie zależało.
Na dole schodów Mikael zatrzymał się i spojrzał w górę. Przez jedną zatrzymującą serce chwilę wydawało mi się, że mnie zauważył. Nasze oczy spotkały się przez szparę w drzwiach i przysięgam, że w jego spojrzeniu przemknęło podejrzenie.
Wtedy ojciec Atticus powiedział coś ostrego i pilnego, a Mikael odwrócił się, znikając w ciemności pod ziemią wraz z resztą łowców.
Uciekłam z powrotem do swojego pokoju na cichych stopach, z sercem bijącym tak mocno, że byłam pewna, iż obudzę cały przytułek. Zamknęłam drzwi na klucz i usiadłam na wąskim łóżku, podciągając kolana pod brodę.
W głowie szalały myśli, układając się w całość z przerażającą przejrzystością.
Sposób, w jaki Mikael poruszał się z drapieżną gracją. Czujność ukryta za jego łagodnym spojrzeniem. Jego wprawa w obchodzeniu się z medycznymi przyborami, praktyczna sprawność, z jaką opatrywał moje rany.
Nie był tylko księdzem, który zna podstawy pierwszej pomocy.
Był wojownikiem wyszkolonym do polowania i zabijania istot takich jak ja.
Gdy świt wpełzał przez małe okno i malował pokój w odcieniach złota i szarości, poczułam w piersi coś niespodziewanego: szansę.
Moja matka zmierzała po mnie, moje siostry mnie ścigały—nie miałam gdzie uciec ani komu zaufać. Ale jeśli mogłabym tu się zakorzenić, w sposób, którego sabat nigdy by nie podejrzewał… mogłabym przetrwać.
Czy może być lepsza kryjówka niż miejsce, gdzie żadna czarownica by nie zajrzała?
Czy jest lepsza ochrona niż sami łowcy przysięgli ją unicestwić?
W mojej głowie zaczynał kiełkować plan, niebezpieczny i desperacki, ale pięknie, ironicznie doskonały.
Musiałabym się do nich zbliżyć. Musiałabym zdobyć ich zaufanie. Musiałabym stać się niezbędna komuś na tyle potężnemu, by mnie ochronić, gdy prawda w końcu wyjdzie na jaw.
Broń, którą moja rodzina chciała użyć do ludobójstwa, być może znajdzie zbawienie wśród tych, których miała unicestwić.
Przesuń w górę, aby kontynuować