Budzę się wśród gwałtownego bólu—czyjaś dłoń uderza mnie w twarz z taką siłą, że rozcina mi wargę.
Metaliczny smak krwi zalewa mi usta, gdy otwieram oczy i widzę Lię pochyloną nade mną, z twarzą wykrzywioną wściekłością. „A więc tu jesteś, ty pieprzona dziwko.”
Gościnny domek powoli nabiera ostrości. Poranne światło sączy się przez zakurzone okna, oświetlając całą beznadziejność tej sytuacji. W pokoju śmierdzi seksem, feromonami i złymi decyzjami—święta trójca mojego obecnego kataklizmu.
Moje nagie ciało to mapa grzechów minionej nocy.
Ślady zębów, siniaki, zadrapania, odciski palców—każdy z nich pulsuje bólem, gdy dociera do mnie świadomość. Małe pamiątki od braci Fenris, które wzrok mojej siostry kataloguje z naukową precyzją.
Jej furia rośnie z każdą kolejną odkrytą raną, z każdym widocznym śladem na mojej skórze.
„Przyszłam szukać mojej zbiegłej siostry,” mówi głosem miękkim jak śmierć, „a znajduję cię, świeżo przeleciałą, w naszym gościnnym domku. Ten pokój śmierdzi twoją obrzydliwą rują i—”
Zatrzymuje się. Wciąga głębiej powietrze. Na jej twarzy pojawia się zamieszanie i kalkulacja.
„Kto to był?” Pytanie jest ostre jak nóż. „Który członek watahy był na tyle zdesperowany, żeby dosiąść bezwilczej suki? Wczoraj w nocy dom był pełen.”
Dosiąść. Jakby chodziło o bydło.
Klasyczna Lia.
Próbuję się podnieść, szukając resztek godności, które ulotniły się gdzieś pomiędzy drugim orgazmem Kierana a trzecim Lysandra, ale ona już wplata palce w moje włosy. Szarpnięcie jest brutalne, wyćwiczone—doskonaliła ten ruch od dzieciństwa.
„Lia, poczekaj—!”
Ale „czekanie” nie istnieje w słowniku Lii Turner. Ściąga mnie z łóżka, ledwo chwytam prześcieradło, zanim ciągnie mnie do drzwi jakbym była główną atrakcją dnia śmieci.
Na zewnątrz. Półnaga. W jasny, pieprzony dzień.
Poranne powietrze uderza w miejsca, które nigdy nie powinny widzieć słońca, a ja zataczam się przez trawnik, ściskając prześcieradło, które absolutnie nic nie robi dla mojej resztki godności.
Każdy członek watahy może wyglądać przez okno i dostać darmowe widowisko: córka bez wilka w swoim marszu hańby.
Wciąga mnie tylnymi drzwiami prosto do gabinetu ojca, gdzie oboje rodzice piją kawę.
Rodzice zamierają z filiżanką w połowie drogi do ust. Twarz mamy z idealnej przedmiejskiej zmienia się w morderczą w 0,3 sekundy. Tata patrzy na mnie z takim obrzydzeniem, jakie zwykle rezerwuje się na widok robaków w jedzeniu.
A Lia? Promienieje satysfakcją wrednej dziewczyny, która właśnie wrzuciła czyjąś nagość do sieci.
„Oddała się jak zwykła dziwka,” oznajmia Lia. „Znalazłam ją w domku gościnnym, śmierdzącą rują i spermą.”
Cisza, która nastaje, mogłaby udusić całą wioskę.
Wtedy mama uderza. Jeszcze chwilę temu była po drugiej stronie pokoju, teraz jej francuski manicure zaciska się na moim gardle, paznokcie przecinają skórę z chirurgiczną precyzją.
„Ty głupia mała suko.” Jej oddech pachnie importowaną kawą i nienawiścią. „On płacił dobre pieniądze za twoje dziewictwo!”
Aha. Ten zaaranżowany ślub z najmłodszym synem Bety Garretta Stone’a—genetycznym przegrywem, który zgodził się na bezwilczą partnerkę. Zapomniałam, że dosłownie byłam sprzedawana jak towar na wyprzedaży.
Zabawne, jak noc z dwoma Alfami sprawia, że zapominasz, że jesteś towarem.
„Czy ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłaś?” Głos ojca jest zimny, kontrolowany, co jest w jakiś sposób gorsze niż przemoc matki. „Garrett był naszym biletem do wewnętrznego kręgu Bety. Wreszcie miałaś być użyteczna!”
Wreszcie miałaś być użyteczna.
Oto rodzinne motto Turnerów względem najmłodszej córki.
„Przepraszam…” wyduszam, choć te słowa smakują jak popiół.
Nawet jeśli nie przepraszam. Nie tak naprawdę. Nie za wczoraj. Tylko za to, że mnie nakryli.
„Przepraszasz?” Uścisk mamy się wzmaga. „Przepraszasz? Ten kontrakt był wart pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Pięćdziesiąt tysięcy za twoje bezwartościowe dziewictwo, a ty wyrzuciłaś je na byle którego członka watahy!”
Gdyby tylko wiedziała. Gdyby wiedziała, że to jej ukochany chłopak Lii i jego brat, prawdziwi dziedzice Alfy… Jej głowa eksplodowałaby jak jajko w mikrofalówce.
Ta myśl sprawia, że mam ochotę histerycznie się roześmiać. Co byłoby teraz spektakularnie złym pomysłem i pewnie skończyłoby się dla mnie śmiercią na tym perskim dywanie.
„Kto to był?” żąda Lia. „Chcę nazwisko.”
„Ja nie—” zaczynam, ale mama szarpie mną tak mocno, że aż zgrzytają mi zęby.
„Nie kłam. Czujemy go na tobie. Właściwie kilka zapachów…” Jej oczy mrużą się, bada mnie z klinicznym dystansem należnym eksperymentowi naukowemu. „Ilu ich było?”
Moje milczenie wystarcza za odpowiedź.
„Kilku?” Głos ojca staje się niebezpieczny. „Pozwoliłaś kilku członkom watahy…”
„To nie tak…” próbuję wyjaśnić, ale jaka jest tu w ogóle wersja wydarzeń?
Że spędziłam ruję z dwoma dziedzicami Alfy, którzy przez dwa lata zamieniali moje życie w piekło? Że moje ciało wybrało ich, mimo że rozum krzyczał co innego?
Tak, to na pewno by się dobrze sprzedało.
Lia przygląda mi się teraz z laserową uwagą, jej oczy śledzą każdy ślad jakby czytała miejsce zbrodni. Ślad zębów na obojczyku. Siniak na gardle. Jeśli przyjrzy się bliżej, rozpozna wzór zębów Kierana? Sposób, w jaki ściska Lysander?
„Ślub miał być za trzy miesiące,” mówi mama, jej głos cichnie do czegoś śmiertelnie groźnego. „Syn Garretta miał przymknąć oko na twoją wadę za odpowiednią cenę. Ale jeśli jesteś w ciąży…”
To słowo spada jak bomba. W ciąży.
Ta możliwość nie przyszła mi do głowy w zamglonym upale ruji. Ale teraz uderza z brutalną jasnością. Bez zabezpieczenia, dwóch Alf, ruja trwająca do świtu, biologia, której nie obchodzi konsekwencje.
O kurwa…
„Jeśli byłaś na tyle głupia, by zajść…” Paznokcie mamy wbijają się głębiej, „wydrę z twojego bezwartościowego łona każdego bękarta, zanim zdąży zaczerpnąć pierwszy oddech.”
Ona mówi poważnie. To nie groźba, to obietnica.
Weszłaby we mnie i wyrwała życie, które tam rośnie, bez mrugnięcia okiem, pewnie sprawdzając przy tym stan paznokci.
„Syn Bety może jeszcze cię weźmie, jeśli to załatwimy po cichu,” mówi ojciec, jakbyśmy nie rozmawiali o moim ciele, moim życiu, moim potencjalnym dziecku. „Zabierzemy cię do lekarza watahy i upewnimy się, że niczego nie nosisz. Doprowadzimy cię do porządku.”
„Naprawimy,” dodaje Lia z jadowitą słodyczą. „Zrobimy z ciebie coś, na co da się patrzeć.”
Ręka mamy wreszcie puszcza moje gardło i łapię powietrze, opadając na ścianę. Pokój wiruje, gdy tlen wraca do mózgu, a rzeczywistość sytuacji krystalizuje się z brutalną jasnością.
Zaciągną mnie do lekarza watahy. Upewnią się, że nie jestem w ciąży. A jeśli jestem? Groźba mamy dźwięczy mi w głowie.
Wydrę z twojego bezwartościowego łona każdego bękarta, zanim zdąży zaczerpnąć pierwszy oddech.
„Idź do pokoju,” rozkazuje ojciec. „Umyj się. Pogadamy, jak ustalimy, jak to odkręcić.”
Odwracam się, ściskając prześcieradło wokół siebie, gdy głos Lii mnie zatrzymuje.
„Wiesz, co jest zabawne?” Brzmi niemal zamyślona. „Kieran wyszedł z imprezy wcześnie wczoraj. I Lysander też zniknął, skoro o tym myślę.”
W żyłach zamarza mi krew.
„Obaj narzekali, że potrzebują powietrza.” Jej oczy wbijają się w moje. „Ciekawy zbieg okoliczności, nie uważasz?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Dwa miesiące później *
Festiwal Pełni Żniw zamienił nasz teren watahy w spełnienie mokrego snu Pinteresta—lampki choinkowe, jedwabne obrusy, tyle szampana, że można by utopić drużynę futbolową. Bogaci wilkołacy popisujący się pieniędzmi jakby to był sport wyczynowy.
A ja tutaj, podaję drinki trzęsącymi się rękami, podczas gdy mój żołądek wszczyna brutalną rebelię przeciwko zapachowi wina.
Od dwóch tygodni jestem intymnie zaznajomiona z każdą toaletą w tym domu. Taki rodzaj choroby, przy którym targujesz się z bogami, w których nie wierzysz, obiecując wszystko, byleby tylko to się skończyło.
Pewnie to po prostu stres, albo może ta grypa żołądkowa, co krąży po okolicy, albo moja zwykła przedmiesiączkowa mdłość, która czasem uderza mocniej. W każdym razie irytujące i wyczerpujące.
Przemierzam korytarze pomiędzy grupkami elit watahy, które patrzą na mnie jak na mebel z pulsem. Bycie rodzinnym rozczarowaniem ma swoje plusy—niewidzialność na wydarzeniach, gdzie zauważenie mogłoby się skończyć koniecznością rozmowy.
Mama i tata strategicznie skierowali mnie do roli kelnerki, z daleka od każdego ważnego, kto mógłby sobie przypomnieć, że mają drugą córkę i zadać niewygodne pytania.
Lia króluje przy scenie w jakimś designerskim potworze, który kosztował naszych rodziców więcej niż jej samochód, obracając się w tłumie z wyćwiczoną energią „przyszłej Luny”.
Ha, jakby.
Prowadzi wojnę psychologiczną od tamtego poranka dwa miesiące temu. Rzuca aluzje, grozi zawoalowanymi słowami, ale nigdy nie pociąga za spust.
Pewnie czerpie z tej władzy większą przyjemność niż z samego ujawnienia sekretu.
Alfa Magnus wchodzi na scenę, a jego synowie stoją przy nim. Serce robi mi ten głupi numer, że po prostu przestaje bić, kompletnie.
Bo Kieran i Lysander stoją tam w swoich oficjalnych strojach watahy, wyglądając jak każde moje fantazje i koszmary z ostatnich dwóch miesięcy, zebrane w jedno niszczycielskie opakowanie.
Żaden z nich nie odezwał się do mnie od tamtej nocy.
Ani słowa, ani spojrzenia. Nic.
Alfa Magnus wznosi kieliszek, a tłum cichnie. „Dziś wieczorem,” ogłasza tym swoim głosem, który sprawia, że wszyscy milką i słuchają, „świętujemy przyszłość naszej watahy.”
O nie. Proszę, niech to nie będzie to, o czym myślę…
„I sprawia mi ogromną przyjemność ogłosić zaręczyny mojego najstarszego syna, Kierana, z Lią Turner.”
Taca wypada mi z rąk. Pięćset dolarów kryształów rozbija się na marmurze w symfonii mojego kompletnego załamania nerwowego. Każda głowa obraca się w stronę niezdarnej kelnerki, która właśnie zapewniła wieczorowi główną atrakcję.
Ale nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Nie jestem w stanie przetworzyć niczego poza obrazem Lii płynącej w stronę Kierana, jakby właśnie wygrała nadprzyrodzoną loterię, obejmując go za ramię.
Pierścionek zaręczynowy łapie światło—ogromny rubin otoczony diamentami, taki, który krzyczy „własność” w kilku językach naraz. Prezentuje go jak trofeum, podczas gdy Kieran stoi tam w swojej perfekcyjnej masce dziedzica Alfy, odmawiając spojrzenia w moim kierunku.
Potem ona go całuje. Z językiem, na pełnej dominacji, publiczne oznaczenie terytorium, które równie dobrze mogłoby być jej obsikaniem go jak psa.
Każda rozpaczliwa, złudna nadzieja, którą pielęgnowałam, umiera tam, obok szampańskiej masakry. Tłum wybucha gratulacjami, które brzmią jak biały szum z innego wymiaru.
Wycofuję się, krusząc kryształy pod butami, z ręką przyciśniętą do ust, gdy mój żołądek urządza pełny bunt.
Uciekam. Mijam luksusowe łazienki, przez korytarz serwisowy, prosto do łazienki dla personelu, gdzie żaden ważny człowiek nie pokazałby się nawet martwy. Ledwo zdążam, zanim moje ciało postanawia ewakuować wszystko, co zjadłam od urodzenia. Łapię oddech i próbuję nie wybuchnąć płaczem.
Kiedy w końcu przestaje, siedzę na podłodze jak kadr z miejsca zbrodni. Moja ręka wędruje na brzuch bez udziału świadomości, a straszne zrozumienie przebija się przez zaprzeczenie, którego kurczowo się trzymałam przez dwa tygodnie.
To nie stres. To nie grypa żołądkowa. To nie moja zwykła przedmiesiączkowa mdłość.
Nie miałam okresu. Od…
Przed rują. Dwa miesiące temu.
O kurwa. Kurwa. Kurwa. Kurwa mać!
Podnoszę się, ochlapuję wodą twarz, która zrobiła się trupioblada, i wpatruję się w swoje odbicie. Ta sama katastrofa człowieka, tylko chyba plus jeden.
Ta myśl wywołuje kolejną falę paniki, którą ledwo udaje mi się przełknąć.
Zabieram swoje rzeczy i zmykam. Czterdziestopięciominutowa jazda do najbliższego miasta poza terytorium watahy wydaje się podróżą na własną egzekucję. Każdy kilometr to kolejna szansa, by zawrócić, udawać, trwać w zaprzeczeniu choć trochę dłużej.
Całodobowa apteka jest zbyt jasna, zbyt czysta, a testy ciążowe stoją tuż obok prezerwatyw i lubrykantu w jakimś kosmicznym żarcie o zamykaniu stajni po ucieczce konia.
Kasjerka nawet nie podnosi wzroku. Pewnie widziała gorsze rzeczy o 23:00 w sobotę.
Łazienka bistro dwie przecznice dalej staje się moją konfesjonałem. Trzy testy, trzy różne sposoby na powiedzenie „masz przejebane”. Siedzę na klapie sedesu, patrząc jak plastikowe patyczki decydują o mojej przyszłości, podczas gdy moje serce próbuje wyrwać się przez żebra.
Potem siedzę na zamkniętej klapie i patrzę na dwie różowe kreski na pierwszym teście. Plus na drugim. Elektroniczny trwa dłużej, klepsydra miga kpiąco, gdy liczę oddechy i próbuję nie zemdleć.
Potem „Ciąża” brutalnymi, cyfrowymi literami.
Przerażenie przynosi taką jasność umysłu, jakiej doznaje się tylko podczas bliskiego spotkania ze śmiercią.
Jestem w ciąży z dzieckiem Kierana albo Lysandra. Kieran właśnie zaręczył się z moją siostrą, Lysander mnie ignoruje. A obietnica mamy sprzed dwóch miesięcy odtwarza się w mojej głowie: ‚Wyrwę ci to sama.’
Mówiła poważnie. Spełnią tę groźbę w chwili, gdy się dowiedzą.
A jeśli ktoś odkryje, że dziecko jest dziedzicem Alfy? I mnie, i dziecko wymażą. Cicho, sprawnie, taka watażkowa tajemnica, która grzebie się razem z ciałami.
Droga do domu staje się planem ucieczki. Sporządzam w myślach listę: gotówka schowana przez lata fantazji o ucieczce, fałszywy dowód z czasów buntu w drugiej klasie liceum, plecak gotowy od szesnastego roku życia, bo zawsze wiedziałam, że ten dzień nadejdzie.
Tylko nie w ten sposób.
Mój umysł analizuje logistykę, podczas gdy ręce drżą mi na kierownicy: gdzie uciec, jak zniknąć, jak przetrwać samotnie i ciężarna, bez watahy i wsparcia.
Dom jest ciemny, gdy wchodzę przez okno o północy. Wszyscy wciąż na festiwalu, świętują zaręczyny Kierana i Lii, pewnie wznoszą toasty za przyszłą Lunę, podczas gdy ja pakuję ubrania i dokumenty do plecaka.
Jeden plecak. Jedna szansa. Jedna kompletnie pojebana sytuacja, która nagle jest moją rzeczywistością.
Groźba mamy dźwięczy w moich uszach, gdy wyskakuję z powrotem przez okno: ‚Zanim zaczerpnie pierwszy oddech.’
Nie pozwolę na to. Nie tej istocie. Nie za mojej kadencji.
Las pochłania mnie w całości—drzewa, które od zawsze wyznaczały teren watahy, patrzą na wilkołaczą córkę bez wilka, uciekającą z dzieckiem Alfy w brzuchu. Tam, za mną, festiwal trwa, pewnie jeszcze nawet nie zauważyli, że kelnerka zniknęła.
Nie zorientują się, że mnie nie ma, aż do rana. Do tego czasu będę już duchem, wspomnieniem, żenującą rodzinną wzmianką, o której w końcu przestaną mówić.
Moja ręka odnajduje brzuch, gdy wbiegam głębiej w ciemność. „Tylko ty i ja, mały. Mam nadzieję, że odziedziczyłeś ich siłę, a nie moje fatalne decyzje życiowe.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
*Teraźniejszość*
Deszcz Seattle atakuje okna korporacyjnego monstrum Fenris Law Group, jakby był osobiście obrażony istnieniem tego budynku.
Osiem lat samotnego macierzyństwa i wyrywania pazurami drogi przez studia prawnicze zmieniło mnie z rozbitej dziewiętnastolatki w prawniczkę o stalowym kręgosłupie, która naprawia problemy bogatych ludzi.
Dziewczyna, która biegła przez las w ciąży i przerażona, już nie istnieje. Zastąpiła ją kobieta, która negocjuje przejęcia korporacyjne i nie drży na widok rozgrywek w sali zarządu.
Tylko że zaraz mam wejść na spotkanie z dwoma mężczyznami, którzy mogliby jednym słowem rozmontować wszystko, co zbudowałam.
Wspomnienie uderza bez pozwolenia. Siedemnaście godzin porodu w szpitalu charytatywnym w Portland, sama, poza moją ludzką przyjaciółką Rosalie, która trzymała mnie za rękę, gdy krzyczałam.
Orion był pierwszy. Jedno spojrzenie w te burzowo-szare oczy i miniaturowa wersja kości Kieran’a, a już wiedziałam, że jestem kompletnie, absolutnie w dupie. Potem Luna—cichsza, ale już oceniająca wszystkich z intensywnością Lysandera.
Phoenix ostatnia, tak mała, że pielęgniarki krążyły wokół. Ale jej uścisk? Czysta alfa-siła, której żadne noworodek nie powinno posiadać.
Jedna ruja. Dwóch Alf. Troje dzieci.
Formularz aktu urodzenia był moim pierwszym prawdziwym wyborem jako matki. Długopis zawisł nad trzema identycznymi liniami: Imię ojca.
Mogłam wpisać Kieran Fenris, Lysander Fenris. Pozwolić systemowi połączyć moje dzieci z ich ojcami, a prawnicy watahy znaleźliby nas w kilka godzin.
Albo mogłam napisać to, co zapewnia im bezpieczeństwo. "Nieznany." Trzy razy. Trzy kłamstwa, które stały się prawdą. Potem nastąpiło osiem lat absolutnego chaosu.
Trzy prace podczas wieczorowych studiów prawniczych, plamy po mleku modyfikowanym na moim jedynym garniturze, płacz w bibliotece prawniczej o drugiej w nocy, gdy Rosalie wciskała mi batony proteinowe i przypominała, dlaczego nie mogę po prostu się poddać i umrzeć.
Osiem lat koszmarów, w których dłonie Kierana były delikatne. W których uwaga Lysandera nie była grą umysłową.
Sny, które topiłam w winie i pracy, aż moje ciało zapomniało ich zapachów. Prawie.
Przejęcie nastąpiło tak szybko, że nasza mała kancelaria nie zdążyła się nawet bronić. Fenris Law Group połknęła nas w całości, wszystkim pracownikom "zdecydowanie zalecano" przeniesienie do Seattle albo utratę odprawy.
Potrzebuję tej pracy desperacko. Aparat na zęby Oriona kosztuje więcej niż rata za samochód. Program dla uzdolnionych Luny uważa, że sram pieniędzmi. "Specjalista od interwencji behawioralnych" Phoenix pobiera stawki, które powinny być nielegalne.
Więc jestem tutaj. Wchodzę do jaskini wilka, bo moje dzieci potrzebują jedzenia, dachu nad głową i całej tej podstawowej egzystencji.
Winda się wznosi, a moje ciało wie, zanim mózg nadąży. Każdy instynkt wrzeszczy 'niebezpieczeństwo, niebezpieczeństwo, przerwij misję', gdy znajome zapachy uderzają przez wentylację.
Cedr i dym. Sosna i deszcz. Mieszają się w sposób, który sprawia, że nogi uginają mi się nawet po ośmiu latach. Jakbym znów miała dziewiętnaście lat i była kompletnie w dupie.
Nie. Absolutnie nie. Nie robimy tego. Ciało, przysięgam bogini—
Sekretarka jest na szczęście człowiekiem. Uśmiecha się z zawodowym ciepłem, prowadząc mnie korytarzem ze szkła i stali ku ogromnym dębowym drzwiom.
"Współprezesi nalegają, by osobiście poznawać każdego nowego starszego współpracownika. Standardowy protokół integracyjny."
Jasne. Standardowy protokół.
Nie ma to nic wspólnego z tym, że mój plik pracownika zapewne wywołał alert w jakimś algorytmie, wskazując kobietę, która osiem lat temu pojawiła się w Portland z podejrzanie ubogą przeszłością.
Gdy otwiera drzwi, słyszę, jak wszechświat się śmieje.
Kieran stoi przy oknach od podłogi do sufitu, szerszy teraz i kurwa, osiem lat zamieniło go z okrutnego pięknego chłopca w coś, co powinno mieć ostrzeżenie.
Sto dziewięćdziesiąt dwa centymetry wyrzeźbionych mięśni w garniturze Toma Forda. Jego ciemne włosy są teraz krótsze, korporacyjnie akceptowalne, ale wciąż na tyle gęste, by moje palce świerzbiły z pamięci mięśniowej, którą z całych sił ignoruję.
Te burzowo-szare oczy są ostrzejsze, zimniejsze. Jakby latami doskonalił sztukę rozszarpywania ludzi samym spojrzeniem.
Lysander opiera się o biurko, a oczywiście wygląda jak wcielenie grzechu skrzyżowane z okładką Wall Street Journal. Gdzie Kieran to lód, Lysander jest ogniem—złota skóra, miodowo-brązowe włosy artystycznie potargane w stylu "spędziłem czterdzieści minut, by wyglądało to na przypadek".
Jest nieco szczuplejszy od brata, ale każdy centymetr jego ciała to drapieżna gracja, jak pantera w trzyczęściowym garniturze. Te szare oczy robią to, co zwykle—śledzą każdy mój ruch, jakbym była ofiarą, a on kalkulował dokładny moment skoku.
Zuchwały uśmiech, który pamiętam, został dopracowany w coś, co pewnie sprawia, że młodsi partnerzy sikają w spodnie—jednocześnie czarujące i przerażające.
Obaj patrzą na mnie, jakbym była duchem.
Rozpoznanie uderza jak podwójny piorun, bo bogini mnie nienawidzi. Kieran dosłownie miażdży kubek z kawą w dłoni—wszędzie odłamki ceramiki, gdy jego dłoń zamyka się w pięść, która mogłaby kruszyć diamenty.
Lysander nieruchomieje, każdy mięsień napina się jak u drapieżnika, który właśnie wypatrzył kolację. Jego oczy robią się całkiem czarne i nagle mam znów dziewiętnaście lat, przyciśnięta do drzwi domku dla gości.
Cholera. Kurwa. Kurwa mać, kurwa.
Zapach mojego strachu musi być przytłaczający. Zmuszam się, by nie uciekać. Zmuszam się, by zostać na tych obcasach, które kosztowały mnie tygodniowy budżet na jedzenie, ściskając teczkę jak tarczę.
Bo moje dzieci mnie potrzebują i nie mogę sobie pozwolić na ucieczkę. Już nie.
"Pani Turner." Głos Kierana mógłby zmrozić piekło. Chociaż jego oczy płoną czymś, co sprawia, że mój odruch ucieczki wrzeszczy jeszcze głośniej. "Czekaliśmy na panią."
Posesyjny podtekst w "czekaliśmy" sprawia, że prostuję się jak struna.
Śmiech Lysandera to żyletki i złamane obietnice. Nic wspólnego z łagodnym drażnieniem tamtej nocy, która oczywiście się nie wydarzyła i o której nie rozmawiamy.
"Uciekająca bezwilcza wreszcie wraca." Odpiera się od biurka z drapieżną gracją, która powinna być zakazana w biurze. "Powiedz, Thalio—gdzie dokładnie ukrywałaś się przez osiem lat?"
"Portland." Mój głos brzmi spokojnie, profesjonalnie, nie zdradzając niczego. Lata kłamania samej sobie wreszcie się opłacają. "Preston & Associates. Starszy współpracownik przez ostatnie trzy lata."
"Portland." Kieran kosztuje to słowo jak drogiego wina, które może być zatrute. "Fascynujące. Jak udało ci się pozostać w ukryciu?"
"Nie ukrywałam się," gładko skłamałam. "Budowałam karierę."
"Blisko naszego terytorium." Lysander jest już tak blisko, że czuję dziki zapach sosny i deszczu. Na tyle blisko, że moje ciało pamięta rzeczy, które od lat próbuję wyprzeć. "Pracując w prawie, naszej specjalności."
Przechyla głowę. "Nie sądziłaś, że kiedyś się zetkniemy?"
Właściwie, modliłam się do Bogini Księżyca, w którą nie wierzę, żeby już nigdy nie zobaczyć żadnego z nich. Ale Wszechświat ma chore poczucie humoru.
"Fenris Law Group ma doskonałą reputację," mówię zamiast tego. Automatycznie przechodzę na korporacyjny język, bo to bezpieczniejsze niż szczerość. "Czuję się zaszczycona, że mogę uczestniczyć w integracji."
"Zaszczycona…" Kieran prychnął i również ruszył—flankują mnie, więc jestem uwięziona między nimi jak w najgorszym déjà vu świata.
Ta sama pozycja co osiem lat temu, tylko tym razem nie mogę zwalić na ruję reakcji własnego ciała, nie mam biologicznej wymówki na to, jak reaguję na ich bliskość.
Przesuń w górę, aby kontynuować