Nadszedł wreszcie ten dzień. Lena obserwowała swoją najlepszą przyjaciółkę, która z rozradowaniem nagrywała każdy etap ich sesji makijażowej. Było oczywiste, że była bardziej podekscytowana ślubem niż sama Lena.
Wizażystka dokończyła ostatnie poprawki na twarzy Leny, po czym z satysfakcją uśmiechnęła się do siebie. Odwróciła się do Lisy i powiedziała: „Gotowe, proszę pani!” Następnie zaczęła pakować swoje rzeczy do kufra z kosmetykami.
„Wowǃ Gdzie jest moja przyjaciółka? Już jej nie poznaję.” – krzyknęła Lisa teatralnie, a Lena uśmiechnęła się, chociaż tego dnia wcale nie miała ochoty się uśmiechać.
„Nie sądzę, żeby to było konieczne, Liso” – westchnęła Lena. Odrzuciła propozycję makijażu, kiedy Lisa jej to zaproponowała, ale Lisa nie odpuszczała. Sama sprowadziła wizażystkę.
„To konieczne, Leno. Wyglądasz przepięknie i jestem pewna, że on oszaleje, gdy tylko cię dzisiaj zobaczy.” Lisa, chichocząc i zadowolona z efektu makijażu Leny, wstała z łóżka i podeszła do przyjaciółki. Przykucnęła na jej poziomie, wzięła jej dłonie i masowała je, by ją uspokoić. Wiedziała, jak bardzo Lena się martwiła, odkąd dowiedziała się, że wychodzi za mąż. „Jesteś taka piękna, Leno. Zaufaj mi, wszystko będzie dobrze. Zawsze będę przy tobie, obiecuję.”
„Nie chcę tego robić.” Lena właśnie sobie uświadomiła, że po dzisiejszym ślubie nie wróci już do domu ojca. Strach, że popełnia największy błąd swojego życia, nagle ją przytłoczył.
„To rozdroże, Leno. Nie możemy już się cofnąć. Albo niesiemy swój krzyż, albo zatrzymujemy się w miejscu.” Lisa pogładziła ją po plecach i pocałowała w czoło. „Poradzisz sobie, zaufaj mi.”
Lena nie ufała słowom przyjaciółki. Widziała niepewność ukrytą w jej głosie i wyrazie twarzy, lecz nie powiedziała już nic więcej.
Podeszła do okna w swojej rozłożystej, białej sukni. Lisa specjalnie wybrała dla niej tę suknię ślubną. Lena chciała, aby wszystko było proste, nie chciała dawać Darianowi do zrozumienia, że cieszy się z tego małżeństwa, nawet jeśli zapłacił, aby mogły zrobić przygotowania.
Pocierając skronie z niepokoju, rozglądała się po pokoju. Już czuła tęsknotę za domem. Wróciła do łóżka i pozostała w bezruchu, patrząc na Lisę. Fale emocji głęboko w niej pulsowały. To nie był plan. Planowały podróżować razem po świecie. Zarobić pieniądze i poznać mężczyznę, którego pokochają – nie to.
Lisa obserwowała ruchy przyjaciółki. Jej zbyt długa suknia zajmowała prawie cały pokój. Miała rozcięcie aż do kolan, odsłaniające jej zgrabne, długie nogi, a perfekcyjnie wymodelowane ramiona były całkowicie odkryte. Miała lekki makijaż, ale wyglądał on elegancko i drogo. Lena była tak piękna, że Lisa czasem żałowała, że nie jest facetem, a Lena jego dziewczyną.
Spojrzała ponownie na Lenę i z dumą przytaknęła na widok wybranej sukni. Smukła sylwetka Leny była w niej podkreślona idealnie. Uwielbiała ją.
„Spokojnie, Leno. Msza zaczyna się za godzinę. Musimy się przygotować.” – powiedziała do niej.
„To już? Wychodzę za tego mężczyznę. Mężczyznę, którego nie znam? Niebezpiecznego mężczyznę?” Była bliska płaczu. „Nie chcę tego robić. Bardzo się boję.” Mocno objęła swoją najlepszą przyjaciółkę. „Nie chcę tego robić, proszę, pomóż mi.”
Lisa poklepała ją po ramieniu i objęła. Widziała trwogę na twarzy Leny, ale nie mogła jej pomóc.
„Będę przy tobie. Zawsze będę przy tobie, ale Leno, nie zepsuj tymi łzami doskonałego makijażu.” Zacisnęła usta i wzruszyła ramionami, gdy Lena spojrzała na nią z wyrzutem. Uśmiechnęła się i przyciągnęła ją do długiego uścisku. „Poradzisz sobie, Leno. Zaufaj mi.”
Potem wyszły z pokoju, a Lena spotkała ojca w salonie. Był ubrany niedbale w czarny garnitur. Jego siwe włosy były delikatnie zaczesane do przodu. Odwrócił wzrok, zanim ich spojrzenia się spotkały.
Powinien się cieszyć, że jego córka wychodzi za mąż, ale nie miał na twarzy uśmiechu. Spojrzał z powrotem na Lenę, gdy podeszła do niego. Była olśniewająca, tak piękna i niewinna. Jej kręcone włosy upięte były w kok tuż za szyją.
„Lena?” – zawołał, gdy już stała przed nim.
Opuszczając głowę, czekała na jego kolejne słowa.
„Przepraszam. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz.” – wyszeptał łagodnym głosem. Biorąc jej dłonie, złożył na nich delikatne pocałunki.
Powstrzymała łzy. Bardzo go pokochała i bolało ją, że musiał to zrobić jej, im. Gdyby tylko był bardziej odpowiedzialny.
„Dasz sobie radę sama? Właśnie zdałam sobie sprawę, że po dzisiejszym dniu nie wrócę już do tego domu.” – pociągnęła nosem, znów bliska płaczu. Nadal się o niego troszczyła, bez względu na wszystko.
„Darian załatwił ze służącymi. Przyśle je jutro.” – powiedział jej, a ona była zaskoczona. Nie miała o tym pojęcia, ale nie drążyła tematu.
Liczyło się dla niej tylko dobro ojca. Cieszyła się, że to zostanie załatwione.
„Msza zaczyna się za czterdzieści minut. Musimy już iść.” – powiedziała, i razem wyszli z salonu.
Wyszli na zewnątrz, gdzie czekały już dwa czarne samochody z przyciemnianymi szybami. Darian przysłał jeden samochód po swoją narzeczoną, a drugi po jej ojca.
Lena spojrzała ostatni raz na ojca, po czym wsiadła do jednego z samochodów, a Lisa poszła za nią.
„Powoli, dziewczyno!” – krzyknęła Lisa, gdy Lena szła zbyt szybko. Trzymała dolną część sukni i bała się, że Lena potknie się, jeśli za bardzo się pośpieszy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kilka minut później dotarli na teren kościoła. Lena wysiadła z samochodu, a jej ojciec stanął u jej boku.
Lisa była z tyłu, kurczowo trzymając w dłoniach rąbek sukni. Wydawała się być najbardziej podekscytowaną spośród nich.
Gdy weszli do kościoła, serce Leny zaczęło bić mocniej. To był moment, kiedy jej los miał zostać przypieczętowany z mężczyzną, którego nie znała.
Po tym dniu nie było już odwrotu, miała zostać jego żoną i znosić wszystko, przez co ją przeprowadzi.
Te myśli zaprzątały jej umysł, była o krok od płaczu, poddania się i ucieczki z kościoła, ale było już za późno. Nie mogła już tego zrobić.
Jej ojciec bez trudu poprowadził ją do ołtarza. Darian już stał przy ołtarzu, czekając na jej przybycie. Nie cierpiał, że musiał na nią czekać, ale przymknął na to oko — to był ich dzień ślubu.
Darian miał na sobie perfekcyjnie skrojony, czarny, dwurzędowy garnitur oraz nieskazitelnie białą koszulę.
Jego włosy były gładko zaczesane do tyłu, z delikatną falą. Lena zmierzyła go wzrokiem w jednej chwili, jego aura ją otoczyła. Emanował dyskretną elegancją, roztaczając wokół siebie tyle autorytetu, nawet bez słowa. Czuła się przy nim taka mała, taka niezauważalna. To było niebezpieczeństwo. On emanował niebezpieczeństwem.
Jej ojciec puścił jej dłonie i odszedł, by stanąć za nimi. Lena nie zauważyła publiczności w kościele. Byli tylko oni, Lisa, ochroniarz Dariana, którego imienia jeszcze nie znała, i ksiądz, który miał ich połączyć węzłem małżeńskim.
"Kazałaś mi czekać." — Darian upomniał ją stanowczo, nawet na nią nie patrząc.
Nie odpowiedziała mu nic, spojrzała na księdza i msza się rozpoczęła. Po zakończeniu celebracji mszy świętej nadszedł czas, by połączyć tę parę. Ksiądz podszedł do nich z Biblią w ręku, a Lisa ruszyła w stronę ołtarza, by podać obrączkę.
"Darian Dawson, czy masz toast do wygłoszenia przed połączeniem was węzłem małżeńskim?" — zapytał go starszy ksiądz.
"Nie." — odpowiedział krótko i stanowczo.
"A ty, Lena Johnson, czy masz toast do wygłoszenia?" — zapytał ją, a Lena odpowiedziała tak samo.
"A teraz powtarzaj za mną." — zwrócił się do Dariana. "Ja, Darian Dawson, biorę ciebie, Lenę Johnson, za moją prawowitą żonę, by kochać i szanować przez wszystkie dni mojego życia, na dobre i na złe, dopóki śmierć nas nie rozłączy." — powiedział ksiądz, a Darian powtarzał powoli za nim, choć nie był pewien tych słów i uważał, że przysięga małżeńska nie jest konieczna, ale musieli przejść przez wymagane procedury zgodnie z zasadami mafii.
Wsadził pierścionek z diamentem na jej delikatny palec, a on pasował idealnie. Lena spojrzała mu w oczy i nie poczuła nic. Wypuściła z siebie westchnienie — to nie był ślub, o jakim zawsze marzyła.
"Lena, jesteś gotowa złożyć swoje śluby?" — zapytał ją ksiądz, a ona spojrzała w stronę, gdzie siedzieli ojciec i Lisa. Chciała krzyknąć i powiedzieć księdzu, że nie chce wychodzić za Dariana, ale to oznaczałoby śmierć jej ojca.
Odwróciła się z powrotem do księdza i skinęła głową: "Jestem gotowa." — wyszeptała.
"Ja, Lena..." — powiedział, a ona powtórzyła za nim.
Gdy skończyła wypowiadać swoje śluby, wzięła obrączkę i sięgnęła po smukłe palce Dariana. Delikatnie wsunęła ją na jego palec i spojrzała na niego, ich oczy się spotkały, ale on szybko odwrócił wzrok.
"Z władzy mi powierzonej ogłaszam was mężem i żoną." — Ksiądz uniósł ich dłonie do góry.
Lisa i Gavin bili brawo.
Lena była przerażona. Jej serce waliło jak oszalałe, ale nie było już odwrotu. To zostało przypieczętowane. Była oficjalnie jego żoną.
"Możesz pocałować swoją żonę." — ogłosił ksiądz.
W tym momencie Lena uświadomiła sobie, że jeszcze nigdy nie została pocałowana. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy usta Dariana wygięły się w zuchwały uśmiech.
Przyciągnął ją do siebie, delikatnie uniósł welon z jej twarzy. Ujął ją twarz w swoje duże dłonie, podziwiając jej eteryczną urodę, zanim pochylił się do jej poziomu.
"Teraz jesteś moja." — wyszeptał jej do ucha, a te słowa sprawiły, że przeszedł ją dreszcz.
Brzmiały niebezpiecznie. Uśmiechnął się do niej i pocałował ją w drobne usta, po czym natychmiast się odsunął.
Lena nie poczuła nic po tym pocałunku. Nie było żadnych motyli w brzuchu, jak zawsze wyobrażała sobie swój pierwszy pocałunek. Spojrzała na ojca, na którego twarzy pojawił się przepraszający wyraz i to ją złamało. Natychmiast odwróciła wzrok, przygotowując się na to, co miało nadejść przez cały dzień.
Po zawarciu świętego małżeństwa opuścili teren kościoła. Lena spotkała się ze swoim ojcem i Lisą po raz ostatni, zanim odeszła z mężem.
"Lisa, odchodzę. Idę z nim na zawsze." — wyszeptała, łzy napływały jej do oczu. "Nie wiem, co się ze mną stanie. Boję się." — podzieliła się swoimi lękami, a jej przyjaciółka mocno ją przytuliła.
"Dasz sobie radę," — zapewniła ją Lisa. "I nie zapomnij, że zawsze jesteśmy przy tobie. Niezależnie od tego, jak będzie ciężko, zawsze możesz na nas liczyć." — dodała z pokrzepiającym uśmiechem.
"Przepraszam cię, Leno." — zaczął ojciec. "To moja wina, że tak się stało." Poklepał ją po plecach i delikatnie pogładził.
Po chwili podniosła głowę i spojrzała ojcu w oczy. "Muszę już iść. On czeka."
"Dbaj o siebie. Zawsze pamiętaj, żeby zadzwonić, jeśli coś będzie nie tak." Skinęła głową, a Lisa posłała jej buziaka.
Popatrzyła na nich po raz ostatni, zanim odeszła. Pomachała im, kierując się w stronę samochodu Dariana. Wsiadła i poczuła na sobie jego wzrok.
"Zamierzałaś wrócić do domu ojca?" — jego głos był szorstki, ale powściągliwy.
Lena spojrzała na niego, ale nie powiedziała ani słowa. Nie odezwała się do niego od chwili, gdy go zobaczyła i miała nadzieję, że tak to pozostanie.
Ochroniarz Dariana uruchomił samochód i odjechali spod kościoła. Z każdym ruchem auta serce Leny biło coraz bardziej niespokojnie.
To był ten moment.
Jechała do jego domu i nie wiedziała, co ją tam czeka. Czuła mdłości, chciała wysiąść, uciec do ojca, ale to było niemożliwe.
Zaczynała nowe życie z Darianem — życie, które albo znienawidzi, albo pokocha.
Westchnęła z rezygnacją, oczekując swojego losu w rękach Dariana Dawsona.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Samochód zatrzymał się przed gigantycznym budynkiem. Lena nie wiedziała jak, ale była pewna, że nikt nie otworzył bramy – zrobiła to sama.
Uśmiechnęła się, lecz uśmiech szybko zgasł, gdy przypomniała sobie, że Darian siedzi blisko niej. Wysiedli z samochodu, a on posłał jej ten zuchwały uśmieszek, którego nienawidziła.
"Witaj w moim domu" – powiedział, wchodząc do środka bez niej.
Lena była zirytowana. Spodziewała się, że będzie dla niej miły, w końcu właśnie się pobrali. Rozglądając się po ogromnym budynku, prawie się zgubiła. Nigdy w życiu nie widziała domu tak dużego.
Ściany były pomalowane mieszanką beżu i brązu. Szklane okna były wysokie i eleganckie. W ogrodzie rosło wiele różnych kwiatów. W wielkim garażu stało ponad dziesięć samochodów, a kilka małych domków stanowiło część dużego budynku.
Była oszołomiona, gdy szła w stronę wejścia, podziwiając dom. Już go pokochała. Był dokładnie taki jak jej dom ze snów i miała nadzieję, że później go zwiedzi.
Przy wejściu powitał ją odźwierny i pięciu postawnych mężczyzn w mundurach, których twarze nie wyrażały żadnych emocji. Zauważyli obecność Leny prostym skinieniem głowy i wrócili na swoje wyznaczone miejsca.
Lena przyjrzała się im i szybko wywnioskowała, że to ochroniarze Dariana. Naprawdę mieli posturę ochroniarza. Ale dlaczego byli wszędzie wokół? Czy plotki o mafii były prawdziwe?
Kiedy odwróciła się, by spojrzeć na Dariana, już go nie było. Przypomniała sobie, którą stronę wybrał, gdy wchodził do domu, i ruszyła tym samym korytarzem. Drzwi do foyer otwarły się szeroko przed nią. Weszła, oceniając całe miejsce z rozdziawionymi ustami. To, co widziała na zewnątrz, było niewielkie w porównaniu do tego, co czekało w środku.
Darian z pewnością miał drogi gust – było to widoczne po luksusowo umeblowanej rezydencji. Były trzy salony. Foyer i bar znajdowały się w pierwszym. Lena pokręciła głową, przechodząc przez pokój.
Nawet najmniejszy salon tutaj był o wiele większy niż ich jedyny salon w domu. Drugi znajdował się blisko korytarza, był trochę mniejszy od pierwszego, a trzeci ogromny – większy niż Lena kiedykolwiek wyobrażała sobie salon. Wnętrze pomalowano na beżowo-brązowe barwy, tak jak na zewnątrz. Musiał być fanem tych kolorów.
Różne żyrandole z wielkimi lampami wisiały pod sufitami, a jadalnia była perfekcyjnie umeblowana, by spełniać standardy nowoczesnego domu.
Lena wciąż zwiedzała nowy dom, kiedy do salonu weszła młoda kobieta. Miała na sobie fartuch przewieszony przez szyję i biało-czerwony uniform.
"Dzień dobry, proszę pani." Przywitała Lenę delikatnym uśmiechem.
"Dzień dobry?" Lena odpowiedziała uśmiechem.
"Jestem Tina, pomagam tu w domu. Pani suknia ślubna jest piękna." Uśmiechnęła się ponownie.
"Och, dziękuję. Miło cię poznać, Tino. Jestem Lena, właśnie wyszłam za twojego szefa." powiedziała, wyciągając rękę w stronę Tiny.
"Wszyscy o tym wiemy. Jeśli czegoś pani będzie potrzebować, zawsze można do mnie zawołać, zawsze będę do pani dyspozycji." Tina skinęła głową, delikatnie puszczając dłoń Leny po krótkim uścisku.
Tina była tak wysoka jak Lena, miały też podobną sylwetkę, a jej serdeczna aura od razu sprawiła, że Lena poczuła się jak w domu.
"Bardzo ci dziękuję, Tino. Czy możesz mi pokazać pokój?" Lena zapytała uprzejmie.
"Oczywiście." Tina uśmiechnęła się i zaprowadziła Lenę do sypialni Dariana, po czym wróciła do kuchni.
Nogi Leny zesztywniały, gdy stanęła w progu. Nie była pewna, czy chce tam wejść.
Darian jej nie zauważył. Przyjechała z nim samochodem, a on zostawił ją na zewnątrz.
Marszcząc brwi, zacisnęła pięść. Delikatnie położyła rękę na drzwiach i miała zapukać, gdy te same się otworzyły. Straciła równowagę, prawie wpadając na jego pierś.
"Niezdara" – rzucił, po czym wrócił do sypialni.
"Mogę wejść?" Lena zapytała go.
"Możesz, jeśli chcesz."
Przełknęła ślinę na jego opryskliwą odpowiedź, ale weszła do pokoju. Wszystko w tym domu ją zachwycało, ale nie zamierzała udawać, że nigdy nie widziała takich rzeczy.
"To jest sypialnia, ta, którą będziemy dzielić." – powiedział i wyszedł z pokoju, zanim Lena zdążyła coś powiedzieć.
Szybko się odwróciła, jej cichy głos stał się głośniejszy, gdy mówiła: "Nie znam się tu jeszcze i..." Zagryzła wargi, zabrakło jej słów.
Nie wiedziała, co mu powiedzieć. Chciała tylko, żeby coś do niej powiedział. Porozmawiał z nią i przestał być dla niej niemiły. Nie poczekał, aż zbierze myśli, tylko wyszedł z pokoju.
Lena rzuciła się na ogromne łóżko i westchnęła z irytacją. To był ich pierwszy wspólny dzień, a on już zachowywał się wobec niej chłodno.
Przed nią było jeszcze wiele lat życia. Czy wytrzyma? Przetarła zmęczona włosy i znów wstała.
Darian nie miał już na sobie garnituru ślubnego. Uznała, że pora też zdjąć suknię. Powoli rozpięła suwak i zaczęła ją zdejmować, gdy przypomniała sobie, że nie zamknęła drzwi.
Lena nie była przyzwyczajona do obecności mężczyzny w tym samym pokoju. Szybko pobiegła do drzwi, by je zamknąć. Zdjęła suknię i została w samej bieliźnie.
Podeszła do lustra i spojrzała na siebie – po policzkach spłynęły jej łzy. Poczuła się nagle bardzo samotna. Tak bardzo samotna. I nie była pewna, jak długo to jeszcze potrwa. Chciała, żeby jej najlepsza przyjaciółka była przy niej, by ją pocieszyć, ale to już nie było możliwe.
Usłyszała pukanie do drzwi i zaczęła nerwowo szukać czegoś, czym mogłaby się zakryć. Wtedy uświadomiła sobie, że nie zabrała ze sobą żadnych ubrań. Jej sukienka ślubna była jedyną rzeczą, która należała do niej w tym domu.
Biegała po pokoju spanikowana. Nie mogła z powrotem założyć sukni – już pierwszy raz sprawiło jej to dużo trudu.
Szukała czegoś, ale nic nie znalazła. Nie mogła pozwolić, żeby zobaczył ją w takim stanie.
"Otwórz!" – znów zapukał, ale Lena nie odpowiedziała.
Wciąż rozglądała się za czymś do przykrycia, gdy usłyszała odgłos klucza w zamku. Zamrugała oczami i pobiegła za żaluzje w oknie, chowając się za zasłoną, licząc na to, że jej nie znajdzie.
Darian wszedł i rozejrzał się. Zabrał to, po co przyszedł, i wyszedł, zauważając, że Leny nie ma w sypialni.
Lena obserwowała każdy jego krok przez przezroczystą zasłonę, a on nie miał pojęcia, że się tam schowała.
Gdy nie mógł jej znaleźć, wyszedł z pokoju, a Lena podziękowała w duchu swojemu szczęściu. Chwyciła koc i owinęła się nim.
Przypomniawszy sobie, że Tina ma podobną sylwetkę do niej, i że nie byłoby złym pomysłem poprosić ją o jakieś ubranie, Lena wyszła z pokoju, by poszukać Tiny i poprosić o jakieś rzeczy do ubrania.
Przesuń w górę, aby kontynuować