passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Unwanted Luna - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Unwanted Luna

/

Rozdział 5

Rozdział 4

[Perspektywa Daphne]

Minęły trzy dni, odkąd Connor rozerwał naszą więź na oczach całej watahy, a ja wciąż próbuję udowodnić, że mam jakąkolwiek wartość.

Moje ręce drżą, gdy nalewam herbatę do filiżanki Alfy Hectora, nadmiernie świadoma każdego spojrzenia w jadalni, śledzącego każdy mój ruch. Odrzucona partnerka podająca śniadanie, jakby nic się nie zmieniło.

Connor siedzi po drugiej stronie stołu z Talią niemal na swoich kolanach, ich nowa więź obnoszona w sposób obsceniczny. Jego dłoń sunie po jej udzie pod stołem—nawet nie próbuje być dyskretny.

Świeże ślady na jego szyi są widoczne. Świeżo-czerwony dowód, że ona potrafi dać mu to, czego ja nie mogłam. Że jest wszystkim tym, czym ja nie jestem.

Dzbanek drży w moich rękach i pojedyncza kropla bursztynowego płynu rozpryskuje się na nieskazitelnie białym obrusie. Śmiech Connora przecina cichą poranną atmosferę, ostry i okrutny.

"Wciąż tak samo bezużyteczna." Odsuwa się w fotelu, obdarzając mnie złośliwym uśmieszkiem. "Przynajmniej byłaś dobrą rozgrzewką przed tym, jak czuje się prawdziwa kobieta."

Talia chichocze przy jego ramieniu, jej palce kreślą ślady, które pozostawiła na jego skórze.

"Ale przecież rozgrzewka powinna być choć trochę przyjemna, prawda?"

Zalewa mnie gorąco—upokorzenie pali na policzkach, spływa po szyi. Rozlewa się jak trucizna po moim wnętrzu.

Ostrożnie odstawiam dzbanek, wzrok trzymam spuszczony, gotowa wycofać się do kuchni, gdzie mogę zniknąć. Wtedy słyszę dźwięk przesuwanego po kamieniu krzesła, brzmiący jak grzmot.

Alfa Hector wstaje gwałtownie, jego potężna sylwetka emanuje autorytetem, który każe mi niemal odsłonić gardło w poddańczym geście. Temperatura w pomieszczeniu spada i wszyscy zamierają na dźwięk jego kolejnych słów:

"Masz jeszcze coś do powiedzenia? Może tym razem coś błyskotliwego."

Uśmiech Connora blednie na dźwięk słów ojca, a dłoń Talii nieruchomieje na jego piersi.

"To, że mój młodszy syn nie zdołał dać Daphne dziecka," Alfa Hector ciągnie, zwracając się do wszystkich za stołem, głosem niebezpiecznie cichym, "nie oznacza, że ona była problemem."

Jego oczy zatrzymują się na Connorze z drapieżną intensywnością.

"Rozważałeś kiedyś, że może problem leży w tobie, Connor? Że twoje niepowodzenie w spłodzeniu dziedzica to może twoja własna nieudolność?"

Twarz Connora blednie. "Ojcze, ja—"

"A jej brak wilka?" Hector przerywa mu, jakby w ogóle nie mówił. "Zdarzały się rzadkie przypadki, kiedy ci, którzy przez lata nie mieli wilka, w końcu go spotykali. A kiedy to się działo, okazywali się potężniejsi, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać."

Serce bije mi jak oszalałe. Czy on... mnie broni?

Alfa Hector, który przez dwa lata patrzył, jak się zmagam, nie robiąc nic, nagle przemawia w mojej obronie?

"Skoro mój młodszy dziedzic okazał się niegodny daru, jaki otrzymał," mówi Hector, ruszając wokół stołu z drapieżną gracją, "naprawię jego błąd."

Każdy jego krok w moją stronę jest celowy, wyrachowany. Całe pomieszczenie wstrzymuje oddech.

Powinnam się ruszyć, cofnąć, ale nogi mam jak z kamienia, gdy się zbliża. Zatrzymuje się tuż przede mną, tak blisko, że muszę odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy.

Są bursztynowe—jaśniejsze niż ciemne złoto Connora, bardziej wyrachowane. Jego dłoń sięga, delikatnymi palcami odgarnia kosmyk z mojej twarzy.

"Ja, Alfa Hector Silvermoon z Shadow Ridge Pack," jego głos rozbrzmiewa w jadalni ceremonialnym tonem, "oficjalnie ogłaszam zamiar wzięcia Daphne z Shadow Ridge Pack na moją wybraną Lunę."

Świat się przechyla. Connor dławi się napojem, ciecz pryska przez stół. Krzyk oburzenia Talii rozdziera powietrze.

"Nie możesz być poważny! Ona jest bezwartościowa! Ona—"

Trzask pękającego drewna zagłusza jej protesty.

Pięść Xandera przebija się przez stół, drogie mahoniowe drewno pęka na pół jak papier. Wstaje, a całe jego ciało drży z wściekłości.

"Oszalałeś?" warczy na ojca.

Nigdy nie słyszałam go tak dzikiego, ledwo panującego nad sobą. Jego oczy błyskają srebrem—czysty wilk wychodzi na powierzchnię.

Alfa Hector pozostaje idealnie spokojny. Jego ramię oplata mnie w pasie, przyciągając do siebie z zaborczą pewnością.

Jestem zbyt zszokowana, by protestować, zbyt oszołomiona, by pojąć, co się dzieje.

"Ceremonia wybranej Luny Daphne odbędzie się podczas nadchodzącej królewskiej wizyty."

Oznajmia to wszystkim w pomieszczeniu, jakby właśnie nie rozpętał piekła w trakcie śniadania.

"Nasz związek zostanie przypieczętowany przed Koroną, na oczach najpotężniejszych wilków w królestwie. Nikt nie zakwestionuje jej statusu, nikt nie zwątpi w jej wartość."

Królewska wizyta. Wydarzenie, do którego się przygotowywaliśmy—kiedy Król i Królowa Lykanów mają przybyć, by ocenić alianse watah.

Alfa Hector chce mnie poślubić wtedy? Na oczach wszystkich?

Jego dłoń obejmuje mój podbródek, unosząc moją twarz, bym spojrzała mu w oczy. Przez krótką chwilę—tak szybką, że prawie ją przegapiam—coś zaborczego błyska w jego bursztynowym spojrzeniu, aż ściska mi się żołądek.

"Jesteś warta więcej, niż myślisz, mały księżycu." Jego kciuk łagodnie sunie po mojej szczęce. "Niedługo wszyscy to zobaczą."

"To szaleństwo!" Connor wreszcie odzyskuje głos, wstając tak gwałtownie, że jego krzesło przewraca się do tyłu. "Ona nie może być Luną! Nie ma nawet wilka! Jest złamana, używana, bezwartościowa—"

Warczenie Hectora przecina protesty syna jak ostrze. Ten dźwięk to czysta, alfańska dominacja, sprawiająca, że każdy wilk w pomieszczeniu—nawet Xander—napina się z instynktowną potrzebą uległości.

"Odrzuciłeś ją. Zerwałeś więź i wybrałeś inną partnerkę na oczach całej watahy. Nie masz nic do powiedzenia o jej przyszłości. Nie masz żadnych roszczeń."

Usta Connora otwierają się i zamykają, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

Obok niego Talia wygląda, jakby chciała wrzeszczeć, jej idealna twarz wykrzywiona wściekłością i niedowierzaniem.

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie mogę pojąć, że Alfa, najpotężniejszy wilk na naszym terytorium, właśnie ogłosił zamiar uczynienia mnie swoją Luną.

Mnie . Wilczej omedze bez wilka, z której wszyscy kpią. Odrzuconej partnerce, której nawet ręce drżą przy nalewaniu herbaty.

Dlaczego? Dlaczego miałby chcieć kogoś takiego jak ja?

Coś przyciąga moją uwagę. Xander patrzy na mnie, a intensywność jego spojrzenia sprawia, że miękną mi kolana.

Szczęka Xandera zaciska się tak mocno, że widzę jak napina mu się mięsień na policzku. Dłonie ma zaciśnięte w pięści, kłykcie bieleją, i przez chwilę myślę, że rzuci się na własnego ojca.

Ale nagle odwraca się i wybiega z jadalni, jego ramię uderza w framugę drzwi z takim impetem, że drewno pęka. Drzwi zatrzaskują się za nim z hukiem, a ja drżę.

Kciuk Hectora wciąż powoli sunie po mojej szczęce, jego dotyk pali moją skórę w sposób zupełnie inny niż zimne palce Connora.

"Idź się przygotuj, moja droga," mówi cicho, intymnie, jakbyśmy byli sami, a nie otoczeni osłupiałymi świadkami. "Twoje nowe życie zaczyna się teraz."

Puszcza mnie, a ja cofam się chwiejnie, ledwo utrzymując się na nogach. Odwracam się i uciekam z jadalni na drżących nogach.

Docieram do korytarza, zanim nogi odmawiają mi posłuszeństwa i osuwam się na ścianę.

Trzy dni temu zostałam publicznie odrzucona.

Teraz sam Alfa ogłosił zamiar wzięcia mnie za swoją Lunę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

[Perspektywa Daphne]

Minął już tydzień od momentu, gdy stałam się przyszłą Luną, a członkowie watahy, którzy kiedyś wpychali mnie w błoto, teraz kłaniają się z plastikowymi uśmiechami rozciągniętymi na twarzach.

Fałszywy szacunek, gdy myślą, że patrzę. Zjadliwe szepty w chwili, gdy odwracam się plecami. Słyszę je na korytarzach, w jadalni, wszędzie, dokądkolwiek się udam.

Ale to Talia i jej przyjaciółki naprawdę podniosły poziom swojego dręczenia.

Bez obecności Alfy Hectora stały się bezwzględne. Moje rzeczy znikają lub pojawiają się zniszczone. Podczas wspólnych posiłków celowo aranżują „wypadki” – rozlane napoje, potykających się kelnerów, jedzenie, które jakimś cudem ląduje na moich kolanach.

Wczoraj zagnały mnie do łazienki, gdy spierałam wino z kolejnej zrujnowanej sukienki.

„Spójrz na siebie” – prychnęła Talia, jej idealna twarz wykrzywiona nienawiścią. – „Wciąż ta żałosna, bezwilcza suka udająca damę. Myślisz, że tytuł czyni cię godną? Jesteś niczym i zawsze będziesz.”

Potem Kara wylała resztę swojego wina na przód nowej sukni, którą miałam na sobie – głęboka burgundowa tkanina natychmiast się zaplamiła.

„Czerwony pasuje do dziwki, która rozkłada nogi dla ojca i syna.”

Stałam tam, trzęsąc się z upokorzenia, niezdolna do obrony, patrząc jak wino skapuje na nieskazitelną podłogę łazienki. Zostawiły mnie tam, a ich śmiech odbijał się echem od marmuru.

Muszę być silniejsza. Alfa Hector dał mi szansę, o jakiej nigdy nawet nie śniłam — niewytłumaczalną wiarę w kogoś, kogo wszyscy inni już spisali na straty.

Muszę udowodnić, że na to zasługuję. Muszę stać się kimś, kto faktycznie może być Luną, a nie tylko nosić ten tytuł jak pożyczone ubrania, które nie pasują.

Ale wciąż nie mam wilka do treningu. Nie mam wrodzonej siły, którą mogłabym rozwijać.

Tradycyjna droga do władzy jest dla mnie zamknięta.

Tej nocy, bezsenna i zrozpaczona, krążę po swoich nowych komnatach – apartamencie Luny, który wciąż wydaje się cudzym pokojem. Moje myśli nieustannie powracają do jednej prawdy, od której nie mogę uciec: najsilniejsi wilcy w tej watasze to samce Silvermoon.

Connor jest dla mnie stracony, zatruty własnym okrucieństwem. Hector to Alfa, nieosiągalny, już i tak daje mi więcej, niż rozumiem.

Zostaje Xander…

Człowiek, który mnie nienawidzi. Ten, którego unikałam przez cały czas, którego okrutne słowa wciąż dźwięczą mi w głowie. Przed którym ukrywałam stare uczucia i chroniłam swoje serce.

Ale to także najbrutalniejszy trener w watasze, ten, który popycha wojowników poza granice wytrzymałości i czyni ich silniejszymi.

Obserwowałam go z daleka, widziałam, jak zmienia słabych w groźnych. Jak nigdy nie akceptuje wymówek i nie zadowala się przeciętnością.

Tak, będzie okrutny. Tak, sprawi, że będę cierpieć.

Ale może właśnie tego potrzebuję — kogoś, kto mnie nie będzie niańczyć, kto nie okłamie mnie co do moich ograniczeń. Kogoś, kto albo mnie złamie, albo wykona ze mnie coś, co przetrwa to nowe, bezlitosne życie.

Jeśli ktoś może wykuć coś przydatnego z ruin, którymi się stałam, to właśnie on.

Decyzja zastyga we mnie jak lód w piersi, gdy nadchodzi świt.

Poproszę go. A jeśli odmówi, będę błagać.

Zniosę każde okrucieństwo, jakie dla mnie przygotuje, bo alternatywa — pozostanie słabą, pozostanie ofiarą — nie wchodzi już w grę.

Dlatego znajduję się o świcie na placu treningowym, patrząc jak Xander niszczy manekiny treningowe z ledwie kontrolowaną brutalnością.

Jest bez koszulki, jego umięśnione plecy lśnią potem w porannym świetle. Każde jego uderzenie ma w sobie tyle siły, że mogłoby łamać kości. Głowa manekina odrywa się, a on przechodzi do następnego bez chwili wahania.

Jest coś dzikiego w jego ruchach, coś, co sprawia, że brakuje mi tchu.

Musiałam wydać jakiś dźwięk, bo Xander znieruchomiał. Nie odwraca się, ale wiem, że mnie wyczuwa. „Przyszłaś popatrzeć, jak kolejny dziedzic Alfy traci zmysły?”

Jego głos jest gorzki, ochrypły od wysiłku. Ale zmuszam się, by ruszyć naprzód, serce dudni mi w piersi. „Przyszłam poprosić, żebyś mnie trenował.”

Teraz obraca się gwałtownie w moją stronę, a na jego twarzy maluje się czyste niedowierzanie. Potem śmieje się — ostro i bez cienia radości.

„Trenować ciebie? Jesteś słaba, bez wilka, i już za późno, żeby cię zmienić.” Jego wzrok przeszywa mnie z okrutną oceną. „Dlaczego nie poprosisz swojego ukochanego Connora o kolejną radę? Tak wspaniale pomógł ci się rozwinąć.”

Drwina w jego głosie boli, ale zamiast jak zawsze się cofnąć, robię krok naprzód. Coś nowego płonie mi w piersi.

Coś, co przypomina desperację zmieszaną ze złością i determinacją.

„Mam dość bycia czyjąś ofiarą.” Mój głos brzmi mocniej, niż się spodziewałam. „Mam dość słabości. Jeśli mam być Luną, muszę zasłużyć na ten tytuł.”

Twarz Xandera ciemnieje. „Zasłużyć?”

Podchodzi do mnie, każdy krok jest celowy.

„Myślisz, że mój ojciec wybrał cię, bo na coś zasługujesz? Myślisz, że spojrzał na ciebie i dostrzegł potencjał?” Kolejny szorstki śmiech. „Jesteś taka naiwna, Daphne. Zawsze taka byłaś.”

Okrutne słowa tną mnie do żywego, ale nie cofam się. Nie uciekam jak zawsze.

„To pomóż mi naprawdę na to zasłużyć. Potrzebuję tej szansy, którą daje mi Alfa Hector. Jestem wdzięczna, że we mnie wierzy, kiedy nikt inny tego nie robi.”

Coś niebezpiecznego błyska w oczach Xandera na wzmiankę o jego ojcu. Coś, co przypomina furię, zaborczość i coś, czego nie potrafię nazwać.

Powietrze między nami aż iskrzy.

Wchodzi w moją przestrzeń, zmuszając mnie, bym uniosła głowę, by utrzymać kontakt wzrokowy. Z tak bliska widzę jeszcze błyszczący na jego piersi pot, czuję zapach sosny, skóry i czegoś niepowtarzalnie jego. Puls przyspiesza.

„Dobrze” – mówi cicho, niebezpiecznie. – „Ale nie będę delikatny. Jeśli cię potrenuję, znienawidzisz mnie jeszcze bardziej.”

Jego spojrzenie przykuwa moje z taką intensywnością, że aż uginają mi się kolana.

„Nie będę ci pobłażał tylko dlatego, że ogrzewasz łóżko mojego ojca.”

Wulgarna sugestia sprawia, że drgam. Hector nawet mnie nie pocałował — był wobec mnie tylko szarmancki, wręcz zdystansowany.

Ale unoszę podbródek, nie odwracam wzroku przed Xanderem. „Rozumiem.”

Coś niebezpiecznego mignęło na jego twarzy, zanim usta wykrzywił uśmiech – samymi zębami, bez cienia ciepła. To taki uśmiech, przed którym powinnam uciekać.

„Jutro o świcie” – mówi. – „Nie spóźnij się.”

Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję promieniujące od niego ciepło. Mogę policzyć rzęsy i ciemne plamki w jego niebieskich oczach. Jego głos obniża się niemal do szeptu.

„I mały wilczku…” Pseudonim ściska mi coś w piersi. „Gdy będziesz płakać i krwawić, błagając mnie, żebym przestał — pamiętaj, że sama o to prosiłaś.”

Jego oddech muska moje usta i przez niemożliwą chwilę wydaje mi się, że może mnie pocałuje. Serce mi zamiera, a przez żyły płynie zamęt i coś jeszcze.

Potem cofa się, odwraca, jakby już mnie odprawił. Jakbym była nikim.

Stoję przez chwilę, dłonie mi drżą, oddech przyspiesza. Na co ja się właśnie zgodziłam?

Ale gdy wracam do domu watahy, mijając członków, którzy się kłaniają i szepczą za moimi plecami, czuję coś, czego nie czułam od lat.

Nadzieję.

Może Xander mnie złamie. Może jego trening udowodni, że jestem tak bezwartościowa, jak wszyscy mówią. Ale przynajmniej spróbuję.

Przynajmniej się postawię, zamiast jak zawsze biernie przyjąć swój los.

Jutro o świcie zacznie się moja prawdziwa przemiana. I jeśli Xander myśli, że mnie zmusi do rezygnacji, zaraz się przekona, jak bardzo jestem zdeterminowana.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

[Perspektywa Daphne]

Moje kolana po raz dwudziesty tego ranka uderzyły o ziemię i poczułam smak krwi. Znowu.

— Żałosne. — Głos Xandera przeciął poranne powietrze jak ostrze. — Wstawaj.

Dwa tygodnie. Dwa tygodnie tej tortury, a każdy mięsień w moim ciele krzyczał buntowniczo. Ale mimo wszystko podniosłam się, ignorując drżenie ramion.

Bo wolałabym umrzeć, niż dać mu rację. Niż dać rację wszystkim.

— Twój rozstaw nóg jest do niczego. — Jego but kopnął moją stopę szerzej. — A równowaga jeszcze gorsza.

— Staram się—

— Staraj się bardziej.

Zaatakował mnie ponownie, a kiedy jego dłonie chwyciły mnie w talii, by pokazać kontruchwyt, coś gorącego i niechcianego zwinęło się w moim brzuchu.

Jego zapach wypełnił każdy mój oddech. Jego klatka piersiowa przycisnęła się do moich pleców, jedno ramię owinęło moją szyję w pokazowym duszeniu, a moje zdradzieckie ciało odpowiedziało, jakby mnie rozpalił ogniem.

Co jest ze mną nie tak?

— Przerwij chwyt — rozkazał, jego oddech gorący przy moim uchu.

Starałam się skupić na technice, ale jego uda otaczały moje, jego biodra przyciskały się do moich pośladków, a Bogini mi świadkiem, moje wnętrze ścisnęło się od rozkoszy.

To był Xander. Starszy brat, który patrzył, jak łączę się z Connorem martwym wzrokiem. Ten sam, który nazwał mnie żałosną zaledwie kilka minut po tym, jak mnie obronił.

— Powiedziałem: przerwij chwyt. — Jego ramię zacisnęło się odrobinę mocniej.

Wykręciłam się, używając bioder tak, jak mnie uczył, ale jedyne co osiągnęłam, to mocniejsze przytarcie się o niego. Jego gwałtowny wdech sprawił, że fala gorąca rozlała się między moimi udami, a nagle uścisk poluzował się.

Wyswobodziłam się, dysząc ciężko.

— Jeszcze raz. — Jego oczy pociemniały do barwy burzowych chmur.

Tym razem, gdy walczyliśmy, gdy Xander powalił mnie na matę, poczułam twardą wypukłość jego ciała przy swoim udzie. Moja reakcja była natychmiastowa i upokarzająca.

— Skup się — warknął, gdy po raz dziesiąty nie potrafiłam przerwać jego chwytu, jego ciężar wgniatał mnie w matę. — Albo podoba ci się być na plecach pod moim ciałem, mała wilczyco?

Te ordynarne słowa powinny mnie obrazić. Powinny mnie rozzłościć. Zamiast tego wilgoć zebrała się między moimi udami i musiałam przygryźć wargę, by nie jęknąć.

Używając czystej desperacji, udało mi się wyrwać z jego chwytu techniką, którą wczoraj mi wbił do głowy. W jego oczach zamigotała aprobata — pierwsza prawdziwa pochwała od dwóch tygodni — zanim powalił mnie znów, mocniej, szybciej.

Moje plecy uderzyły o matę, a potem Xander był nade mną, całkowicie mnie unieruchamiając. Jego dłonie przygwoździły moje nadgarstki nad głową, jego biodra zablokowały moje, a każdy centymetr jego ciała dotykał każdego centymetra mojego.

Oboje ciężko dyszeliśmy, nasze piersi unosiły się gwałtownie, a powietrze między nami stało się płynne jak lawa.

— Nie walczysz wystarczająco mocno. — Jego głos był chropawy, zachrypnięty. — Użyj swoich pieprzonych instynktów.

Wstyd pali świeżo, gorąco i kwaśno w moim gardle. — Nie mam instynktów. Nadal jestem bez wilka, pamiętasz?

Jego chwyt się zmienił, jedna ręka puściła moje nadgarstki, by objąć moją szyję. Nie ściskał, tylko trzymał. Ten dominujący gest sprawił, że całe moje ciało wygięło się pod nim.

— Masz instynkty — warknął, kciukiem głaszcząc tętniący puls na mojej szyi. — Przynajmniej te, które znaczą coś więcej niż bycie żałosną zabawką mojego brata.

A ta jego mimochodem rzucona okrutność roztrzaskała urok, który mnie paraliżował. Gniew i smutek zapłonęły w mojej piersi niczym rywalizujące płomienie. Odepchnęłam go, a on tym razem pozwolił mi wstać.

Zerwałam się na nogi, łzy już paliły mi oczy.

— No tak. Masz rację. On ma rację. Wszyscy mają rację! — Słowa wyrwały się ze mnie, surowe i krwawiące. — Jestem najsłabsza. Jestem nic nie warta. Nawet nie potrafiłam uszczęśliwić swojego partnera. Musiał znaleźć sobie kogoś lepszego…

Mój głos się załamał. — To był błąd, że poprosiłam cię o trening. To i tak nie ma sensu.

Xander całkowicie traci kontrolę.

— Do cholery! — W jednej chwili był na nogach, pokonując dzielący nas dystans z drapieżną szybkością. — Connor nigdy cię nie kochał! Nigdy nawet cię nie obchodził!

Przyszpilił mnie do kamiennej ściany, ręce oparte po obu stronach mojej głowy.

— Każda „życzliwa” rada miała sprawić, że będziesz mniejsza. Bawił się tobą jak kot myszą, a wszyscy to widzieli! Wszyscy się z ciebie śmiali za twoimi plecami, gdy dziękowałaś mu za to, że cię niszczy!

Każde słowo było celową raną, ale furia w jego oczach nie była skierowana do mnie.

— On. Się. Tobą. Bawił. — Jego twarz była teraz tuż przy mojej. — A ty mu na to pozwalałaś.

— Ale... ale dlaczego miałby…?

— Bo jest sadystycznym draniem, który czerpał przyjemność z tego, jak obwiniałaś siebie za jego okrucieństwo. — Głos Xandera narastał z każdym słowem, tracąc resztki kontroli. — A ty uganiałaś się za jego ochłapami, podczas gdy ja patrzyłem, jak wybierasz jego raz po raz!

Ból w jego głosie zaskoczył mnie.

— Podczas gdy patrzyłem, jak się do niego uśmiechasz, jakby był całym twoim światem. Oddawałaś mu siebie podczas rui, gdy to ja—

Urwał, szczęka zaciśnięta tak mocno, że myślałam, że zaraz pęknie.

— Kto co? — Pytanie wymknęło się cicho, jak szept.

— To ja cię znalazłem tamtej nocy jako pierwszy. — Wyznanie było chropowate, złamane. — Błagałaś mnie, żebym ci pomógł. Błagałaś tak pięknie tymi wielkimi orzechowymi oczami i wyciągniętymi do mnie dłońmi. Przyciskałaś się do mnie, mówiąc, że potrzebujesz—

Przełknął z trudem i pokręcił głową. — Ale nie zrobiłem tego. Zaniosłem cię do swojego pokoju, bo chciałem, żeby to było prawdziwe, gdy... a potem Connor cię znalazł i znowu—dziękowałaś mu!

Ostatnie słowo było czystą goryczą.

— Dziękowałaś mu za to, co powinno być— — Urwał z rykiem, który przeszył mnie do szpiku kości.

— Xander... — Jego imię wymknęło mi się drżąco, błagalnie i coś w nim pękło.

Jego usta uderzyły w moje z tłumionym głodem. Ten pocałunek nie miał nic wspólnego z wyrachowanymi muśnięciami Connora—tu chodziło o posiadanie, destrukcję, pragnienie skondensowane w ślizgu języka i zębów.

Natychmiast rozpłynęłam się w nim, zaciskając dłonie na jego koszuli, gdy mocniej przyciskał mnie do ściany. Z mojego gardła wyrwał się dźwięk, coś pomiędzy westchnieniem a jękiem, który on pochłonął, całując mnie jeszcze głębiej.

Jego feromony uderzyły we mnie falami—dominujące, zaborcze, moje moje moje —a to coś uśpionego we mnie przeciągnęło się, sięgając ku niemu. Moja temperatura ciała skoczyła w górę.

Skóra zbyt ciasna, zbyt gorąca. I po raz pierwszy w życiu poczułam, jak coś dzikiego drapie mnie od środka. Całował moją szyję, zęby muskały skórę i prawie doszłam tylko od tego.

— To ja powinienem być twoim pierwszym — warknął przy mojej skórze, jego biodra poruszały się w rytmie, który sprawiał, że widziałam gwiazdy. — Tylko twoim.

Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, zbliżyły się głosy—Alfa Hector i jego Beta rozmawiali o jakichś ceremoniach.

Xander nie puścił mnie od razu, jego spojrzenie płonęło, gdy kroki były coraz bliżej. Kciukiem musnął moją dolną wargę, spuchniętą od pocałunków, i musiałam powstrzymać się od jęku.

Wtedy mnie puścił i odsunął się, dokładnie w chwili, gdy Hector wyłonił się zza rogu.

Oczy Alfy natychmiast się zwęziły, ogarniając naszą bliskość, moją zarumienioną twarz, rozwichrzone włosy i przekrzywione ubranie treningowe. Jego wzrok przesunął się na Xandera, a w jego spojrzeniu błysnęło coś lodowatego.

— Intensywny trening, widzę — powiedział uprzejmie, ale pod słowami trzaskał lód. Jego spojrzenie przesuwało się między nami, kalkulując. — Nie uszkodź mojej narzeczonej, Xanderze. Musi być idealna na ceremonię.

Zaborczość w jego tonie sprawiła, że całe ciało Xandera zesztywniało, ledwo powstrzymując agresję. Jego dłoń zadrżała, jakby chciał mnie pochwycić, zawłaszczyć mnie tu i teraz, na oczach ojca.

Gdy Hector odszedł, dotknęłam mrowiących ust, czując jak to dziwne poruszenie we mnie narasta. Coś się budziło, przyciągane zapachem i dotykiem Xandera.

Obietnica tego, co prawie się wydarzyło—

— Trening skończony.

I już go nie było, zostawiając mnie dyszącą przy ścianie. Zdezorientowaną, spragnioną i płonącą żarem, który nie miał nic wspólnego z wysiłkiem, a wszystko z tym, jak mnie pocałował.

Coś we mnie zawyło, by wrócił.

Coś, co podejrzanie przypominało wilka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Unwanted Luna

Unwanted Luna

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa