passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Twiceloved - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Twiceloved

/

Rozdział 4

rozdział 3

POV Kiara

Ciepły blask kominka w naszej chacie rzucał tańczące cienie na zranione ramię Thomena, gdy ostrożnie oczyszczałam poszarpane srebrne szramy.

Pomimo naszych zdolności do leczenia, rany od srebra zawsze goiły się dłużej, pozostawiając gniewne, czerwone ślady, które będą powoli blednąć przez następne dni.

"Przestań się tak zamartwiać," powiedział Thomen z ironicznym uśmiechem, choć nie odsunął się od mojego dotyku. "To tylko zadrapania."

"Zadrapania?" Przyłożyłam środek odkażający do najgłębszego cięcia, co wywołało u niego gwałtowny wdech. "To niemal przecięło mięsień. Gdyby Damien uderzył cal wyżej—"

"Ale nie uderzył," przerwał mi Thomen, chwytając moją dłoń, która lekko się trzęsła. "Nic mi nie jest, Kiara. Oboje wyszliśmy z tego."

Odłożyłam medyczne przybory i oparłam czoło o jego niezranione ramię, wdychając znajomy zapach sosny i ciepła.

"Nie mogę cię też stracić. Nie mogę zostać jedyna..."

"Hej." Jego palce uniosły mój podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "To się nie stanie. Zawsze będę cię chronił, bez względu na wszystko."

"To tak nie działa," powiedziałam stanowczo, choć mój głos był miękki. "Chronimy się nawzajem. Równi partnerzy, pamiętasz? Nie jestem jakąś kruchą istotą, którą trzeba ciągle osłaniać."

"Wiem, że nie jesteś krucha," odparł Thomen, przesuwając kciukiem po moim policzku. "Ale jesteś dla mnie wszystkim, Kiara. Moją partnerką, moją Alfą, całym moim światem. Jeśli ochrona ciebie oznacza kilka ciosów, zawsze się na to godzę."

"A jeśli stracę cię przez te twoje poświęcenia?" wyszeptałam. "Co wtedy stanie się z twoją partnerką? Co stanie się ze mną?"

Na chwilę zamilkł, a porozumienie przeszło między nami przez naszą więź. "Więc będziemy ostrożni. Oboje wrócimy do domu."

"Oboje," zgodziłam się, wtulając się w jego dłoń. "Zawsze oboje."

Po upewnieniu się, że rany Thomena zostały odpowiednio opatrzone, a jego regeneracja działa sprawnie, ruszyłam przez nasze terytorium na wieczorny obchód.

Znajome ścieżki między chatami i terenami wspólnotowymi pomagały mi uspokoić niespokojną energię, która zawsze towarzyszyła walce. W pobliżu placu treningowego znalazłam Marcusa przeglądającego grafiki patroli przy świetle lampy.

Mając pięćdziesiąt lat, nosił się z godnością zawodowego wojskowego. Jego ciemne włosy były już poprzetykane srebrem, a poorane doświadczeniem rysy mówiły o zbyt wielu stoczonych bitwach i zbyt wielu utraconych przyjaciołach.

"Kiara," przywitał mnie z szacunkiem. "Jak poszło polowanie?"

"Aleron znów uciekł," przyznałam, a frustracja wkradła się do mojego głosu, mimo prób zachowania spokoju. "Ale byliśmy bliżej niż kiedykolwiek. Następnym razem rozstrzygniemy sprawę."

Marcus studiował moją twarz z przenikliwością kogoś, kto zna mnie od dziecka. "Starłaś się z nim bezpośrednio?"

"Spodziewał się nas," powiedziałam. "To wszystko było zaplanowane od początku—kolejna jego gra. Ale jego nadmierna pewność siebie będzie jego zgubą. Poznaję jego schematy."

"Twój ojciec dobrze cię wychował, mała Alfo," odparł Marcus, a jego surowy wyraz twarzy złagodniał z nieukrywaną dumą.

Po jego morderstwie, gdy wataha była rozbita i rozproszona, byłam jedynym dzieckiem, które pozostawił po sobie potężny i szanowany Alfa Zayden. Miałam tylko osiemnaście lat, ale jakoś wszyscy dostrzegli we mnie siłę, by połączyć rozbite rodziny i odbudować to, co zniszczył Aleron.

"Czasem zastanawiam się, czy podejmuję dobre decyzje," wyznałam, czego nie przyznałabym nikomu innemu. "Czy Ojciec pochwaliłby wybory, które musiałam podjąć."

"Twój ojciec byłby dumny z przywódczyni, którą się stałaś," powiedział Marcus bez wahania, "nawet jeśli nienawidziłby okoliczności, które doprowadziły cię do tej władzy. Dałaś tej watasze nadzieję, Kiara. Dałaś nam sens."

Jego słowa rozgrzały coś głęboko w mojej piersi, dając potwierdzenie, którego nie wiedziałam, że potrzebuję.

"Dziękuję, Marcus. To znaczy więcej, niż myślisz."

Gdy Marcus odszedł, nastrój wyraźnie się rozjaśnił, gdy usłyszałam dźwięk dziecięcego śmiechu niosącego się z części wspólnej. Grupa młodych watahy zauważyła mnie i natychmiast porzuciła swoją zabawę, rzucając się do mnie z zaraźliwym entuzjazmem.

"Alfa Kiara! Alfa Kiara!" chórowali, otaczając mnie niczym gromadka rozradowanych szczeniąt. "Wróciłaś!"

"Słyszeliśmy, że była wielka walka!" ośmioletnia Emma zadeklarowała z szeroko otwartymi ze wzruszenia oczami. "Pokonałaś złe wampiry?"

"Jesteś najsilniejszą wilczycą na świecie!" sześcioletni Tommy dodał, ciągnąc mnie za rękaw. "Pokażesz nam, jak jesteś silna?"

Zanim zdołałam zaprotestować, dwoje młodszych dzieci wdrapało się mi na plecy i ramiona, a kolejne dwa przyczepiły się do nóg. Zamiast czuć się przytłoczona, śmiałam się, z łatwością podnosząc całą piątkę naraz.

Moja moc fizyczna sprawiała, że nie ważyli więcej niż piórka.

"Wyżej! Wyżej!" piszczały z zachwytu.

"Ostrożnie teraz," powiedziałam, delikatnie odstawiając je na ziemię. "Rodzice nie darują mi, jeśli wystrzelę was na orbitę."

"Nauczysz nas walczyć jak ty, kiedy będziemy starsi?" Emma zapytała poważnie.

"Nauczę was bronić tego, co ważne," odpowiedziałam, czochrając jej włosy. "Po to jest prawdziwa siła."

Patrząc na ich jasne, niewinne twarze, przypomniałam sobie dokładnie, dlaczego te polowania są ważne.

Nie tylko dla zemsty na Aleronie, choć to pragnienie wciąż płonęło gorąco w mojej piersi. Ale dla ich przyszłego bezpieczeństwa, dla szansy, że dorosną w świecie, w którym wampiry i wilkołaki nie są uwikłane w niekończący się cykl przemocy.

"Alfa Kiara," dziesięcioletni Jacob powiedział z powagą, na jaką stać tylko dzieci, "moja mama mówi, że to ty trzymasz potwory z dala od nas."

"Robię, co w mojej mocy," odpowiedziałam szczerze. "Wszyscy to robimy."

Mój spokojny moment z dziećmi został przerwany, gdy głos Thomena dotarł do mnie przez naszą mentalną więź, naglący i wyraźny: "Kiara, wracaj. Zwiadowcy mają pilne wieści."

Poczułam, jak moje ciało automatycznie się napina, a krótka chwila wytchnienia od czujności wyparowała.

"Muszę już iść," powiedziałam dzieciom łagodnie. "Ale zobaczymy się jutro, dobrze?"

Machali mi na pożegnanie z radosnymi okrzykami, już wracając do swoich zabaw z młodzieńczą odpornością. Szybko ruszyłam do naszego centrum dowodzenia, gdzie zastałam Thomena otoczonego przez trzech najlepszych zwiadowców, których twarze były posępne od świeżych wieści.

"Co mamy?" zapytałam bez zbędnych wstępów.

"Nowa aktywność wampirów," zameldowała Mikaela, jedna z naszych najbardziej zaufanych tropicielek. "Inna lokalizacja, ale te same schematy. Wiele śladów, świeże tropy i coś, co wygląda na tymczasowy obóz około piętnastu mil na południowy wschód."

"Jak świeże?" zapytałam, już analizując opcje w myślach.

"Kilka godzin, może mniej," potwierdził inny zwiadowca. "Tym razem nie próbują ukryć swojej obecności."

Wymieniłam spojrzenie z Thomenem, widząc w jego oczach własne myśli. Po wczorajszej nocy Aleron spodziewałby się, że się wycofamy, przegrupujemy i będziemy lizać rany.

Nie spodziewałby się natychmiastowego kontrataku.

"Wyruszamy o świcie," zadeklarowałam, a mój głos niósł absolutny autorytet Alfy podejmującej strategiczną decyzję. "Tym razem pełny oddział uderzeniowy. Koniec z grami."

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

POV Kiara

Zapach pojmanych wilkołaków — naszych zwiadowców schwytanych trzy dni temu — palił moje nozdrza, podsycając wściekłość, gdy przebijałam się przez pierwszą falę wampirzych obrońców.

Akcja ratunkowa przebiegała dokładnie zgodnie z planem, dopóki nie zauważyłam trzech wampirów uciekających w kierunku czegoś, co wyglądało na boczne wyjście. Jeśli im się uda, zaalarmują posiłki albo gorzej.

Mogliby przenieść naszych pojmanych zwiadowców, zanim do nich dotrzemy.

„Ścigam uciekinierów”, ogłosiłam w umyślnej łączności, odłączając się od głównej grupy, by ruszyć w pościg.

„Kiara, czekaj na wsparcie!” Głos Thomena zaiskrzył w mojej głowie, ale już byłam w ruchu.

Goniłam uciekające wampiry przez labirynt korytarzy i magazynów. Ale kiedy skręciłam za róg, zbyt późno zorientowałam się, że zostałam zwabiona w pułapkę.

Helena wysunęła się z cienia niczym blady upiór, jej ostrze z domieszką srebra już błyszczało złowrogą intencją. Pozostali wampirzy zniknęli, zostawiając mnie samą z najgroźniejszą wojowniczką Alerona.

„W końcu”, zamruczała Helena, zazdrość płonęła w jej zimnych oczach. „Miałam nadzieję na trochę prywatności z tą słynną Alfą wilczycą.”

„Helena”, warknęłam, unosząc broń. „Gdzie są nasi zwiadowcy?”

„Bezpieczni. Na razie”, odparła, krążąc wokół mnie jak drapieżnik. „Ale nie zostaniesz tu na tyle długo, by ich uratować.”

„Zobaczymy.”

Rzuciłam się do przodu, lecz Helena była szybsza od innych, jej ruchy płynne i precyzyjne.

„On wciąż cię obserwuje”, syknęła, gdy nasze ostrza się starły, iskry posypały się od uderzenia. „Wciąż, kurwa, odpływa myślami do swojej drogocennej wilczycy. Obrzydliwe…”

„Nie wiem, o czym mówisz!” warknęłam, odbijając cios wymierzony w moje gardło.

„Nie wiesz?” Śmiech Heleny był okrutny, a jej atak nasilał się. „Wiem, że Aleron wciąż o tobie myśli, kiedy powinien się skupić na naszych planach, naszym zwycięstwie. Ale rozwiążę ten problem raz na zawsze!”

Jej ostrze z domieszką srebra dosięgło celu i rozcięło głęboko moje żebra, zbyt blisko serca. Piekąca agonia srebra zatruwającego moje ciało sprawiła, że się zachwiałam, a Helena natychmiast to wykorzystała.

„Już nie jesteś taka silna, co?”

Uderzyła ponownie, tym razem rozcinając ramię, po którym krew spłynęła mi po dłoni.

Walcząc desperacko, czułam jak srebro osłabia mnie szybciej, niż moja regeneracja mogła zrekompensować. Następne uderzenie Heleny rzuciło mną o betonowy filar, a moja broń potoczyła się w ciemność.

„To za każdą chwilę, którą zmarnował, myśląc o tobie zamiast o naszej misji”, warknęła Helena, unosząc ostrze do ostatecznego ciosu. „Za każdą naradę, podczas której jego umysł błądził ku wilkołaczym ścierwom!”

Broń ze srebrem opadała ku mojemu sercu, a na twarzy Heleny malowało się okrutne zadowolenie. Zamknęłam oczy, gotując się na śmierć—

Z cienia wystrzeliła dłoń, miażdżąc gardło Heleny z przerażającą szybkością. Jej broń upadła bezgłośnie na ziemię, gdy została uniesiona w powietrze niczym zepsuta lalka.

„Zapominasz się, Heleno.” Głos Alerona był zimny jak śmierć zimą, a jego blade oczy płonęły furią, gdy trzymał swoją porucznik za szyję. „Nie masz prawa odebrać jej życia.”

Helena szarpała się, wampirza regeneracja już próbowała naprawić obrażenia, lecz nie mogła się uwolnić z jego uścisku.

„I tak za wcześnie, by umarła,” kontynuował Aleron, a jego słowa niosły złowrogie implikacje, od których przeszedł mnie dreszcz. „Zdecydowanie za wcześnie.”

Puścił Helenę, która opadła na ziemię, łapiąc powietrze i błyskawicznie lecząc rany. Spojrzała to na Alerona, to na mnie, jakby nagle coś zrozumiała.

„Mój panie,” wychrypiała, cofając się przed jego gniewem, „ja tylko—”

„Przekroczyłaś granicę,” powiedział cicho, lecz w jego głosie brzmiała absolutna władza. „Zostaw nas. Teraz.”

Helena zniknęła w cieniach bez słowa, zostawiając mnie samą z moim największym koszmarem.

Srebrna trucizna pełzała w moich żyłach niczym płynny ogień, każde uderzenie serca słabsze od poprzedniego. Obraz zaczął się rozmywać, ciemność wkradała się na skraje mojego widzenia, mimo desperackiej walki o przytomność.

Filar za plecami wydawał się jedynym, co jeszcze mnie podtrzymywało, gdy siła ulatywała z ciała z każdą sekundą.

Aleron zwrócił się ku mnie z drapieżną gracją, a ja patrzyłam, jak podchodzi przez mgłę bólu i zamglonego wzroku. Każdy krok był przemyślany, niespieszny — taki, jak człowiek pewien, że jego ofiara nie ucieknie.

Jego blade, zielone oczy nie spuszczały ze mnie wzroku, śledząc każdy urywany oddech, każdy spazm słabości przechodzący przez moje ciało.

„Odsuń się!” warknęłam, próbując podnieść się wyżej na betonie.

Ale ramiona trzęsły mi się z wysiłku, a słowa zabrzmiały bardziej jak szept niż groźba.

„Kiara.” Moje imię na jego ustach zabrzmiało niemal łagodnie, niemal troskliwie. „Możesz umrzeć.”

Srebro paliło coraz głębiej, serce rwało się w piersi niczym zepsuty silnik. Czarne plamy tańczyły przed oczami, a ja czułam metaliczny smak krwi na języku.

„Jakby ci zależało, draniu,” wyplułam, choć czułam prawdę w jego słowach w słabnącym oddechu.

Aleron jednak z nieubłaganą cierpliwością podchodził bliżej, mimo moich prób powstrzymania go. Kiedy próbowałam go uderzyć resztką sił, łatwo pochwycił mój nadgarstek, a jego dotyk był zaskakująco delikatny.

„Nie mogę pozwolić ci tak umrzeć,” powiedział, delikatnie dociskając mnie do betonowego filara.

Nim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, Aleron wgryzł się głęboko we własny nadgarstek, a z rany wypłynęła ciemna krew. Przyłożył ranę do ust, jego oczy nie odrywały się od moich, gdy ogarniały mnie dezorientacja i narastający lęk.

„Co ty robisz?” zapytałam, ale głos był słaby.

Zamiast odpowiedzieć, Aleron przycisnął moje usta w brutalnym pocałunku, wykorzystując przewagę, by utrzymać mnie nieruchomą, gdy wtłaczał swoją krew między moje wargi.

Próbowałam się wyrwać, odwrócić głowę, ale jego uścisk był nieubłagany.

Smak jego krwi uderzył we mnie jak płynny ogień. Potężny i odurzający w sposób, który mnie przerażał. Poczułam, jak działa natychmiast, leczy rany po srebrze, wzmacnia bicie serca, budzi coś głęboko we mnie.

Szok przeszedł przez nas oboje, był zarazem obcy i przerażająco znajomy. Jego krew śpiewała w moich żyłach, sprawiając, że skóra aż cierpła od niechcianego rozpoznania.

Kiedy w końcu mnie puścił, byłam całkowicie uleczona, lecz roztrzęsiona do głębi. Smak jego krwi pozostał na moich ustach — a coś we mnie pragnęło więcej.

„Do następnego razu, kochanie,” mruknął Aleron, już znikając w cieniach.

„Czekaj!” zawołałam, ale zniknął jak dym, zostawiając mnie samą z pytaniami i przerażającym głodem, którego nie umiałam nazwać.

„Kiara!” Głos Thomena odbił się echem w korytarzu, a jego kroki rozległy się tuż obok. „Wszystko w porządku? Słyszałem walkę—”

Wyjechał zza rogu z bronią w ręku, by zobaczyć mnie stojącą samotnie przy filarze, bez żadnych śladów walki.

„Nic mi nie jest,” powiedziałam szybko, choć głos mi drżał. „Wampiry uciekły, gdy usłyszały, że idziesz.”

Thomen spojrzał na mnie z troską, wyraźnie czując, że coś jest nie tak przez naszą więź.

„Byłaś ranna, czułem to przez połączenie. Twój ból, a potem... nic.”

„Powierzchowne rany”, skłamałam, nienawidząc, jak łatwo mi to przyszło. „Już się zagoiły.”

Ale nawet mówiąc te słowa, wciąż czułam moc krwi Alerona na ustach, czułam, jak śpiewa mi w żyłach niczym zakazany hymn.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

POV Kiara

Z powrotem w bezpiecznym wnętrzu naszej wspólnej chaty Thomen oglądał moje ciało z rosnącym niepokojem, jego delikatne dłonie przesuwały się po skórze, która powinna być podarta i zakrwawiona.

Na moich ramionach i barkach widniały lekkie siniaki i drobne zadrapania, ale nic, co odpowiadałoby ilości krwi, w której mnie znalazł.

„Co tam się stało?” zapytał, gdy ostrożnie oczyszczał powierzchowne rany. „Kiedy poczułem twój ból przez naszą więź, to było… intensywne. Ale te obrażenia nie odpowiadają temu, co wyczułem.”

Obserwowałam jego twarz, wiedząc, że muszę uważać na słowa.

Zazdrość Thomena o moją przeszłość z Aleronem była czymś, czego nigdy w pełni nie rozwiązaliśmy. Nawet po tylu latach jako Alfa i jej Beta, jako para.

Wiedział, że Aleron był moim najlepszym przyjacielem i pierwszą miłością, pierwszą zdradą i pierwszym złamaniem serca.

Wszystko zmieniło się, gdy skończyłam osiemnaście lat i rozpoznałam w Thomenie swojego prawdziwego partnera. Ale tamte wcześniejsze uczucia zostawiły blizny, które czasem nadal bolały.

„Spotkałam Helenę, kiedy oddzieliłam się od drużyny”, powiedziałam krótko. „Stoczyłyśmy brutalną walkę—jest szybsza, niż się spodziewałam, bardziej zawzięta.”

„Porucznik Alerona,” powiedział ponuro Thomen, a jego palce delikatnie musnęły zanikający siniak na moim obojczyku.

„Ale udało mi się poważnie ją zranić—rozcięłam jej gardło i klatkę piersiową dość mocno. Stąd ta cała krew,” skłamałam, wciąż wtulona w jego dotyk. „Uciekła z resztą zanim mnie znalazłeś.”

Celowo pominęłam wzmiankę o obecności Alerona, obserwując, jak wyraz twarzy Thomena łagodnieje z ulgą, że nie zostałam poważniej ranna.

Poczucie winy z powodu okłamywania partnera dręczyło mnie, ale alternatywa—wyjaśnianie, że uratował mnie człowiek, który złamał mi serce i zamordował mojego ojca—była nie do pomyślenia.

„Jestem po prostu wdzięczny, że nic ci nie jest,” wyszeptał Thomen, przyciągając mnie bliżej. „Kiedy poczułem, jak twój ból nagle wzrósł, a potem całkowicie zniknął, pomyślałem… Bałem się tego, co mogę zastać.”

„Ale mnie znalazłeś,” wyszeptałam w jego pierś. „Zawsze mnie znajdujesz.”

Jego ramiona zacisnęły się wokół mnie i poczułam, jak nasza emocjonalna rozmowa przeradza się w coś głębszego, bardziej pierwotnego. Usta Thomena odnalazły gojące się zadrapania na moim ramieniu, jego język delikatnie lizał rany zgodnie z rytuałem troski o partnerkę.

„Pozwól, że się tobą zajmę,” powiedział cicho, jego głos był szorstki od emocji i pożądania.

„Zawsze,” odetchnęłam, poddając się czułości, która szybko przerodziła się w namiętną potrzebę.

Jego usta pochwyciły moje z desperacką czułością, jakby musiał posmakować życia na moich wargach, by uwierzyć, że istnieję naprawdę. Pocałunek zaczął się łagodnie, z szacunkiem, ale szybko zamienił się w coś bardziej dzikiego.

Jego dłonie wplątały się w moje włosy, odchylając moją głowę, by mógł pogłębić połączenie, a ja rozpłynęłam się w nim z cichym jękiem.

„Myślałem, że cię straciłem…” wyszeptał w moje usta, zjeżdżając pocałunkami w dół szyi do gojących się ran.

Jego język muskał każde znamię z instynktowną troską partnera, łagodząc ból i jednocześnie rozpalając żar w moim wnętrzu. Moje palce odnalazły brzeg jego koszuli, desperacko pragnąc poczuć skórę przy skórze.

„Jestem tutaj,” wydyszałam, gdy jego ręce wędrowały po moim ciele, odwzorowując każdy kształt, jakby na nowo mnie zapamiętywał. „Wciąż żyję.”

Kiedy uniósł mnie do siebie, oplatając jego biodra nogami, świat skurczył się tylko do nas. Do tej chwili potwierdzenia, że przetrwaliśmy kolejną nocną marę razem.

Nasz seks zawsze jest afirmacją, każdy dotyk i szeptane czułe słowa na nowo potwierdzają więź między nami. Zatraciliśmy się w sobie, zmywając strach i niepewność po bitwie fizycznym dowodem naszego połączenia.

W ramionach Thomena mogłam prawie zapomnieć o smaku mocy, który wciąż lingerował na moich wargach.

* * *

Następnego ranka nastał rześki i jasny świt, idealny na trening z młodszymi członkami watahy. Poprowadziłam grupę piętnastu przez leśne ścieżki, ich twarze promieniały determinacją, by poprawić swoje umiejętności.

„Pamiętajcie, szybkość to nie tylko nogi,” zawołałam, biegnąc przez gęsty sosnowy las. „Chodzi o znalezienie własnego rytmu, współpracę z otoczeniem, zamiast walczyć przeciwko niemu.”

Ale podczas biegu zorientowałam się, że powstrzymuję się znacznie bardziej niż zwykle. Moja szybkość jakoś dramatycznie wzrosła. Czułam to w bezwysiłkowym sposobie, w jaki moje stopy odnajdywały przyczepność na nierównym terenie. W tym, jak drzewa rozmazywały się, gdy pozwalałam sobie przyspieszyć.

Musiałam świadomie zwalniać, by nie wyprzedzić reszty.

„Alfo Kiara, nawet się nie zatasz!” wykrztusił szesnastoletni Jake, gdy dotarliśmy do celu.

„Dobra kondycja,” powiedziałam, choć wewnętrznie byłam zdezorientowana tą zmianą.

Sparingi, które nastąpiły potem, były jeszcze bardziej wymowne. Moja zwiększona zwinność i elastyczność zaskoczyły nawet mnie—moje ruchy były płynne, niemal taneczne w swojej precyzji.

Łapałam się na tym, że przewiduję ataki zanim nastąpiły, moje ciało płynęło wokół ciosów z łatwością, która wydawała się zarazem naturalna i obca.

„Wow, Alfo,” powiedziała piętnastoletnia Sarah po tym, jak bez trudu uniknęłam wszystkich jej ataków, ledwie się poruszając. „Jak zrobiłaś to obrotowe coś?”

„Praktyka,” odparłam, ale mój głos zdradził niepewność, której miała nie zauważyć.

Kiedy trening dobiegł końca i młode wilki wróciły do rodzin, uderzył mnie nagły, przytłaczający głód. Żołądek skurczył się z potrzeby, mimo że jadłam jak zwykle.

„Umieram z głodu,” zaśmiałam się do Thomena, starając się ukryć dezorientację. „Co powiesz, żeby dziś wrzucić na ruszt te naprawdę grube steki?”

„Zdecydowanie,” zgodził się entuzjastycznie, a jego oczy rozbłysły na myśl o solidnym posiłku. „Mógłbym sam zjeść całego jelenia po dzisiejszym patrolu.”

Ale nawet gdy mówił, nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś fundamentalnego się we mnie zmieniło.

„Może weźmiemy po dwa steki na głowę,” powiedziałam, próbując zabrzmieć lekko. „Czuję, jakbym mogła zjeść własną wagę w mięsie.”

„Długi dzień treningu,” odparł Thomen, obejmując mnie mocnym i ciepłym ramieniem. „No i cały stres po wczorajszej misji. Twój organizm pewnie po prostu domaga się paliwa, żeby się zregenerować.”

Kiwnęłam głową, chwytając się jego logicznego wyjaśnienia. „Masz rację.”

Ciągły trening, stres związany z naszym konfliktem z wampirami, te wszystkie niespokojne myśli o tym, co mogą znaczyć ostatnie słowa i działania Alerona… pewnie po prostu fizycznie mnie to wyczerpuje.

Tak, moje ciało po prostu domaga się więcej jedzenia, więcej odpoczynku, lepszej troski o siebie. To pewnie to.

Ale kiedy wracaliśmy do chaty, trzymając się za ręce w zapadającym zmierzchu, nie mogłam się całkiem przekonać, że stres i trening tłumaczą wszystko. Zmiany były zbyt konkretne, zbyt wyraźne, zbyt… dziwne.

Wspomnienie krwi Alerona na moich wargach przemknęło przez mój umysł nieproszone, szybko je odsunęłam. Cokolwiek się ze mną działo, muszę to rozgryźć na własnych warunkach, w swoim czasie.

Muszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Twiceloved

Twiceloved

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa