*Teraźniejszość*
Deszcz Seattle atakuje okna korporacyjnego monstrum Fenris Law Group, jakby był osobiście obrażony istnieniem tego budynku.
Osiem lat samotnego macierzyństwa i wyrywania pazurami drogi przez studia prawnicze zmieniło mnie z rozbitej dziewiętnastolatki w prawniczkę o stalowym kręgosłupie, która naprawia problemy bogatych ludzi.
Dziewczyna, która biegła przez las w ciąży i przerażona, już nie istnieje. Zastąpiła ją kobieta, która negocjuje przejęcia korporacyjne i nie drży na widok rozgrywek w sali zarządu.
Tylko że zaraz mam wejść na spotkanie z dwoma mężczyznami, którzy mogliby jednym słowem rozmontować wszystko, co zbudowałam.
Wspomnienie uderza bez pozwolenia. Siedemnaście godzin porodu w szpitalu charytatywnym w Portland, sama, poza moją ludzką przyjaciółką Rosalie, która trzymała mnie za rękę, gdy krzyczałam.
Orion był pierwszy. Jedno spojrzenie w te burzowo-szare oczy i miniaturowa wersja kości Kieran’a, a już wiedziałam, że jestem kompletnie, absolutnie w dupie. Potem Luna—cichsza, ale już oceniająca wszystkich z intensywnością Lysandera.
Phoenix ostatnia, tak mała, że pielęgniarki krążyły wokół. Ale jej uścisk? Czysta alfa-siła, której żadne noworodek nie powinno posiadać.
Jedna ruja. Dwóch Alf. Troje dzieci.
Formularz aktu urodzenia był moim pierwszym prawdziwym wyborem jako matki. Długopis zawisł nad trzema identycznymi liniami: Imię ojca.
Mogłam wpisać Kieran Fenris, Lysander Fenris. Pozwolić systemowi połączyć moje dzieci z ich ojcami, a prawnicy watahy znaleźliby nas w kilka godzin.
Albo mogłam napisać to, co zapewnia im bezpieczeństwo. "Nieznany." Trzy razy. Trzy kłamstwa, które stały się prawdą. Potem nastąpiło osiem lat absolutnego chaosu.
Trzy prace podczas wieczorowych studiów prawniczych, plamy po mleku modyfikowanym na moim jedynym garniturze, płacz w bibliotece prawniczej o drugiej w nocy, gdy Rosalie wciskała mi batony proteinowe i przypominała, dlaczego nie mogę po prostu się poddać i umrzeć.
Osiem lat koszmarów, w których dłonie Kierana były delikatne. W których uwaga Lysandera nie była grą umysłową.
Sny, które topiłam w winie i pracy, aż moje ciało zapomniało ich zapachów. Prawie.
Przejęcie nastąpiło tak szybko, że nasza mała kancelaria nie zdążyła się nawet bronić. Fenris Law Group połknęła nas w całości, wszystkim pracownikom "zdecydowanie zalecano" przeniesienie do Seattle albo utratę odprawy.
Potrzebuję tej pracy desperacko. Aparat na zęby Oriona kosztuje więcej niż rata za samochód. Program dla uzdolnionych Luny uważa, że sram pieniędzmi. "Specjalista od interwencji behawioralnych" Phoenix pobiera stawki, które powinny być nielegalne.
Więc jestem tutaj. Wchodzę do jaskini wilka, bo moje dzieci potrzebują jedzenia, dachu nad głową i całej tej podstawowej egzystencji.
Winda się wznosi, a moje ciało wie, zanim mózg nadąży. Każdy instynkt wrzeszczy 'niebezpieczeństwo, niebezpieczeństwo, przerwij misję', gdy znajome zapachy uderzają przez wentylację.
Cedr i dym. Sosna i deszcz. Mieszają się w sposób, który sprawia, że nogi uginają mi się nawet po ośmiu latach. Jakbym znów miała dziewiętnaście lat i była kompletnie w dupie.
Nie. Absolutnie nie. Nie robimy tego. Ciało, przysięgam bogini—
Sekretarka jest na szczęście człowiekiem. Uśmiecha się z zawodowym ciepłem, prowadząc mnie korytarzem ze szkła i stali ku ogromnym dębowym drzwiom.
"Współprezesi nalegają, by osobiście poznawać każdego nowego starszego współpracownika. Standardowy protokół integracyjny."
Jasne. Standardowy protokół.
Nie ma to nic wspólnego z tym, że mój plik pracownika zapewne wywołał alert w jakimś algorytmie, wskazując kobietę, która osiem lat temu pojawiła się w Portland z podejrzanie ubogą przeszłością.
Gdy otwiera drzwi, słyszę, jak wszechświat się śmieje.
Kieran stoi przy oknach od podłogi do sufitu, szerszy teraz i kurwa, osiem lat zamieniło go z okrutnego pięknego chłopca w coś, co powinno mieć ostrzeżenie.
Sto dziewięćdziesiąt dwa centymetry wyrzeźbionych mięśni w garniturze Toma Forda. Jego ciemne włosy są teraz krótsze, korporacyjnie akceptowalne, ale wciąż na tyle gęste, by moje palce świerzbiły z pamięci mięśniowej, którą z całych sił ignoruję.
Te burzowo-szare oczy są ostrzejsze, zimniejsze. Jakby latami doskonalił sztukę rozszarpywania ludzi samym spojrzeniem.
Lysander opiera się o biurko, a oczywiście wygląda jak wcielenie grzechu skrzyżowane z okładką Wall Street Journal. Gdzie Kieran to lód, Lysander jest ogniem—złota skóra, miodowo-brązowe włosy artystycznie potargane w stylu "spędziłem czterdzieści minut, by wyglądało to na przypadek".
Jest nieco szczuplejszy od brata, ale każdy centymetr jego ciała to drapieżna gracja, jak pantera w trzyczęściowym garniturze. Te szare oczy robią to, co zwykle—śledzą każdy mój ruch, jakbym była ofiarą, a on kalkulował dokładny moment skoku.
Zuchwały uśmiech, który pamiętam, został dopracowany w coś, co pewnie sprawia, że młodsi partnerzy sikają w spodnie—jednocześnie czarujące i przerażające.
Obaj patrzą na mnie, jakbym była duchem.
Rozpoznanie uderza jak podwójny piorun, bo bogini mnie nienawidzi. Kieran dosłownie miażdży kubek z kawą w dłoni—wszędzie odłamki ceramiki, gdy jego dłoń zamyka się w pięść, która mogłaby kruszyć diamenty.
Lysander nieruchomieje, każdy mięsień napina się jak u drapieżnika, który właśnie wypatrzył kolację. Jego oczy robią się całkiem czarne i nagle mam znów dziewiętnaście lat, przyciśnięta do drzwi domku dla gości.
Cholera. Kurwa. Kurwa mać, kurwa.
Zapach mojego strachu musi być przytłaczający. Zmuszam się, by nie uciekać. Zmuszam się, by zostać na tych obcasach, które kosztowały mnie tygodniowy budżet na jedzenie, ściskając teczkę jak tarczę.
Bo moje dzieci mnie potrzebują i nie mogę sobie pozwolić na ucieczkę. Już nie.
"Pani Turner." Głos Kierana mógłby zmrozić piekło. Chociaż jego oczy płoną czymś, co sprawia, że mój odruch ucieczki wrzeszczy jeszcze głośniej. "Czekaliśmy na panią."
Posesyjny podtekst w "czekaliśmy" sprawia, że prostuję się jak struna.
Śmiech Lysandera to żyletki i złamane obietnice. Nic wspólnego z łagodnym drażnieniem tamtej nocy, która oczywiście się nie wydarzyła i o której nie rozmawiamy.
"Uciekająca bezwilcza wreszcie wraca." Odpiera się od biurka z drapieżną gracją, która powinna być zakazana w biurze. "Powiedz, Thalio—gdzie dokładnie ukrywałaś się przez osiem lat?"
"Portland." Mój głos brzmi spokojnie, profesjonalnie, nie zdradzając niczego. Lata kłamania samej sobie wreszcie się opłacają. "Preston & Associates. Starszy współpracownik przez ostatnie trzy lata."
"Portland." Kieran kosztuje to słowo jak drogiego wina, które może być zatrute. "Fascynujące. Jak udało ci się pozostać w ukryciu?"
"Nie ukrywałam się," gładko skłamałam. "Budowałam karierę."
"Blisko naszego terytorium." Lysander jest już tak blisko, że czuję dziki zapach sosny i deszczu. Na tyle blisko, że moje ciało pamięta rzeczy, które od lat próbuję wyprzeć. "Pracując w prawie, naszej specjalności."
Przechyla głowę. "Nie sądziłaś, że kiedyś się zetkniemy?"
Właściwie, modliłam się do Bogini Księżyca, w którą nie wierzę, żeby już nigdy nie zobaczyć żadnego z nich. Ale Wszechświat ma chore poczucie humoru.
"Fenris Law Group ma doskonałą reputację," mówię zamiast tego. Automatycznie przechodzę na korporacyjny język, bo to bezpieczniejsze niż szczerość. "Czuję się zaszczycona, że mogę uczestniczyć w integracji."
"Zaszczycona…" Kieran prychnął i również ruszył—flankują mnie, więc jestem uwięziona między nimi jak w najgorszym déjà vu świata.
Ta sama pozycja co osiem lat temu, tylko tym razem nie mogę zwalić na ruję reakcji własnego ciała, nie mam biologicznej wymówki na to, jak reaguję na ich bliskość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cisza rozciąga się jak ciągnący się w piekle karmel. Oboje patrzą na mnie jakbym była dokumentem na Netfliksie, a ja stoję tutaj, starając się nie dostać kompletnego załamania nerwowego.
"Minęło dużo czasu..."
Niedopowiedzenie stulecia, kurwa. Ale co się mówi do dwóch mężczyzn, którzy osiem lat temu przeorali cię na drugą stronę rzeczywistości, a teraz są twoimi szefami?
Hej, pamiętacie jak obaj—
Nie. Absolutnie nie idę w tę stronę.
Ale nie mogę sobie pozwolić na rozpadnięcie się. Nie przy nich, nie po tym wszystkim.
Prostuję plecy, odchodzę od nich, wyciągam swój notatnik prawniczy i z namysłem klikam długopisem. "Rozumiem, że macie sprawę do poprowadzenia. Zakres?"
Obaj mrugają, zaskoczeni moim agresywnym przejściem do profesjonalizmu. Jakby się spodziewali, że co—rozpadnę się? Będę błagać o wybaczenie? Ucieknę z wrzaskiem pod samochody?
Było, minęło, mam traumę samotnej matki na potwierdzenie.
Kieran pierwszy odzyskuje rezon, jego lodowa maska wraca na miejsce. "Przejęcie Silverton." Sięga po teczkę z biurka, grubą na tyle, że można by nią kogoś ogłuszyć. "Sześćdziesięciomilionowa fuzja technologiczna. Udziałowcy krzyczą o naruszenie obowiązków powierniczych."
Jego oczy robią to coś, kiedy kataloguje każdą zmianę, jakbym była zadaniem 'znajdź różnicę'. "Będziesz główną radczynią. Odpowiadasz bezpośrednio przed nami."
Główna radczyni przy sześćdziesięciu milionach? Albo mnie testują, albo szykują dla mnie najbardziej widowiskową porażkę zawodową w historii prawniczej Seattle.
To czysto ludzka korporacyjna sprawa—taka, za którą płaci się obscenicznie dużo, bo bogaci ludzie uwielbiają się nawzajem pozywać. Żadnej polityki watahy, żadnych nadprzyrodzonych komplikacji. Tylko pieniądze i ego.
Z tym mogę pracować.
"Wysoka stawka." Lysander nagle znów jest bliżej, udaje że przegląda papiery, podczas gdy właściwie kąpie mnie w swoich feromonach. "Myślisz, że dasz radę?"
Poradziłam sobie z wydaniem trójki potencjalnych waszych dzieci na świat za jednym zamachem. Myślę, że ogarnę papiery.
"Miałam większe sprawy." Kolejne kłamstwo.
Moja największa sprawa to może dwa miliony, ale oni nie muszą o tym wiedzieć. Chwytam teczkę i wychodzę, zanim kolana odmówią współpracy.
Pierwszy dzień pracy ciągnie się jak tortura i okazuje się być ćwiczeniem z wojny psychologicznej przebranej za rozwój zawodowy.
Czuję, jak katalogują każdą zmianę we mnie—sposób, w jaki już nie spuszczam wzroku, gdy Lysander przychodzi "omówić sprawę", jak moje ramiona już nie zapadają się do środka tylko od obecności Kierana.
Garnitur od projektanta, który Rosalie pomogła mi kupić z drugiej ręki. Kompetencja, którą noszę zamiast strachu. Kręgosłup, który wyhodowałam gdzieś pomiędzy nocnym karmieniem a finałami na studiach prawniczych.
Pamiętają moją młodszą wersję. Złamaną i uległą, przerażoną własnym cieniem.
Tamtej dziewczyny już nie ma.
Około trzeciej zauważam błysk czegoś na twarzy Kierana, gdy zakładam nogę na nogę pod szklanym stołem konferencyjnym. Coś z intensywnością zarezerwowaną zwykle do rozbrajania bomb.
Przez jego twarz przemyka żar, czyste pożądanie, a moje zdradzieckie ciało reaguje jakby było zaprogramowane. Nienawidzę siebie za to, jak przyśpiesza mi puls.
Spokojnie, dziewczyno. Nie podniecamy się na facetów, którzy nas unieszczęśliwiali. To nie ten kink.
Spotkanie przeciągnęło się jeszcze przez godzinę, a ja pod stołem napisałam do Rosalie "Wrócę późno", podczas gdy obaj bracia ciągle szukali pretekstu, żeby się do mnie zbliżyć.
Kieran ciągle znajduje powody, by stanąć za moim krzesłem i wskazywać kwestie jurysdykcyjne, podczas gdy jego ciepło próbuje stopić moją zawodową maskę. Jego zapach cedru zalewa mi układ nerwowy jak narkotyk, którego desperacko unikałam.
Tak blisko, że czuję każdy oddech, tak blisko, że gdybym się cofnęła o milimetr…
Przestań.
Metoda Lysandra jest inna, lecz równie dewastująca.
"Przypadkowe" musknięcie moich palców podczas wymiany dokumentów, każdy dotyk wysyła prąd przez moje ramię jakbym była popsutą elektrownią. Dla obserwatora—zwykła biznesowa interakcja.
Dla mnie—drapieżcy sprawdzający, jak blisko mogą podejść, zanim pęknę.
Kiedy w końcu uciekam o siódmej, trzęsę się tak, że kluczyki do auta dźwięczą jak marakasy. Droga do domu to czterdzieści minut głębokiego oddychania i powtarzania sobie, że raty za mieszkanie wymagają pracy.
W końcu widać moje mieszkanie—ciepłe światła wśród seattle’skiej, wiecznej mżawki, bezpieczeństwo, azyl, miejsce, gdzie jestem Mamą, a nie uczestniczką dzisiejszej masochistycznej gry.
"MAMO!" Drzwi ledwo się otwierają, a trzy małe ciała rzucają się na moje kolana.
Orion natychmiast zaczyna prezentację o wulkanach, z gestami rąk i poważną miną. "Czy wiesz, że Wezuwiusz wybuchł w temperaturze około 1520 stopni Celsjusza? To wystarczy, żeby natychmiast odparować ludzką tkankę!"
"To... bardzo pouczające, kochanie."
Luna macha swoim sprawdzianem z ortografii jak flagą zwycięstwa, duma promieniuje z każdego pora. "Dostałam też słowa dodatkowe! Nawet ‘konieczny’, którego nikt inny nie zapisał!"
A Phoenix po prostu trzyma się mojej nogi bez słowa, jej uścisk to czysta siła Alfy owinięta w siedmioletnią desperację.
Rosalie odciąga mnie z tej kupki, zaganiając dzieci do sypialni.
"Prace domowe zrobione, kolacja zjedzona, tylko jeden drobny incydent," raportuje Rosalie, wyglądając, jakby przetrwała kilka katastrof naturalnych. "Phoenix próbowała sprawić, by pilot do TV unosił się w powietrzu, kiedy Orion zajął telewizor."
Cholera. "Udało się?"
"Prawie. Lody uratowały sytuację."
Po bajkach na dobranoc i buziakach—Orion negocjujący o "jeszcze jeden rozdział", Luna pytająca, czy jestem smutna, Phoenix w końcu puszczająca swoją śmiertelną blokadę—
Opadam na kanapę. Rosalie już nalała wina, niech jej Bóg błogosławi.
"Więc," zaczyna ostrożnie. "Chcesz mi powiedzieć, czemu wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha?"
Biorę długi łyk. Potem kolejny.
"Współprezesi." Wypijam ogromny łyk. "Kieran i Lysander Fenris. To... Rose, to oni. Tamci z tamtej nocy."
Nie muszę mówić więcej. Rosalie zna całą historię, jedyny człowiek, który wie.
"Tatusiowie dzieci..." szepcze. Jej kieliszek z winem zatrzymuje się w pół drogi do ust. "O ja pierdolę, Thalio. Co zrobisz?"
"Schylę głowę. Zrobię robotę, nabiję godziny, będę się modlić, żeby nigdy nie dowiedzieli się o trojaczkach." Opróżniam kieliszek i nalewam kolejny. "To tylko praca. Przetrwanie, jak zawsze."
"Thalio..."
"Mówię poważnie." Znów trzęsą mi się ręce. "Nie mogą się dowiedzieć. Jeśli się dowiedzą..."
"Zabiorą je." Rosalie kończy myśl, której nie mogę wypowiedzieć na głos.
Patrzę w stronę korytarza, gdzie śpią moje dzieci. "Alfy nie zostawiają własnej krwi bez uznania."
Siedzimy w ciszy, gdy ta prawda osiada między nami. "Poznali cię?" w końcu pyta.
"Od razu." Śmieję się, ale wychodzi mi to złamanym głosem. "Kieran roztrzaskał kubek kawy gołą ręką. Lysander przeszedł na tryb totalnie dziki." Odkładam kieliszek, zanim i ja go rozbiję. "Cały dzień krążyli wokół mnie jakby byłam zwierzyną."
Jej twarz robi to coś, gdy przechodzi przez cały wachlarz emocji jak jednoręki bandyta.
"Wiesz, co najgorsze?" Śmieję się gorzko. "Jakaś pojebana część mnie się cieszy, że mnie znaleźli. Coś jak syndrom sztokholmski, nie?"
Rosalie długo milczy i dolewa wina. W końcu: "Thalio, nie możesz tam dalej pracować. To zbyt niebezpieczne."
"Nie mam wyboru." Słowa smakują gorzko. "Wiesz, co będzie jak odejdę—dostanę bana, nie zatrudnią mnie nigdzie na północnym zachodzie. Musielibyśmy znów się przeprowadzić, wyrwać dzieci, a ja nie mam już kasy na nowe początki."
Ale nawet wypowiadając to, pamiętam żarliwe spojrzenie Kierana, gdy założyłam nogę na nogę. Dłoń Lysandra muskającą moją, ten błysk zaborczego głodu. To, jak moje zdradzieckie ciało wciąż na nich reaguje po ośmiu latach.
Siedzimy wśród zgliszcz tego, co to oznacza. Dwaj alfa dziedzice, którzy najwyraźniej szukali mnie osiem lat, mają teraz do mnie dostęp każdego dnia.
Troje dzieci, które są wykapanym ojcem. Przeszłość, która dogoniła teraźniejszość, na której nie mogę sobie pozwolić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy tygodnie tego gówna i zaczynam tracić rozum.
Późne noce w szklanych biurach, gdzie każda powierzchnia odbija moją narastającą paranoję. Udaję, że nie wracam do domu do trójki dzieci z twarzami ojców wyrytymi na nich.
Udaję, że bliskość obu nie rozszarpuje powoli mojej starannie skonstruowanej samokontroli.
Sprawa Silverton to moje osobiste narzędzie tortur. Wymaga stałego kontaktu, co jestem przekonana, że zaprojektowali specjalnie po to, żeby mnie zniszczyć.
Zeznania, podczas których Kieran siada zbyt blisko. Jego udo przyciśnięte do mojego pod stołem konferencyjnym przez trzy pieprzone godziny. Jego dłoń czasem opadająca na nogę, palce stukające zaledwie kilka centymetrów od miejsca, gdzie zaciskam uda, rozmawiając o klauzulach odpowiedzialności, jakby właśnie nie wypalał dziury w mojej opanowaniu.
Strategiczne narady, na których Lysander pojawia się tylko w koszuli. Ten zuchwały oparty o moje biurko, przeglądając dokumenty, wystarczająco blisko, bym widziała jego puls na szyi, pamiętała dokładnie, jak smakuje.
Podwinięte rękawy, by pokazać przedramiona, które pamiętam, jak ściskałam podczas rui, paznokcie wbijające się, gdy on...
Stop. Nie idź tam.
Wykorzystują bliskość jak broń. Swobodne dotyki, które dla postronnych wyglądają na przypadkowe, ale absolutnie takie nie są.
Dłoń na moich plecach, prowadząca mnie przez drzwi. Palce muskające moje, gdy przekazuję dokumenty. Stoją wystarczająco blisko, żebym tonęła w zapachu cedru i dymu lub sosny i deszczu.
Śmierć przez tysiąc zawodowych interakcji.
„Jesteś rozkojarzona.” Głos Kierana przecina moją spiralę.
Kolejna późna noc, w biurze jesteśmy tylko my. To zaczyna być wzorzec, na który nie mogę sobie pozwolić.
„Jutro przesłuchanie Hartley.” Patrzy na mnie z tą laserową koncentracją, od której moja skóra cierpnie. „Czytałaś tę stronę już trzy razy.”
Nie odpowiadam. Wpatruję się dalej w klauzule odpowiedzialności, jakby były najciekawszą rzeczą na świecie, zamiast przyznać, że to pomieszczenie wydaje się właśnie o trzy rozmiary za małe.
„Dobrze sobie radzisz.” Jego ton jest rozmowny, ale pod spodem jest coś ostrego. „Dyplom z prawa. Imponujące osiągnięcia. Zbudowałaś całkiem nowe życie.”
Odkłada długopis. Kliknięcie odbija się zbyt głośno. „Gdzie poszłaś, Thalio? Po tamtej nocy? Naprawdę.”
Pytanie wybucha między nami.
„Odeszłam.” Utrzymuję głos płaski, oczy na umowie.
„Po prostu... odeszłaś?” Studiuje mnie, jakbym była zagadką, którą musi rozwiązać. „Osiem lat. Bez kontaktu ze stadem ani rodziną. Żadnego śladu.”
Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy. „Nie zostało mi tam nic.” Mój uśmiech mógłby ciąć szkło. „Zadbałeś o to.”
Coś miga w jego oczach. Żal, może. Wina, możliwe. „To nie—”
„Sprawiedliwe? Prawda?” Śmieję się, ostro i krucho. „Dlaczego w ogóle ci zależy? Byłam dla ciebie nikim.”
Mniej niż nikim, naprawdę. Wilczyca bez wilka, która nadawała się na rozrywkę podczas rui.
Podchodzi bliżej. Jeszcze nie dotyka, ale wkracza w moją przestrzeń i czuję ciepło jego ciała. Czuję cedr i dym, które sprawiają, że moje neurony wariują.
„Wiesz, że to nieprawda.” Jego głos schodzi do czegoś niebezpiecznego. „Tamta noc…”
„Nie.” Wstaję, ale on mnie naśladuje, utrzymując tę śmiertelną bliskość. „Nie waż się teraz tego romantyzować.”
Moje serce próbuje przebić się przez żebra, ale głos mam stabilny.
„Pieprzyłeś wilczycę bez wilka podczas jej rui. Ty i twój brat. Potem wróciliście do swojego idealnego życia.” Pozwalam, by słowa uderzyły jak ciosy. „Zaręczony dwa miesiące później. Dostałeś swoją idealną księżniczkę stada, podczas gdy ja—”
Zatrzymałam się. Prawie powiedziałam za dużo i jego oczy się wyostrzają. „Podczas gdy ty co?”
Teraz cofa mnie do stołu. Ramiona po obu stronach, zamykając mnie w klatce z mięśni, ciepła i zapachu, który rozkłada moje obrony na czynniki pierwsze.
„Co się stało po tym, jak uciekłaś?” Właścicielski ton jego głosu robi ze mną rzeczy, których nienawidzę. „Kto pomógł ci zniknąć tak całkowicie, że nawet tropiciele stada nie mogli cię znaleźć?”
Pochyla się bliżej, gdy nie odpowiadam.
„Co się tam stało, Thalio? Kto ci pomógł?” Jego głos schodzi do chropowatego szeptu. „Kto cię skrzywdził?”
„Nie masz prawa o to pytać.” Moje dłonie ściskają krawędź stołu za mną, knykcie białe. „Nie masz prawa teraz udawać ochronnego samca Alpha. Osiem lat to o wiele za późno.”
Jego kontrola pęka i widzę, jak polerowany wizerunek CEO się kruszy, coś surowego i desperackiego przebija się przez maskę.
„Wiesz, co tamta noc mi zrobiła?” Jego głos jest szorstki, pozbawiony pozorów. „Co zrobiło mi twoje odejście?”
Jego dłoń przesuwa się na tył mojej szyi. Ten dotyk posyła prąd w dół kręgosłupa i nienawidzę swojego ciała za to, że reaguje.
„Szukalem cię.” To wyznanie wydobywa się zdławione. „Każdego. Pierdolonego. Dnia. Przez osiem lat.”
Druga dłoń idzie w górę, całkowicie mnie zamykając.
„Nie mogłem jeść. Nie mogłem spać. Nie mogłem funkcjonować. A Lia…” Przymyka na chwilę oczy. „Chryste, nie mogłem nawet na nią patrzeć bez widzenia twojej twarzy. Gdy ogłosiła nasze zaręczyny, kiedy pocałowała mnie przy całym stadzie—”
„Dobrze.” Słowo wyrywa mi się z ust. „Mam nadzieję, że cię to zniszczyło. Mam nadzieję, że zżerało cię od środka.”
Jego oczy się otwierają. Coś ciemnego, głodnego i desperackiego pojawia się w nich. „Zrobiło.” Pochyla się, oddech przy moim uchu. „Wciąż to robi.”
Jego usta są tak blisko mojej szyi, że czuję każde słowo wibrujące przez moje ciało.
„Widzieć cię tu codziennie. Czuć twój zapach. Być wystarczająco blisko, by dotknąć, ale wiedzieć, że mnie nienawidzisz…” Wciąga mój zapach. „Wiesz, jaka to tortura? Chcieć czegoś, co samemu się zniszczyło?”
Moje ciało się trzęsie. Uwięziona między pożądaniem a wściekłością, między dziewczyną, która go kochała, a kobietą, która przeżyła.
„Więc przestań.” Mój głos jest ledwie szeptem. „Pozwól mi przejść do innego zespołu.”
Proszę. „Puść mnie.”
Pukanie rozbija chwilę. Głos asystentki przesącza się przez drzwi: „Panie Fenris, pańska dziewiąta już czeka—”
„Odwołaj.” Nie odrywa ode mnie wzroku. „Odwołaj wszystko dziś wieczorem.”
Jej kroki szybko się oddalają. Mądra kobieta.
Cisza, która następuje, jest jak stanie na krawędzi przepaści. Jeden zły ruch i oboje spadniemy.
„To nie koniec.” W końcu się cofa, ale jego spojrzenie nadal mnie przykuwa. „Cokolwiek ukrywasz. Cokolwiek się stało przez te osiem lat.” Jego szczęka się zaciska. „Dowiem się.”
Podchodzi do biurka. Głos schodzi do czystego, alfa rozkazu, od którego kolana mi miękną, a duma wybucha jednocześnie.
„I Thalio? Nawet nie myśl o tym, żeby znów uciekać.”
Jego oczy błyskają. Władcze. Dzikie. Niebezpieczne.
„Jesteś moja…” Łapie się na tym. Szczęka tak napięta, że widzę, jak mięsień drga. „Moja pracownica. Zatrudniona na umowie.” Słowa wychodzą chłodne, kontrolowane. „A ja nie puszczam tego, co moje.”
Zmuszam nogi do ruchu. Idę do drzwi pewnym krokiem, który kosztuje mnie wszystko.
„Nie należę do nikogo.” Mówię to, nie patrząc za siebie.
„Już nie.”
Docieram do windy zanim nogi mi się uginają. Opieram się o ścianę, gdy drzwi się zamykają, a jego zapach w końcu blednie na tyle, że mogę oddychać.
Telefon wibruje. SMS od Rosalie: „Phoenix miał kolejny incydent w szkole. Musimy pogadać.”
Idealnie. Bo jakby moje życie już nie było wystarczającym śmietnikiem, siedmioletnie dziecko właśnie zaczyna ujawniać niekontrolowane moce Alpha przy ludziach.
Zbieram się w sobie. Prostuję marynarkę. Poprawiam pewnie rozmazany tusz.
Staję się kobietą, która przetrwa niemożliwe sytuacje.
Winda otwiera się na parking. Idę do samochodu, wsiadam, zamykam drzwi na klucz.
Dopiero wtedy pozwalam sobie zadrżeć.
Pozwalam sobie poczuć ciężar jego wyznania: Szukałem cię. Każdego pierdolonego dnia.
Moje dłonie ściskają kierownicę, aż knykcie bieleją.
Trzy tygodnie za mną. Bóg jeden wie, ile jeszcze do przetrwania.
A Kieran Fenris właśnie zadeklarował, że tym razem mnie nie wypuści.
Ta złamana dziewczyna we mnie — ta, która nigdy się nie wyleczyła, wciąż pamiętająca, jakie były jego dłonie, kiedy były delikatne — jest zachwycona.
Kobieta, którą się stałam, wie, że to najbardziej niebezpieczna rzecz ze wszystkich.
Jestem totalnie, kompletnie w dupie.
Przesuń w górę, aby kontynuować