passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy? - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy?

/

Rozdział 5

Rozdział 4

* Dwa miesiące później *

Festiwal Pełni Żniw zamienił nasz teren watahy w spełnienie mokrego snu Pinteresta—lampki choinkowe, jedwabne obrusy, tyle szampana, że można by utopić drużynę futbolową. Bogaci wilkołacy popisujący się pieniędzmi jakby to był sport wyczynowy.

A ja tutaj, podaję drinki trzęsącymi się rękami, podczas gdy mój żołądek wszczyna brutalną rebelię przeciwko zapachowi wina.

Od dwóch tygodni jestem intymnie zaznajomiona z każdą toaletą w tym domu. Taki rodzaj choroby, przy którym targujesz się z bogami, w których nie wierzysz, obiecując wszystko, byleby tylko to się skończyło.

Pewnie to po prostu stres, albo może ta grypa żołądkowa, co krąży po okolicy, albo moja zwykła przedmiesiączkowa mdłość, która czasem uderza mocniej. W każdym razie irytujące i wyczerpujące.

Przemierzam korytarze pomiędzy grupkami elit watahy, które patrzą na mnie jak na mebel z pulsem. Bycie rodzinnym rozczarowaniem ma swoje plusy—niewidzialność na wydarzeniach, gdzie zauważenie mogłoby się skończyć koniecznością rozmowy.

Mama i tata strategicznie skierowali mnie do roli kelnerki, z daleka od każdego ważnego, kto mógłby sobie przypomnieć, że mają drugą córkę i zadać niewygodne pytania.

Lia króluje przy scenie w jakimś designerskim potworze, który kosztował naszych rodziców więcej niż jej samochód, obracając się w tłumie z wyćwiczoną energią „przyszłej Luny”.

Ha, jakby.

Prowadzi wojnę psychologiczną od tamtego poranka dwa miesiące temu. Rzuca aluzje, grozi zawoalowanymi słowami, ale nigdy nie pociąga za spust.

Pewnie czerpie z tej władzy większą przyjemność niż z samego ujawnienia sekretu.

Alfa Magnus wchodzi na scenę, a jego synowie stoją przy nim. Serce robi mi ten głupi numer, że po prostu przestaje bić, kompletnie.

Bo Kieran i Lysander stoją tam w swoich oficjalnych strojach watahy, wyglądając jak każde moje fantazje i koszmary z ostatnich dwóch miesięcy, zebrane w jedno niszczycielskie opakowanie.

Żaden z nich nie odezwał się do mnie od tamtej nocy.

Ani słowa, ani spojrzenia. Nic.

Alfa Magnus wznosi kieliszek, a tłum cichnie. „Dziś wieczorem,” ogłasza tym swoim głosem, który sprawia, że wszyscy milką i słuchają, „świętujemy przyszłość naszej watahy.”

O nie. Proszę, niech to nie będzie to, o czym myślę…

„I sprawia mi ogromną przyjemność ogłosić zaręczyny mojego najstarszego syna, Kierana, z Lią Turner.”

Taca wypada mi z rąk. Pięćset dolarów kryształów rozbija się na marmurze w symfonii mojego kompletnego załamania nerwowego. Każda głowa obraca się w stronę niezdarnej kelnerki, która właśnie zapewniła wieczorowi główną atrakcję.

Ale nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Nie jestem w stanie przetworzyć niczego poza obrazem Lii płynącej w stronę Kierana, jakby właśnie wygrała nadprzyrodzoną loterię, obejmując go za ramię.

Pierścionek zaręczynowy łapie światło—ogromny rubin otoczony diamentami, taki, który krzyczy „własność” w kilku językach naraz. Prezentuje go jak trofeum, podczas gdy Kieran stoi tam w swojej perfekcyjnej masce dziedzica Alfy, odmawiając spojrzenia w moim kierunku.

Potem ona go całuje. Z językiem, na pełnej dominacji, publiczne oznaczenie terytorium, które równie dobrze mogłoby być jej obsikaniem go jak psa.

Każda rozpaczliwa, złudna nadzieja, którą pielęgnowałam, umiera tam, obok szampańskiej masakry. Tłum wybucha gratulacjami, które brzmią jak biały szum z innego wymiaru.

Wycofuję się, krusząc kryształy pod butami, z ręką przyciśniętą do ust, gdy mój żołądek urządza pełny bunt.

Uciekam. Mijam luksusowe łazienki, przez korytarz serwisowy, prosto do łazienki dla personelu, gdzie żaden ważny człowiek nie pokazałby się nawet martwy. Ledwo zdążam, zanim moje ciało postanawia ewakuować wszystko, co zjadłam od urodzenia. Łapię oddech i próbuję nie wybuchnąć płaczem.

Kiedy w końcu przestaje, siedzę na podłodze jak kadr z miejsca zbrodni. Moja ręka wędruje na brzuch bez udziału świadomości, a straszne zrozumienie przebija się przez zaprzeczenie, którego kurczowo się trzymałam przez dwa tygodnie.

To nie stres. To nie grypa żołądkowa. To nie moja zwykła przedmiesiączkowa mdłość.

Nie miałam okresu. Od…

Przed rują. Dwa miesiące temu.

O kurwa. Kurwa. Kurwa. Kurwa mać!

Podnoszę się, ochlapuję wodą twarz, która zrobiła się trupioblada, i wpatruję się w swoje odbicie. Ta sama katastrofa człowieka, tylko chyba plus jeden.

Ta myśl wywołuje kolejną falę paniki, którą ledwo udaje mi się przełknąć.

Zabieram swoje rzeczy i zmykam. Czterdziestopięciominutowa jazda do najbliższego miasta poza terytorium watahy wydaje się podróżą na własną egzekucję. Każdy kilometr to kolejna szansa, by zawrócić, udawać, trwać w zaprzeczeniu choć trochę dłużej.

Całodobowa apteka jest zbyt jasna, zbyt czysta, a testy ciążowe stoją tuż obok prezerwatyw i lubrykantu w jakimś kosmicznym żarcie o zamykaniu stajni po ucieczce konia.

Kasjerka nawet nie podnosi wzroku. Pewnie widziała gorsze rzeczy o 23:00 w sobotę.

Łazienka bistro dwie przecznice dalej staje się moją konfesjonałem. Trzy testy, trzy różne sposoby na powiedzenie „masz przejebane”. Siedzę na klapie sedesu, patrząc jak plastikowe patyczki decydują o mojej przyszłości, podczas gdy moje serce próbuje wyrwać się przez żebra.

Potem siedzę na zamkniętej klapie i patrzę na dwie różowe kreski na pierwszym teście. Plus na drugim. Elektroniczny trwa dłużej, klepsydra miga kpiąco, gdy liczę oddechy i próbuję nie zemdleć.

Potem „Ciąża” brutalnymi, cyfrowymi literami.

Przerażenie przynosi taką jasność umysłu, jakiej doznaje się tylko podczas bliskiego spotkania ze śmiercią.

Jestem w ciąży z dzieckiem Kierana albo Lysandra. Kieran właśnie zaręczył się z moją siostrą, Lysander mnie ignoruje. A obietnica mamy sprzed dwóch miesięcy odtwarza się w mojej głowie: ‚Wyrwę ci to sama.’

Mówiła poważnie. Spełnią tę groźbę w chwili, gdy się dowiedzą.

A jeśli ktoś odkryje, że dziecko jest dziedzicem Alfy? I mnie, i dziecko wymażą. Cicho, sprawnie, taka watażkowa tajemnica, która grzebie się razem z ciałami.

Droga do domu staje się planem ucieczki. Sporządzam w myślach listę: gotówka schowana przez lata fantazji o ucieczce, fałszywy dowód z czasów buntu w drugiej klasie liceum, plecak gotowy od szesnastego roku życia, bo zawsze wiedziałam, że ten dzień nadejdzie.

Tylko nie w ten sposób.

Mój umysł analizuje logistykę, podczas gdy ręce drżą mi na kierownicy: gdzie uciec, jak zniknąć, jak przetrwać samotnie i ciężarna, bez watahy i wsparcia.

Dom jest ciemny, gdy wchodzę przez okno o północy. Wszyscy wciąż na festiwalu, świętują zaręczyny Kierana i Lii, pewnie wznoszą toasty za przyszłą Lunę, podczas gdy ja pakuję ubrania i dokumenty do plecaka.

Jeden plecak. Jedna szansa. Jedna kompletnie pojebana sytuacja, która nagle jest moją rzeczywistością.

Groźba mamy dźwięczy w moich uszach, gdy wyskakuję z powrotem przez okno: ‚Zanim zaczerpnie pierwszy oddech.’

Nie pozwolę na to. Nie tej istocie. Nie za mojej kadencji.

Las pochłania mnie w całości—drzewa, które od zawsze wyznaczały teren watahy, patrzą na wilkołaczą córkę bez wilka, uciekającą z dzieckiem Alfy w brzuchu. Tam, za mną, festiwal trwa, pewnie jeszcze nawet nie zauważyli, że kelnerka zniknęła.

Nie zorientują się, że mnie nie ma, aż do rana. Do tego czasu będę już duchem, wspomnieniem, żenującą rodzinną wzmianką, o której w końcu przestaną mówić.

Moja ręka odnajduje brzuch, gdy wbiegam głębiej w ciemność. „Tylko ty i ja, mały. Mam nadzieję, że odziedziczyłeś ich siłę, a nie moje fatalne decyzje życiowe.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

*Teraźniejszość*

Deszcz Seattle atakuje okna korporacyjnego monstrum Fenris Law Group, jakby był osobiście obrażony istnieniem tego budynku.

Osiem lat samotnego macierzyństwa i wyrywania pazurami drogi przez studia prawnicze zmieniło mnie z rozbitej dziewiętnastolatki w prawniczkę o stalowym kręgosłupie, która naprawia problemy bogatych ludzi.

Dziewczyna, która biegła przez las w ciąży i przerażona, już nie istnieje. Zastąpiła ją kobieta, która negocjuje przejęcia korporacyjne i nie drży na widok rozgrywek w sali zarządu.

Tylko że zaraz mam wejść na spotkanie z dwoma mężczyznami, którzy mogliby jednym słowem rozmontować wszystko, co zbudowałam.

Wspomnienie uderza bez pozwolenia. Siedemnaście godzin porodu w szpitalu charytatywnym w Portland, sama, poza moją ludzką przyjaciółką Rosalie, która trzymała mnie za rękę, gdy krzyczałam.

Orion był pierwszy. Jedno spojrzenie w te burzowo-szare oczy i miniaturowa wersja kości Kieran’a, a już wiedziałam, że jestem kompletnie, absolutnie w dupie. Potem Luna—cichsza, ale już oceniająca wszystkich z intensywnością Lysandera.

Phoenix ostatnia, tak mała, że pielęgniarki krążyły wokół. Ale jej uścisk? Czysta alfa-siła, której żadne noworodek nie powinno posiadać.

Jedna ruja. Dwóch Alf. Troje dzieci.

Formularz aktu urodzenia był moim pierwszym prawdziwym wyborem jako matki. Długopis zawisł nad trzema identycznymi liniami: Imię ojca.

Mogłam wpisać Kieran Fenris, Lysander Fenris. Pozwolić systemowi połączyć moje dzieci z ich ojcami, a prawnicy watahy znaleźliby nas w kilka godzin.

Albo mogłam napisać to, co zapewnia im bezpieczeństwo. "Nieznany." Trzy razy. Trzy kłamstwa, które stały się prawdą. Potem nastąpiło osiem lat absolutnego chaosu.

Trzy prace podczas wieczorowych studiów prawniczych, plamy po mleku modyfikowanym na moim jedynym garniturze, płacz w bibliotece prawniczej o drugiej w nocy, gdy Rosalie wciskała mi batony proteinowe i przypominała, dlaczego nie mogę po prostu się poddać i umrzeć.

Osiem lat koszmarów, w których dłonie Kierana były delikatne. W których uwaga Lysandera nie była grą umysłową.

Sny, które topiłam w winie i pracy, aż moje ciało zapomniało ich zapachów. Prawie.

Przejęcie nastąpiło tak szybko, że nasza mała kancelaria nie zdążyła się nawet bronić. Fenris Law Group połknęła nas w całości, wszystkim pracownikom "zdecydowanie zalecano" przeniesienie do Seattle albo utratę odprawy.

Potrzebuję tej pracy desperacko. Aparat na zęby Oriona kosztuje więcej niż rata za samochód. Program dla uzdolnionych Luny uważa, że sram pieniędzmi. "Specjalista od interwencji behawioralnych" Phoenix pobiera stawki, które powinny być nielegalne.

Więc jestem tutaj. Wchodzę do jaskini wilka, bo moje dzieci potrzebują jedzenia, dachu nad głową i całej tej podstawowej egzystencji.

Winda się wznosi, a moje ciało wie, zanim mózg nadąży. Każdy instynkt wrzeszczy 'niebezpieczeństwo, niebezpieczeństwo, przerwij misję', gdy znajome zapachy uderzają przez wentylację.

Cedr i dym. Sosna i deszcz. Mieszają się w sposób, który sprawia, że nogi uginają mi się nawet po ośmiu latach. Jakbym znów miała dziewiętnaście lat i była kompletnie w dupie.

Nie. Absolutnie nie. Nie robimy tego. Ciało, przysięgam bogini—

Sekretarka jest na szczęście człowiekiem. Uśmiecha się z zawodowym ciepłem, prowadząc mnie korytarzem ze szkła i stali ku ogromnym dębowym drzwiom.

"Współprezesi nalegają, by osobiście poznawać każdego nowego starszego współpracownika. Standardowy protokół integracyjny."

Jasne. Standardowy protokół.

Nie ma to nic wspólnego z tym, że mój plik pracownika zapewne wywołał alert w jakimś algorytmie, wskazując kobietę, która osiem lat temu pojawiła się w Portland z podejrzanie ubogą przeszłością.

Gdy otwiera drzwi, słyszę, jak wszechświat się śmieje.

Kieran stoi przy oknach od podłogi do sufitu, szerszy teraz i kurwa, osiem lat zamieniło go z okrutnego pięknego chłopca w coś, co powinno mieć ostrzeżenie.

Sto dziewięćdziesiąt dwa centymetry wyrzeźbionych mięśni w garniturze Toma Forda. Jego ciemne włosy są teraz krótsze, korporacyjnie akceptowalne, ale wciąż na tyle gęste, by moje palce świerzbiły z pamięci mięśniowej, którą z całych sił ignoruję.

Te burzowo-szare oczy są ostrzejsze, zimniejsze. Jakby latami doskonalił sztukę rozszarpywania ludzi samym spojrzeniem.

Lysander opiera się o biurko, a oczywiście wygląda jak wcielenie grzechu skrzyżowane z okładką Wall Street Journal. Gdzie Kieran to lód, Lysander jest ogniem—złota skóra, miodowo-brązowe włosy artystycznie potargane w stylu "spędziłem czterdzieści minut, by wyglądało to na przypadek".

Jest nieco szczuplejszy od brata, ale każdy centymetr jego ciała to drapieżna gracja, jak pantera w trzyczęściowym garniturze. Te szare oczy robią to, co zwykle—śledzą każdy mój ruch, jakbym była ofiarą, a on kalkulował dokładny moment skoku.

Zuchwały uśmiech, który pamiętam, został dopracowany w coś, co pewnie sprawia, że młodsi partnerzy sikają w spodnie—jednocześnie czarujące i przerażające.

Obaj patrzą na mnie, jakbym była duchem.

Rozpoznanie uderza jak podwójny piorun, bo bogini mnie nienawidzi. Kieran dosłownie miażdży kubek z kawą w dłoni—wszędzie odłamki ceramiki, gdy jego dłoń zamyka się w pięść, która mogłaby kruszyć diamenty.

Lysander nieruchomieje, każdy mięsień napina się jak u drapieżnika, który właśnie wypatrzył kolację. Jego oczy robią się całkiem czarne i nagle mam znów dziewiętnaście lat, przyciśnięta do drzwi domku dla gości.

Cholera. Kurwa. Kurwa mać, kurwa.

Zapach mojego strachu musi być przytłaczający. Zmuszam się, by nie uciekać. Zmuszam się, by zostać na tych obcasach, które kosztowały mnie tygodniowy budżet na jedzenie, ściskając teczkę jak tarczę.

Bo moje dzieci mnie potrzebują i nie mogę sobie pozwolić na ucieczkę. Już nie.

"Pani Turner." Głos Kierana mógłby zmrozić piekło. Chociaż jego oczy płoną czymś, co sprawia, że mój odruch ucieczki wrzeszczy jeszcze głośniej. "Czekaliśmy na panią."

Posesyjny podtekst w "czekaliśmy" sprawia, że prostuję się jak struna.

Śmiech Lysandera to żyletki i złamane obietnice. Nic wspólnego z łagodnym drażnieniem tamtej nocy, która oczywiście się nie wydarzyła i o której nie rozmawiamy.

"Uciekająca bezwilcza wreszcie wraca." Odpiera się od biurka z drapieżną gracją, która powinna być zakazana w biurze. "Powiedz, Thalio—gdzie dokładnie ukrywałaś się przez osiem lat?"

"Portland." Mój głos brzmi spokojnie, profesjonalnie, nie zdradzając niczego. Lata kłamania samej sobie wreszcie się opłacają. "Preston & Associates. Starszy współpracownik przez ostatnie trzy lata."

"Portland." Kieran kosztuje to słowo jak drogiego wina, które może być zatrute. "Fascynujące. Jak udało ci się pozostać w ukryciu?"

"Nie ukrywałam się," gładko skłamałam. "Budowałam karierę."

"Blisko naszego terytorium." Lysander jest już tak blisko, że czuję dziki zapach sosny i deszczu. Na tyle blisko, że moje ciało pamięta rzeczy, które od lat próbuję wyprzeć. "Pracując w prawie, naszej specjalności."

Przechyla głowę. "Nie sądziłaś, że kiedyś się zetkniemy?"

Właściwie, modliłam się do Bogini Księżyca, w którą nie wierzę, żeby już nigdy nie zobaczyć żadnego z nich. Ale Wszechświat ma chore poczucie humoru.

"Fenris Law Group ma doskonałą reputację," mówię zamiast tego. Automatycznie przechodzę na korporacyjny język, bo to bezpieczniejsze niż szczerość. "Czuję się zaszczycona, że mogę uczestniczyć w integracji."

"Zaszczycona…" Kieran prychnął i również ruszył—flankują mnie, więc jestem uwięziona między nimi jak w najgorszym déjà vu świata.

Ta sama pozycja co osiem lat temu, tylko tym razem nie mogę zwalić na ruję reakcji własnego ciała, nie mam biologicznej wymówki na to, jak reaguję na ich bliskość.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Cisza rozciąga się jak ciągnący się w piekle karmel. Oboje patrzą na mnie jakbym była dokumentem na Netfliksie, a ja stoję tutaj, starając się nie dostać kompletnego załamania nerwowego.

"Minęło dużo czasu..."

Niedopowiedzenie stulecia, kurwa. Ale co się mówi do dwóch mężczyzn, którzy osiem lat temu przeorali cię na drugą stronę rzeczywistości, a teraz są twoimi szefami?

Hej, pamiętacie jak obaj—

Nie. Absolutnie nie idę w tę stronę.

Ale nie mogę sobie pozwolić na rozpadnięcie się. Nie przy nich, nie po tym wszystkim.

Prostuję plecy, odchodzę od nich, wyciągam swój notatnik prawniczy i z namysłem klikam długopisem. "Rozumiem, że macie sprawę do poprowadzenia. Zakres?"

Obaj mrugają, zaskoczeni moim agresywnym przejściem do profesjonalizmu. Jakby się spodziewali, że co—rozpadnę się? Będę błagać o wybaczenie? Ucieknę z wrzaskiem pod samochody?

Było, minęło, mam traumę samotnej matki na potwierdzenie.

Kieran pierwszy odzyskuje rezon, jego lodowa maska wraca na miejsce. "Przejęcie Silverton." Sięga po teczkę z biurka, grubą na tyle, że można by nią kogoś ogłuszyć. "Sześćdziesięciomilionowa fuzja technologiczna. Udziałowcy krzyczą o naruszenie obowiązków powierniczych."

Jego oczy robią to coś, kiedy kataloguje każdą zmianę, jakbym była zadaniem 'znajdź różnicę'. "Będziesz główną radczynią. Odpowiadasz bezpośrednio przed nami."

Główna radczyni przy sześćdziesięciu milionach? Albo mnie testują, albo szykują dla mnie najbardziej widowiskową porażkę zawodową w historii prawniczej Seattle.

To czysto ludzka korporacyjna sprawa—taka, za którą płaci się obscenicznie dużo, bo bogaci ludzie uwielbiają się nawzajem pozywać. Żadnej polityki watahy, żadnych nadprzyrodzonych komplikacji. Tylko pieniądze i ego.

Z tym mogę pracować.

"Wysoka stawka." Lysander nagle znów jest bliżej, udaje że przegląda papiery, podczas gdy właściwie kąpie mnie w swoich feromonach. "Myślisz, że dasz radę?"

Poradziłam sobie z wydaniem trójki potencjalnych waszych dzieci na świat za jednym zamachem. Myślę, że ogarnę papiery.

"Miałam większe sprawy." Kolejne kłamstwo.

Moja największa sprawa to może dwa miliony, ale oni nie muszą o tym wiedzieć. Chwytam teczkę i wychodzę, zanim kolana odmówią współpracy.

Pierwszy dzień pracy ciągnie się jak tortura i okazuje się być ćwiczeniem z wojny psychologicznej przebranej za rozwój zawodowy.

Czuję, jak katalogują każdą zmianę we mnie—sposób, w jaki już nie spuszczam wzroku, gdy Lysander przychodzi "omówić sprawę", jak moje ramiona już nie zapadają się do środka tylko od obecności Kierana.

Garnitur od projektanta, który Rosalie pomogła mi kupić z drugiej ręki. Kompetencja, którą noszę zamiast strachu. Kręgosłup, który wyhodowałam gdzieś pomiędzy nocnym karmieniem a finałami na studiach prawniczych.

Pamiętają moją młodszą wersję. Złamaną i uległą, przerażoną własnym cieniem.

Tamtej dziewczyny już nie ma.

Około trzeciej zauważam błysk czegoś na twarzy Kierana, gdy zakładam nogę na nogę pod szklanym stołem konferencyjnym. Coś z intensywnością zarezerwowaną zwykle do rozbrajania bomb.

Przez jego twarz przemyka żar, czyste pożądanie, a moje zdradzieckie ciało reaguje jakby było zaprogramowane. Nienawidzę siebie za to, jak przyśpiesza mi puls.

Spokojnie, dziewczyno. Nie podniecamy się na facetów, którzy nas unieszczęśliwiali. To nie ten kink.

Spotkanie przeciągnęło się jeszcze przez godzinę, a ja pod stołem napisałam do Rosalie "Wrócę późno", podczas gdy obaj bracia ciągle szukali pretekstu, żeby się do mnie zbliżyć.

Kieran ciągle znajduje powody, by stanąć za moim krzesłem i wskazywać kwestie jurysdykcyjne, podczas gdy jego ciepło próbuje stopić moją zawodową maskę. Jego zapach cedru zalewa mi układ nerwowy jak narkotyk, którego desperacko unikałam.

Tak blisko, że czuję każdy oddech, tak blisko, że gdybym się cofnęła o milimetr…

Przestań.

Metoda Lysandra jest inna, lecz równie dewastująca.

"Przypadkowe" musknięcie moich palców podczas wymiany dokumentów, każdy dotyk wysyła prąd przez moje ramię jakbym była popsutą elektrownią. Dla obserwatora—zwykła biznesowa interakcja.

Dla mnie—drapieżcy sprawdzający, jak blisko mogą podejść, zanim pęknę.

Kiedy w końcu uciekam o siódmej, trzęsę się tak, że kluczyki do auta dźwięczą jak marakasy. Droga do domu to czterdzieści minut głębokiego oddychania i powtarzania sobie, że raty za mieszkanie wymagają pracy.

W końcu widać moje mieszkanie—ciepłe światła wśród seattle’skiej, wiecznej mżawki, bezpieczeństwo, azyl, miejsce, gdzie jestem Mamą, a nie uczestniczką dzisiejszej masochistycznej gry.

"MAMO!" Drzwi ledwo się otwierają, a trzy małe ciała rzucają się na moje kolana.

Orion natychmiast zaczyna prezentację o wulkanach, z gestami rąk i poważną miną. "Czy wiesz, że Wezuwiusz wybuchł w temperaturze około 1520 stopni Celsjusza? To wystarczy, żeby natychmiast odparować ludzką tkankę!"

"To... bardzo pouczające, kochanie."

Luna macha swoim sprawdzianem z ortografii jak flagą zwycięstwa, duma promieniuje z każdego pora. "Dostałam też słowa dodatkowe! Nawet ‘konieczny’, którego nikt inny nie zapisał!"

A Phoenix po prostu trzyma się mojej nogi bez słowa, jej uścisk to czysta siła Alfy owinięta w siedmioletnią desperację.

Rosalie odciąga mnie z tej kupki, zaganiając dzieci do sypialni.

"Prace domowe zrobione, kolacja zjedzona, tylko jeden drobny incydent," raportuje Rosalie, wyglądając, jakby przetrwała kilka katastrof naturalnych. "Phoenix próbowała sprawić, by pilot do TV unosił się w powietrzu, kiedy Orion zajął telewizor."

Cholera. "Udało się?"

"Prawie. Lody uratowały sytuację."

Po bajkach na dobranoc i buziakach—Orion negocjujący o "jeszcze jeden rozdział", Luna pytająca, czy jestem smutna, Phoenix w końcu puszczająca swoją śmiertelną blokadę—

Opadam na kanapę. Rosalie już nalała wina, niech jej Bóg błogosławi.

"Więc," zaczyna ostrożnie. "Chcesz mi powiedzieć, czemu wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha?"

Biorę długi łyk. Potem kolejny.

"Współprezesi." Wypijam ogromny łyk. "Kieran i Lysander Fenris. To... Rose, to oni. Tamci z tamtej nocy."

Nie muszę mówić więcej. Rosalie zna całą historię, jedyny człowiek, który wie.

"Tatusiowie dzieci..." szepcze. Jej kieliszek z winem zatrzymuje się w pół drogi do ust. "O ja pierdolę, Thalio. Co zrobisz?"

"Schylę głowę. Zrobię robotę, nabiję godziny, będę się modlić, żeby nigdy nie dowiedzieli się o trojaczkach." Opróżniam kieliszek i nalewam kolejny. "To tylko praca. Przetrwanie, jak zawsze."

"Thalio..."

"Mówię poważnie." Znów trzęsą mi się ręce. "Nie mogą się dowiedzieć. Jeśli się dowiedzą..."

"Zabiorą je." Rosalie kończy myśl, której nie mogę wypowiedzieć na głos.

Patrzę w stronę korytarza, gdzie śpią moje dzieci. "Alfy nie zostawiają własnej krwi bez uznania."

Siedzimy w ciszy, gdy ta prawda osiada między nami. "Poznali cię?" w końcu pyta.

"Od razu." Śmieję się, ale wychodzi mi to złamanym głosem. "Kieran roztrzaskał kubek kawy gołą ręką. Lysander przeszedł na tryb totalnie dziki." Odkładam kieliszek, zanim i ja go rozbiję. "Cały dzień krążyli wokół mnie jakby byłam zwierzyną."

Jej twarz robi to coś, gdy przechodzi przez cały wachlarz emocji jak jednoręki bandyta.

"Wiesz, co najgorsze?" Śmieję się gorzko. "Jakaś pojebana część mnie się cieszy, że mnie znaleźli. Coś jak syndrom sztokholmski, nie?"

Rosalie długo milczy i dolewa wina. W końcu: "Thalio, nie możesz tam dalej pracować. To zbyt niebezpieczne."

"Nie mam wyboru." Słowa smakują gorzko. "Wiesz, co będzie jak odejdę—dostanę bana, nie zatrudnią mnie nigdzie na północnym zachodzie. Musielibyśmy znów się przeprowadzić, wyrwać dzieci, a ja nie mam już kasy na nowe początki."

Ale nawet wypowiadając to, pamiętam żarliwe spojrzenie Kierana, gdy założyłam nogę na nogę. Dłoń Lysandra muskającą moją, ten błysk zaborczego głodu. To, jak moje zdradzieckie ciało wciąż na nich reaguje po ośmiu latach.

Siedzimy wśród zgliszcz tego, co to oznacza. Dwaj alfa dziedzice, którzy najwyraźniej szukali mnie osiem lat, mają teraz do mnie dostęp każdego dnia.

Troje dzieci, które są wykapanym ojcem. Przeszłość, która dogoniła teraźniejszość, na której nie mogę sobie pozwolić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy?

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy?

335 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

335

Treść

Aa