passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Virgin Luna Bride - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Virgin Luna Bride

/

Rozdział 4

Rozdział 3

"Ja... ja..." Słowa ledwo wydostały się z moich ust.

Moje wargi się poruszały, ale mój mózg napotkał jakąś barierę.

Mężczyzna stał w drzwiach jak cień wyrzeźbiony z kamienia. Szeroka sylwetka o śniadej skórze i kruczoczarnych włosach przystrzyżonych blisko głowy.

A jego oczy - srebrne, ostre i zimne, jak zamrożony ogień. Obserwowały mnie, jakbym była zdobyczą. Serce waliło mi w piersi. Nie tylko dlatego, że zostałam przyłapana.

Przez niego.

"Zgubiłam się," wypaliłam. Żałosne.

Uniósł brew. "Nie wyglądasz na zagubioną."

"Cóż," wyprostowałam się. "Może nie wiesz, jak wygląda 'zagubiona'."

"Może nie." Oparł się o framugę, powoli krzyżując ramiona. "Ale zazwyczaj nie nosi tak wysokiego rozcięcia i tak zdeterminowanego wyrazu twarzy."

Rumieniec zalał mi policzki. "Przepraszam bardzo?"

Przechylił głowę. "Wspięłaś się na czwarte piętro, minęłaś dwoje zamkniętych drzwi i zabezpieczenie runiczne. Jeśli to twoja definicja zagubienia, może potrzebujesz lepszych wskazówek."

Spochmurniałam, starając się nie zauważać, jak absurdalnie idealna była jego szczęka w świetle pochodni.

"Kto powiedział, że się wspięłam?"

Jego wzrok przesunął się na brud na brzegu mojej sukni. "Twoje buty."

Przeklęłam pod nosem i przeniosłam ciężar ciała, próbując zasłonić błoto drugą stopą. "W porządku. Może trochę się powłóczyłam."

"Powłóczyłaś się prosto do najbardziej niedostępnego pomieszczenia w pałacu?"

"Byłam... ciekawa."

Wydał z siebie cichy śmiech. Nie był drwiący. Było gorzej - był rozbawiony. "Czego?"

"Nie twój interes."

"Tej księgi?" Skinął głową w kierunku postumentu. "Zamierzałaś ją otworzyć."

"Wyglądała ładnie." Przewróciłam oczami. "Lubię książki."

"Wygląda bardziej na sekrety."

Mój oddech zatrzymał się o pół sekundy za długo. Wszedł teraz do pokoju, powoli i cicho jak drapieżnik, który nie musi gonić.

"Nie znam cię," powiedziałam, ostrzej niż zamierzałam.

"Nie jestem zdziwiony."

Skrzyżowałam ramiona. "Myślisz, że jesteś taki sprytny."

"Nie," powiedział po prostu. "Myślę, że ty jesteś."

Otworzyłam usta. Potem znów je zamknęłam. Co to miało do cholery znaczyć? Przeszedł obok mnie, jego ramię ledwo musnęło moje, gdy okrążał postument.

"Nie jesteś jak inne."

"Inne?"

"Dziewczyny na dole. Wszystkie wystrojone. Czekające, by je zauważono."

"Może nie lubię być zauważana."

"W takim razie nie powinnaś nosić tego koloru." Jego spojrzenie opadło na moment, zanim znów spotkało moje oczy.

Nienawidziłam tego, jak ciepła była moja twarz. "Zamierzasz mnie wydać czy nie?" zapytałam z wysoko uniesioną głową.

Zawahał się. "To zależy."

"Od czego?"

"Dlaczego przyszłaś."

"Już ci powiedziałam," potrząsnęłam głową. "Zgubiłam się."

"A ja już ci powiedziałem," jego głos lekko się obniżył, "nie wyglądasz na zagubioną."

Nienawidziłam tego. Nienawidziłam, że przejrzał mnie na wylot. Nienawidziłam, że jego głos wysyłał dreszcze pod moją skórę.

"Więc co, jesteś strażnikiem?" warknęłam. "Jakimś królewskim psem tropiącym niegrzeczne wilczyce?"

Uśmiechnął się, powoli i niebezpiecznie. "Coś w tym rodzaju."

Żołądek mi się przewrócił. Powinnam była wyjść. Powinnam była wymyślić jakąś wymówkę i wyjść dramatycznie. Ale nie zrobiłam tego.

Zamiast tego wpatrywałam się w niego, jakbym chciała wypalić w pamięci sposób, w jaki na mnie patrzył.

"Nie powinno cię tu być," powiedział.

"A jednak... jestem."

Przyglądał mi się przez długą chwilę, jakby próbował coś wyczytać zza moich oczu.

Nie drgnęłam. W końcu powiedział, cicho i pewnie, "Oni nie są na ciebie gotowi."

Moje serce się zatrzymało.

"Co?"

Podszedł bliżej. "Ci na dole. Rada. Dziedzice. Ci, którzy myślą, że właśnie wybiorą narzeczoną. Nie są na ciebie gotowi."

Przełknęłam ślinę. "Nawet mnie nie znasz."

Nie mrugnął. "Nie muszę."

Coś ostrego i gorącego skręciło się we mnie. To nie było tylko pożądanie, to był jakiś rodzaj rozpoznania. Jakby jego głos otworzył we mnie coś dawnego.

Jakbym słyszała go wcześniej, nawet jeśli nie wiedziałam kiedy.

Nienawidziłam tego, że chciałam usłyszeć więcej. Nienawidziłam tego, że byłam ciekawa. A najbardziej nienawidziłam tego, że wciąż tam stałam, z zapartym tchem, udając, że mam kontrolę, gdy jej nie miałam.

"Kim jesteś?" szepnęłam ponownie. Umierałam z ciekawości.

Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się w stronę okna, jego srebrne oczy błysnęły w świetle księżyca.

"Powinnaś iść," powiedział. "Zanim znajdzie cię ktoś mniej wyrozumiały."

Nie ruszyłam się. Spojrzał przez ramię. "Teraz."

Więc odwróciłam się i przeszłam obok niego, każdy krok ciężki od wszystkiego, czego nie powiedziałam. A gdy dotarłam do drzwi, wymruczał za mną - "Następnym razem załóż cichsze buty."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Wiesz, jak to jest, gdy ktoś mieszka w twojej głowie za darmo? I mam na myśli naprawdę mieszka - z meblami, kominkiem, może nawet z cholerną filiżanką parującej herbaty na parapecie, podczas gdy rozgaszcza się w każdym zakamarku twoich myśli.

Właśnie to robił ze mną ten nieznajomy.

Ten z wieży. Srebrne oczy jak zamrożony ogień, palące zimnem i bezlitosne. Ten, który przyłapał mnie na gorącym uczynku z rejestrem w dłoni, a mimo to pozwolił mi odejść.

Nie dotknął mnie - nawet mi nie groził. Nie zażądał mojego imienia ani nie zaciągnął przed radę, jak zrobiłaby każda rozsądna osoba.

Po prostu na mnie patrzył. Naprawdę patrzył. Jakby widział na wylot każde kłamstwo, które kiedykolwiek powiedziałam, każdą maskę, którą kiedykolwiek nosiłam, każdy desperacki plan, który kiedykolwiek stworzyłam. A potem te słowa, wypowiedziane jak proroctwo: "Oni nie są na ciebie gotowi."

Od tamtej pory nie spałam dobrze. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, słyszałam ten głos - niski i szorstki, i absolutnie pewny. Odtwarzałam każdą sekundę: sposób, w jaki poruszał się przez cienie, jakby były jego własnością, jak powietrze zdawało się uginać wokół niego, jak moje serce waliło o żebra, gdy nasze spojrzenia się spotkały.

Czy był strażnikiem? Niemożliwe. Strażnicy nie poruszają się w ten sposób, nie mówią tak.

Kandydat? Może, ale dziedzice nie mieli przybyć przez kolejny tydzień. Harmonogram był święty, niezmienny.

Więc kim, do cholery, on był?

Wciąż się nad tym zastanawiałam, siedząc przed lustrem w komunalnej przebieralni, nakładając księżycowy połysk na obojczyki.

Rytuał przygotowań przed drugą ceremonią zawsze był chaosem - trzydzieści dziewczyn stłoczonych w jednej przestrzeni, wszystkie zdesperowane i błyszczące, i ostre od ambicji.

"O moja bogini, słyszałyście?" Głos Seraphiny przeciął gwar jak ostrze. Praktycznie wibrowała z podekscytowania, jej dłonie trzepotały, gdy mówiła. "Alfa dziedzic Hector będzie tu dziś wieczorem!"

Pokój eksplodował.

"Hector?" ktoś pisnął. "TEN Hector Veylor? Sam książę duch?"

"Ten, którego nikt nie widział od trzech lat," dodała inna dziewczyna, pochylając się konspiracyjnie. "Mówią, że pojawia się tylko dla krwi lub bitwy."

"Słyszałam, że jest absolutnie dziki," powiedziała Cressa, dziewczyna w niebieskiej koronce, której ojciec posiadał połowę dzielnicy portowej. Jej uśmiech był wystarczająco ostry, by ciąć szkło. "Tak, rozszarpie-ci-gardło-a-ty-wciąż-będziesz-błagać-o-więcej rodzaj bezwzględności."

"Boże, mam nadzieję," zachichotała ktoś inny. "Chcę, żeby mój Alfa był niebezpieczny."

"Oszczędzałam się latami, myśląc o nim," oznajmiła śmiało Cressa, kompletnie bezwstydna. "Jeśli zechce mnie zgiąć i wziąć w każdej możliwej pozycji, podziękuję i wygnę plecy jeszcze piękniej."

"Cressa!" Kilka dziewczyn westchnęło w udawanym przerażeniu, ale wszystkie pochylały się bliżej, głodne więcej szczegółów.

"Co? Wszystkie wiemy, o co w tym naprawdę chodzi. Selekcja nie jest jakąś romantyczną bajką - chodzi o udowodnienie, że potrafisz zaspokoić potrzeby Alfy. Wszystkie z nich."

Rozpłynęły się w piskach i udawanych klapsach, i bezdechu spekulując, czego Hector Veylor może chcieć od swojej Luny. Przewróciłam oczami tak mocno, że prawie zobaczyłam swoje poprzednie życia.

Nie dlatego, że były zdesperowane - nie winiłam ich za to. Desperacja była przynajmniej szczera. Ale dlatego, że myślały, że chodzi tu o pożądanie, o przeznaczenie, o zostanie wybraną i zerżniętą, i poklepaną po głowie jak grzeczne małe wilki.

Nie miały pojęcia, że to nie chodziło o znalezienie partnera. To była kwestia przetrwania. I może, jeśli będę miała dużo szczęścia, uzyskania po drodze jakichś odpowiedzi.

Ceremonia Szału była najniebezpieczniejszą częścią całego procesu Selekcji. Była to starożytna tradycja - starsza niż rady, starsza niż spisane prawa.

Kiedy nasi przodkowie byli naprawdę dzicy, niesparowane wilki gromadziły się podczas pełni księżyca, przyciągane przez zapach i instynkt, i prymitywną potrzebę znalezienia swojej pary.

Teraz było to kontrolowane, cywilizowane, sterylne. Ale wciąż śmiertelne.

Zawiązali nam oczy jedwabiem pachnącym lawendą i kłamstwami. Nie powiedziano nam, ilu kandydatów wpuszczono do komnaty - mogło być pięciu, mogło być piętnastu. Liczby zmieniały się co roku, trzymane w tajemnicy, by zachować element prawdziwego wyboru.

Nasze zapachy były zamaskowane olejkami i kadzidłem. Zasady były proste: żadnych trwałych oznaczeń, żadnej wymiany imion, żadnych pełnych przemian. Pocałunki były dozwolone. Lekkie dotyki były oczekiwane.

Wszystko inne miało być zabronione.

Miało być.

Moje serce waliło pod opaską, gdy stałam w kręgu z innymi dziewczętami. Komnata była duża - mogłam to stwierdzić po sposobie, w jaki odbijały się dźwięki - ale czułam się jak w pułapce. Kroki krążyły wokół nas jak drapieżniki polujące na ofiarę. Warknięcie zagrzmiało gdzieś po mojej lewej. Nerwowy śmiech wybuchnął za mną.

Wtedy to usłyszałam: ostry wdech dziewczyny, a potem miękki jęk. Ktoś już łamał zasady.

Ktoś podszedł blisko mnie. Za blisko. Czułam ciepło ciała promieniujące na moją skórę, czułam zapach skóry i sosny, i coś ostrzejszego pod spodem - może desperację. Albo głód.

Gorący oddech musnął mój policzek. Instynktownie odwróciłam twarz.

"Nie bądź nieśmiała, piękna," głos wymruczał przy moim uchu. Jego ręce znalazły moje ramiona, palce wbijały się tuż poniżej granicy bólu. "Zobaczmy, co ukrywasz pod tym całym nastawieniem."

Jego usta przycisnęły się do mojej szczęki, niechlujnie i zaborc zo. Wzdrygnęłam się mocno.

"Powiedziałem, nie bądź nieśmiała." I tak sięgnął po moje usta, przyciskając swoje bez żadnej finezji. Jego język wtargnął między moje wargi, jakby podbijał terytorium, a nie zalecał się do potencjalnej partnerki.

Szarpnęłam się do tyłu, czując mdłości podchodzące do gardła. "Zejdź ze mnie-"

Nie zszedł. Jego uchwyt się zacisnął, a ja poczułam, jak moje dłonie zaciskają się w pięści, gotowe złamać mu nos, z opaską czy bez.

Wtedy powietrze się zmieniło.

Jakby cała sala wstrzymała oddech. Dźwięk przeciął komnatę - nie głośny, ale ostry jak ostrze. Głęboki. Zaborczy. Absolutnie śmiercionośny.

Warknięcie Alfy, który nie przyjmuje sprzeciwu.

"Moja."

To jedno słowo. Ten głos. Zamarłam całkowicie, każdy mięsień w moim ciele napięty do granic. Ręce na moich ramionach natychmiast zniknęły. Kandydat, który mnie całował, cofnął się tak szybko, że słyszałam, jak wpada na kogoś innego.

Cisza opadła jak kurtyna. Nawet inne pary przestały to, co robiły.

Powietrze stało się elektryczne, naładowane mocą, która sprawiała, że moja skóra brzęczała, a mój wilk skomlał w rozpoznaniu. Nie ruszyłam się. Nie mogłam się ruszyć. Ten głos - niski i szorstki, i absolutnie pewny - był wypalony w mojej pamięci.

To był on. Nieznajomy z wieży.

Nie powiedział nic więcej. Nie podszedł. Ale jego obecność wypełniła przestrzeń wokół mnie jak dym, jak cień, jak coś, przed czym nie mogłam uciec, nawet gdybym chciała.

Drugi kandydat wymamrotał coś niezrozumiałego i szybko się wycofał, jego kroki cichły w kierunku drugiej strony komnaty. A ja wciąż tam stałam, drżąc pod jedwabiem i sekretami, czując się naznaczona w sposób, który nie miał nic wspólnego z zębami czy pazurami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

„O bogini, nie mogę przestać o nim myśleć”, jęknęłam, opadając dramatycznie na łóżko Morgan, jakby moja dusza właśnie została osobiście zdradzona przez los.

Morgan nawet nie podniosła wzroku znad ostrzenia jednego ze swoich noży do rzucania. Jej brwi tylko się uniosły. „O czym ty znowu mówisz?”

Przeturlałam się, wsadziłam twarz w jej poduszkę i wymamrotałam: „O nieznajomym.”

„Nieznajomy?” Jej ręka zamarła w połowie ruchu ostrza. „Jaki nieznajomy?”

Podniosłam głowę i westchnęłam jak główna bohaterka tragicznego romansidła w blasku księżyca.

„Ten, który przyłapał mnie w wieży tej jednej nocy przed Igrzyskami. A potem… szepnął ‘moja’ podczas wczorajszej ceremonii szału.”

„Czekaj, Lyss.” Zmrużyła oczy, a potem wstała, cała energia starszej kuzynki w gotowości. „Co masz na myśli, mówiąc, że przyłapał cię w wieży?! Od kiedy zakradasz się na zakazane piętra jak jakaś dzika łotrzyca? Nie mówiłam ci, żebyś tak nie robiła?!”

„Zawsze? I od kiedy w ogóle cię słucham?” odparłam słabo.

„Dziewczyno, przysięgam—” zaczęła krążyć po pokoju. „O mało nie zostałaś zdyskwalifikowana, a ty wzdychasz do tajemniczego typa, który być może jest przestępcą. Co jest z tobą nie tak?”

Podparłam się na łokciach. „Po pierwsze, nie jest przestępcą. Pozwolił mi odejść.”

„Och, jaki szlachetny,” rzuciła sarkastycznie.

„I mnie nie dotknął. Powiedział tylko jedno słowo. Jedno. I wstrząsnęło mną.”

Morgan przewróciła oczami tak mocno, że myślałam, że jej wypadną. „Więc teraz kręcą cię mrukliwi faceci, którzy szepczą rzeczy podczas świętych prób?”

„Najwyraźniej!”

„Księżycu, miej litość,” jęknęła. „Jesteś beznadziejna.”

„Obłąkańczo ciekawska,” poprawiłam ją z przymrużeniem oka.

Wskazała na mnie nożem. „Zaciągam twoje wścibskie, wilcze ja na targ. Musisz się uziemić.”

Nie kłóciłam się. Kilka minut później przeciskałyśmy się przez brukowane uliczki, a słońce ledwo ogrzewało kamienie pod naszymi butami.

Targ pachniał jak dom—słodki chleb miodowy, mięso pieczone w przyprawach, rozgnieciona lawenda i świeży deszcz na starym kamieniu. Trzymałam się blisko Sariah, gdy targowała się o suszone zioła i wosk do strzał, a moje oczy skanowały stragany, jakby gdzieś miał się pojawić błysk srebrnych oczu.

„Hej,” powiedziałam, ciągnąc ją za rękaw. „Mogę iść po miskę płatków z księżycowych owoców?”

Morgan uniosła brew. „Aż tak jesteś uzależniona od tego słodkiego bałaganu?”

„Smakuje jak światło gwiazd. Po prostu nie rozumiesz.”

„Idź, zanim kolejka się wydłuży. I nie ganiaj za nieznajomymi, przysięgam—”

„Będę grzeczna,” skłamałam, już półbiegiem gnając w stronę stoiska.

Sprzedawca już był w połowie przygotowywania wielkiej porcji—cienkie, kruche ciasto nasączone chłodnym syropem i posypane rozgniecionymi księżycowymi owocami oraz złotym pyłem.

Podskakiwałam lekko na palcach, czekając na swoją kolej. Wtedy ktoś wpadł na moje ramię.

„Hej! Uważaj,” warknęłam, chwytając sukienkę.

Osoba się nie odezwała i kiedy po prostu szła dalej, zmarszczyłam brwi.

Była zakryta od stóp do głów długim, zakapturzonym płaszczem, takim, w którym nikt nie chce, by rozpoznano jego twarz. Podejrzane, co?

Już miałam przewrócić oczami i odwrócić się z powrotem—aż coś upadło na ziemię.

Naszyjnik.

Schyliłam się, podniosłam go. Prosty, ale stary, zużyty metal z wyrytym z tyłu sygnetem. Wstałam, unosząc go. „Hej! Zgubiłeś— Hej, czekaj!”

Postać już lawirowała przez tłum, szła szybko. Może aż za szybko.

Nawet się nie zastanawiałam, gdy ruszyłam za nią.

Przekręcałyśmy się między straganami z owocami, koło tkaczy, aż do alejki, która dzieliła targ na górny plac. Zawołałam jeszcze raz: „Hej! Zgubiłeś coś!”

Zero odpowiedzi. Biegłam szybciej. Gdy tylko skręcił w zacienioną wnękę, dogoniłam go. „Czekaj!” zawołałam.

Postać odwróciła się i kiedy kaptur opadł, zatrzymałam się w miejscu.

To był on. Gość z wieży. Te same tajemnicze oczy, srebro i ogień, lód i wściekłość.

Mrugnął do mnie raz. „Teraz mnie śledzisz, mała wilczyco?”

„Absolutnie nie.” Zatkało mnie i wyciągnęłam naszyjnik. „Zgubiłeś to.”

Jego wyraz twarzy się zmienił. Nie gniew. Coś innego. Oczy rozszerzyły mu się lekko, gdy wyciągnął rękę i musnął palcami moje.

„To… to dla mnie bardzo ważne,” powiedział głosem niższym, niż go zapamiętałam. Delikatniejszym. „Dziękuję.”

Wpatrywałam się. „Więc… powiesz mi teraz, jak masz na imię?”

Otworzył usta. Już miał odpowiedzieć. I wtedy—

„Hector Veylor, Ty Magneto na Wilczyce, możesz się pospieszyć? Spóźniamy się! Chyba, że chcesz po drodze złapać jeszcze więcej tajemniczych dziewczyn!”

Mój mózg się zresetował.

To jest ten Hector cholerny Veylor?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Virgin Luna Bride

Virgin Luna Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa