passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Twiceloved - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Twiceloved

/

Rozdział 5

rozdział 4

POV Kiara

Zapach pojmanych wilkołaków — naszych zwiadowców schwytanych trzy dni temu — palił moje nozdrza, podsycając wściekłość, gdy przebijałam się przez pierwszą falę wampirzych obrońców.

Akcja ratunkowa przebiegała dokładnie zgodnie z planem, dopóki nie zauważyłam trzech wampirów uciekających w kierunku czegoś, co wyglądało na boczne wyjście. Jeśli im się uda, zaalarmują posiłki albo gorzej.

Mogliby przenieść naszych pojmanych zwiadowców, zanim do nich dotrzemy.

„Ścigam uciekinierów”, ogłosiłam w umyślnej łączności, odłączając się od głównej grupy, by ruszyć w pościg.

„Kiara, czekaj na wsparcie!” Głos Thomena zaiskrzył w mojej głowie, ale już byłam w ruchu.

Goniłam uciekające wampiry przez labirynt korytarzy i magazynów. Ale kiedy skręciłam za róg, zbyt późno zorientowałam się, że zostałam zwabiona w pułapkę.

Helena wysunęła się z cienia niczym blady upiór, jej ostrze z domieszką srebra już błyszczało złowrogą intencją. Pozostali wampirzy zniknęli, zostawiając mnie samą z najgroźniejszą wojowniczką Alerona.

„W końcu”, zamruczała Helena, zazdrość płonęła w jej zimnych oczach. „Miałam nadzieję na trochę prywatności z tą słynną Alfą wilczycą.”

„Helena”, warknęłam, unosząc broń. „Gdzie są nasi zwiadowcy?”

„Bezpieczni. Na razie”, odparła, krążąc wokół mnie jak drapieżnik. „Ale nie zostaniesz tu na tyle długo, by ich uratować.”

„Zobaczymy.”

Rzuciłam się do przodu, lecz Helena była szybsza od innych, jej ruchy płynne i precyzyjne.

„On wciąż cię obserwuje”, syknęła, gdy nasze ostrza się starły, iskry posypały się od uderzenia. „Wciąż, kurwa, odpływa myślami do swojej drogocennej wilczycy. Obrzydliwe…”

„Nie wiem, o czym mówisz!” warknęłam, odbijając cios wymierzony w moje gardło.

„Nie wiesz?” Śmiech Heleny był okrutny, a jej atak nasilał się. „Wiem, że Aleron wciąż o tobie myśli, kiedy powinien się skupić na naszych planach, naszym zwycięstwie. Ale rozwiążę ten problem raz na zawsze!”

Jej ostrze z domieszką srebra dosięgło celu i rozcięło głęboko moje żebra, zbyt blisko serca. Piekąca agonia srebra zatruwającego moje ciało sprawiła, że się zachwiałam, a Helena natychmiast to wykorzystała.

„Już nie jesteś taka silna, co?”

Uderzyła ponownie, tym razem rozcinając ramię, po którym krew spłynęła mi po dłoni.

Walcząc desperacko, czułam jak srebro osłabia mnie szybciej, niż moja regeneracja mogła zrekompensować. Następne uderzenie Heleny rzuciło mną o betonowy filar, a moja broń potoczyła się w ciemność.

„To za każdą chwilę, którą zmarnował, myśląc o tobie zamiast o naszej misji”, warknęła Helena, unosząc ostrze do ostatecznego ciosu. „Za każdą naradę, podczas której jego umysł błądził ku wilkołaczym ścierwom!”

Broń ze srebrem opadała ku mojemu sercu, a na twarzy Heleny malowało się okrutne zadowolenie. Zamknęłam oczy, gotując się na śmierć—

Z cienia wystrzeliła dłoń, miażdżąc gardło Heleny z przerażającą szybkością. Jej broń upadła bezgłośnie na ziemię, gdy została uniesiona w powietrze niczym zepsuta lalka.

„Zapominasz się, Heleno.” Głos Alerona był zimny jak śmierć zimą, a jego blade oczy płonęły furią, gdy trzymał swoją porucznik za szyję. „Nie masz prawa odebrać jej życia.”

Helena szarpała się, wampirza regeneracja już próbowała naprawić obrażenia, lecz nie mogła się uwolnić z jego uścisku.

„I tak za wcześnie, by umarła,” kontynuował Aleron, a jego słowa niosły złowrogie implikacje, od których przeszedł mnie dreszcz. „Zdecydowanie za wcześnie.”

Puścił Helenę, która opadła na ziemię, łapiąc powietrze i błyskawicznie lecząc rany. Spojrzała to na Alerona, to na mnie, jakby nagle coś zrozumiała.

„Mój panie,” wychrypiała, cofając się przed jego gniewem, „ja tylko—”

„Przekroczyłaś granicę,” powiedział cicho, lecz w jego głosie brzmiała absolutna władza. „Zostaw nas. Teraz.”

Helena zniknęła w cieniach bez słowa, zostawiając mnie samą z moim największym koszmarem.

Srebrna trucizna pełzała w moich żyłach niczym płynny ogień, każde uderzenie serca słabsze od poprzedniego. Obraz zaczął się rozmywać, ciemność wkradała się na skraje mojego widzenia, mimo desperackiej walki o przytomność.

Filar za plecami wydawał się jedynym, co jeszcze mnie podtrzymywało, gdy siła ulatywała z ciała z każdą sekundą.

Aleron zwrócił się ku mnie z drapieżną gracją, a ja patrzyłam, jak podchodzi przez mgłę bólu i zamglonego wzroku. Każdy krok był przemyślany, niespieszny — taki, jak człowiek pewien, że jego ofiara nie ucieknie.

Jego blade, zielone oczy nie spuszczały ze mnie wzroku, śledząc każdy urywany oddech, każdy spazm słabości przechodzący przez moje ciało.

„Odsuń się!” warknęłam, próbując podnieść się wyżej na betonie.

Ale ramiona trzęsły mi się z wysiłku, a słowa zabrzmiały bardziej jak szept niż groźba.

„Kiara.” Moje imię na jego ustach zabrzmiało niemal łagodnie, niemal troskliwie. „Możesz umrzeć.”

Srebro paliło coraz głębiej, serce rwało się w piersi niczym zepsuty silnik. Czarne plamy tańczyły przed oczami, a ja czułam metaliczny smak krwi na języku.

„Jakby ci zależało, draniu,” wyplułam, choć czułam prawdę w jego słowach w słabnącym oddechu.

Aleron jednak z nieubłaganą cierpliwością podchodził bliżej, mimo moich prób powstrzymania go. Kiedy próbowałam go uderzyć resztką sił, łatwo pochwycił mój nadgarstek, a jego dotyk był zaskakująco delikatny.

„Nie mogę pozwolić ci tak umrzeć,” powiedział, delikatnie dociskając mnie do betonowego filara.

Nim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, Aleron wgryzł się głęboko we własny nadgarstek, a z rany wypłynęła ciemna krew. Przyłożył ranę do ust, jego oczy nie odrywały się od moich, gdy ogarniały mnie dezorientacja i narastający lęk.

„Co ty robisz?” zapytałam, ale głos był słaby.

Zamiast odpowiedzieć, Aleron przycisnął moje usta w brutalnym pocałunku, wykorzystując przewagę, by utrzymać mnie nieruchomą, gdy wtłaczał swoją krew między moje wargi.

Próbowałam się wyrwać, odwrócić głowę, ale jego uścisk był nieubłagany.

Smak jego krwi uderzył we mnie jak płynny ogień. Potężny i odurzający w sposób, który mnie przerażał. Poczułam, jak działa natychmiast, leczy rany po srebrze, wzmacnia bicie serca, budzi coś głęboko we mnie.

Szok przeszedł przez nas oboje, był zarazem obcy i przerażająco znajomy. Jego krew śpiewała w moich żyłach, sprawiając, że skóra aż cierpła od niechcianego rozpoznania.

Kiedy w końcu mnie puścił, byłam całkowicie uleczona, lecz roztrzęsiona do głębi. Smak jego krwi pozostał na moich ustach — a coś we mnie pragnęło więcej.

„Do następnego razu, kochanie,” mruknął Aleron, już znikając w cieniach.

„Czekaj!” zawołałam, ale zniknął jak dym, zostawiając mnie samą z pytaniami i przerażającym głodem, którego nie umiałam nazwać.

„Kiara!” Głos Thomena odbił się echem w korytarzu, a jego kroki rozległy się tuż obok. „Wszystko w porządku? Słyszałem walkę—”

Wyjechał zza rogu z bronią w ręku, by zobaczyć mnie stojącą samotnie przy filarze, bez żadnych śladów walki.

„Nic mi nie jest,” powiedziałam szybko, choć głos mi drżał. „Wampiry uciekły, gdy usłyszały, że idziesz.”

Thomen spojrzał na mnie z troską, wyraźnie czując, że coś jest nie tak przez naszą więź.

„Byłaś ranna, czułem to przez połączenie. Twój ból, a potem... nic.”

„Powierzchowne rany”, skłamałam, nienawidząc, jak łatwo mi to przyszło. „Już się zagoiły.”

Ale nawet mówiąc te słowa, wciąż czułam moc krwi Alerona na ustach, czułam, jak śpiewa mi w żyłach niczym zakazany hymn.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

POV Kiara

Z powrotem w bezpiecznym wnętrzu naszej wspólnej chaty Thomen oglądał moje ciało z rosnącym niepokojem, jego delikatne dłonie przesuwały się po skórze, która powinna być podarta i zakrwawiona.

Na moich ramionach i barkach widniały lekkie siniaki i drobne zadrapania, ale nic, co odpowiadałoby ilości krwi, w której mnie znalazł.

„Co tam się stało?” zapytał, gdy ostrożnie oczyszczał powierzchowne rany. „Kiedy poczułem twój ból przez naszą więź, to było… intensywne. Ale te obrażenia nie odpowiadają temu, co wyczułem.”

Obserwowałam jego twarz, wiedząc, że muszę uważać na słowa.

Zazdrość Thomena o moją przeszłość z Aleronem była czymś, czego nigdy w pełni nie rozwiązaliśmy. Nawet po tylu latach jako Alfa i jej Beta, jako para.

Wiedział, że Aleron był moim najlepszym przyjacielem i pierwszą miłością, pierwszą zdradą i pierwszym złamaniem serca.

Wszystko zmieniło się, gdy skończyłam osiemnaście lat i rozpoznałam w Thomenie swojego prawdziwego partnera. Ale tamte wcześniejsze uczucia zostawiły blizny, które czasem nadal bolały.

„Spotkałam Helenę, kiedy oddzieliłam się od drużyny”, powiedziałam krótko. „Stoczyłyśmy brutalną walkę—jest szybsza, niż się spodziewałam, bardziej zawzięta.”

„Porucznik Alerona,” powiedział ponuro Thomen, a jego palce delikatnie musnęły zanikający siniak na moim obojczyku.

„Ale udało mi się poważnie ją zranić—rozcięłam jej gardło i klatkę piersiową dość mocno. Stąd ta cała krew,” skłamałam, wciąż wtulona w jego dotyk. „Uciekła z resztą zanim mnie znalazłeś.”

Celowo pominęłam wzmiankę o obecności Alerona, obserwując, jak wyraz twarzy Thomena łagodnieje z ulgą, że nie zostałam poważniej ranna.

Poczucie winy z powodu okłamywania partnera dręczyło mnie, ale alternatywa—wyjaśnianie, że uratował mnie człowiek, który złamał mi serce i zamordował mojego ojca—była nie do pomyślenia.

„Jestem po prostu wdzięczny, że nic ci nie jest,” wyszeptał Thomen, przyciągając mnie bliżej. „Kiedy poczułem, jak twój ból nagle wzrósł, a potem całkowicie zniknął, pomyślałem… Bałem się tego, co mogę zastać.”

„Ale mnie znalazłeś,” wyszeptałam w jego pierś. „Zawsze mnie znajdujesz.”

Jego ramiona zacisnęły się wokół mnie i poczułam, jak nasza emocjonalna rozmowa przeradza się w coś głębszego, bardziej pierwotnego. Usta Thomena odnalazły gojące się zadrapania na moim ramieniu, jego język delikatnie lizał rany zgodnie z rytuałem troski o partnerkę.

„Pozwól, że się tobą zajmę,” powiedział cicho, jego głos był szorstki od emocji i pożądania.

„Zawsze,” odetchnęłam, poddając się czułości, która szybko przerodziła się w namiętną potrzebę.

Jego usta pochwyciły moje z desperacką czułością, jakby musiał posmakować życia na moich wargach, by uwierzyć, że istnieję naprawdę. Pocałunek zaczął się łagodnie, z szacunkiem, ale szybko zamienił się w coś bardziej dzikiego.

Jego dłonie wplątały się w moje włosy, odchylając moją głowę, by mógł pogłębić połączenie, a ja rozpłynęłam się w nim z cichym jękiem.

„Myślałem, że cię straciłem…” wyszeptał w moje usta, zjeżdżając pocałunkami w dół szyi do gojących się ran.

Jego język muskał każde znamię z instynktowną troską partnera, łagodząc ból i jednocześnie rozpalając żar w moim wnętrzu. Moje palce odnalazły brzeg jego koszuli, desperacko pragnąc poczuć skórę przy skórze.

„Jestem tutaj,” wydyszałam, gdy jego ręce wędrowały po moim ciele, odwzorowując każdy kształt, jakby na nowo mnie zapamiętywał. „Wciąż żyję.”

Kiedy uniósł mnie do siebie, oplatając jego biodra nogami, świat skurczył się tylko do nas. Do tej chwili potwierdzenia, że przetrwaliśmy kolejną nocną marę razem.

Nasz seks zawsze jest afirmacją, każdy dotyk i szeptane czułe słowa na nowo potwierdzają więź między nami. Zatraciliśmy się w sobie, zmywając strach i niepewność po bitwie fizycznym dowodem naszego połączenia.

W ramionach Thomena mogłam prawie zapomnieć o smaku mocy, który wciąż lingerował na moich wargach.

* * *

Następnego ranka nastał rześki i jasny świt, idealny na trening z młodszymi członkami watahy. Poprowadziłam grupę piętnastu przez leśne ścieżki, ich twarze promieniały determinacją, by poprawić swoje umiejętności.

„Pamiętajcie, szybkość to nie tylko nogi,” zawołałam, biegnąc przez gęsty sosnowy las. „Chodzi o znalezienie własnego rytmu, współpracę z otoczeniem, zamiast walczyć przeciwko niemu.”

Ale podczas biegu zorientowałam się, że powstrzymuję się znacznie bardziej niż zwykle. Moja szybkość jakoś dramatycznie wzrosła. Czułam to w bezwysiłkowym sposobie, w jaki moje stopy odnajdywały przyczepność na nierównym terenie. W tym, jak drzewa rozmazywały się, gdy pozwalałam sobie przyspieszyć.

Musiałam świadomie zwalniać, by nie wyprzedzić reszty.

„Alfo Kiara, nawet się nie zatasz!” wykrztusił szesnastoletni Jake, gdy dotarliśmy do celu.

„Dobra kondycja,” powiedziałam, choć wewnętrznie byłam zdezorientowana tą zmianą.

Sparingi, które nastąpiły potem, były jeszcze bardziej wymowne. Moja zwiększona zwinność i elastyczność zaskoczyły nawet mnie—moje ruchy były płynne, niemal taneczne w swojej precyzji.

Łapałam się na tym, że przewiduję ataki zanim nastąpiły, moje ciało płynęło wokół ciosów z łatwością, która wydawała się zarazem naturalna i obca.

„Wow, Alfo,” powiedziała piętnastoletnia Sarah po tym, jak bez trudu uniknęłam wszystkich jej ataków, ledwie się poruszając. „Jak zrobiłaś to obrotowe coś?”

„Praktyka,” odparłam, ale mój głos zdradził niepewność, której miała nie zauważyć.

Kiedy trening dobiegł końca i młode wilki wróciły do rodzin, uderzył mnie nagły, przytłaczający głód. Żołądek skurczył się z potrzeby, mimo że jadłam jak zwykle.

„Umieram z głodu,” zaśmiałam się do Thomena, starając się ukryć dezorientację. „Co powiesz, żeby dziś wrzucić na ruszt te naprawdę grube steki?”

„Zdecydowanie,” zgodził się entuzjastycznie, a jego oczy rozbłysły na myśl o solidnym posiłku. „Mógłbym sam zjeść całego jelenia po dzisiejszym patrolu.”

Ale nawet gdy mówił, nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś fundamentalnego się we mnie zmieniło.

„Może weźmiemy po dwa steki na głowę,” powiedziałam, próbując zabrzmieć lekko. „Czuję, jakbym mogła zjeść własną wagę w mięsie.”

„Długi dzień treningu,” odparł Thomen, obejmując mnie mocnym i ciepłym ramieniem. „No i cały stres po wczorajszej misji. Twój organizm pewnie po prostu domaga się paliwa, żeby się zregenerować.”

Kiwnęłam głową, chwytając się jego logicznego wyjaśnienia. „Masz rację.”

Ciągły trening, stres związany z naszym konfliktem z wampirami, te wszystkie niespokojne myśli o tym, co mogą znaczyć ostatnie słowa i działania Alerona… pewnie po prostu fizycznie mnie to wyczerpuje.

Tak, moje ciało po prostu domaga się więcej jedzenia, więcej odpoczynku, lepszej troski o siebie. To pewnie to.

Ale kiedy wracaliśmy do chaty, trzymając się za ręce w zapadającym zmierzchu, nie mogłam się całkiem przekonać, że stres i trening tłumaczą wszystko. Zmiany były zbyt konkretne, zbyt wyraźne, zbyt… dziwne.

Wspomnienie krwi Alerona na moich wargach przemknęło przez mój umysł nieproszone, szybko je odsunęłam. Cokolwiek się ze mną działo, muszę to rozgryźć na własnych warunkach, w swoim czasie.

Muszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

POV Kiara

Domowy spokój naszej wspólnej kuchni działał jak balsam po chaosie ostatnich walk. Doglądałam grubych steków na naszym ogrodowym grillu, podczas gdy on przygotowywał dodatki – ta komfortowa rutyna koiła moje wciąż poszarpane nerwy.

Thomen pojawił się za mną, obejmując mnie w talii i przyciągając do swojego torsu.

„Wiesz, że uwielbiam patrzeć, jak gotujesz,” wyszeptał mi do ucha. „Jest coś niesamowicie seksownego w mojej partnerce i mojej wspaniałej Alfie — tak samo domowej, jak i śmiercionośnej.”

„Pochlebstwa zaprowadzą cię wszędzie,” zaśmiałam się, wtulając się w jego ciepło. „Ale obiadu szybciej nie dostaniesz.”

„Nigdzie mi się nie spieszy,” odparł, składając delikatny pocałunek na mojej szyi. „Mógłbym tak cię trzymać całą noc.”

Prosta czułość sprawiła, że serce mi zadrżało, przypominając, dlaczego te ciche chwile są tak samo ważne jak nasze bitwy. „Steki są prawie gotowe. Myślisz, że dasz radę oderwać się na tyle, żeby przynieść talerze?”

„Jeśli muszę…” Thomen westchnął teatralnie, wypuszczając mnie z wyraźną niechęcią.

Podczas kolacji wpadliśmy w łatwą rozmowę o sprawach stada i ostatnich wydarzeniach, wypełniając wieczór tym komfortowym gadaniem. Thomen dzielił się plotkami z patroli, a ja informowałam go o harmonogramach treningów.

„Marcus wspomniał, że rodzina Johnsonów spodziewa się kolejnego szczeniaka,” powiedział Thomen, z wyraźną satysfakcją krojąc stek. „To będzie ich czwarte dziecko w ciągu sześciu lat.”

„Dobrze dla nich.” Nadźgałam ziemniaka, zmuszając się do żucia i przełykania, mimo że nagle zupełnie straciłam apetyt. „Stado rośnie w siłę z każdym nowym pokoleniem.”

Widelec Thomena zatrzymał się w pół drogi do ust, gdy przyjrzał mi się uważnie. „Nie jesz.”

„Jem.” Na dowód wzięłam kolejny kęs, choć czułam, jakbym przełykała trociny.

„Kiara.” W jego głosie brzmiała ta łagodna cierpliwość, którą stosował, gdy wiedział, że unikam tematu. „Od dziesięciu minut przekładasz jedzenie po talerzu. Co się dzieje?”

‘Wszystko’, chciałam krzyknąć.

Jedzenie, które powinno mnie odżywiać, nic nie daje. Słyszę rozmowy trzy domy dalej. A ten głód we mnie rośnie z każdą godziną, domagając się czegoś, czego nie potrafię nazwać.

Zamiast tego wymusiłam uśmiech. „Po prostu jestem zmęczona. To był naprawdę długi dzień.”

Thomen sięgnął przez stół, splatając nasze palce. „Nie wiem, czym sobie zasłużyłem na ciebie, Kiara.”

Jego słowa napełniły mnie miłością i oddaniem, ale też przygniotły winą.

Jak mogłam coś ukrywać przed osobą, która zna mnie lepiej niż ktokolwiek? Jak wyjaśnić, że nie rozumiem, co wydarzyło się między mną a Aleronem tamtej nocy? Co dzieje się ze mną?

„Thomen…”

„Kocham cię ponad wszystko, wiesz o tym?” przerwał mi z uśmiechem, tym chłopięcym grymasem, który przed laty zdobył moje serce.

„Ja ciebie też.”

Prawda o tym aż bolała w piersi. Naprawdę go kochałam — rozpaczliwie, całkowicie. Dlatego ukrywanie tego narastającego niepokoju we mnie wydawało się zdradą.

Mimo że zjadłam solidny posiłek i mój żołądek był zapełniony — mięso i warzywa wypełniły fizyczną pustkę — ten dziwny głód pozostał zupełnie nienaruszony.

Jakbym nie zjadła nic.

Opowiadaliśmy historie, lecz miałam trudności ze skupieniem. Świat wydawał się zbyt ostry, zbyt jasny. Słyszałam telewizor pani Henderson dwa domy dalej, szelest liści w jej ogrodzie i… równomierny rytm serca Thomena po drugiej stronie stołu.

Jego serce… Kiedy kiedykolwiek wcześniej słyszałam je tak wyraźnie?

Sprzątaliśmy razem, poruszając się w znajomej rutynie mycia i wycierania naczyń. Ale nawet ta prosta domowość wydawała się inna. Moje ruchy były zbyt płynne, zbyt precyzyjne. Kiedy sięgnęłam po szklankę, moja ręka poruszyła się szybciej, niż powinna.

„Słyszysz to?” zapytałam nagle, zastygając z talerzem w namydlonych dłoniach.

„Co mam słyszeć?” Thomen spojrzał znad wycieranej salaterki.

„Moje serce,” powiedziałam niepewnie. „Słyszę twoje. Tak wyraźnie, jakby rozbrzmiewało mi w uszach.”

Zamiast niepokoju, na twarzy Thomena pojawił się ciepły uśmiech. Odłożył ścierkę i przytulił mnie, głaszcząc delikatnie moje włosy.

„Nasza więź się pogłębia,” wyjaśnił czule. „Słyszałem, że czasem tak bywa, gdy partnerzy przejdą razem przez wielkie niebezpieczeństwo. Wspólny strach, ulga, gdy oboje przeżyjemy… to wzmacnia nasze połączenie.”

„Naprawdę?” zapytałam, pragnąc rozpaczliwie uwierzyć w jego racjonalne wyjaśnienie.

„Naprawdę,” potwierdził, całując mnie w czoło. „To znaczy, że się do siebie zbliżamy, coraz bardziej się wyczuwamy. To dobrze, Kiara.”

Skinęłam głową, pozwalając sobie na ukojenie jego pewnością, mimo że wyostrzone zmysły wciąż bombardowały mnie nieznanymi informacjami.

Gdy zapadła prawdziwa noc i skończyliśmy wieczorne rytuały, niesyty głód tylko się nasilił, zamiast ustąpić. Nie bolał, ale był uporczywy. Ciągła świadomość, że czegoś istotnego mi brakuje.

Gdy przeszliśmy do salonu, Thomen rozsiadł się na kanapie z tym leniwym, zadowolonym uśmiechem, który zwykle mnie rozśmieszał. Dziś sprawił, że serce zaczęło szybciej bić.

„Chodź tutaj. Wyglądasz, jakbyś potrzebowała się zrelaksować.”

Ale gdy się do niego zbliżyłam, nagle zapłonął we mnie inny głód. Jego widok wywołał podniecenie silniejsze niż wszystko, czego kiedykolwiek doświadczyłam.

Szeroka pierś Thomena unosiła się i opadała w spokojnym oddechu — całe to gibkie ciało, ciepła skóra, którą znałam tak dobrze. Ciemne włosy były potargane od przeczesywania ich palcami, a te ciepłe brązowe oczy miały w sobie to senne zadowolenie, które czyniło go nieodparcie atrakcyjnym.

Światło lampy podkreślało ostry zarys jego szczęki, kształt ust, sposób, w jaki długie nogi rozwalał swobodnie na naszej kanapie, jakby był panem świata.

Był piękny — metr dziewięćdziesiąt czysty męski wdzięk. I cały mój.

„Kiara?” odezwał się, wyraźnie wyczuwając zmianę w moim nastroju i drapieżny sposób, w jaki na niego patrzyłam.

Nie odpowiadając, uległam nagłej, niepohamowanej potrzebie i popchnęłam go na poduszki kanapy, siadając mu na udach z niespotykaną intensywnością.

„Już głodna mnie, kochanie?” Thomen wymruczał z niskim śmiechem, ale jego dłonie już sunęły na moje biodra, a ja czułam, jak twardnieje pod moim ciężarem.

„Cicho,” powiedziałam z uśmiechem. „Potrzebuję cię. Teraz.”

Przywarłam do jego ust z dzikim głodem, a on odpowiedział natychmiast. Jego wargi rozchyliły się pod moimi, a nasze języki splatały się w tańcu, który rozpalił ogień w moich żyłach.

Silne dłonie wplątały się w moje włosy, przyciągając mnie bliżej, gdy poruszałam się na nim, spragniona jeszcze większej bliskości. Usłyszałam, jak Thomen jęknął w moje usta, gdy oderwałam się, by obsypać pocałunkami jego szyję.

Jego skóra smakowała solą, ciepłem i czymś niepowtarzalnie jego, co sprawiło, że ten dziwny głód we mnie zaryczał z zadowolenia.

Moje dłonie błądziły po jego torsie, paznokcie lekko drapały rozgrzaną skórę, a on wyginał się pode mną z niskim dźwiękiem, który natychmiast trafił w samo sedno mojego pożądania. Gdy znalazłam ten wrażliwy punkt tuż pod obojczykiem i delikatnie go ugryzłam.

Jego uścisk na moich biodrach się wzmocnił, przyciskając mnie mocniej do jego rosnącego podniecenia.

„Kurwa,” sapnął, głos mu zadrżał od potrzeby. „Co w ciebie dzisiaj wstąpiło?”

Zamiast odpowiedzi znów przywarłam do jego ust, przelewając cały ten rozpaczliwy głód w pocałunek.

Ta potrzeba była inna — bardziej pierwotna, bardziej wszechogarniająca niż zwykle. Jakby coś dzikiego i głodnego obudziło się we mnie, domagając się zaspokojenia w sposób, którego nie znam i nie rozumiem.

Ale gdy dłonie Thomena znalazły brzeg mojej koszulki, wsunęły się pod spód, rysując wzory na nagiej skórze, a jego wargi pochłonęły moje, odsunęłam wszelkie pytania na bok.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Twiceloved

Twiceloved

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa