passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

When My Bully Fell For Me - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

When My Bully Fell For Me

/

Rozdział 4

Rozdział 3

SAVANNAH

Po wczorajszej imprezie nie chciałam wstawać z łóżka, a co dopiero iść do szkoły. Moje oczy były opuchnięte od płaczu, ciało wciąż bolało po tym, jak Blake wyrwał mnie z basenu, jakbym była jakimś zagubionym psem, a moja duma? Cóż, ona utonęła w momencie, gdy zdecydowałam, że skok do wody wszystko naprawi.

Ale opuszczenie szkoły nie wchodziło w grę. Mama zadawałaby pytania, a ja nie miałam energii, by kłamać przekonująco. Więc wyciągnęłam się z łóżka, wrzuciłam na siebie mundurek i ledwo zamieniłam słowo przy śniadaniu.

„Savannah, wszystko w porządku?” zapytała mama, gdy wjeżdżaliśmy na szkolny podjazd.

Wymusiłam uśmiech. „Tak, po prostu jestem zmęczona.”

Spojrzała na mnie tym wzrokiem, który mówił, że nie kupuje tego, ale dała spokój. Pomachałam jej na pożegnanie i wysiadłam.

Gdy tylko postawiłam stopę na terenie szkoły, poczułam ciężar spojrzeń wszystkich wokół. Czułam, jak śledzą mnie oczami jak reflektory.

Czy śmiali się z tego, co zrobiłam wczoraj? Czy myśleli, że jestem zdesperowana? A może mówili o tym, jak Blake mnie uratował?

Skręciło mnie w żołądku. Nie potrzebowałam ich litości. A Blake? Ugh. Sposób, w jaki mnie wyciągnął, jakby był moim właścicielem, a potem powiedział, że nie pasuję tam? To było gorsze niż jakiekolwiek z imion, które nazywał mnie wcześniej.

Muffin. Savvy. Freakshow.

Mógł mnie uratować od utonięcia, jasne, ale uratować mnie od upokorzenia? Tylko pogorszył sytuację.

Ruszyłam w stronę klasy, trzymając głowę nisko. Tuż przed dojściem tam zauważyłam tłum zgromadzony przy tablicy obok biura dyrektora. Od razu zaskoczyło mnie, wyniki testu z fizyki. Pan Lane nigdy nie dawał nam naszych prac osobiście. Zamiast tego, uwielbiał publiczne upokorzenie lub chwałę, przypinając je do tablicy dla wszystkich do wglądu.

Przeskanowałam tłum, i oczywiście, Alyssa tam nie było. Nigdy nie przychodziła, aby sprawdzić swoje wyniki osobiście. Jej poplecznicy zazwyczaj robili brudną robotę.

Grupa lekko się rozstąpiła, a ja wślizgnęłam się przez lukę. W pośpiechu wpadłam na kogoś.

„Uważaj, gdzie idziesz—” zaczęłam, ale urwałam, gdy spojrzałam w górę i zobaczyłam Blake'a.

Stał tak blisko, że czułam zapach jego perfum, czysty, świeży, drogi. Miał swój zwykły, na luzie wygląd: podarte dżinsy, biała koszulka, czarna bluza przewieszona przez ramię jakby mu nie zależało, ale wiedziałam, że mu zależy. Jego włosy były idealnym nieładem, a te przeklęte niebieskie oczy patrzyły prosto na mnie.

Moje gardło zaschło. Cała złość, którą ćwiczyłam w głowie, zniknęła jak dym.

„Zdałaś,” powiedział.

Mrugnęłam. „Co?”

Skinął głową w stronę tablicy. „Dziewięćdziesiąt pięć. To twój wynik. Gratulacje.”

Zajęło mi chwilę, by to zarejestrować. Spojrzałam na tablicę, przescrollowałam listę, i tam było:

Savannah Williams – 95/100.

Uśmiech pojawił się na mojej twarzy, zanim zdążyłam go powstrzymać. Ciężko na to pracowałam. W końcu coś dobrego. Ale ciekawość wzięła górę, i mój wzrok powędrował w górę listy.

Blake Armstrong – 30/100.

Poczułam się winna prawie natychmiast. Nie powinnam była sprawdzać. Szybko się odwróciłam, a on tam był, wciąż stał i patrzył na mnie, z rękoma w kieszeniach, nieodgadnionym wyrazem twarzy.

„Ja nie… Nie spojrzałam na twój wynik,” wyrzuciłam z siebie.

Uniósł brew. „Nic nie powiedziałem.”

„Ale myślałeś o tym.”

Uśmiechnął się krzywo. „Jesteś okropną kłamczuchą, Savvy.”

Moje policzki poczerwieniały. „Nie nazywaj mnie tak.”

Próbowałam go ominąć, ale przesunął się, blokując mi drogę. Zrobiłam krok w prawo, on podążył za mną.

„Serio, nie jestem dziś w nastroju,” warknęłam. „Mam lekcje.”

„Sprawdziłaś mój wynik, Savvy.”

Skrzyżowałam ramiona. „Już powiedziałam, że nie.”

Pochylił się, jego oczy zabłysły. „Ale sprawdziłaś.”

Przepchnęłam się obok niego, odchodząc szybciej niż to konieczne. Po prostu musiałam uciec, zanim zrobię coś głupiego znowu, jak skoczę do kolejnego metaforycznego basenu.

„Savannah.”

Zatrzymałam się.

Jego głos nie był już drażniący, gdy tak mnie nazwał. Brzmiał poważnie. Obróciłam się powoli. „Co?”

Wyglądał na niezręcznego, pocierając tył karku. „Myślałem, że mogłabyś mi pomóc.”

Mrugnęłam. „Przepraszam? Pomóc tobie?” zmarszczyłam brwi w niezrozumieniu.

„Czy mogłabyś być moim korepetytorem z fizyki?”

„Co?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

SAVANNAH

Nie mogłam uwierzyć własnym uszom.

Blake Armstrong, Król Drani, Pan Sarkazmu, Główny Prześladowca w Westlake High, stał przede mną, prosząc mnie, spośród wszystkich ludzi, o korepetycje z fizyki. Moje myśli nie nadążały za tymi słowami. Przez chwilę pomyślałam, że może uderzyłam się w głowę za mocno poprzedniej nocy i teraz mam halucynacje.

Ja. Jego korepetytorka.

Czy to jakiś wymyślny żart? Ukryte kamery? Czy nagrywa to, żeby później zamieścić i śmiać się z przyjaciółmi?

Mrugnęłam kilka razy, próbując odczytać wyraz jego oczu. Nie było w nich ani śladu drwiny, ani przekąsu - tylko coś, co było niepokojąco bliskie... szczerości?

Potrząsnęłam szybko głową. „Żartujesz, prawda?”

Podszedł bliżej, zmniejszając i tak już zbyt małą odległość między nami. „Powinnaś mnie uczyć, naprawdę, Savvy. Jesteś dobra z fizyki. Wszyscy to wiedzą. Muszę ją zaliczyć w tym semestrze, albo mogę zapomnieć o szkole inżynierskiej.”

Znowu to było. Ten przydomek. Savvy. To samo imię, którym mnie nazywał, gdy śmiał się z przyjaciółmi na korytarzu. Tylko tym razem nie brzmiało to drwiąco. Brzmiało... łagodniej.

Mimo to, skrzyżowałam ramiona. „A co sprawia, że myślisz, że chciałabym ci pomóc po tym, jak mnie traktujesz?”

„Bo,” powiedział z półuśmiechem, „uratowałem ci tyłek wczoraj w nocy.”

Otworzyłam usta. „A potem powiedziałeś mi, że jestem niepotrzebna.”

Zaśmiał się. Ten niski, zarozumiały uśmiech, jakby był właścicielem świata. Nienawidziłam, jak bardzo na mnie działał.

„To cię zabolało?” drażnił się, unosząc brew.

Patrzyłam na niego, niepewna, czy go uderzyć, czy znowu się rozpłakać. „Tak, Blake. Płakałam.”

Jego uśmiech zadrżał. Tylko na sekundę. „Ała,” powiedział, drapiąc się po karku. „Przepraszam.”

Nie wiedziałam, czy mówił to serio. Może nie chciałam wierzyć, że mógłby.

Spojrzał na mnie przez dłuższą chwilę, a potem zapytał ponownie: „Więc? Będziesz mnie uczyć?”

Wzięłam głęboki oddech. „Tylko jeśli obiecasz przestać mnie gnębić.”

Znowu się zaśmiał, kręcąc głową. „Wiesz, że nie mogę z tym przestać. To część tego, kim jestem.”

Zmarszczyłam brwi. „Na serio? To jest twoja wymówka?”

„Dokuczanie ci daje mi radość, Savannah. Ale nikomu innemu na to nie pozwalam. To co innego.”

Prychnęłam. „Po co w takim razie ratowałeś mnie wczoraj w nocy? Powinieneś był pozwolić mi to zrobić. Może w końcu byś się pośmiał.”

Zrobił krok jeszcze bliżej. Zbyt blisko. Moje serce waliło jak oszalałe. „Nie lubię patrzeć, jak inni ci dokuczają. To moja rzecz. Tylko ja mogę się z tobą droczyć.”

Zabrakło mi tchu.

Czy to miało mi poprawić humor?

Jego spojrzenie nie uciekało. „Będziesz mnie uczyć, czy nie? Poproś o coś w zamian, jeśli to ma ci pomóc. Pieniądze? Mogę zapłacić.”

Potrząsnęłam szybko głową, słowa ugrzęzły mi w gardle. Nie byłam pewna, czy to jego bliskość, czy nagły dziwny zwrot moich uczuć, ale czułam, że zaraz wybuchnę.

Kiedyś miałam na Blake'a zadurzenie. Głupie, szeroko otwarte, dziecinne zadurzenie, które umarło okrutną śmiercią w momencie, gdy rzucił we mnie pierwszą obelgę w pierwszym miesiącu mojego pobytu tutaj. Teraz nie wiedziałam, co czuję.

„Savannah,” powiedział, patrząc na swój zegarek. „Zajęcia zaczynają się za pięć minut. Czy zamierzasz mi odpowiedzieć, czy nie?”

Otworzyłam usta, ale nic nie wyszło.

„Czego chcesz w zamian?” zapytał.

„Matematyka,” wypaliłam.

Zmarszczył brwi. „Co?”

„Jestem beznadziejna z matematyki. Będę cię uczyć fizyki, jeśli ty będziesz mnie uczyć matematyki.”

Na jego ustach pojawił się wolny uśmiech. „Interesujące.” Następnie, z irytująco rozbawionym błyskiem w oczach, dodał: „Co z pływaniem? Słyszałem, że i w tym jesteś beznadziejna.”

Zesztywniałam, zastanawiając się, skąd to wie. Już samo to słowo sprawiało, że przechodziły mnie ciarki.

Nie zawsze tak było. Kiedyś chciałam się nauczyć. Aż do prób pływackich w pierwszym roku, kiedy wszyscy się śmiali, gdy poślizgnęłam się i wpadłam do basenu w dresie. Od tamtej pory unikałam basenów jak zarazy.

Ale teraz...

Spojrzałam na niego. „Jesteś kapitanem. Możesz mnie nauczyć?”

Wzruszył ramionami, jakby to było nic. „Jasne. Mam czas.”

Patrzyłam na niego przez dłuższą chwilę. „Dlaczego to robisz?”

Nie odpowiedział od razu. Jego oczy przeszukiwały moje, jakby próbował znaleźć odpowiedź sam. „Bo... może ci to jestem winien. Robimy to, czy nie?”

„Umowa,” powiedziałam cicho, niepewna, czy właśnie nie popełniłam ogromnego błędu.

Uśmiechnął się. „Idealnie. Zaczynamy dzisiaj po szkole. Spotkaj się ze mną przy basenie po szkole. Nie spóźnij się, Savvy.”

A potem odszedł, tak po prostu. Jakby nie właśnie przewrócił mój świat do góry nogami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

SAVANNAH

"Załóż swój kombinezon," powiedział Blake z uśmieszkiem igrającym na kącikach jego ust. Stał wysoki obok basenu, z rękami skrzyżowanymi, a w jego oczach błyszczało rozbawienie, jakby czekał, aż zrobię z siebie głupka.

Rozejrzałam się po prawie pustym krytym basenie, nagle bardzo świadoma swojego otoczenia. Brak dziewczęcej przebieralni w zasięgu wzroku. Oczywiście. Dlaczego poszłam za nim tutaj, nie przemyślawszy tego wcześniej?

"Gdzie mam się przebrać?" zapytałam niepewnie, ściskając mocno w dłoni swój kombinezon.

Podniósł brew. "Co masz na myśli?"

"Nie ma tu przebieralni dla dziewcząt. To jest męska część obiektu, Blake. Nie mogę tam po prostu wejść."

Zaśmiał się, jakby to była zwykła niedogodność. "Ach, racja. No cóż, mogłabyś wrócić przez kampus do głównej szatni... ale zajęcia zaczynają się za czterdzieści minut."

Dzisiejsza lekcja pływania była w czasie przerwy obiadowej. Chciał, żebyśmy po szkole wykorzystali czas na jego korepetycje z fizyki.

Rzuciłam mu długie, niezadowolone spojrzenie. "Bardzo śmieszne."

Wzruszył ramionami, po czym odwrócił się do mnie plecami bez słowa. "Przebierz się tutaj. Nie będę patrzył. Obiecuję."

"Nie ufam ci," powiedziałam płasko, zwężając oczy. Ten uśmieszek nigdy wcześniej nie oznaczał niczego dobrego.

"Sprawiedliwe," odpowiedział przez ramię. "Ale przecież uratowałem cię tamtej nocy, prawda? To musi mi zyskać chociaż odrobinę zaufania."

Nie mylił się. Tamta noc wciąż żyła w mojej pamięci bezczynszowo. Jak mnie wyciągnął z tłumu i jak mnie chronił, jakby naprawdę—nie. Nie, nie zamierzałam tam wracać.

Odwróciłam się do niego plecami, upewniając się, że jestem kilka stóp od niego, zanim szybko wyszłam z ubrań i weszłam w ciasny, granatowy kombinezon. Moje serce waliło cały czas, połowicznie oczekując, że zerknie. Ale nie zrobił tego ani razu.

"Gotowe," powiedziałam szybko, przeciągając kucyk przez tył kombinezonu.

"Zajęło ci to wieczność," zażartował, odwracając się i zdejmując koszulę jednym płynnym ruchem.

Zabrakło mi tchu.

Och.

Wiem, że pływał zawodowo, ale wiedzieć i widzieć to dwie różne rzeczy. Jego ramiona były szerokie, ręce smukłe i umięśnione. Bez wstydu wyszedł ze spodni i wskoczył w spodenki do pływania, całkowicie niewzruszony. Tymczasem czułam, jak moja twarz niemal zapala się ogniem.

"Gotowa?"

Kiwnęłam głową zbyt szybko. "T-tak. Gotowa."

"W porządku więc. Zacznijmy od podstaw."

Podprowadził mnie do krawędzi basenu i ukląkł obok mnie.

"Pływanie to kwestia kontroli," powiedział. "Nie tylko ciała, ale i oddechu. To rytm. Jak taniec, ale z realną szansą na utonięcie, jeśli coś schrzanisz."

"Pocieszające," wymamrotałam.

Zaśmiał się. "Spokojnie, nie pozwolę ci utonąć. Teraz, połóż się na brzuchu."

"Co?"

"Na ziemi. Po prostu to zrób."

Westchnęłam i zrobiłam, co kazał, kładąc się płasko na chłodnej, kaflowanej podłodze. Przykucnął obok mnie i zademonstrował prawidłowe ruchy rąk, delikatnie prowadząc moje dłonie.

"Twoje ramiona powinny poruszać się tak—płynnie, jakbyś rzeźbiła koło w wodzie. I trzymaj palce razem."

"Tak?" skopiowałam go, rękami zataczając kręgi na zewnątrz.

"Wystarczająco dobrze. Resztę poprawimy w basenie."

Gdy tylko zanurzyłam palce w wodzie, przeszedł mnie dreszcz.

"Jest zimno!"

"To basen, a nie jacuzzi."

Spojrzałam na niego gniewnie, ale wzięłam głęboki oddech i zanurzyłam się. Woda otuliła moje nogi jak lodowata rękawica. Moje serce zaczęło bić szybciej.

"Dobrze," powiedziałam. "I co teraz?"

"Zacznij od wiosłowania. Po prostu płyń i kop nogami. Utrzymuj ciało w relaksacji."

Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Ale zamiast płynnych kopnięć, moje kończyny miotały się jak spanikowana ośmiornica. Moje ramiona uderzały w powierzchnię, rozpryskując wodę wszędzie. Blake wybuchnął śmiechem.

"Wyglądasz, jakbyś próbowała walczyć z basenem!"

"Powiedziałeś, żeby wiosłować!"

"Nie jakby cię rażono prądem!"

Doczołgałam się do krawędzi, woda kapała z mojej twarzy. "Jesteś taki irytujący."

Wyciągnął rękę, by pomóc mi wyjść. "Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać."

Zignorowałam jego rękę i wyszłam sama.

"Dobrze," powiedział, wycierając łzy śmiechu z oczu. "Teraz rzeczywiście cię nauczę."

Tym razem jego instrukcje były jasne i cały czas był obok mnie. Poprawiał moje nogi, gdy kopałam źle, korygował ruchy rąk i przypominał, by oddychać równomiernie.

Po pół godzinie wysiłku coś zaskoczyło. Moje ruchy zsynchronizowały się i już nie miotałam się. Pływałam.

"Robisz to, Savvy!" krzyknął, utrzymując tempo obok mnie.

Uśmiechnęłam się od ucha do ucha, a potem przypadkowo połknęłam łyk wody i zakrztusiłam się na bok.

"Dobrze, prawie to robisz," poprawił z uśmiechem.

Popłynęliśmy kilka kolejnych długości basenu, powoli, obok siebie. Kiedy zaczęłam się męczyć, zasygnalizował, byśmy zatrzymali się w pobliżu środka basenu.

"Zaskoczyłaś mnie," powiedział.

"Dlaczego? Bo nie utonęłam?"

"Nie. Bo faktycznie słuchałaś."

"Wow. Naprawdę nie masz do mnie zaufania, co?"

"To nieprawda," powiedział, zbliżając się dryfem. "Po prostu nie myślałem, że będziesz tak zdeterminowana."

Jego ton się zmienił. Żadnych żartów. Tylko... miękka szczerość. Zaskoczyła mnie.

"Cóż," wymamrotałam, nagle nieśmiała. "Chcę się nauczyć."

Nie powiedział nic przez chwilę, po prostu się na mnie patrzył. Potem, powoli, jego ręce przeniosły się na moją talię, by pomóc mi się ustabilizować.

Zamarłam.

Każdy nerw w moim ciele rozbłysnął. Czułam, jak jego palce lekko mnie chwytają pod wodą.

"Spokojnie," powiedział cicho. "Znowu jesteś spięta."

"To twoja wina," wypaliłam.

"Och?"

"Ciągle... to robisz."

"Co robię?"

"Patrzysz na mnie w ten sposób."

Znowu się uśmiechnął, ale jego oczy nie opuściły moich. Potem, powoli, jego wzrok przesunął się w dół, najpierw na moją talię, gdzie były jego ręce, potem na moje nogi, i w końcu z powrotem na moją twarz.

"Nieźle," wymamrotał pod nosem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

When My Bully Fell For Me

When My Bully Fell For Me

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa