[Perspektywa Daphne]
Minął już tydzień od momentu, gdy stałam się przyszłą Luną, a członkowie watahy, którzy kiedyś wpychali mnie w błoto, teraz kłaniają się z plastikowymi uśmiechami rozciągniętymi na twarzach.
Fałszywy szacunek, gdy myślą, że patrzę. Zjadliwe szepty w chwili, gdy odwracam się plecami. Słyszę je na korytarzach, w jadalni, wszędzie, dokądkolwiek się udam.
Ale to Talia i jej przyjaciółki naprawdę podniosły poziom swojego dręczenia.
Bez obecności Alfy Hectora stały się bezwzględne. Moje rzeczy znikają lub pojawiają się zniszczone. Podczas wspólnych posiłków celowo aranżują „wypadki” – rozlane napoje, potykających się kelnerów, jedzenie, które jakimś cudem ląduje na moich kolanach.
Wczoraj zagnały mnie do łazienki, gdy spierałam wino z kolejnej zrujnowanej sukienki.
„Spójrz na siebie” – prychnęła Talia, jej idealna twarz wykrzywiona nienawiścią. – „Wciąż ta żałosna, bezwilcza suka udająca damę. Myślisz, że tytuł czyni cię godną? Jesteś niczym i zawsze będziesz.”
Potem Kara wylała resztę swojego wina na przód nowej sukni, którą miałam na sobie – głęboka burgundowa tkanina natychmiast się zaplamiła.
„Czerwony pasuje do dziwki, która rozkłada nogi dla ojca i syna.”
Stałam tam, trzęsąc się z upokorzenia, niezdolna do obrony, patrząc jak wino skapuje na nieskazitelną podłogę łazienki. Zostawiły mnie tam, a ich śmiech odbijał się echem od marmuru.
Muszę być silniejsza. Alfa Hector dał mi szansę, o jakiej nigdy nawet nie śniłam — niewytłumaczalną wiarę w kogoś, kogo wszyscy inni już spisali na straty.
Muszę udowodnić, że na to zasługuję. Muszę stać się kimś, kto faktycznie może być Luną, a nie tylko nosić ten tytuł jak pożyczone ubrania, które nie pasują.
Ale wciąż nie mam wilka do treningu. Nie mam wrodzonej siły, którą mogłabym rozwijać.
Tradycyjna droga do władzy jest dla mnie zamknięta.
Tej nocy, bezsenna i zrozpaczona, krążę po swoich nowych komnatach – apartamencie Luny, który wciąż wydaje się cudzym pokojem. Moje myśli nieustannie powracają do jednej prawdy, od której nie mogę uciec: najsilniejsi wilcy w tej watasze to samce Silvermoon.
Connor jest dla mnie stracony, zatruty własnym okrucieństwem. Hector to Alfa, nieosiągalny, już i tak daje mi więcej, niż rozumiem.
Zostaje Xander…
Człowiek, który mnie nienawidzi. Ten, którego unikałam przez cały czas, którego okrutne słowa wciąż dźwięczą mi w głowie. Przed którym ukrywałam stare uczucia i chroniłam swoje serce.
Ale to także najbrutalniejszy trener w watasze, ten, który popycha wojowników poza granice wytrzymałości i czyni ich silniejszymi.
Obserwowałam go z daleka, widziałam, jak zmienia słabych w groźnych. Jak nigdy nie akceptuje wymówek i nie zadowala się przeciętnością.
Tak, będzie okrutny. Tak, sprawi, że będę cierpieć.
Ale może właśnie tego potrzebuję — kogoś, kto mnie nie będzie niańczyć, kto nie okłamie mnie co do moich ograniczeń. Kogoś, kto albo mnie złamie, albo wykona ze mnie coś, co przetrwa to nowe, bezlitosne życie.
Jeśli ktoś może wykuć coś przydatnego z ruin, którymi się stałam, to właśnie on.
Decyzja zastyga we mnie jak lód w piersi, gdy nadchodzi świt.
Poproszę go. A jeśli odmówi, będę błagać.
Zniosę każde okrucieństwo, jakie dla mnie przygotuje, bo alternatywa — pozostanie słabą, pozostanie ofiarą — nie wchodzi już w grę.
Dlatego znajduję się o świcie na placu treningowym, patrząc jak Xander niszczy manekiny treningowe z ledwie kontrolowaną brutalnością.
Jest bez koszulki, jego umięśnione plecy lśnią potem w porannym świetle. Każde jego uderzenie ma w sobie tyle siły, że mogłoby łamać kości. Głowa manekina odrywa się, a on przechodzi do następnego bez chwili wahania.
Jest coś dzikiego w jego ruchach, coś, co sprawia, że brakuje mi tchu.
Musiałam wydać jakiś dźwięk, bo Xander znieruchomiał. Nie odwraca się, ale wiem, że mnie wyczuwa. „Przyszłaś popatrzeć, jak kolejny dziedzic Alfy traci zmysły?”
Jego głos jest gorzki, ochrypły od wysiłku. Ale zmuszam się, by ruszyć naprzód, serce dudni mi w piersi. „Przyszłam poprosić, żebyś mnie trenował.”
Teraz obraca się gwałtownie w moją stronę, a na jego twarzy maluje się czyste niedowierzanie. Potem śmieje się — ostro i bez cienia radości.
„Trenować ciebie? Jesteś słaba, bez wilka, i już za późno, żeby cię zmienić.” Jego wzrok przeszywa mnie z okrutną oceną. „Dlaczego nie poprosisz swojego ukochanego Connora o kolejną radę? Tak wspaniale pomógł ci się rozwinąć.”
Drwina w jego głosie boli, ale zamiast jak zawsze się cofnąć, robię krok naprzód. Coś nowego płonie mi w piersi.
Coś, co przypomina desperację zmieszaną ze złością i determinacją.
„Mam dość bycia czyjąś ofiarą.” Mój głos brzmi mocniej, niż się spodziewałam. „Mam dość słabości. Jeśli mam być Luną, muszę zasłużyć na ten tytuł.”
Twarz Xandera ciemnieje. „Zasłużyć?”
Podchodzi do mnie, każdy krok jest celowy.
„Myślisz, że mój ojciec wybrał cię, bo na coś zasługujesz? Myślisz, że spojrzał na ciebie i dostrzegł potencjał?” Kolejny szorstki śmiech. „Jesteś taka naiwna, Daphne. Zawsze taka byłaś.”
Okrutne słowa tną mnie do żywego, ale nie cofam się. Nie uciekam jak zawsze.
„To pomóż mi naprawdę na to zasłużyć. Potrzebuję tej szansy, którą daje mi Alfa Hector. Jestem wdzięczna, że we mnie wierzy, kiedy nikt inny tego nie robi.”
Coś niebezpiecznego błyska w oczach Xandera na wzmiankę o jego ojcu. Coś, co przypomina furię, zaborczość i coś, czego nie potrafię nazwać.
Powietrze między nami aż iskrzy.
Wchodzi w moją przestrzeń, zmuszając mnie, bym uniosła głowę, by utrzymać kontakt wzrokowy. Z tak bliska widzę jeszcze błyszczący na jego piersi pot, czuję zapach sosny, skóry i czegoś niepowtarzalnie jego. Puls przyspiesza.
„Dobrze” – mówi cicho, niebezpiecznie. – „Ale nie będę delikatny. Jeśli cię potrenuję, znienawidzisz mnie jeszcze bardziej.”
Jego spojrzenie przykuwa moje z taką intensywnością, że aż uginają mi się kolana.
„Nie będę ci pobłażał tylko dlatego, że ogrzewasz łóżko mojego ojca.”
Wulgarna sugestia sprawia, że drgam. Hector nawet mnie nie pocałował — był wobec mnie tylko szarmancki, wręcz zdystansowany.
Ale unoszę podbródek, nie odwracam wzroku przed Xanderem. „Rozumiem.”
Coś niebezpiecznego mignęło na jego twarzy, zanim usta wykrzywił uśmiech – samymi zębami, bez cienia ciepła. To taki uśmiech, przed którym powinnam uciekać.
„Jutro o świcie” – mówi. – „Nie spóźnij się.”
Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję promieniujące od niego ciepło. Mogę policzyć rzęsy i ciemne plamki w jego niebieskich oczach. Jego głos obniża się niemal do szeptu.
„I mały wilczku…” Pseudonim ściska mi coś w piersi. „Gdy będziesz płakać i krwawić, błagając mnie, żebym przestał — pamiętaj, że sama o to prosiłaś.”
Jego oddech muska moje usta i przez niemożliwą chwilę wydaje mi się, że może mnie pocałuje. Serce mi zamiera, a przez żyły płynie zamęt i coś jeszcze.
Potem cofa się, odwraca, jakby już mnie odprawił. Jakbym była nikim.
Stoję przez chwilę, dłonie mi drżą, oddech przyspiesza. Na co ja się właśnie zgodziłam?
Ale gdy wracam do domu watahy, mijając członków, którzy się kłaniają i szepczą za moimi plecami, czuję coś, czego nie czułam od lat.
Nadzieję.
Może Xander mnie złamie. Może jego trening udowodni, że jestem tak bezwartościowa, jak wszyscy mówią. Ale przynajmniej spróbuję.
Przynajmniej się postawię, zamiast jak zawsze biernie przyjąć swój los.
Jutro o świcie zacznie się moja prawdziwa przemiana. I jeśli Xander myśli, że mnie zmusi do rezygnacji, zaraz się przekona, jak bardzo jestem zdeterminowana.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Daphne]
Moje kolana po raz dwudziesty tego ranka uderzyły o ziemię i poczułam smak krwi. Znowu.
— Żałosne. — Głos Xandera przeciął poranne powietrze jak ostrze. — Wstawaj.
Dwa tygodnie. Dwa tygodnie tej tortury, a każdy mięsień w moim ciele krzyczał buntowniczo. Ale mimo wszystko podniosłam się, ignorując drżenie ramion.
Bo wolałabym umrzeć, niż dać mu rację. Niż dać rację wszystkim.
— Twój rozstaw nóg jest do niczego. — Jego but kopnął moją stopę szerzej. — A równowaga jeszcze gorsza.
— Staram się—
— Staraj się bardziej.
Zaatakował mnie ponownie, a kiedy jego dłonie chwyciły mnie w talii, by pokazać kontruchwyt, coś gorącego i niechcianego zwinęło się w moim brzuchu.
Jego zapach wypełnił każdy mój oddech. Jego klatka piersiowa przycisnęła się do moich pleców, jedno ramię owinęło moją szyję w pokazowym duszeniu, a moje zdradzieckie ciało odpowiedziało, jakby mnie rozpalił ogniem.
Co jest ze mną nie tak?
— Przerwij chwyt — rozkazał, jego oddech gorący przy moim uchu.
Starałam się skupić na technice, ale jego uda otaczały moje, jego biodra przyciskały się do moich pośladków, a Bogini mi świadkiem, moje wnętrze ścisnęło się od rozkoszy.
To był Xander. Starszy brat, który patrzył, jak łączę się z Connorem martwym wzrokiem. Ten sam, który nazwał mnie żałosną zaledwie kilka minut po tym, jak mnie obronił.
— Powiedziałem: przerwij chwyt. — Jego ramię zacisnęło się odrobinę mocniej.
Wykręciłam się, używając bioder tak, jak mnie uczył, ale jedyne co osiągnęłam, to mocniejsze przytarcie się o niego. Jego gwałtowny wdech sprawił, że fala gorąca rozlała się między moimi udami, a nagle uścisk poluzował się.
Wyswobodziłam się, dysząc ciężko.
— Jeszcze raz. — Jego oczy pociemniały do barwy burzowych chmur.
Tym razem, gdy walczyliśmy, gdy Xander powalił mnie na matę, poczułam twardą wypukłość jego ciała przy swoim udzie. Moja reakcja była natychmiastowa i upokarzająca.
— Skup się — warknął, gdy po raz dziesiąty nie potrafiłam przerwać jego chwytu, jego ciężar wgniatał mnie w matę. — Albo podoba ci się być na plecach pod moim ciałem, mała wilczyco?
Te ordynarne słowa powinny mnie obrazić. Powinny mnie rozzłościć. Zamiast tego wilgoć zebrała się między moimi udami i musiałam przygryźć wargę, by nie jęknąć.
Używając czystej desperacji, udało mi się wyrwać z jego chwytu techniką, którą wczoraj mi wbił do głowy. W jego oczach zamigotała aprobata — pierwsza prawdziwa pochwała od dwóch tygodni — zanim powalił mnie znów, mocniej, szybciej.
Moje plecy uderzyły o matę, a potem Xander był nade mną, całkowicie mnie unieruchamiając. Jego dłonie przygwoździły moje nadgarstki nad głową, jego biodra zablokowały moje, a każdy centymetr jego ciała dotykał każdego centymetra mojego.
Oboje ciężko dyszeliśmy, nasze piersi unosiły się gwałtownie, a powietrze między nami stało się płynne jak lawa.
— Nie walczysz wystarczająco mocno. — Jego głos był chropawy, zachrypnięty. — Użyj swoich pieprzonych instynktów.
Wstyd pali świeżo, gorąco i kwaśno w moim gardle. — Nie mam instynktów. Nadal jestem bez wilka, pamiętasz?
Jego chwyt się zmienił, jedna ręka puściła moje nadgarstki, by objąć moją szyję. Nie ściskał, tylko trzymał. Ten dominujący gest sprawił, że całe moje ciało wygięło się pod nim.
— Masz instynkty — warknął, kciukiem głaszcząc tętniący puls na mojej szyi. — Przynajmniej te, które znaczą coś więcej niż bycie żałosną zabawką mojego brata.
A ta jego mimochodem rzucona okrutność roztrzaskała urok, który mnie paraliżował. Gniew i smutek zapłonęły w mojej piersi niczym rywalizujące płomienie. Odepchnęłam go, a on tym razem pozwolił mi wstać.
Zerwałam się na nogi, łzy już paliły mi oczy.
— No tak. Masz rację. On ma rację. Wszyscy mają rację! — Słowa wyrwały się ze mnie, surowe i krwawiące. — Jestem najsłabsza. Jestem nic nie warta. Nawet nie potrafiłam uszczęśliwić swojego partnera. Musiał znaleźć sobie kogoś lepszego…
Mój głos się załamał. — To był błąd, że poprosiłam cię o trening. To i tak nie ma sensu.
Xander całkowicie traci kontrolę.
— Do cholery! — W jednej chwili był na nogach, pokonując dzielący nas dystans z drapieżną szybkością. — Connor nigdy cię nie kochał! Nigdy nawet cię nie obchodził!
Przyszpilił mnie do kamiennej ściany, ręce oparte po obu stronach mojej głowy.
— Każda „życzliwa” rada miała sprawić, że będziesz mniejsza. Bawił się tobą jak kot myszą, a wszyscy to widzieli! Wszyscy się z ciebie śmiali za twoimi plecami, gdy dziękowałaś mu za to, że cię niszczy!
Każde słowo było celową raną, ale furia w jego oczach nie była skierowana do mnie.
— On. Się. Tobą. Bawił. — Jego twarz była teraz tuż przy mojej. — A ty mu na to pozwalałaś.
— Ale... ale dlaczego miałby…?
— Bo jest sadystycznym draniem, który czerpał przyjemność z tego, jak obwiniałaś siebie za jego okrucieństwo. — Głos Xandera narastał z każdym słowem, tracąc resztki kontroli. — A ty uganiałaś się za jego ochłapami, podczas gdy ja patrzyłem, jak wybierasz jego raz po raz!
Ból w jego głosie zaskoczył mnie.
— Podczas gdy patrzyłem, jak się do niego uśmiechasz, jakby był całym twoim światem. Oddawałaś mu siebie podczas rui, gdy to ja—
Urwał, szczęka zaciśnięta tak mocno, że myślałam, że zaraz pęknie.
— Kto co? — Pytanie wymknęło się cicho, jak szept.
— To ja cię znalazłem tamtej nocy jako pierwszy. — Wyznanie było chropowate, złamane. — Błagałaś mnie, żebym ci pomógł. Błagałaś tak pięknie tymi wielkimi orzechowymi oczami i wyciągniętymi do mnie dłońmi. Przyciskałaś się do mnie, mówiąc, że potrzebujesz—
Przełknął z trudem i pokręcił głową. — Ale nie zrobiłem tego. Zaniosłem cię do swojego pokoju, bo chciałem, żeby to było prawdziwe, gdy... a potem Connor cię znalazł i znowu—dziękowałaś mu!
Ostatnie słowo było czystą goryczą.
— Dziękowałaś mu za to, co powinno być— — Urwał z rykiem, który przeszył mnie do szpiku kości.
— Xander... — Jego imię wymknęło mi się drżąco, błagalnie i coś w nim pękło.
Jego usta uderzyły w moje z tłumionym głodem. Ten pocałunek nie miał nic wspólnego z wyrachowanymi muśnięciami Connora—tu chodziło o posiadanie, destrukcję, pragnienie skondensowane w ślizgu języka i zębów.
Natychmiast rozpłynęłam się w nim, zaciskając dłonie na jego koszuli, gdy mocniej przyciskał mnie do ściany. Z mojego gardła wyrwał się dźwięk, coś pomiędzy westchnieniem a jękiem, który on pochłonął, całując mnie jeszcze głębiej.
Jego feromony uderzyły we mnie falami—dominujące, zaborcze, moje moje moje —a to coś uśpionego we mnie przeciągnęło się, sięgając ku niemu. Moja temperatura ciała skoczyła w górę.
Skóra zbyt ciasna, zbyt gorąca. I po raz pierwszy w życiu poczułam, jak coś dzikiego drapie mnie od środka. Całował moją szyję, zęby muskały skórę i prawie doszłam tylko od tego.
— To ja powinienem być twoim pierwszym — warknął przy mojej skórze, jego biodra poruszały się w rytmie, który sprawiał, że widziałam gwiazdy. — Tylko twoim.
Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, zbliżyły się głosy—Alfa Hector i jego Beta rozmawiali o jakichś ceremoniach.
Xander nie puścił mnie od razu, jego spojrzenie płonęło, gdy kroki były coraz bliżej. Kciukiem musnął moją dolną wargę, spuchniętą od pocałunków, i musiałam powstrzymać się od jęku.
Wtedy mnie puścił i odsunął się, dokładnie w chwili, gdy Hector wyłonił się zza rogu.
Oczy Alfy natychmiast się zwęziły, ogarniając naszą bliskość, moją zarumienioną twarz, rozwichrzone włosy i przekrzywione ubranie treningowe. Jego wzrok przesunął się na Xandera, a w jego spojrzeniu błysnęło coś lodowatego.
— Intensywny trening, widzę — powiedział uprzejmie, ale pod słowami trzaskał lód. Jego spojrzenie przesuwało się między nami, kalkulując. — Nie uszkodź mojej narzeczonej, Xanderze. Musi być idealna na ceremonię.
Zaborczość w jego tonie sprawiła, że całe ciało Xandera zesztywniało, ledwo powstrzymując agresję. Jego dłoń zadrżała, jakby chciał mnie pochwycić, zawłaszczyć mnie tu i teraz, na oczach ojca.
Gdy Hector odszedł, dotknęłam mrowiących ust, czując jak to dziwne poruszenie we mnie narasta. Coś się budziło, przyciągane zapachem i dotykiem Xandera.
Obietnica tego, co prawie się wydarzyło—
— Trening skończony.
I już go nie było, zostawiając mnie dyszącą przy ścianie. Zdezorientowaną, spragnioną i płonącą żarem, który nie miał nic wspólnego z wysiłkiem, a wszystko z tym, jak mnie pocałował.
Coś we mnie zawyło, by wrócił.
Coś, co podejrzanie przypominało wilka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Hectora]
Patrzyłem, jak Xander wracał z wściekłością do domu watahy z placu treningowego, jego sylwetka sztywna od ledwo powstrzymywanej żądzy rozlewu krwi. Mój syn zawsze był przewidywalny w swoim buncie—pragnął tego, co ja posiadałem, pożądał mojej uwagi, mojej aprobaty, mojego szacunku.
Ale to? To jest inne.
Teraz przeszedł do pożądania mojej przyszłej Luny.
To, jak na nią patrzył, jak był blisko niej, dotykał jej, jakby miał do tego jakiekolwiek, kurwa, prawo… Ten schemat byłby zabawny, gdyby nie był tak niewygodny.
Zainteresowanie mojego syna staje się problematyczne.
Krążył wokół niej jak wilk, który od dzieciństwa wyczuł trop, a ten szczególny rodzaj głodu w jego oczach, gdy na nią patrzy—rozpoznaję go. Widziałem go w swoim własnym odbiciu.
Zmusiłem się, by odwrócić się od okna, podszedłem do portretu, który skrywał mój prywatny sejf. Obraz odsunął się pod moim dotykiem. W środku leżały lata cierpliwości, starannego planowania. Czekałem na dokładnie odpowiedni moment.
Moje palce przesunęły się po krawędzi listu na wierzchu—delikatny, kobiecy charakter pisma, papier miękki od wielokrotnego dotykania. Wciąż pamiętam desperację w głosie tej młodej kobiety.
Eloise dotarła do moich granic w środku zimy, ciężarna i przerażona na śmierć. Nawet teraz mogłem ją sobie wyobrazić—kasztanowe włosy zlepione potem, te charakterystyczne piwne oczy dzikie od strachu, obejmująca spuchnięty brzuch, gdy błagała.
Upadła na kolana dokładnie tam, gdzie nadal stoi stary dąb.
"Proszę, Alfo. Potrzebuję tylko schronienia dla siebie i mojego dziecka. Są tacy, którzy chcą nas skrzywdzić. Nie mam już dokąd pójść."
Była sprytna, trzeba jej to przyznać. Nie zdradziła niczego, nie zaoferowała nic poza uległością w zamian za ochronę. Jeszcze jedna ciężarna omega uciekająca przed czymś—wściekłym partnerem, odrzuconą rodziną, długami, których nie mogła spłacić.
Prawie ją odrzuciłem. Ale coś sprawiło, że się zawahałem.
Może jakość jej sukni, podartej i zabłoconej, ale ewidentnie kiedyś wytwornej. Może sposób, w jaki mówiła, zbyt wyrafinowany jak na zwykłą omegę. Albo może dziwna stanowczość mojego wilka, że ta kobieta się liczy.
Ostatecznie dałem jej schronienie, małą chatę na skraju ziem watahy.
Przez pięć lat trzymała swoje sekrety, odgrywając rolę wdzięcznej uchodźczyni perfekcyjnie. Pracowała w kuchni, wychowywała spokojnie córkę, nigdy nie sprawiała kłopotów. Nigdy nie mówiła, skąd pochodziła ani przed czym uciekała.
Otworzyłem list, papier miękki od lat dotykania. Eloise zostawiła go w moim gabinecie. Kilka dni przed tym, jak została zabita.
‘Szanowny Alfo Hectorze, Gdy będziesz to czytał, obawiam się, że już mnie nie będzie. Zbliżają się—czuję ich wzrok, czekają. Królewscy zabójcy są cierpliwi, ale nie w nieskończoność. Zasługujesz na prawdę, po wszystkich tych latach ochrony, którą nieświadomie mi zapewniłeś…’
Historia wylała się z niej w gorączkowych słowach. Służyła na królewskim dworze—piękna, dobra, całkowicie poniżej pozycji Króla Lycana.
Romans był nie do odparcia dla nich obojga.
Była jego ukochaną kochanką. Umiłowaną, jak sama się nazwała. Gdy zaszła w ciążę, król był w sekrecie zachwycony i załamany, że nie mógł otwarcie uznać swego dziecka. Ale królowa odkryła wszystko.
Królowa, której własny syn miał być dziedzicem tronu, przysięgła wyeliminować każdego bękarta, który mógłby zagrozić supremacji jej krwi.
Tak więc król wysłał swoją ciężarną kochankę daleko, zamiast stawić czoła królowej bezpośrednio. Kazał jej zniknąć tak dokładnie, by nawet on nie mógł jej odnaleźć. Dopóki nie znajdzie dowodów na groźby swojej żony, nie mógł ryzykować wojny domowej przez roszczenia służącej.
Co za tchórzliwy skurwysyn…
Początkowo myślałem, że to wymyślone kłamstwo. Desperacka próba zabezpieczenia przyszłości córki przez powoływanie się na królewskie koneksje. Służące rodziły bękarty cały czas—nie czyniło to z nich księżniczek czy książąt.
Prawie spaliłem ten list.
A potem Eloise była martwa. Rozszarpana przez „wygnańców”, którzy uderzyli z chirurgiczną precyzją. Zabijając tylko ją, zostawiając pięcioletnią Daphne szlochającą nad ciałem matki.
Żadna wataha wygnańców nie była tak wybiórcza. Tak opanowana.
Mimo to nie uwierzyłem. Nie do końca.
Dopiero siedem lat później, kiedy dwunastoletnia Daphne miała ten wypadek podczas treningu.
Jej koszula rozdarła się na ramieniu i wtedy to zobaczyłem—srebrzysty, półksiężycowaty znak urodzenia, delikatny i nie do pomylenia. Znak, który nosił każdy królewski Lykan, niemożliwy do podrobienia, niemożliwy do zaprzeczenia.
Tam, gdzie inni widzieli ciężar, ja zobaczyłem szansę. Ledwo powstrzymałem triumf tamtego dnia. Ukryta w mojej sfory, zlekceważona jako bezwartościowa omega, była zaginiona córka Króla Lykanów.
I nikt o tym nie wiedział, tylko ja.
Wszystko zmieniło się, gdy książę Ezekiel zginął sześć lat temu. Jedyny prawowity następca króla, zginął w bitwie. Żadnych innych dzieci. Tron nagle bez wyraźnego dziedzica, a król po cichu, desperacko, czegoś szukał. Kogoś.
Potajemnie poinformował tylko najbardziej zaufanych Alf, by wypatrywali dziewczyny noszącej królewski znak. I tak doroczne uroczystości jedności stały się w istocie przebranymi poszukiwaniami.
Co roku król przybywał ze swoją świtą, zwiedzał sforę, spotykał się z rodzinami. Szukał. Zawsze szukał.
A ja miałem nagrodę, której pragnął, schowaną na widoku.
Przy każdej królewskiej wizycie pilnowałem, by Daphne była gdzie indziej—wysyłałem ją na posyłki, trzymałem w kuchni, przydzielałem obowiązki daleko od głównego domu. Król szukał, nic nie znajdował i ruszał dalej.
Ironia była wyśmienita. Był tak blisko, za każdym razem, a ja po prostu... czekałem.
Byłem zadowolony, by czekać aż osiągnie pełnoletniość. Osiemnaście wydawało się odpowiednie—wystarczająco dorosła, by można było ją legalnie rościć, wciąż jeszcze młoda, by ją ukształtować. Ale wtedy mój bezwartościowy syn ją odnalazł. Związał się z nią. Zniszczył moje starannie ułożone plany w jedną noc bezmyślnego zapamiętania.
Małżeństwo było oczywiście moją sugestią. Lepiej zatrzymać ją przy mojej sforze przez Connora, niż ryzykować, że odejdzie. A Connor, ten sadystyczny gnojek, ułatwił sprawę.
Jego okrucieństwo, publiczne upokorzenia, jawne romanse—wszystko to idealnie służyło moim celom.
Gdy ją odrzucił podczas przesilenia, zareagowałem natychmiast. Ceremonia Luny miała związać ją ze mną, zanim ktokolwiek odkryje, kim naprawdę jest.
Związać ją ze mną jako moją własną Lunę, zanim jej tożsamość wyjdzie na jaw.
Kiedy już będziemy połączeni, kiedy roszczę ją sobie na każdy możliwy sposób, nawet król nie będzie mógł się sprzeciwić. Będzie musiał uznać mnie za rodzinę, dać mi władzę i pozycję, o jakiej nawet nie śniłem.
Pociąg, jaki do niej poczułem przez te lata, to tylko bonus.
Stała się piękna, mimo że znamię szpeci jej policzek—a może właśnie dzięki niemu. Ta widoczna niedoskonałość sprawia, że jest bardziej prawdziwa, bardziej namacalna, bardziej… kochana.
Te piwne oczy, które mimo okrucieństwa Connora wciąż tliły się niewinnością. Sposób, w jaki nadal wierzyła w miłość, w dobroć, w bajki. Jej ciało, miękkie i niekochane przez Bogini wie jak długo, niemal błagało, by je odpowiednio posiąść.
A jej dobroć, pomimo wszystkiego, co przeszła, jest upajająca w sposób, jakiego nie czułem od dziesięcioleci. Ona wciąż wierzy w dobro. Wciąż ufa.
Taka czystość jest rzadka, a ja jej pragnę. Być jedynym, który naprawdę ją poczuje.
Mój wilk zamruczał z aprobatą. ' Niedługo .'
Pukanie przerwało moje myśli. Wszedł mój Beta, August, kłaniając się lekko.
"Alfo, właśnie otrzymałem wiadomość. Królewski konwój przybędzie trzy dni wcześniej. Zmienili harmonogram ze względów bezpieczeństwa."
Uśmiechnąłem się. Jeszcze lepiej. Mniej czasu dla Xandera, żeby zatruć ją przeciwko mnie swoją grą.
"Podwójcie przygotowania," rozkazałem. "Wszystko musi być perfekcyjne na ceremonię Luny."
"Oczywiście, Alfo. Coś jeszcze?"
Podszedłem do innej szuflady, wyciągając kryształową fiolkę wypełnioną przezroczystym płynem.
"Niech kuchnia przygotuje moją specjalną herbatę na ceremonię Luny," powiedziałem, chowając fiolkę do kieszeni. "Zajmę się składnikami osobiście. Rodzinna tradycja."
Wkrótce będzie moja w każdym sensie. Mój wilk, zazwyczaj lekceważący takie sprawy, niemal się puszy na myśl o posiadaniu przyszłej Królowej Lykanów.
A Xander? Och, ten gówniarz nauczy się swojego miejsca. Może mnie wyzwać o wiele rzeczy, ale nie o Lunę już zajętą, już zapłodnioną.
Prawo sfory było w tym absolutne.
Zanim król przybędzie, będzie całkowicie złączona, oznaczona i nosząca mojego dziedzica. Zaginiona księżniczka będzie moja, a każdy, kto stanie mi na drodze, zostanie zmiażdżony.
Gra już została wygrana. Oni po prostu jeszcze o tym nie wiedzieli.
Przesuń w górę, aby kontynuować