passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Witch and The Priest - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

The Witch and The Priest

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Przez prawie dwa dni byłam duchem, nawiedzającym nieznane drogi i ulice. Rana w moim boku, gdzie zadrapałam się o coś ostrego w rzece, nie przestawała krwawić—powolny wyciek, który zostawiał mnie osłabioną i oszołomioną.

Próbowałam opatrzyć ją w łazience na stacji benzynowej przy użyciu papierowych ręczników i mydła w płynie, ale infekcja wkradała się mimo moich żałosnych prób magicznego leczenia.

Sen był luksusem, na który nie mogłam sobie pozwolić. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, czułam moje starsze siostry—Morganę i Lilith, których magia przeczesywała miasto jak szukające palce.

Tylko moja zaklęcie ukrycia powstrzymywało je przed wytropieniem mojego zapachu, ale utrzymanie go było jak próba napełnienia wiadra naparstkiem. Każda godzina jeszcze bardziej mnie wyczerpywała, zżerając rezerwy, których nie miałam.

Nie umknęła mi ironia tej sytuacji.

Sabaty zawsze mówiły, że jestem zbyt słaba, by mieć znaczenie, zbyt żałosna, by wnieść coś istotnego do naszego rodu. Ale najwyraźniej jestem na tyle ważna, by zginąć.

Moja bezwartościowa krew nagle stała się cenna, kiedy miała zasilić ich ludobójczy rytuał.

Zataczałam się kolejną nieznaną ulicą, gdy wieczorna mgła napływała z portu, mieszając się z deszczem, który padał nieprzerwanie od świtu. Każdy krok przeszywał mój bok nowym ogniem, a w ustach czułam smak miedzi, wiedząc, że mam może godzinę, zanim wszystko się rozpadnie.

Wtedy ją zobaczyłam—masywną gotycką katedrę dominującą nad panoramą miasta, jej bliźniacze wieże przebijały szare niebo jak kamienne modlitwy. Coś mnie do niej przyciągało, magnetyzm, którego nie potrafiłam wyjaśnić.

Kościoły nie znaczyły nic dla czarownic. Nie miałyśmy bogów poza mocą, nie miałyśmy sanktuariów poza tymi, które wyrzeźbiłyśmy krwią i magią. A jednak moje stopy niosły mnie dalej, pod górę do Katedry Świętego Kryspina.

Deszcz nasilił się, gdy wspinałam się po kamiennych schodach, każda kropla uderzała jak małe pociski w skórę już do cna przemarzniętą i zmęczoną.

Wśród mgły bólu i zmęczenia zarejestrowałam posągi flankujące wejście—święci dzierżący miecze, ich wyrzeźbione twarze spokojne i straszliwe. Spoglądali na mnie kamiennymi oczami, które widziały zbyt wiele.

Ciężkie drewniane drzwi były zamknięte, ale przyłożyłam dłoń do starego żelaznego mechanizmu i wyszeptałam zaklęcie, które mogło być moim ostatnim. Magia ukrycia zgasła i umarła, gdy moc popłynęła ze mnie do zamka. Zatrzaski kliknęły z metalicznym westchnieniem, a drzwi otworzyły się na cichych zawiasach.

Wślizgnęłam się do środka i od razu upadłam w przedsionku.

Katedra była ogromna i cicha, wypełniona cieniami poruszającymi się w blasku świec niczym żywe istoty. Witraże łapały resztki światła z zewnątrz, rzucając klejnotowe kolory na kamienne posadzki wygładzone przez wieki wiernych stóp.

Przez tę jedną niemożliwą chwilę poczułam coś, czego nie doświadczyłam od lat: spokój.

Nie bezpieczeństwo—byłam zbyt mądra, by w nie uwierzyć—ale ciszę, która jakby osiadła w moich kościach. Jakby same kamienie oferowały schronienie każdemu, kto zatoczył się przez ich drzwi.

Wtedy przez nawę rozległy się kroki, miarowe i ostrożne, gdy postać wyłoniła się z cienia przy ołtarzu. Moja pierwsza myśl była taka, że kościół przysłał anioła zemsty, by dokończył to, co zaczęła moja rodzina.

Może byłoby to nawet miłe. Lepiej, przynajmniej.

Był wysoki, miał ponad sześć stóp wzrostu, ramiona szerokie na tyle, by zasłonić cały świat. W słabym świetle jego czarne ubranie sprawiało, że wyglądał jak wcielona śmierć—eleganckie spodnie i koszula z białym kołnierzykiem, który zdradzał jego duchowny stan.

Gdy się odezwał, jego głos był nieprawdopodobnie łagodny. „Jesteś ranna.”

To nie było pytanie. Ani oskarżenie. Tylko cichy niepokój, który sprawił, że coś we mnie pękło. Podszedł do mnie bez wahania, klękając obok miejsca, gdzie osunęłam się przy rzeźbionych drzwiach.

Z bliska mogłam zobaczyć jego twarz—mocna szczęka, prosty nos, ciemne włosy lekko potargane, jakby przeczesywał je nerwowo dłońmi. Ale to jego oczy mnie zatrzymały.

Ciepłe, brązowe i szczere. Patrzyły na mnie, jakbym była kimś ważnym, a nie tylko złamaną rzeczą. „Ja...”

Mój głos był ledwo szeptem. Kłamstwo uformowało się samo, bez świadomej myśli, ukształtowane przez lata walki o przetrwanie i desperacji.

„Przepraszam… Wiem, że nie powinnam tu być. Uciekałam przed moim byłym chłopakiem. On… on mnie skrzywdził, a ja nie wiedziałam, dokąd pójść. Zobaczyłam kościół i pomyślałam, że może… może to będzie schronienie.”

Coś błysnęło w jego spojrzeniu—ostrość ukryta za dobrocią, zarazem opiekuńcza i zawzięta. Jego dłonie zawisły blisko moich ran, uważne, by nie dotknąć bez pozwolenia.

„Nie musisz przepraszać”, powiedział stanowczo. „Nikt nie skrzywdzi cię w domu Bożym. Obiecuję ci to.”

Jego głos był absolutnie przekonujący, aż niemal parsknęłam śmiechem z ironii.

Gdyby wiedział, kim jestem, sam wyrzuciłby mnie z powrotem na ulicę.

„Nazywam się ojciec Rios. Mikael Rios. Możesz mi powiedzieć, jak masz na imię?”

Prawie powiedziałam Rowan. Prawda już była na końcu języka, niebezpieczna i rozpaczliwa, by zostać wypowiedziana. W ostatniej chwili się powstrzymałam. „Wren”, wyszeptałam. „Mam na imię Wren.”

„Wren.” Powtórzył to tak, jakby chciał zapamiętać, przewracając sylaby jak coś cennego. „To piękne imię. Bardzo odpowiednie.”

Pomógł mi wstać z nieskończoną troską, jedną ręką pewnie podtrzymując mnie za łokieć, a drugą chroniąc moje plecy. Byłam nadwrażliwa na wszystko, co go dotyczyło—szerokość jego ramion, delikatność chwytu, sposób, w jaki ustawił ciało, jakby chciał mnie zasłonić przed niewidzialnymi zagrożeniami.

Nikt nigdy nie dotykał mnie z taką ostrożną czcią.

„Pozwól, że zaprowadzę cię do ambulatorium”, powiedział, prowadząc mnie głębiej w stronę katedry. „Musimy oczyścić te rany i odpowiednio je opatrzyć.”

Ambulatorium było małym pomieszczeniem przylegającym do plebanii, czystym i doskonale zorganizowanym, z zapasami ułożonymi z wojskową precyzją. Mikael posadził mnie na wąskim łóżku i zaczął zbierać potrzebne rzeczy z wprawą wypracowaną doświadczeniem.

„To może szczypać”, ostrzegł, zanim oczyścił ranę na moim boku.

Jego dotyk był niewiarygodnie delikatny, ale mimo to syknęłam, gdy środek odkażający zetknął się z porwaną skórą.

„Przepraszam”, powiedział natychmiast. „Wiem, że boli. Jesteś bardzo dzielna.”

Dzielna. Kiedy ostatni raz ktoś tak mnie nazwał?

Przyglądałam się jego profilowi, rejestrując wszystko niemal automatycznie. Pewnie pod koniec dwudziestki. Ciemne włosy, które chciałyby się kręcić, ale były krótko i bezlitośnie przycięte. Duże, ciepłe dłonie poruszające się z zaskakującą wprawą—wyraźnie już wcześniej to robił.

„Jesteś lekarzem?” zapytałam.

„Nie, tylko kimś, kto przeszedł szkolenie z podstawowej opieki medycznej. To część edukacji w seminarium.” Zerknął w górę, przyłapując mnie na wpatrywaniu się w niego. „Służymy społeczności, która nie zawsze ma łatwy dostęp do opieki zdrowotnej.”

Jego oczy przyciągały mnie najbardziej. Ciepły brąz, szczere, ale z czymś czujnym ukrytym pod powierzchnią. Nie mogłam powstrzymać się od lustrowania jego twarzy—mocna szczęka, prosty nos i pełne usta, które…

Żaden ksiądz nie powinien być tak piękny.

Ale odsunęłam to niebezpieczne spostrzeżenie na bok.

„Gotowe”, powiedział, zabezpieczając opatrunek z delikatną precyzją. „To powinno wystarczyć, dopóki nie dostaniesz się do lekarza, jeśli będzie taka potrzeba. Czy jesteś ranna jeszcze gdzieś?”

Pokręciłam głową, nie ufając swojemu głosowi.

„Dobrze. Mamy przy katedrze schronisko dla kobiet—prowadzi je siostra Agnes, jest wspaniała. Zatroszczy się o ciebie, dopilnuje, byś miała wszystko, czego potrzebujesz. Możesz zostać tak długo, jak zechcesz.”

„Nie mogę za nic zapłacić”, powiedziałam szybko. „Nie mam pieniędzy na…”

„Nie musisz nic płacić.” Nasze spojrzenia się spotkały, a coś w mojej piersi skręciło się nieswojo—nie z bólu, lecz czegoś nieskończenie bardziej niebezpiecznego. „To jest dom Boga, Wren. Pomagamy ludziom. Po to tu jesteśmy.”

Powinnam była czuć wyrzuty sumienia, że go okłamuję. Powinnam była czuć mdłości, wykorzystując jego dobroć, obracając jego wiarę przeciwko niemu jak broń. Czułam jednak coś nieskończenie gorszego: pierwsze przebłyski nadziei, których nie zaznałam od lat.

Nadzieję, że może mogę się tu ukryć. Nadzieję, że ktoś rzeczywiście będzie chciał mnie chronić, zamiast wykorzystywać.

Nadzieja była niebezpieczna. Sprawiała, że stawałaś się nieostrożna, albo ginęłaś.

Ale gdy Mikael zaprowadził mnie do małego, czystego pokoju z wąskim łóżkiem i obiecał, że siostra Agnes zajrzy do mnie rano, nie potrafiłam do końca stłumić zdradzieckiego ciepła rozlewającego się w mojej piersi.

Po jego wyjściu wpatrywałam się w krucyfiks zawieszony na ścianie i czułam, jak moja czarcia znamie pulsuje lekko przy kości biodrowej pod ubraniem. Srebrna spirala naznaczająca mnie jako inną, jako potwora, jako coś, czego ci dobrzy ludzie nienawidziliby, gdyby znali prawdę.

Ukrywałam się na widoku—istota ciemności chroniona przez świętych.

Ironia byłaby zabawna, gdyby nie była tak rozpaczliwie, niewiarygodnie idealna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Cały tydzień minął w kruchej rutynie, która przypominała chodzenie po linie nad przepaścią.

Każdego ranka musiałam przypominać sobie, by odpowiadać na imię Wren. Pozwolić temu imieniu osiadać na moim języku jak obcemu słowu, którego wciąż uczyłam się wymawiać, podczas gdy rytm schroniska stawał się moim kamuflażem.

Budzić się o świcie. Pomagać siostrze Agnieszce przygotowywać śniadanie dla innych kobiet. Uczestniczyć w porannej mszy, podczas której szeptałam modlitwy, które nic dla mnie nie znaczyły.

Żadnej magii. Żadnych komplikacji. Żadnych śmiertelnie niebezpiecznych sióstr łowczyń. Idealnie, prawda?

"Dzień dobry, kochana," mówiła siostra Agnieszka, jej spracowane dłonie delikatne, gdy podawała mi kolejne zadanie. "Jak się dziś czujesz?"

"Lepiej, dziękuję," odpowiadałam, te same słowa, tym samym tonem.

Pozostałe kobiety w schronisku były wystarczająco łatwe do ominięcia. Większość była zbyt pogrążona we własnych traumach, by zwracać na mnie większą uwagę. Sarah, która uciekła z dwojgiem małych dzieci. Maria, którą mąż pięć razy posłał do szpitala. Janet, która mówiła szeptem i podskakiwała na każdy gwałtowny dźwięk.

Widzieli to, czego się spodziewali — kolejną złamaną kobietę szukającą schronienia przed przemocą. Ale Mikael był problemem, którego się nie spodziewałam.

Był wszędzie — nadzorował działanie schroniska, prowadził nabożeństwa, doradzał przerażonym kobietom, które uciekały z przemocowych domów. Każdego dnia znajdował preteksty, by mnie sprawdzić, pojawiając się przy moim boku z tą troskliwą łagodnością.

"Jak się goi twój bok?" zapytał we wtorek, przyłapując mnie na składaniu pościeli w schowku. "Jakieś oznaki infekcji? Gorączka?"

"Jest już dużo lepiej," zapewniłam go, boleśnie świadoma, jak ciasne pomieszczenie sprawia, że wydaje się jeszcze większy, bardziej onieśmielający. Taki łagodny olbrzym. "Opatrunki, które mi dałeś, bardzo pomogły."

"Dobrze. To dobrze." Studiował moją twarz tymi szczerymi, brązowymi oczami. "A śpisz dobrze? Jesz wystarczająco? Siostra Agnieszka wspomniała, że ledwo tknęłaś wczoraj kolację."

Fakt, że to zauważył, że pytał o mnie, wywołał we mnie nieprzyjemne motyle w brzuchu. "W porządku, ojcze Mikaelu. Naprawdę. Nie musisz się o mnie martwić."

"Od tego tu jestem, Wren. Martwienie się jest częścią tej pracy." Jego uśmiech był ciepły i szczery, i przez niebezpieczną chwilę prawie uwierzyłam, że naprawdę się troszczy. "Jeśli czegokolwiek będziesz potrzebować, czegokolwiek, proszę, nie wahaj się prosić."

Te przyjemne rozmowy zdarzały się codziennie, czasem dwa razy dziennie, a nawet częściej.

Pamiętał wszystko, co mu mówiłam, zwracał uwagę na szczegóły, których nikt inny nie zauważał. To, że częściej obciążałam lewy bok, gdy byłam zmęczona, albo jak napinałam się, gdy trzaskały drzwi, lub które modlitwy plątały mi się podczas mszy.

Chciałam zapytać, co go takim uczyniło — co nauczyło księdza patrzeć na świat jak drapieżnik czy myśliwy, bo zdecydowanie było coś ostrego i czujnego w jego łagodnych oczach. Coś, co nie pasowało do cicho mówiącego duszpasterza, który opatrywał rany i niósł pocieszenie złamanym kobietom.

Ale pytanie sprowokowałoby pytania w zamian, a ja miałam zbyt wiele sekretów, by ryzykować taką rozmowę.

"Wiesz," powiedziała do mnie Sarah w piątek, gdy przygotowywałyśmy warzywa na kolację, "ojciec Mikael często o ciebie pyta. Myślę, że cię lubi."

Mój nóż zatrzymał się na cebuli, którą kroiłam. "Jest księdzem, Sarah. Troszczy się o nas wszystkie."

"Może." Rzuciła mi znaczące spojrzenie z figlarnym uśmiechem. "Ale nie sprawdza nas wszystkich kilka razy dziennie. I nie ma takiego spojrzenia, gdy do pokoju wchodzą Maria czy Janet."

"Jakiego spojrzenia?"

"Jakby widział coś pięknego i niebezpiecznego jednocześnie. Jakby nie był pewien, czy cię chronić, czy uciekać przed tobą." Śmiech Sarah był cichy, lecz pełen zrozumienia. "Uwierz mi, kochanie. Byłam dwa razy mężatką, znam to spojrzenie."

Szybko zmieniłam temat, ale jej słowa śledziły mnie przez cały dzień niczym uporczywy cień.

Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, były komplikacje.

Ostatnią rzeczą, na jaką mogłam sobie pozwolić, było to, by ktokolwiek zwracał zbyt dużą uwagę na kobietę, która twierdziła, że jest Wren, ale czasem zapominała odpowiedzieć na to imię.

***

Tamtej nocy sen był niemożliwy.

Koszmary były tutaj gorsze, bardziej wyraziste — głos mojej matki odbijał się echem w moich snach z klinicznym chłodem. Ogień Morgany lizał moją skórę z fantomowym żarem, który wydawał się przerażająco realny. Iluzje Lilith mieszały mi w głowie.

Obudziłam się, łapiąc oddech, zlana potem i drżąca, a mój czarci znak palił mnie przy kości biodrowej niczym rozżarzone żelazo. Mały pokój wydawał się klatką, a ja potrzebowałam powietrza, przestrzeni, ciszy—czegokolwiek innego niż te cztery ściany, które zdawały się na mnie napierać.

Wymknęłam się z pokoju i boso przeszłam przez rozległe korytarze katedry, powtarzając sobie, że muszę tylko przejść się, oczyścić głowę. Kamienne posadzki były lodowate pod moimi stopami, ale katedra nocą miała w sobie coś innego.

Spokój. Świętość, wręcz.

Przechodziłam przez dziedziniec, kiedy usłyszałam głosy—męskie głosy mówiące po łacinie, dochodzące skądś spod kościoła.

Słowa były przytłumione, ale wyraźne, a ciekawość walczyła we mnie z ostrożnością, gdy podążałam za dźwiękiem, poruszając się bezszelestnie. Doprowadziło mnie to do drzwi, których wcześniej nigdy nie zauważyłam—półskrytych za ciężką tkaniną przedstawiającą św. Michała depczącego demona.

Drzwi były stare, okute żelazem, z zawiasami wyglądającymi, jakby wykuto je wieki temu.

Przez szparę widziałam ojca Atticusa—starego kardynała, który nadzorował katedrę—prowadzącego grupę mężczyzn ubranych na czarno. Poruszali się z wojskową precyzją, niosąc srebrne bronie, które lśniły śmiertelnym blaskiem w mroku.

A jednym z nich był nieomylnie Mikael.

Przycisnęłam się do ściany, ledwo oddychając, obserwując ich, gdy schodzili do czegoś, co kryło się pod kościołem. Ich rozmowa docierała do mnie we fragmentach, łacina mieszała się z angielszczyzną.

"Czarownica była widziana nad rzeką trzy dni temu," głos ojca Atticusa, zwykle dziadkowy, teraz miał w sobie ostrą nutę, której wcześniej nie słyszałam. "Brat Dominik śledził jej ruchy, ale jest sprytna. Sprytniejsza, niż się spodziewaliśmy."

"A co z zaklęciem ukrycia?" To był głos Mikaela, a słysząc, jak z taką swobodą mówi o magii, poczułam, jak zamiera mi krew w żyłach. "Czy możemy je przełamać?"

"Z czasem, tak. Ale musimy działać szybko. Im dłużej pozostaje w ukryciu, tym staje się groźniejsza. Ruszamy o świcie."

Słowa wyryły się w moim umyśle z przerażającą jasnością.

Łowcy czarownic.

Ta katedra nie była tylko kościołem—była kwaterą główną. Bazą operacyjną Zakonu, który moja matka planowała zniszczyć. A ja ukrywałam się wśród łowców czarownic, spałam pod ich dachem, przyjmowałam życzliwość od człowieka, który zabiłby mnie, gdyby wiedział, kim jestem.

Powinnam była być przerażona, powinna mnie sparaliżować groza. A jednak zaczęłam instynktownie rejestrować wszystko, co widziałam i słyszałam, zapamiętywać każdy szczegół z automatyczną dokładnością.

Zakon Srebrnego Krzyża. Słyszałam o nim w sabacie, pogardliwe komentarze mojej matki o "łowcach, którzy myślą, że mogą nam się przeciwstawić." Istnieli od wieków, poświęceni eksterminacji czarownic…

A Mikael był jednym z nich.

Dobry, łagodny Mikael, który opatrywał moje rany, pytał o mój apetyt i patrzył na mnie, jakby naprawdę mu na mnie zależało.

Na dole schodów Mikael zatrzymał się i spojrzał w górę. Przez jedną zatrzymującą serce chwilę wydawało mi się, że mnie zauważył. Nasze oczy spotkały się przez szparę w drzwiach i przysięgam, że w jego spojrzeniu przemknęło podejrzenie.

Wtedy ojciec Atticus powiedział coś ostrego i pilnego, a Mikael odwrócił się, znikając w ciemności pod ziemią wraz z resztą łowców.

Uciekłam z powrotem do swojego pokoju na cichych stopach, z sercem bijącym tak mocno, że byłam pewna, iż obudzę cały przytułek. Zamknęłam drzwi na klucz i usiadłam na wąskim łóżku, podciągając kolana pod brodę.

W głowie szalały myśli, układając się w całość z przerażającą przejrzystością.

Sposób, w jaki Mikael poruszał się z drapieżną gracją. Czujność ukryta za jego łagodnym spojrzeniem. Jego wprawa w obchodzeniu się z medycznymi przyborami, praktyczna sprawność, z jaką opatrywał moje rany.

Nie był tylko księdzem, który zna podstawy pierwszej pomocy.

Był wojownikiem wyszkolonym do polowania i zabijania istot takich jak ja.

Gdy świt wpełzał przez małe okno i malował pokój w odcieniach złota i szarości, poczułam w piersi coś niespodziewanego: szansę.

Moja matka zmierzała po mnie, moje siostry mnie ścigały—nie miałam gdzie uciec ani komu zaufać. Ale jeśli mogłabym tu się zakorzenić, w sposób, którego sabat nigdy by nie podejrzewał… mogłabym przetrwać.

Czy może być lepsza kryjówka niż miejsce, gdzie żadna czarownica by nie zajrzała?

Czy jest lepsza ochrona niż sami łowcy przysięgli ją unicestwić?

W mojej głowie zaczynał kiełkować plan, niebezpieczny i desperacki, ale pięknie, ironicznie doskonały.

Musiałabym się do nich zbliżyć. Musiałabym zdobyć ich zaufanie. Musiałabym stać się niezbędna komuś na tyle potężnemu, by mnie ochronić, gdy prawda w końcu wyjdzie na jaw.

Broń, którą moja rodzina chciała użyć do ludobójstwa, być może znajdzie zbawienie wśród tych, których miała unicestwić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

„Chcesz zostać zakonnicą?”

Pytanie siostry Agnes zawisło w powietrzu gabinetu ojca Atticusa jak kadzidło – słodkie i ciężkie. Zgarnęłam ich tutaj oboje, idealnie wyczuwając moment, gdy razem przeglądali cotygodniowe raporty z przytułku—dwie pieczenie na jednym ogniu.

Moja starannie ułożona maska duchowego pragnienia musiała być przekonująca, bo oboje patrzyli na mnie z tym rodzajem łagodnego oczekiwania, od którego aż lekko cierpła mi skóra.

Boże, jak ja nienawidzę odgrywać oddanej konwertytki.

„Ja... Chyba tak”, wyszeptałam, pozwalając, by niepewność pobrzmiewała w moim głosie, podczas gdy mój umysł pozostawał chłodny i wyrachowany. To było to—moja ścieżka głębiej w ich organizację, bliżej Mikaela, dalej od zasięgu mojej rodziny. „Modliłam się o to od kilku dni i ciągle czuję takie... powołanie.”

Powołanie. Jasne. Jedyną rzeczą, która mnie woła, jest przetrwanie.

Ojciec Atticus pochylił się do przodu na swoim krześle, a jego dziadkowe oczy rozgrzały się czymś, co wyglądało na prawdziwą radość. „Opowiedz nam, co czujesz, dziecko. Co cię przyciąga do życia zakonnego?”

Spuściłam wzrok na dłonie, które ułożyłam na kolanach z wyćwiczoną pokorą.

Kłamstwo uformowało się samo z łatwością długoletniego nawyku.

„Kiedy byłam... z nim”, zaczęłam, pozwalając głosowi lekko się załamać na zmyślonym, przemocowym chłopaku, „myślałam, że miłość musi boleć. Że ból jest po prostu częścią troski o kogoś. Ale tutaj zobaczyłam coś innego. Czystą miłość. Boską miłość.”

Siostra Agnes wydała cichy dźwięk zrozumienia, a ja wykorzystałam przewagę.

„Moja przeszłość pokazała mi, że miłość może być zatruta, skażona. Ale miłość, którą tu widziałam—wasza troska o poranionych ludzi bez oczekiwań na nic w zamian, to jak ojciec Mikael opatruje nasze rany...”

To, jak patrzy na mnie, jakbym była czymś cennym, a nie tylko kimś do wykorzystania.

„Chcę być tego częścią. Chcę pomagać innym znaleźć to, co ja znalazłam—azyl, którego nikt nie może odebrać.”

Te słowa smakowały jak popiół w moich ustach, ale oboje kiwali głowami z takim uznaniem, że wiedziałam, iż moja gra działa.

Ci ludzie naprawdę wierzą w swoją własną mitologię.

Byłoby to ujmujące, gdyby nie było takie przydatne.

„Czy rozważałaś, co naprawdę oznacza życie zakonne?” – zapytał łagodnie ojciec Atticus. „Śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa? Oddanie własnej woli Bogu?”

Oddać własną wolę? Dobre sobie.

Całe życie walczyłam o prawo do własnej woli.

„Wiem, że to poświęcenie”, powiedziałam na głos, sprawiając, by mój głos był mały i szczery. „Ale po tym, co przeszłam, myśl o przynależności do czegoś większego niż ja sama... to wydaje się wolnością, nie więzieniem.”

Oczy siostry Agnes nabrały blasku od niewylanych łez. „Och, moje drogie dziecko. To, co opisujesz, brzmi jak prawdziwe powołanie. To, jak łaska może przemienić nasze najgłębsze rany w największą służbę...”

„Ale nie wiem, czy jestem godna”, przerwałam, trafiając w idealny ton wrażliwego zwątpienia w siebie. „Nie wiem, czy ktoś z moją przeszłością może naprawdę Mu służyć. Jestem tak daleka od doskonałości, tak bardzo zraniona...”

Tak bardzo wyrachowana, tak manipulująca, tak gotowa wykorzystać waszą dobroć, by przetrwać.

„Bóg nie powołuje wykwalifikowanych, dziecko”, powiedział stanowczo ojciec Atticus. „On kwalifikuje powołanych. Niektórzy z naszych najskuteczniejszych duszpasterzy to ci, którzy przeszli przez ciemność i odnaleźli światło.”

„Więc myśli ksiądz... myśli ksiądz, że naprawdę mogę mieć powołanie?”

„Myślę, że masz serce sługi”, odpowiedział, przyglądając się mojej twarzy tymi bystrymi oczami, które zdawały się dostrzegać zbyt wiele. „Jeśli naprawdę chcesz podążać tą drogą, chciałbym zorganizować dla ciebie odpowiednie kierownictwo duchowe.”

Serce zaczęło mi bić szybciej, ale zachowałam starannie opanowaną minę. „Kto by mnie prowadził?”

„Ojciec Mikael ma doświadczenie w formacji duchowej”, powiedział ojciec Atticus i musiałam powstrzymać triumfalny uśmiech. „Jest młody, ale wyjątkowo uzdolniony w rozpoznawaniu prawdziwego powołania. Zajmuje się też niektórymi z naszych bardziej... wyspecjalizowanych posług. Na przykład egzorcyzmami.”

Egzorcyzmy. Oczywiście, że tak. Jakże to ironiczne.

„Czy czułabyś się dobrze, pomagając mu?” zapytała łagodnie siostra Agnes.

Ułożyłam twarz w wyraz wdzięcznej ulgi, podczas gdy w głowie kłębiły się możliwości. „Ojciec Mikael już był dla mnie bardzo życzliwy. To dla mnie zaszczyt.”

I nie macie pojęcia, jak bardzo liczę na tę życzliwość.

Godzinę później zapukałam do drzwi gabinetu Mikaela, serce waliło mi z oczekiwania, nie z nerwów. Gdy jego głos wezwał mnie do środka, weszłam i zobaczyłam, jak układa książki na biurku—przygotowanie do naszej pierwszej oficjalnej lekcji.

„Wren.” Jego uśmiech był ciepły, szczery, i przez niebezpieczną chwilę niemal poczułam wyrzuty sumienia względem tego, co planowałam. „Ojciec Atticus powiedział mi o waszej rozmowie. Muszę przyznać, że wcale mnie to nie zaskoczyło.”

To mnie zaskoczyło. „Nie jesteś?”

Wskazał, żebym usiadła na krześle naprzeciwko jego biurka, przyglądając mi się tymi pięknymi, brązowymi oczami.

„Zadawałaś bardzo przemyślane pytania podczas naszych nieformalnych rozmów. I jest coś w tym, jak pomagasz siostrze Agnieszce, ile troski okazujesz innym kobietom... to sugeruje kogoś z prawdziwym powołaniem do służby.”

Prawdziwe powołanie do służby, akurat.

„Chociaż muszę przyznać,” kontynuował, a w jego tonie zabrzmiało coś niemal droczącego, „twoja wiedza teologiczna wydaje się... wybiórcza. Jak na kogoś, kto twierdzi, że znalazł wiarę przez modlitwę.”

Ścisnęło mnie w piersi. Był bardziej spostrzegawczy, niż sądziłam.

„Mówiłam ci, nigdy tak naprawdę nie nauczyłam się porządnie modlić,” powiedziałam ostrożnie. „Moja edukacja religijna była... ograniczona.”

„Mmm.” Oparł się w fotelu, wciąż obserwując mnie tym przenikliwym wzrokiem. „Potykasz się na najprostszych modlitwach, a rozmawiasz o złożonych koncepcjach teologicznych z zaskakującą swobodą. To ciekawa sprzeczność.”

Cholera. Myśl, Rowan. Myśl!

„Dużo czytałam,” powiedziałam, starając się, by w moim głosie zabrzmiała niepewność. „Kiedy się... ukrywałam przed nim, książki były moją ucieczką. Pożerałam wszystko, co znalazłam, także religijne teksty. Ale czytanie o wierze i życie w niej to dwie różne rzeczy.”

„Oczywiście, że tak.” Jego wyraz twarzy lekko złagodniał, ale widziałam, że coś intensywnie analizuje za tymi ciepłymi oczami. „Właśnie do tego jest kierownictwo duchowe. A skoro o tym mowa,” kontynuował, wyciągając skórzany notes, „zacznijmy od modlitwy. To podstawa wszystkiego, co razem zgłębimy.”

Ułożył się wygodnie w fotelu, a ja poczułam, że moja starannie zbudowana maska zaczyna się zsuwać.

„Po prostu powiedz Bogu, co masz na sercu,” powiedział łagodnie. „Nie ma złego sposobu na to.”

To polecenie kompletnie mnie zaskoczyło. Przez chwilę ogarnęła mnie panika, bo nie wiedziałam, jak się modlić. Nigdy nie rozmawiałam z żadnym bogiem, chyba że po to, by go przekląć.

Sabat miał moc, magię, pradawne rytuały—ale nie miał modlitw, błagań, poddania się czemuś większemu od nas samych.

Między nami zapadła cisza, z każdą sekundą robiąc się coraz cięższa. Po raz pierwszy od przyjazdu do katedry poczułam się naprawdę odsłonięta.

„Nie umiem...” wyszeptałam i to było pierwsze całkowicie szczere zdanie, które mu powiedziałam.

Coś zmieniło się w wyrazie Mikaela—zaskoczenie ustąpiło czemuś nieskończenie łagodniejszemu. Pochylił się lekko, jego głos stał się jeszcze miększy niż zwykle.

„To w porządku. Nie ma w tym wstydu, że się nie wie. Modlitwa nie polega na elokwencji czy na użyciu właściwych słów. Chodzi o to, żeby mówić szczerze z serca.”

Zawiesił głos, przyglądając się mojej twarzy tymi ciepłymi brązowymi oczami.

„Mogę cię poprowadzić przez coś prostego.” Skinęłam głową, nie ufając swojemu głosowi. „Zamknij oczy, jeśli to pomoże. Po prostu zwróć się do Boga tak, jakbyś mówiła do kogoś, kto kocha cię bezwarunkowo. Zacznij od wdzięczności—za co jesteś wdzięczna?”

Zamknęłam oczy i próbowałam znaleźć słowa, które nie zdradzą za wiele, a jednocześnie będą brzmiały szczerze.

Gdy wreszcie się odezwałam, mój głos był ledwo słyszalny.

„Jestem... wdzięczna za schronienie, kiedy spodziewałam się umrzeć z zimna. Za bezpieczeństwo, kiedy myślałam, że już nigdy nie poczuję się bezpieczna. Za życzliwość ludzi, którzy nie mieli powodu, by troszczyć się o kogoś takiego jak ja.”

Te słowa były mi obce na języku, ale coś w tej cichej intymności chwili—jego cierpliwość, jego prawdziwa troska—sprawiało, że poczułam się niespodziewanie bezbronna.

„Jestem wdzięczna za drugie szanse, na które nie zasługuję. Za ludzi, którzy dostrzegają coś wartego ochrony, kiedy ja sama tego nie widzę.”

Gdy otworzyłam oczy, Mikael patrzył na mnie z wyrazem twarzy, którego nie umiałam do końca odczytać. Było w tym coś głębszego niż zawodowe zainteresowanie, cieplejszego niż duchowe przewodnictwo.

Ostrożny dystans między nami jakby kompletnie zniknął, a ja stałam się nadmiernie świadoma wszystkiego—jego bliskości, tego, jak jego oddech się lekko przyspieszył, intensywności jego spojrzenia.

„Piękne,” powiedział cicho i wiedziałam, że mówi serio.

Szczerość w jego głosie zrobiła coś niebezpiecznego z moją piersią, sprawiła, że zapragnęłam rzeczy, do których nie powinnam tęsknić. Chwila rozciągnęła się, aż nagle jakby się opanował, odchrząknął i sięgnął po kolejną książkę drżącymi dłońmi.

„Powinniśmy przejść do lektury,” powiedział, ale w jego głosie pobrzmiewał szorstki ton, którego wcześniej tam nie było.

Podczas dalszej części lekcji zdałam sobie sprawę, że osiągnęłam swój cel bardziej, niż oczekiwałam.

Zbliżyłam się do niego, zapewniłam sobie regularny dostęp, ustawiłam się idealnie, by zbierać informacje i dbać o własne bezpieczeństwo.

Ale odkryłam też coś, czego się nie spodziewałam: narastającą pewność, że największym zagrożeniem może nie być zdemaskowanie mnie jako czarownicy, lecz to, jak mój pilnie strzeżony serce reaguje, gdy Mikael na mnie patrzy.

No pięknie. Tego się nie spodziewałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Witch and The Priest

The Witch and The Priest

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa